Επιτέλους!

        

    

    Επιτέλους σήμερα διαβάστηκε στους ιερούς ναούς εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου αναφερόμενη στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής οι οποίοι μαρτυρούν για την πίστη τους δεχόμενοι απίστευτες βαρβαρότητες και ανείπωτα δεινά εκ μέρους των φανατικών τζιχαντιστών. Την περίμενα μήνες. Περίμενα την εκ μέρους της επίσημης Εκκλησίας μας πρόσκληση ημών, των Ελλήνων Χριστιανών, να θυμηθούμε στην προσευχή μας και να μνημονεύουμε τους μάρτυρες αδελφούς μας. Και γιατί περίμενα επίσημη πρόσκληση; Δεν μπορούσα να το κάνω αυτοβούλως; Ποιος με εμπόδιζε; Φυσικά κανείς και, όποτε θυμόμουν, το έκανα. Ωστόσο η πρόσκληση αυτή για κοινή δέηση υπέρ των αδελφών μας μέσα στη Θεία Λειτουργία  έχει, νομίζω, πολλαπλή σημασία και αξία.

    Πρώτον, ο Κύριος μας προέτρεψε να Τον επικαλούμαστε με κοινή προσευχή. "Όπου εισίν δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών". Η κατ' εξοχήν κοινή προσευχή είναι η Θ. Λειτουργία.

   Δεύτερον, είναι ανάγκη να καταλάβουμε όλοι ότι ήρθε ξανά για τους Χριστιανούς εποχή διωγμών και μαρτυρίου. Οι θηριωδίες που διαβάζουμε στα Συναξάρια και λέμε "δεν μπορεί, είναι υπερβολές και παραμύθια" ζωντανεύουν και λαμβάνουν χώρα κυριολεκτικά δίπλα μας. Δεν επιτρέπεται πλέον χλιαρότητα στην πίστη μας και επανάπαυση. (Ποτέ δεν επιτρεπόταν, αλλά τώρα έρχεται η ώρα του "κοσκινίσματος"). 

    Τρίτον, η προσευχή υπέρ αυτών των ανθρώπων θα μας βοηθήσει να τους νιώσουμε αδελφούς. Δεν είναι κάποιοι άγνωστοι που δεν σημαίνουν τίποτα για μας. Μέσα στην προσευχή και διά της προσευχής ενεργείται η αγάπη. Θα μπουν ζωντανά στην καρδιά μας. 

    Τέταρτον, πήραν θέση οι εκκλησιαστικοί ηγέτες μας -επιτέλους. Είναι σημαντικό για το ποίμνιο να αισθάνεται ότι οι ποιμένες αγρυπνούν, ότι έχουν γνώσιν οι φύλακες, ότι είναι σε ετοιμότητα για να το προστατέψουν και να το καθοδηγήσουν σωστά. Βέβαια περιμένουμε ταχύτερα αντανακλαστικά (!!!).

    Μπορείτε να διαβάσετε εδώ όσα συγκλονιστικά εγράφησαν πριν από δεκατέσσερις μήνες περίπου για τη Συρία.

*Η φωτογραφία είναι η πιο αναίμακτη κι αθώα που βρήκα στο λήμμα "Συρία". Όποιος αντέχει ας μπει να δει αποκεφαλισμούς, πτώματα, αιματοχυσία, ερείπια, πόνο, πόνο, πόνο!!!

Μαρία Αιγυπτία: «εκ του θηρίου…θεός»

Από τον τυφώνα των παθών

στη θύελλα της κάθαρσης.

Ποιος μπορεί να περιγράψει

τα χτυπήματα της σαρκός,

τις φιλήδονες εικόνες του νου

την απαίτηση της συνήθειας

τις κρούσεις του πονηρού;

Και ποιος θα διηγηθεί

την εξαϋλωτική νηστεία

τη μάχη με το ψύχος και τον καύσωνα

τη στέρηση του οίκου

την αίσθηση της εγγύτητας των θηρίων

την απόλυτη μόνωση

την απελπισία εκ του βορβόρου των έργων…

«…πυκτεύουσα ταις αλόγοις επιθυμίαις ως θηρσίν

έως ότου το φως εκείνο το γλυκύ εμέ περιέλαμψεν

και τους λογισμούς τους ενοχλούντας εδίωξε».

Τότε και ο νους και η ψυχή και το σώμα εθεώθησαν.

«Τρέφομαι και σκέπομαι ρήματι Θεού,

του διακρατούντος τα σύμπαντα»

Ο Τριαδικός Θεός ενεργεί,

ψυχή και σώμα δέχονται την ενέργεια…

οι ανάγκες τελειώνουν… συντελείται η θέωση.

Κοντάκιον

Ἦχος γ'. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἡ πορνείαις πρότερον μεμεστωμένη παντοίαις, 

Χριστοῦ νύμφη σήμερον τῇ μετανοίᾳ ἐδείχθης, 

Ἀγγέλων τήν πολιτείαν ἐπιποθοῦσα, 

δαίμονας Σταυροῦ τῷ ὄπλῳ καταπατοῦσα, 

διά τοῦτο βασιλείας ἐφάνης νύμφη, Μαρία πάνσεμνε.

Εδώ μπορείς να βρεις τον Βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας:
http://www.saint.gr/156/saint.aspx

Φως στο σκοτάδι μας

     

     Τελικά το πιο αβυσσαλέο και σκοτεινό κομμάτι του σύμπαντος παραμένει η ψυχή του ανθρώπου. Η πολιτιστική εξέλιξη σε όλους τους τομείς είναι επιδερμική, επιφανειακή. Εσωτερικά ο άνθρωπος ελάχιστα έως καθόλου έχει αλλάξει-βελτιωθεί. Και φυσικά παραμένει απρόβλεπτος.
      Κλωθογυρνάμε στο σκοτάδι μας, σκουντουφλάμε, νομίζουμε πως ανάβουμε μια σπίθα και χαιρόμαστε. Κι όμως, αν ανοίξουμε τα μάτια μας, θα καταυγαστούμε από Φως Αλήθειας και Αγάπης μέσα στο οποίο ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε. Φως στην ψυχή του ανθρώπου μπορεί να "ανάψει" μόνο "το Φως το αληθινόν, το Φως του κόσμου", είτε θέλουμε να το αποδεχθούμε είτε όχι, είτε νομίζουμε εμείς με το φτωχό μας μυαλό κάπως αλλιώς. Και φυσικά ο φωτισμός μας είναι προσωπική υπόθεση, προσωπικός αγώνας, προσωπικό "διακύβευμα".Δεν έχει να κάνει με πρωτόκολλα πτήσεων, με νομοθετήματα, με παγκόσμιες στρατηγικές, με ακαδημαϊκά μαθήματα.
    (Αφορμές του σχολίου: η τρέλα του "συγκυβερνήτη", η σκληρότητα των συμμαθητών του Βαγγέλη, η απίστευτη ωμότητα του ISIS, τα νεκρά παιδιά μέσα στην κατάψυξη, το ξεκοίλιασμα της εγκύου και όσα άλλα γίνονται καθημερινά γνωστά και μας σοκάρουν).

Ταπείνωση

Σήμερα 17 Μαρτίου εορτάζει ο Άγιος Αλέξιος, ο άνθρωπος του Θεού, ο απίστευτα ταπεινός. Πρόσφερε στον Θεό την εκούσια πτωχεία, την ξενιτεία, την άκρα ταπείνωση και έλαβε την  την ουράνια δόξα. Εμείς καλούμαστε να γίνουμε μιμητές του. Πώς όμως θα ξεκινήσουμε αυτόν τον σωτήριο δρόμο της ταπείνωσης; Πώς θα κάνουμε τα πρώτα βηματάκια;
Ας ακούσουμε τον π.Παΐσιο, που έγινε κι αυτός πρωταθλητής του αθλήματος:

"Τι θα βοηθούσε, Γέροντα, πρακτικά να αποκτήσω ταπείνωση;
– Πώς αποκτά ταπείνωση κανείς; Όταν του λένε μια κουβέντα, εκείνος να λέει δυο; Να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του; Ευλογημένη, όταν σου δίνεται ευκαιρία για ταπείνωση, να δέχεσαι την ταπείνωση.
Έτσι αποκτιέται η ταπείνωση. Το φάρμακο το δικό σου είναι να κινείσαι απλά, ταπεινά, να δέχεσαι όπως η γη και την βροχή και το χαλάζι και τα σκουπίδια και τα φτυσίματα, εάν θέλεις να ελευθερωθείς από τα πάθη σου. Οι εξωτερικές ταπεινώσεις βοηθούν τον άνθρωπο να ελευθερωθεί πολύ γρήγορα από τον παλιό εαυτό του, όταν τις δέχεται.
– Εγώ, Γέροντα, έχω ανάγκη από πολλή ταπείνωση.
– Να πας να αγοράσεις. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πουλούν την ταπείνωση και μάλιστα δωρεάν, αρκεί να την θέλεις…
– Ποιοι είναι αυτοί, Γέροντα; 
– Είναι οι άνθρωποι που, όταν δεν έχουν καλή πνευματική κατάσταση, φέρονται αδιάκριτα και με την συμπεριφορά τους μας ταπεινώνουν. Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη όπως τα ψώνια. Όταν λέμε: «Δώσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση», ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θ’ αρχίσει: «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λ.χ. κάποιος άνθρωπος αδιάκριτος να μας φερθεί σκληρά ή θα πάρει από άλλον την Χάρη Του και θα έρθει να μας βρίσει. Έτσι θα δοκιμασθούμε και θα εργασθούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση. Αλλά εμείς δεν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνη ο αδερφός μας κακός, για να βοηθηθούμε εμείς, και θυμώνουμε με τον αδελφό. Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μας στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε.Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μας ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας. Όποιος ζητάει στην προσευχή του ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει, δεν ξέρει τι ζητάει.
Όταν ήμουν στην μονή Στομίου, ήταν κάτω στην Κόνιτσα ένας παπάς που με αγαπούσε από λαϊκό ακόμη. Μια Κυριακή είχα κατεβεί να λειτουργηθώ στην Κόνιτσα. Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Την στιγμή που έμπαινα, όπως συνήθιζα, στο Ιερό, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, βάλε όλους αυτούς τους πιστούς στον Παράδεισο κι εμένα, αν θέλεις, βάλε με σε μια ακρούλα». Όταν πλησίασε η ώρα της Θείας Κοινωνίας ενώ αυτός ο παπάς πάντα με κοινωνούσε μέσα στο Ιερό, γύρισε προς το μέρος μου και φώναξε δυνατά: «Βγες από το Ιερό να κοινωνήσεις απ’ έξω τελευταίος, γιατί είσαι ανάξιος». Βγήκα έξω, χωρίς να πω τίποτε. Πήγα στο αναλόγιο και άρχισα να διαβάζω την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Ύστερα, καθώς πήγαινα τελευταίος να κοινωνήσω, είπα μέσα μου: «Ο παπάς φωτίσθηκε από τον Θεό και μου αποκάλυψε ποιος είμαι. Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με, το κτήνος». Μόλις κοινώνησα, αισθάνθηκα μέσα μου μεγάλη γλυκύτητα. Όταν τελείωσε η θεία Λειτουργία, με πλησιάζει ο παπάς συντετριμμένος: «Συγχώρεσέ με! μου λέει. Πώς το έκανα αυτό! Εγώ μπροστά σου δεν έβαζα ούτε τα παιδιά μου ούτε την παπαδιά, ούτε τον εαυτό μου. Τι ήταν αυτό που έπαθα!». Έπεφτε κάτω, μου έβαζε μετάνοια. Μου ζητούσε συγνώμη, προσπαθούσε να μου φιλήσει τα χέρια. «Παπά μου, του λέω, μη στενοχωριέσαι. Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. Σε χρησιμοποίησε ο Θεός εκείνη την στιγμή, για να δοκιμάσει εμένα». Ο παπάς δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγα και τελικά, νομίζω, δεν τον έπεισα. Όλα αυτά έγιναν εξαιτίας της προσευχής που είχα κάνει.
Κι εσείς, όταν βλέπετε μία αδελφή να παραφέρεται και να σας μιλάει άσχημα, να ξέρετε ότι τις περισσότερες φορές η αιτία είναι η προσευχή που κάνετε. Επειδή δηλαδή ζητάτε από τον Θεό να σας δώση ταπείνωση, αγάπη, κ.λπ., παίρνει ο Θεός για λίγο την Χάρη Του από την αδερφή και σας ταπεινώνει και σας στενοχωρεί. Έτσι σας δίνεται η ευκαιρία να δώσετε εξετάσεις στην ταπείνωση, στην αγάπη. Αν ταπεινωθείτε, θα ωφεληθείτε. Όσο για την αδερφή, θα λάβει διπλή την Χάρη του Θεού˙ και γιατί της πήρε ο Θεός την Χάρη, για να δοκιμάσει εσάς, και γιατί ταπεινώθηκε με το σφάλμα της και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό. Οπότε και εσείς εργάζεσθε στην ταπείνωση και εκείνη γίνεται καλύτερη".
 
Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΆΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε!

Στάχυν η βλαστήσασα τον θείον,

ως χώρα ανήροτος σαφώς,

χαίρε, έμψυχε τράπεζα, άρτον ζωής χωρήσασα,

χαίρε του ζώντος ύδατος

πηγή ακένωτος, Δέσποινα.

Είναι το χωράφι που χωρίς να οργωθεί βλαστάνει το θεϊκό στάχυ

Είναι η έμψυχη τράπεζα που μας προσφέρει τον άρτο της ζωής.

Είναι η ανεξάντλητη πηγή του ζωντανού νερού...

Όρθρος φαεινός,

χαίρε η μόνη τον ήλιον φέρουσα Χριστόν,

φωτός κατοικητήριον,

χαίρε το σκότος λύσασα

και τους ζοφώδεις δαίμονας

ολοτελώς εκμειώσασα.

Είναι η ολόλαμπρη αυγή

που φανερώνει τον ήλιο Χριστό.

Είναι το κατοικητήριο του φωτός

που διαλύει τα σκοτάδια και

εκμηδενίζει τους ζοφερούς δαίμονες.

Ουρανών υψηλοτέρα,

χαίρε γης το θεμέλιον.

Εν τη ση νηδύι, άχραντε, ακόπως βαστάσασα.

Χαίρε κογχύλη, πορφύραν θείαν βάψασα

εξ αιμάτων σου τω βασιλεί των δυνάμεων.

Είναι υψηλότερη από τους ουρανούς

και συγχρόνως είναι το θεμέλιο της γης.

Είναι αυτή που εβάστασε στη μήτρα της

κι έβαψε με τα αίματά της σαν με πορφύρα

τον Βασιλέα των αγγελικών δυνάμεων.

*Σ' όλους τους ορθόδοξους ναούς 

με κατάνυξη και πίστη κι ελπίδα κι αγάπη 

θα ψαλούν απόψε οι Α΄ Χαιρετισμοί στην Παναγιά μας.

Στη Μάνα μας, το καταφύγιό μας, 

την αμετάθετη ελπίδα της σωτηρίας μας.

Σε μια καθημερινότητα που επιφυλάσσει για όλους μας 

φόβο και απογοήτευση

παραμένει στους αιώνες η παρηγοριά,

το στήριγμα και η ανάταση της ψυχής μας.

Έχει πάντα για καθέναν μας μια ανοιχτή αγκαλιά.

Αυτό να μην το ξεχάσουμε ποτέ!

Ο θρήνος του Αδάμ

"Οἴμοι! ὁ Ἀδάμ, ἐν θρήνῳ κέκραγεν, 

ὅτι ὄφις καὶ γυνή, θεϊκῆς παρρησίας με ἔξωσαν, 

καὶ Παραδείσου τῆς τρυφῆς ξύλου βρῶσις ἡλλοτρίωσεν. 

Οἴμοι! οὐ φέρω λοιπόν τὸ ὄνειδος, 

ὁ ποτὲ βασιλεὺς τῶν ἐπιγείων πάντων κτισμάτων Θεοῦ, 

νῦν αἰχμάλωτος ὤφθην, ὑπὸ μιᾶς ἀθέσμου συμβουλῆς, 

καὶ ὁ ποτὲ δόξαν ἀθανασίας ἠμφιεσμένος, 

τῆς νεκρώσεως τὴν δοράν, ὡς θνητὸς ἐλεεινῶς περιφέρω. 

Οἴμοι! τίνα τῶν θρήνων συνεργάτην ποιήσομαι; 

Ἀλλὰ σὺ Φιλάνθρωπε, ὁ ἐκ γῆς δημιουργήσας με, 

εὐσπλαγχνίαν φορέσας, τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ, 

ἀνακάλεσαι καὶ σῶσόν με".

Αλίμονο! Θρηνούσε ο Αδάμ... γιατί ο όφις και η γυναίκα

μου στέρησαν την παρρησία έναντι του Θεού

και η βρώση από το δένδρο με αποξένωσε 

από τον Παράδεισο της απόλαυσης.

Αλίμονο! Δεν αντέχω αυτή τη ντροπή,

εγώ που κάποτε ήμουν βασιλιάς 

όλων των επιγείων κτισμάτων του Θεού

τώρα αποδείχθηκα αιχμάλωτος μιας παράνομης συμβουλής,

κι εγώ που ήμουν ντυμένος με αθάνατη δόξα

περιφέρω ελεεινά ως θνητός 

τον δερμάτινο χιτώνα της νεκρώσεως.

Αλίμονο! Ποιον θρήνο να κάνω συνεργάτη μου;

Αλλά Συ, Φιλάνθρωπε, που απ' το χώμα με δημιούργησες,

ντύσου την ευσπλαχνία, ανακάλεσέ με 

απ' τη δουλεία του εχθρού και σώσε με.

Η τρυφή του παραδείσου: η θέα του Θεού, 

        η παρρησία προς τον Θεό,

       η ολοκλήρωση του ανθρώπου,

       η ανέγγιχτη από θλίψη, πόνο, μέριμνα ευτυχία

Η βρώσις του ξύλου: η παρακοή, το ίδιον θέλημα, 

       η απομάκρυνση απ' τον Θεό

Άθεσμος συμβουλή: η συμβουλή του διαβόλου, 

       το θέλημα του κόσμου, 

       το θέλημα της δικής μας αδύναμης φύσης

Η δορά της νεκρώσεως: το θνητό μας σώμα με όλα όσα χρειάζεται 

        και σε όσα είναι υποδουλωμένο, 

        αδιάβλητα και αμαρτωλά πάθη, 

        ασθένεια, θάνατος

Φορέσας ευσπλαγχνίαν: παρακαλούμε το Θεό 

       να ντυθεί την ευσπλαχνία, 

       -αφού απεκδυθεί τον χιτώνα της θεϊκής δικαιοσύνης- 

       και να βρει τρόπο να μας ανακαλέσει, 

       να μας λυτρώσει απ΄τη δουλεία του εχθρού

...κι αυτό έκανε ο Θεός... ντύθηκε τη δική μας δορά, 

αναδέχθηκε την ελεεινή θνητότητά μας 

και μας ανακάλεσε πίσω στον Παράδεισο της τρυφής. 

Κρατά στα σταυρωμένα χέρια Του τα κλειδιά του Παραδείσου 

και μας περιμένει με αγάπη και υπομονή να Του τα ζητήσουμε

με ένα "Κύριε ελέησον",

 με ένα "Μνήσθητί μου, Κύριε εν τη Βασιλεία Σου".

Ας μην προσπεράσουμε αδιάφορα... καλή Σαρακοστή!

Miniaturk

Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ το Miniaturk, το πάρκο με τις μινιατούρες στην Κωνσταντινούπολη. Είχα γράψει γι' αυτό εδώ http://stavkoum.blogspot.gr/2014/07/blog-post_24.html και εδώ http://stavkoum.blogspot.gr/2014/07/blog-post_27.html , 

αλλά τώρα το είδα με τα μάτια μου και δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να ξαναγράψω. 

Είναι κάτι εξαιρετικό! Δεν σας το κρύβω πως αφενός θαύμασα κι αφετέρου ζήλεψα. 

Δεν θα μπορούσαμε κι εμείς στην Ελλάδα να φτιάξουμε ένα τέτοιο πάρκο με μινιατούρες όλων των μνημείων μας! Αρχαιολογικοί χώροι, ναοί, στάδια, θέατρα, βυζαντινά μνημεία, κάστρα, μοναστήρια, εκκλησιές, νεοκλασικά κτίρια, φυσικές ομορφιές, γεωλογικοί σχηματισμοί, αναπαραστάσεις μαχών και τελετουργιών θα μπορούσαν να καλύψουν δεκάδες στρεμμάτων! 

Μια καταπληκτική έκθεση της ιστορίας και του πολιτισμού μας που θα συγκέντρωνε το ενδιαφέρον άπειρων τουριστών και φυσικά θα απέδιδε και "οικονομικούς καρπούς"...

Μια μικρή ιδέα δίνουν οι φωτογραφίες που ακολουθούν:

 Γενική άποψη του πάρκου

Τα σπιτάκια της όμορφης Σαφράμπολης (Δυτικός Πόντος)

Ο ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο

Η πρόσοψη του ναού, στο βάθος διακρίνεται το άγαλμα της θεάς

Αμάσεια, η πολύπαθη, στις όχθες του Ίρι ποταμού

Η Παναγία Σουμελά 

 Η Βιβλιοθήκη του Κέλσου στην Αρχαία Έφεσο

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού

Ο Βωμός του Διός της Περγάμου - κλεμμένος κι αυτός βρίσκεται στο Βερολίνο

Άσπενδος: το καλύτερα διατηρημένο θέατρο των ελληνιστικών χρόνων

Η κοιλάδα Goreme στην Καππαδοκία με τα αερόστατα σε πτήση

Το Επταπύργιο με τη Χρυσή Πύλη - το οχυρότερο σημείο των τειχών της Πόλης

  

Η Μονή της Χώρας - Πίσω ο καθολικός Ναός του Αγίου Αντωνίου

Ρούμελη Χισάρ: Το φοβερό κάστρο που έχτισε ο Μωάμεθ 

στην ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου και απέκλεισε τον εφοδιασμό της Πόλης

Το Υδραγωγείο του Ουάλεντος

Η Κινστέρνα του Ιουστινιανού,
κατά τους Τούρκους Yerebatan Saray - το βυθισμένο ανάκτορο

Η Αγία Ειρήνη, ο υπέροχος ναός πίσω από την Αγία Σοφία

Αγια-Σοφιά (την αδικεί η φωτογραφία)

Ντολμά Μπαξέ

Πλατεία Ταξίμ

*Και άπειρα άλλα μνημεία από όλη την Τουρκία, αλλά και από χώρες όπου κάποτε εκτεινόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επίσης έχουν κάνει αναπαραστάσεις του Σταδίου Ατατούρκ, του αερολιμένα της Πόλης, της πρώτης κρεμαστής Γέφυρας του Βοσπόρου, των σιδηροδρομικών σταθμών τους κτλ. Ένα μικρό τρενάκι κυκλοφορεί στο χώρο, περνάει από τούνελ και γέφυρες.

 Όλα έχουν κατασκευαστεί σε κλίμακα 1:25.

Μπράβο τους!

**Η μέρα της επίσκεψής μας ήταν συννεφιασμένη και μουντή, γι' αυτό και οι φωτογραφίες έχουν μια "μουντάδα".

Istiklal caddesi

Πάμε μια βόλτα στην Istiklal;
Από την Πλατεία Ταξίμ της Πόλης προς τον Γαλατά κατηφορίζει ο διασημότερος πεζόδρομος της Πόλης, κι ένας απ' τους διασημότερους δρόμους του κόσμου. Για να ακριβολογούμε πρόκειται για την "κοίτη" ενός αέναου ανθρώπινου ποταμού που "ρέει" μέρα-νύχτα και προς τα κάτω και προς τα επάνω.

                                       

Ωραιότατα κτίρια νεοκλασικά των αρχών του 20ου αιώνα δίπλα σε πιο μοντέρνα φιλοξενούν προξενεία, σχολεία, γραφεία, καταστήματα κάθε είδους, κινηματογράφους, εστιατόρια, γλυκοπωλεία, μπαράκια, fast foodάδικα. Πλανόδιοι καστανάδες και κουλουρτζήδες, μουσικοί, γραφικοί και ευρηματικοί τύποι, ζητιάνοι, πωλητές λαθραίων και imitation κι ό,τι βάλει ο νους του ανθρώπου φτιάχνουν ένα σκηνικό ζωντάνιας και πολυμορφίας που δύσκολα περιγράφεται.
Ένα συμπαθητικό τραμ μ' ένα μικρό βαγόνι εξυπηρετεί τους λίγους που το προτιμούν.
Ας την περιδιαβούμε...

Ξυλοπόδαροι μεταξύ των περιπατητών...δεν τρέχει και τίποτα...

Η παρασκευή του gozleme είναι ένα αξιοθέατο. 

Οι κυρίες σαν ζωντανές κούκλες στη βιτρίνα επιδεικνύουν την τέχνη τους.

Από τις Άνδεις της Νότιας Αμερικής το συγκρότημα

Ο μπακλαβάς είναι τούρκικο ή ελληνικό γλυκό; 

Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά, 

πάντως οι μπακλαβάδες τους δεν "παίζονται"!

Φυσικά μια στάση στο Saray είναι απαραίτητη. Προτιμήστε muhalebi με μαστίχα!

Θα μπορούσε να είναι η αμβροσία των θεών του Ολύμπου!

 Το πιάτο αυτό λέγεται iskender και είναι το διάσημο πιάτο της Προύσας. 

Θα βρείτε πολύ καλό Bursa iskender στην αρχή της Istiklal (πολύ κοντά στο Ταξίμ).

Το φαγητό εκτίθεται με τρόπο σαγηνευτικό. 

Πολύ δύσκολα θα αποφύγεις τον πειρασμό.

Δεκάδες στενάκια με τεράστιο ενδιαφέρον ξεκινούν από την Istiklal.

Κεραμικά και φωτιστικά, διακοσμητικά με αραβουργήματα, μαντήλες 

κι ό,τι άλλο ανατολίτικο σε άπειρες ποσότητες

 φρεσκότατα λαχανικά...

τουρσιά σαν πίνακας ζωγραφικής...

 

ψάρια ολοζώντανα -επάνω τα πλατιά είναι τα περίφημα καλκάνια!

Η βόλτα δεν σταματά ούτε με κρύο, ούτε με βροχή

Η στοά των λουλουδιών ή Στοά Χρηστάκη, 

οικοδόμημα του Έλληνα Χρηστάκη Ζωγράφου του 1876

φιλοξενεί εστιατόρια με άπειρους δαιτημόνες.

Το Σισμανόγλειο Μέγαρο που ανήκει στο ελληνικό προξενείο.

Η γαλανόλευκη κυματίζει στη διάσημη οδό, εδώ που χτυπά η καρδιά της Πόλης

και θυμίζει σε όσους γνωρίζουν πως κάποτε εδώ υπήρχαν πάρα πολύ αξιόλογα, 

πλούσια ελληνικά μαγαζιά και εργαστήρια,

τα οποία καταστράφηκαν στις 6 Σεπτεμβρίου 1955 από τον τουρκικό όχλο 

σε ένα πογκρόμ πρωτοφανούς αγριότητας.

Όλα ξεκίνησαν όταν διαδόθηκε η φήμη πως έγινε απόπειρα βομβιστικής επίθεσης στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, κάτι που αποδείχθηκε 

ψεύδος και προβοκάτσια των τουρκικών αρχών.

Αποτέλεσμα: Σκοτώθηκαν 30 Έλληνες, βιάστηκαν και τραυματίστηκαν 2.000, περιουσίες αμύθητες καταστράφηκαν, σπίτια, καταστήματα σχολεία, εκκλησίες λεηλατήθηκαν, ακόμα και οι τάφοι των Πατριαρχών στο Μπαλουκλί συλλήθηκαν. Και το χειρότερο ...χιλιάδες Ρωμιοί εγκατέλειψαν την Πόλη κι ήρθαν στην Ελλάδα για να σωθούν. 

Η ομογένεια δέχτηκε τεράστιο πλήγμα που ποτέ δεν θεραπεύθηκε.

Η Istiklal την επόμενη ημέρα παρουσίαζε αυτό το θέαμα

Ξεκίνησα από τα θυμηδέστερα και κατέληξα στα λυπηρότερα.
Η επίσκεψη στην Πόλη τα έχει αυτά. Είναι η Πόλη των πόλεων, έχει ένα συναρπαστικό παρόν, μια ζωντάνια ασυναγώνιστη κι έναν πλούτο διαχρονικό!
Αλλά για μας παραμένει ένας πόνος, μια μνήμη άληστος και οδυνηρή!
*Θα επιστρέψω και με άλλα ενδιαφέροντα ...