Αντίο, Ηλία!

Τα τελευταία σου Χριστούγεννα μας ευχήθηκες σκαρφαλωμένος στα βράχια της Καλύμνου!
Τα βουνά η αγάπη σου! Άραγε γιατί; Ίσως η ψυχή σου πετούσε, πετούσε πάντα ανάλαφρη, καθαρή απλή! Ήθελε να φτάσει ψηλά, εκεί που αγαπούσε, εκεί που έφταναν κι οι ψαλμωδίες σου!
Πάντα, προς όλους και από όλους συμπαθέστατος! Η ίδια η χαρά της ζωής!
Πώς να σε κρατήσει αυτός ο κόσμος ο ταλαίπωρος! Ακόμη κι οι αγαπημένοι σου δεν κατάφεραν να σε κρατήσουν εδώ στα... χαμερπή!!! Γι' αυτούς πονώ! Όχι για σένα!
Εσύ πετάς κιόλας, φθάνεις στην αγκαλιά του Αγαπημένου, να προλάβεις εκεί τη Μεγαλοβδομάδα, να ψάλεις εκεί με τους αγγέλους το Χριστός Ανέστη!
Δεν σε κλαίω, Ηλία! Σε μακαρίζω! Ο Θεός ξέρει πότε μας παίρνει. Δεν είναι νωρίς. Ποτέ δεν είναι νωρίς. Είναι πάντοτε η κατάλληλη ώρα!!! Αντίο, Ηλία! Πρέσβευε για μας!
Οι τελευταίες ώρες της αγωνίας και της προσευχής μας έδεσαν μαζί σου! Έγινες δικός μας, πιο δικός μας απ' ό,τι ήσουν! Αντίο, Ηλία! Καλή αντάμωση, αν μας αξιώσει κι εμάς ο Θεός να πάμε κοντά Του!
Χθες το πρωί για τα γενέθλιά σου, σου ευχήθηκα να είσαι ευλογημένος, δυνατός κι ακαταπόνητος! Δυνατός κι ακαταπόνητος ...στο τελευταίο σου ταξίδι! Αντίο, Ηλία!

Σαν σήμερα, 10 Απριλίου 1821

Όλοι κλαύστε^. αποθαμένος

ο αρχηγός της Εκκλησιάς,

κλαύστε, κλαύστε^. κρεμασμένος

ωσάν νάτανε φονιάς... (Διον. Σολωμού)

Πώς μας θωρείς ακίνητος, πού τρέχει ο λογισμός σου

Τα φτερωτά σου όνειρα, γιατί στο μέτωπό σου

να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσες χρυσές ελπίδες

όσες μας δίδει η όψις σου παρηγοριές κι’ ελπίδες;

Τώρα σε βλέπει γίγαντα, πατέρα, η θάλασσά σου.

Το λείψανό σου το φτωχό, το ποδοπατημένο

τ’ ανάστησε η αγάπη μας, κι’ εδώ μαρμαρωμένο

θα στέκει ολόρθο, ακλόνητο και αιώνια θε να ζήση

νάναι φοβέρα αδιάκοπη σ’ ανατολή και δύση. (Αρ. Βαλαωρίτη)

Ο μαρτυρικός θάνατος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄κλείνει το στόμα όσων επιπόλαια τον κατηγόρησαν πως δεν υποστήριξε την ελληνική επανάσταση. Η ευθύνη του για το ποίμνιό του που κυριολεκτικά ήταν στο στόμα των λύκων τον έκαμε επιφυλακτικό. Τον εαυτό του τον είχε ξεγράψει από την πρώτη στιγμή!

                                  (λεπτομέρεια από πίνακα του Νικηφόρου Λύτρα)

    Σε άρθρο που δημοσίευσε ο αείμνηστος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Περικλής Βιζουκίδης με θέμα «Η Εκκλησία και ο ιερός αγών» αποκαλύπτεται ότι υπέγραφαν μεν ο πατριάρχης και οι συνοδικοί το αφοριστικό έγγραφο, «διότι ευρίσκοντο προ του φοβερού διλήμματος ή να αποδοκιμάσωσι και αφορίσωσι έργον άγιον και ιερόν εις ό και αυτοί ήσαν μεμυημένοι και συνεργάται ή να απολέσωσι όχι εαυτούς, άπαγε, περί αυτών ουδείς λόγος, ως το απέδειξαν ολίγον βραδύτερον, αλλά το ταλαίπωρον έθνος, εναντίον του οποίου θα εστρέφετο, ως ηπείλει, η σουλτανική οργή και λύσσα».  

Στη συνέχεια δε κατά τον καθηγητή Βιζουκίδη, την ίδια νύκτα μετά την υπογραφή του αφορισμού, ο πατριάρχης μαζί με τους δώδεκα συνοδικούς αρχιερείς κατέβηκαν στον πατριαρχικό ναό και σε ειδική μυστική τελετή, εν μέσω λυγμών και δακρύων έλυσαν και ακύρωσαν τον αφορισμό «επευλογούντες νοερώς τα όπλα των υπέρ πίστεως και Πατρίδος αγωνιζομένων αδελφών»!

Ας είναι αιωνία  η μνήμη του!

Παναγία Παραμυθία και Παναγία Ρευματοκρατούσα

Πολλές ευλογίες μας χαρίζει απλόχερα η αγάπη του Θεού. 

Η σημερινή ημέρα ήταν υπεράφθονη!!!!

Απογευματινό προσκύνημα με τους συνενορίτες του Αγίου Αθανασίου και φυσικά τον πατέρα Εμμανουήλ. 

Αναμνηστική φωτογραφία μπροστά στον ναό της Παναγίας Παραμυθίας

Πρώτος προορισμός μας η ιερά μονή Αγίου Γεωργίου Ανύδρου, λίγο πέρα από τα Γιαννιτσά.

Περνάμε την επιβλητική πύλη της Μονής και μπαίνουμε ...σ' έναν επίγειο παράδεισο. Κάθε γωνιά μια ομορφιά: εκκλησάκια, κηπάρια, γλαστρούλες, ήμερα ζώα... Και κυριότατα βέβαια ο παμμέγιστος ναός της Παναγίας Παραμυθίας, ο παλαιότερος του Αγίου Γεωργίου και ο συγκινητικός Γολγοθάς.

Μια μοναχή μας ξεναγεί. Η διήγησή της είναι πραγματικά συγκλονιστική.

Η Παναγία η Παραμυθία με το ασημένιο πουκάμισο είναι πιστό αντίγραφο της Παναγίας Παραμυθίας του Βατοπεδίου. Είναι αυτή η Παναγία που προειδοποίησε τους μοναχούς το 809μ.Χ. να μην ξεκλειδώσουν, να μην ανοίξουν το μοναστήρι, προστατεύοντάς τους από τους πειρατές που το είχαν περικυκλώσει. Ο Χριστός της κλείνει το στόμα λέγοντάς της να σιωπήσει γιατί οι μοναχοί πρέπει να δοκιμαστούν για να ξαναβρούν την μοναχική επιμέλεια και αφοσίωση που είχαν απολησμονήσει, αλλά η Παναγία του τραβάει το χέρι και πληροφορεί τους μοναχούς προστεύοντάς τους. Είναι η αιώνια Παραμυθία, η μεσίτρια, η προστάτιδα των Αγιορειτών και όλων των Χριστιανών. Ακόμα και το θέλημα του Υιού και Θεού της ανατρέπει για χάρη μας.

Δίπλα της μια άλλη Παναγία Παραμυθία αγιογραφημένη από την μοναχή Θαβωρία στη Μονή Μεταμορφώσεως του Θαβώρ. Έχει φθάσει με τρόπο θαυμαστό στο μοναστήρι κι έχει μείνει εδώ με τρόπο επίσης θαυμαστό. Την έφερε στη Θεσσαλονίκη μια γυναίκα με την εντολή να την παραδώσει όπου η Παναγία θα της υπεδείκνυε. Κατάφερε, παρά τους φόβους και την αγωνία της, να την περάσει στο αεροδρόμιο από τον έλεγχο των Ισραηλινών χωρίς να γίνει αντιληπτή. Στη Θεσσαλονίκη την περιέφερε από σπίτι σε σπίτι. Οι πιστοί την προσκυνούσαν και πολλά θαύματα γινόντουσαν με τη χάρη της. Κάποια στιγμή πληροφορήθηκε την ύπαρξη της Μονής του Αγίου Γεωργίου και του ναού της Παναγίας Παραμυθίας και έφερε εδώ την εικόνα  για να μείνει για λίγες ημέρες στην πανήγυρή της -21 Ιανουαρίου του 2014_ και μετά να την πάρει πίσω. Αλλά την ώρα της μεταφοράς της εικόνας από τα κελλιά των μοναζουσών στο ναό την ημέρα της προγραμματισμένης επιστροφής ένα σμήνος από άπειρα πουλιά περιφερόταν γύρω από την εικόνα και τον ναό. Κάποια στιγμή μπροστά στην εικόνα κατέβηκαν όλα και στάθηκαν σαν να την προσκυνούσαν. Το θέαμα εντυπωσιακό και ανερμήνευτο. Όταν η γυναίκα πληροφορήθηκε αυτό το θαυμαστό γεγονός έχοντας και η ίδια ήδη εσωτερική πληροφορία πως η Παναγία ήταν πολύ χαρούμενη σ' αυτό το μοναστήρι την εδώρισε στη Μονή, της οποίας έγινε ανεκτίμητο κειμήλιο. Αυτή είναι πλέον η Παναγία των πουλιών.

Στο φιλόξενο αρχονταρίκι της Μονής μας περιμένει καφές και κουλουράκι και πίτα και λουκουμάκι.

Στον παλιό ναό του Αγίου Γεωργίου ο Κατανυκτικός εσπερινός είναι...κατανυκτικότατος...

Ο ναός της Παναγίας Παραμυθίας

Οι μελωδοί Ιωάννης Δαμασκηνός και Κοσμάς Μαϊουμά

στη μέση ο Άγιος Σάββας στη μονή του οποίου εμόνασαν.

 

   

Κάθε γωνιά μια ομορφιά!!!

Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων, 

ούτως επιποθεί η ψυχή μου προς σε ο Θεός μου!!!

Ωφέλιμα συνθήματα σ' όλες τις γωνιές μας φέρνουν σε επίγνωση...

Ο Γολγοθάς...ο Ιησούς στον Σταυρό...η Παναγία, ο Ιωάννης,

η τρυφερή ανάθεση της φροντίδας της μητέρας Του στον Ιωάννη,

ιδού η μήτηρ σου...ιδού ο υιός σου!!!

Ένα από τα πολλά εκκλησάκια στον αυλόγυρο της Μονής

Αναχωρούμε για τον επόμενο προορισμό, μια άλλη Παναγιά στο χωριό Γέφυρα, το χωριό όπου έγινε η παράδοση της Θεσσαλονίκης στον Αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού Κωνσταντίνο από τον Χασάν Ταχσίν Πασά. Φθάνουμε ακριβώς την ώρα του δειλινού. Ο ήλιος πορφυρός βασιλεύει μισοκρυμμένος πίσω από τα σύννεφα. Στο ναό μας περιμένουν ο πατήρ Ανέστης και η πρεσβυτέρα Ανθούσα, πολύ αγαπημένοι του πατρός Εμμανουήλ και της πρεσβυτέρας, κυριολεκτικά ενθουσιασμένοι. Η είσοδος στο ναό μας αφήνει άφωνους. Είναι μεγαλειώδης! Το τέμπλο είναι απίστευτο , ανώτερο κάθε περιγραφής! και το πιο εντυπωσιακό: Έχει μεταφερθεί από τις Μετρές -σημερινή Τσατάλτζα-  της Ανατολικής Θράκης από τους πρόσφυγες που ήρθαν εδώ με την ανταλλαγή των πληθυσμών, όπως και ο επισκοπικός θρόνος και το παραθρόνι και οι πολυέλαιοι και μεγάλες καντήλες και άγια δισκοπότηρα! Απίστευτη η ευλάβεια των προσφύγων, η αγάπη τους στα ιερά και όσιά τους!!! Πόσο απέχει η σημερινή ελληνική πραγματικότητα! Αλλά, ας μην απελπιζόμαστε. Όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερρίσευσεν η χάρις. Και σήμερα αυτό ακριβώς ζούμε στο προσκύνημά μας.

Ο πατήρ Ανέστης, ο οποίος αφού υπηρέτησε ως δάσκαλος την ελληνική παιδεία, όταν συνταξιοδοτήθηκε, χειροτονήθηκε για να υπηρετήσει πλέον την Εκκλησία, μας ξεναγεί συναρπαστικά: η Παναγία η Ρευματοκρατούσα διέσωσε τις Μετρές από φοβερή πλημμύρα. Ενώ κατέβαινε ο ορμητικός χείμαρρος και το χωριό θα πνιγόταν στα νερά και στη λάσπη, οι κάτοικοι με θέρμη παρακάλεσαν την Παναγία να τους σώσει κι εκείνη έστρεψε αλλού την κοίτη του χειμάρρου. Και μέσα στο νεροφάγωμα που προκλήθηκε από την πλημμύρα αποκαλύφθηκε αυτή η εικόνα της Παναγίας, η οποία από εκείνη τη στιγμή έγινε η προστάτιδα η αγαπημένη και σεβάσμια των κατοίκων. Την έφεραν και στη νέα τους πατρίδα και την τιμούν κάθε Δευτέρα μετά την Κυριακή του Θωμά με πολλή λαμπρότητα. Στον τόπο που βρέθηκε η εικόνα αναβλύζει μέχρι σήμερα πεντακάθαρο νερό, το οποίο και οι Τούρκοι τιμούν ως αγιασμένο. Στις αρρώστιες τους πρώτα πίνουν από αυτό και μετά, αν δεν γίνουν καλά, πράγμα σπανιότατο, πηγαίνουν στο γιατρό. Αυτά τα πληροφορήθηκε ο πατήρ Ανέστης στην επίσκεψη που έκαμαν οι Γεφυριώτες στην πατρίδα τους πριν από δέκα χρόνια.

Ψάλλουμε μια δέηση στην Παναγία και κατευθυνόμαστε στο ενοριακό κέντρο όπου απολαμβάνουμε τη φιλοξενία των ενοριτισσών. Ζεστό τσάι και βουτήματα και κυρίως ζεστή ατμόσφαιρα. Εδώ βλέπουμε και την φωτογραφία -σε πραγματικό μέγεθος- του κεντημένου Επιταφίου που έφεραν οι πρόσφυγες από την πατρίδα τους! Είναι ανεκτίμητης αξίας!

Απόψε μας αποκαλύφθηκε ένας πνευματικός, αλλά και υλικός θησαυρός, τόσο δίπλα μας και τόσο άγνωστος!!!

Ευχαριστούμε πολύ και τον πατέρα Ανέστη και τον πατέρα Εμμανουήλ για την εξαιρετική ευκαιρία! 

Παναγία η Ρευματοκρατούσα

Το εντυπωσιακό τέμπλο

Οι σεβαστοί πατέρες. 

(Πίσω διακρίνεται ο επισκοπικός θρόνος και το παραθρόνι,

φερμένα από την πατρίδα).

Εγγόνια!

Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε πως αν ένα σπίτι με μικρά παιδιά είναι πολύ συμμαζεμένο ή τα παιδιά θα είναι προβληματικά ή η μάνα!. Εμείς έχουμε αποδεικτικό ψυχικής υγείας και ισορροπίας πάντων!!!

Και μια ολόψυχη ευγνώμων αναφορά στην υγεία του μικρού μας Κωνσταντίνου ο οποίος πριν από δύο χρόνια και τρεις περίπου μήνες μας χαρίστηκε για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν η γέννησή του). Η Παναγία, η Αγία Αναστασία, όλοι οι Άγιοι που επικαλεστήκαμε τότε μεσίτευσαν στον Κύριο της ζωής. Η σημερινή καρδιολογική εξέταση επιβεβαίωσε την πολύ καλή πορεία της υγείας του! Και ήταν και τόσο συνεργάσιμος στο καρδιογράφημα και στον υπέρηχο!!! Πραγματικά αξιάγαπητος και αξιοθαύμαστος!

Και συμπτωματικά διαβάζω  εδώ την βράβευση με το βραβείο "Αργώ" του εξαίρετου χειρουργού κ.Καλαγκού Αυξέντιου, ο οποίος χειρούργησε και τον Κωνσταντίνο μας. Μας έστειλε ο Θεός εκείνες τις φοβερά δύσκολες ώρες τρεις εκλεκτούς ιατρούς που διέσωσαν το βρέφος μας, τον κ.Ανδρέα Γιαννόπουλο που το παρέλαβε στο ΑΧΕΠΑ και το σταθεροποίησε, τον αδελφό μας, κ.Ιωάννη Παπαγιάννη που έκαμε τη διάγνωση από το Κάνσας των ΗΠΑ και τον κ.Αυξέντιο Καλαγκό που έκαμε την σωτήρια επέμβαση! Θυμάμαι εκείνες τις ώρες και ριγώ! Δεν θα ξεχάσω, νομίζω ποτέ, το ακραίο δίπολο του πόνου και της ανακούφισης! Και δεν πρέπει να ξεχάσουμε όσοι το βιώσαμε! Γιατί είδαμε ολοφάνερη την αγάπη και ζήσαμε το έλεος του Θεού μας!

Παναγία Ολυμπιώτισσα - Μονή Αγίας Τριάδος Σπαρμού

Μια πρώιμη ανοιξιάτικη εκδρομή σηματοδοτεί τη λήξη του φετινού χειμώνα. Αν και η εβδομάδα που προηγήθηκε ήταν πολύ αμφίρροπη καιρικά, το Σάββατο 30 Μαρτίου ξημέρωσε ολόλαμπρο και πεντακάθαρο!!! Έτσι ο πρώτος και βασικός οιωνός για την εξόρμησή μας ήταν ευνοϊκός!

Αναχώρηση στις 8.20 από την γνωστή αφετηρία, το άγαλμα του Βενιζέλου στην Πλατεία Αριστοτέλους με οδηγό, τον φίλο μας πλέον Κώστα, και προορισμό μας την Παναγία Ολυμπιώτισσα στην Ελασσόνα και την Μονή της Αγίας Τριάδος στον Σπαρμό.

Η παρέα μας γνωστή κι αγαπημένη. Με προσευχή και ενδιαφέροντα αναγνώσματα και ξενάγηση από τον οδηγό μας φθάνουμε στην πρώτη μας στάση, στο Olympus Plaza του Κορινού για καφέ. Συνεχίζουμε προς Κατερίνη και αφήνουμε την εθνική οδό. Κατηφορίζουμε (τρόπος του λέγειν) από Νεοκαισάρεια, Μηλιά και Άγιο Δημήτριο απολαμβάνοντας τη θέα του Ολύμπου προς Δυσμάς. Μεγαλόπρεπος, επιβλητικός, γυμνός ακόμα, γιατί τα φυλλοβόλα μόλις δειλά-δειλά ξαναζωντανεύουν, με τα χιόνια στα ψηλότερα, αστραφτερός και πεντακάθαρος κάτω από τον δυνατό ήλιο δικαιώνει τη μυθική του διάσταση. Ακούμε πληροφορίες για τον Όλυμπο στη γεωγραφία, στη μυθολογία και στα ιστορικά χρόνια, και για τον Εθνικό Δρυμό του Ολύμπου.

Στις 11.30 περίπου φθάνουμε στην πρώτη μας στάση, την Παναγία την Ολυμπιώτισσα, το στολίδι, την κορώνα της Ελασσόνας. Πράγματι χτισμένη η μονή σ' ένα πολύ διακεκριμένο ύψωμα στα βορειοδυτικά της Ελασσόνας είναι το κύριο σημείο αναφοράς της, η σκέπη της πόλης. Η Παναγία είναι η προστάτιδα της Ελασσόνας και στα Ελευθέρια της πόλης, 5 Οκτωβρίου, η θαυματουργή εικόνα της λιτανεύεται από τη Μονή ως τον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Δημητρίου.

Η Παναγία η Ολυμπιώτισσα

Η εικόνα είναι μόλις 11Χ7 εκ..Το ασημένιο και επιπλέον ξύλινο πλαίσιο αύξησε τις διαστάσεις της σε 66Χ58εκ. Μεταφέρθηκε εδώ από την Μονή Κανάλων της Καρυάς Ολύμπου τον 12ο ή 13ο αιώνα κι έδωσε την ονομασία στην Μονή, η οποία μέχρι τότε ήταν αφιερωμένη στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να την προσκυνήσουμε γιατί την είχαν πάρει στην γειτονική κωμόπολη Τσαριτσάνη, όπου την περιφέρουν από σπίτι σε σπίτι και από ναό σε ναό ξενυχτώντας την και τιμώντας την με παρακλήσεις και αγρυπνίες.

Από τα πιο παλιά μοναστήρια της περιοχής. Το Καθολικό της είναι παλαιολόγειας αρχιτεκτονικής του τέλους του 13ου αιώνα. Ο ρυθμός εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλλο και περίστωο και περίτεχνη πλινθολιθοδομή.

Το εσωτερικό μας υποβάλλει. Φωτίζεται επαρκώς από τα πολλά ανοίγματα του τρούλλου. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο ένα αληθινό αριστούργημα μετσοβίτικης αριστοτεχνίας του 19ου αιώνα με παραστάσεις από την παλαιά και την καινή Διαθήκη. Οι ολόσωμες εικόνες του Χριστού και της Παναγίας στα παραπόρτια είναι εξαιρετικές!!!! Δεν μπορέσαμε να τις φωτογραφίσουμε. Μας απαγόρευσε η ηγουμένη, η οποία μας ξενάγησε. Ο φίλος μας Ε. που προσπάθησε, δεν τα κατάφερε, δεν αποτυπώθηκε τίποτα. Οι τοιχογραφίες εξαιρετικές και αρκετά καλά διατηρημένες από τον 14ο  αιώνα. 

Κάποιοι από τους φίλους εκδρομείς στο προαύλιο της Μονής.

Η πύλη της Μονής εσωτερικά και εξωτερικά

Επισκεφθήκαμε την πλούσια Έκθεση της μονής και αναχωρήσαμε για την Ελασσόνα οι πιο πολλοί περπατώντας από το μονοπατάκι στο σκιερό δασάκι. Ήπια η κατάβαση αλλά με αρκετά σκαλοπάτια  που δοκίμασαν τα φθαρμένα γόνατά μας!!! Βγήκαμε στη δυτική όχθη του Ελασσονίτικου ποταμού που διαρρέει την πόλη κι ενώνεται λίγο πιο κάτω με το Τιταρήσσειο, παραπόταμο του Πηνειού. Όλη η δυτική πλευρά του Ολύμπου και η νότια των Πιερίων στραγγίζει σ' αυτά τα ποτάμια. 

Περπατάμε για λίγο ως το ζαχαροπλαστείο της κ.Ξένης με τα νόστιμα ρυζοπιτάκια, τα γλυκά του κουταλιού κι όλα τα ωραία τέλος πάντων. Πολλοί εφοδιάζονται. Συνεχίζουν οι περισσότεροι περπατώντας προς το κέντρο της Ελασσόνας και λίγοι πιο ευπαθείς με το λεωφορείο, το οποίο παρκάρει στο δημοτικό parking. 

Μπροστά στην κεντρική πλατεία της Ελασσόνας

Εύμορφοι νεάνιδες!!!! Στο βάθος η Παναγία!

Σημείο συνάντησής μας η ταβέρνα "στου Θωμά" απέναντι από το μητροπολιτικό Μέγαρο.

Το μητροπολιτικό μέγαρο της πόλης

Εξυπηρετούμαστε άψογα και ταχύτατα με νοστιμότατα νηστίσιμα σε πολύ χορταστικές μερίδες. Πολύ εύγευστος και ο οίνος!!!!

Ακολουθεί η μουσική πανδαισία από την συνήθη ύποπτη κομπανία, Παντελής, Σάκης , Ελένη, Χρήστος, Νίκος, Ευθύμης κτλ. 

Γευστική και ακουστική τέρψη!

Μας χρειάζεται κι ένας καφές που τον βρίσκουμε στα γειτονικά καφέ και αναχωρούμε γύρω στις 3.15 για τον Σπαρμό. Πολύστροφος ο δρόμος, αλλά η ομορφιά της φύσης μας αποζημιώνει. Μπροστά μας ο κύριος όγκος του Ολύμπου. Ανηφορίζουμε σε μαλακές πλαγιές και αρκετά μεγάλα πλατώματα.

 Μετά από 40 λεπτά περίπου φθάνουμε στην πολύ χαρακτηριστική μεγάλη εξωτερική πύλη της Μονής.

Το Μοναστήρι είναι περίκτιστο σαν φρούριο οχυρωμένο. Η ιστορία της Μονής δικαιολογεί την μορφή του. Χτίστηκε στα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, τον 16ο αιώνα, και ανακαινίστηκε έναν αιώνα αργότερα, όπως μαρτυρεί η υπάρχουσα υπέρθυρη επιγραφή. Γνώρισε μεγάλη ακμή τον 18ο αιώνα. Ήταν ένα κέντρο πίστης, αλλά και πολιτισμού και γραμμάτων όλης της περιοχής με εξαιρετικούς ιερωμένους δασκάλους και  μια λαμπρή βιβλιοθήκη. Η αδελφότητα που αποτελούνταν από 150 μοναχούς και προσωπικό καλλιέργησε και την βιβλιοδετική τέχνη και ασχολήθηκε με την αντιγραφή και την έκδοση κειμένων. Απόδειξη της οικονομικής ακμής είναι η ύπαρξη μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας (μετόχια της Μονής) και η οικονομική ενίσχυση της Σχολής της Τσαριτσάνης.

Η είσοδος στον ναό της Αγίας Τριάδος, το καθολικό της Μονής.

Μας  ξεναγεί ο πατήρ Νικάνωρ, ο ηγούμενος, ο οποίος προΐσταται πλέον και της αδελφότητας "Λυδία". Το εσωτερικό του ναού πάρα πολύ κατανυκτικό και πολύ γνωστό από τις μεταδόσεις των ιερών ακολουθιών από την 4Ε.

Η είσοδος από την λιτή στον κυρίως ναό

Μετά την ξενάγηση ακολουθεί κέρασμα καφέ, βουτήματος, λουκουμιού και δροσερού ολύμπιου νερού και λίγη ώρα αναψυχής στον εσωτερικό αυλόγυρο. Ευκαιρία για μια φωτογράφηση του χώρου

Πάνω από την εσωτερική πύλη

Το κωδωνοστάσιο

Όμορφο εξωτερικό προσκυνητάρι

Κρήνη με πετρόκτιστα πεζούλια που φιλοξενούν προς ώρας 

αγαπημένες φίλες και συνταξιδιώτισσες.

Η θέα από την πύλη της Μονής

Η υπεύθυνη της εκδρομής, Κατερίνα μας, στην οποία οφείλουμε πολλές ευχαριστίες,

 μπροστά σ' ένα όμορφο παρεκκλησάκι της Μονής.

Η κατακλείδα της εκδρομής, ο Εσπερινός του Γ΄ήχου και της Σταυροπροσκυνήσεως με συμμετοχή και των δικών μας ιεροψαλτών, Ευθυμίου, Παντελή και Αθανασίου, είναι και η καλύτερη στιγμή της!!! Δόξα τω Θεώ για την ξεχωριστή ευκαιρία που μας χάρισε. Η επιστροφή μας χωρίς προβλήματα με όμορφες ψαλμωδίες από την Σιμωνόπετρα και άφιξη στη Θεσσαλονίκη πριν από τις 9μμ. όπως είχαμε προγραμματίσει.

Έσβησε το φως του ήλιου στ' απαλό το δειλινό! 

Αίσιο και γαλήνιο τέλος του σημερινού προσκυνήματος!

Μακάρι να αξιωθούμε και σε κάποιο επόμενο!

Γονείς - ασπίδες

Στις μέρες μας έχουν έρθει όλα τα πάνω κάτω. Έχουμε χάσει το μέτρο και τον μπούσουλα σε όλα τα θέματα και σε όλα τα επίπεδα και φυσικά και στην ανατροφή των παιδιών μας. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτή την παραζάλη και δεν θα γράψω τα παρακάτω ως δήθεν ικανή και επιτυχημένη παιδαγωγός και μητέρα. Μόνο να προβληματιστούμε και να ελεγχθούμε μαζί θα ήθελα και να προλάβουμε ίσως κάποια καταστροφική πρακτική της οποίας το μέγεθος δεν μπορούμε να συλλάβουμε μέσα στο τρέξιμο και την κούραση του καθημερινού αγώνα μας.

Παίρνω αφορμή από την παρακάτω αληθινή ιστορία:

«Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη. Ο διευθυντής μελέτησε το βιογραφικό του και εντυπωσιάστηκε από τις πολύ καλές σπουδές του.

 «Πώς κατάφερες να κάνεις αυτές τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;» ρώτησε.

«Όχι!» του απάντησε ο νεαρός.

«Ο πατέρας σου κατέβαλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους. Η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» απάντησε ο νέος.

« Πού εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους».

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.

«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα και καλύτερα από μένα».

Ο διευθυντής ζήτησε κάτι παράδοξο: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας στο σπίτι σου σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».

Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να του επιτρέψει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.

Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.

Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα πλήρωνε για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της χωρίς ποτέ να τον αφήσει να υποψιαστεί το παραμικρό.

Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά-σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάνα, συγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα! Μάνα συγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα!»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.

Εκείνο το βράδυ, μητέρα και γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.

Την άλλη μέρα το πρωί ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος. Εκείνος βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.

«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»

Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο! Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία».

Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχθούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί!»

Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά».

Η ζωή είναι πολύ σκληρή και δεν χαρίζεται σε κανέναν. Όσο κι αν ως γονείς –με τις καλύτερες προθέσεις και διαθέσεις, και με υπερβάλλοντα ζήλο και αγώνα- προσπαθούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας, κάποια στιγμή θα βρεθούν μόνα τους μπροστά σε μια αδυσώπητη πραγματικότητα. Ας πάρουμε το πιο αυτονόητο, το πιο σύνηθες: η αναζήτηση εργασίας, ιδίως στις μέρες μας, είναι ένας Γολγοθάς και οι απαιτήσεις των εργοδοτών απίστευτες και συχνά απάνθρωπες. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα υπερπροστατευμένο περιβάλλον και απολαμβάνει ό,τι θελήσει, τη στιγμή που θα το θελήσει, δεν γίνεται απλά ένα κακομαθημένο παιδί. Γίνεται ένα αδύναμος, ένας ανάπηρος άνθρωπος. Πιστεύει πως όλα του οφείλονται, πως όλοι πρέπει να τον υπηρετούν, πως δικαιωματικά αξίζει την καλύτερη αντιμετώπιση. Πώς αυτός ο άνθρωπος θα δεχτεί μια πιθανή σκληρή συμπεριφορά στην εργασία του; Πώς θα συνεργαστεί με τους άλλους εργαζόμενους; Οι εργασιακές, αλλά και όλες οι σχέσεις θέλουν υπομονή και ενσυναίσθηση. Κι αν τα καταφέρει και εξελιχθεί πώς θα αντιμετωπίζει τους συνεργάτες ή τους υφισταμένους του αν δεν έμαθε να αναγνωρίζει και να εκτιμά τον κόπο των άλλων;

Μπορεί το παιδί μας να μεγαλώνει σ’ ένα όμορφο και άνετο σπίτι, να έχει το φαγητό της αρεσκείας του, να του προσφέρουμε άφθονα παιχνίδια, να του μαθαίνουμε πιάνο και χορό, να του προσφέρουμε όλες τις ανέσεις και να μην του χαλάμε χατίρι, αλλά... Στην πραγματικότητα το παιδί μας θα γίνει ένας αδύναμος , ένας ανάπηρος ψυχολογικά άνθρωπος. Ας αλλάξουμε ρότα. Ας βάλουμε τα παιδιά μας από πολύ μικρά στη δουλειά. Δεν χρειάζεται να τα εξοντώνουμε -αν και κάποιες φορές, για λίγο, ακόμα και μια πιο έντονη και κοπιώδης προσπάθεια θα τους έκανε πολύ καλό. Όταν π.χ. σκαλίζουμε ή καθαρίζουμε τον κήπο μας ας ζητήσουμε να σκύψει και να δουλέψει δίπλα μας. Όταν στρώνουμε το τραπέζι για φαγητό ας το καλέσουμε να βοηθήσει, ας πλύνει πιάτα, ας το πάρουμε μαζί μας στα ψώνια κι ας κουβαλήσει βάρος. 

Ας λέμε συχνά στα παιδιά μας πως όλα έχουν κόπο και κόστος. Τίποτα δεν χαρίζεται. Πρέπει τα παιδιά μας να μάθουν, να αναγνωρίσουν, να τιμήσουν τον αγώνα των γονιών τους κι έτσι θα μπορούν στη δική τους ζωή να εκτιμούν την αξία όλων των πραγμάτων γύρω τους, όλων των ευκαιριών που τους δίνονται, και κυρίως όλων των ανθρώπων με τους οποίους σχετίζονται. Προσφέρουμε ανεκτίμητα εφόδια στα παιδιά μας όταν τα αφήνουμε να νιώσουν από μικρά τις δυσκολίες της ζωής κι όταν τα μάθουμε να αγωνίζονται, να παλεύουν και να είναι ευγνώμονα για την παραμικρή βοήθεια που δέχονται από κάθε άνθρωπο και κυρίως  για τα δώρα του Θεού.

Αν είμαστε εκείνοι οι γονείς που μπαίνουμε συνεχώς ως ασπίδες μπροστά στα παιδιά μας για να μην τα αγγίξει κάτι δυσάρεστο, νομίζω πως καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω.

Αρχίζει ...το ταξίδι της επιστροφής...!

Ο αποψινός εσπερινός και ο αυριανός όρθρος είναι αφιερωμένοι στη θλιβερή ανάμνηση της εξώσεως από τον Παράδεισο. Ο αυριανός πρώτος κατανυκτικός εσπερινός ονομάζεται "της συγχωρήσεως".

Απόψε θρηνούμε για τον χαμένο Παράδεισο.

"Ἐξεβλήθη Ἀδὰμ τοῦ Παραδείσου, διὰ τῆς βρώσεως· διὸ καὶ καθεζόμενος ἀπέναντι τούτου, ὠδύρετο, ὁλολύζων, ἐλεεινῇ τῇ φωνῇ, καὶ ἔλεγεν· Οἴμοι, τί πέπονθα ὁ τάλας ἐγώ! μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι. Παράδεισε ἁγιώτατε, ὁ δι' ἐμὲ πεφυτευμένος, καὶ διὰ τὴν Εὔαν κεκλεισμένος, ἱκέτευε τῷ σὲ ποιήσαντι, κᾀμὲ πλάσαντι, ὅπως τῶν σῶν ἀνθέων πλησθήσωμαι. Διὸ καὶ πρὸς αὐτὸν ὁ Σωτήρ· Τὸ ἐμὸν πλάσμα οὐ θέλω ἀπολέσθαι, ἀλλὰ βούλομαι τοῦτο σῴζεσθαι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, ὅτι τὸν ἐρχόμενον πρός με, οὐ μὴ ἐκβάλλω ἔξω". 

Από αύριο το απόγευμα αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής μας.

"Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν· ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος· ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας, ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους, καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, ὅπως διαπλεύσαντες τὸ τῆς Νηστείας μέγα πέλαγος, εἰς τὴν τριήμερον Ἀνάστασιν καταντήσωμεν, τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ σώζοντος τὰς ψυχὰς ἡμῶν".

Ο Παράδεισος μας ξαναχαρίστηκε με τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, αλλά για να μπούμε μέσα πρέπει να "συγχωρεθούμε" δηλαδή να "συγχωρέσουμε" από τη στενή του πύλη.
Δεν θα μπει ο καθένας μόνος του καμαρωτός, κορδωμένος για την τάχα τελειότητά του ή για την τάχα ταπεινότητά του. Θα μπούμε μαζί αγαπημένοι, όλοι όσοι ποθούμε την επιστροφή στον παράδεισο της πνευματικής τρυφής.
Πώς θα συγχωρέσουμε όλοι; Αν μικρύνουμε πολύ-πολύ το εγώ μας κι αν "αλείψουμε την κεφαλή μας με το έλαιον της συμπαθείας".

"Ἐλαίῳ ἀλείψαντες, συμπαθείας ψυχῆς τὴν κεφαλήν, μὴ βαττολογήσωμεν, τῷ Πατρὶ ἡμῶν τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, προσευχὰς ἀναπέμποντες, εὐλογοῦντες, καὶ ὑπερυψοῦντες, αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας".

Εύκολο; Δύσκολο; Αυτό είναι το δικό μας μερίδιο για τη σωτηρία μας. Όλα τα άλλα είναι δώρα του Χριστού.
Καλή Σαρακοστή!

Η ακύρωση του δασκάλου

Εδώ και έξι χρόνια έχω συνταξιοδοτηθεί, αλλά ομολογώ πως με τρώει πάντα η έγνοια της σχολικής ζωής, και της καθημερινής πραγματικότητας μέσα στα σχολεία. Ρωτώ με πολύ ενδιαφέρον και συζητώ με εν ενεργεία συναδέλφους. Από πολλούς μου μεταφέρεται μια απογοητευτική εικόνα. Ελάχιστοι οι μαθητές με ζωντανό πνευμα και όρεξη για μάθηση, πολλή καζούρα και bulling, συνεχείς παρεμβάσεις των γονέων με παράλογες απαιτήσεις υπέρ των παιδιών τους και μεγάλη δόση περιφρόνησης προς το έργο των δασκάλων και των καθηγητών. Αν σ' αυτά προστεθεί η γενικότερη καταβαράθρωση των αξιών, της αριστείας κτλ, που τα παιδιά την εισπράττουν και την ζουν μέσα στις οικογένειές τους και στον κοινωνικό τους περίγυρο, άρα και στο σχολείο, δημιουργείται μια ζοφερή εικόνα για το νυν και μια απελπιστική για το αύριο.

Ανακαλώ ένα περιστατικό που μου είχε συμβεί -πριν δέκα περίπου χρόνια. Τότε είχα διατυπώσει κάποια ερωτήματα τα οποία νομίζω πως σήμερα είναι κάτι περισσότερο από επίκαιρα.
"Φοιτά στην Α΄τάξη ένας μαθητής με κάποια προβλήματα δυσλεξίας αλλά και κοινωνικής προσαρμογής. Η δασκάλα του με πολλή υπομονή το χειρίζεται εδώ και έξι μήνες. Κάποια στιγμή μετά από αλλεπάλληλα περιστατικά βίαιης και επικίνδυνης συμπεριφοράς του προς άλλους μαθητές το παίρνει από το χέρι και το πηγαίνει στο γραφείο μιας πολύ έμπειρης δασκάλας που της έχει ανατεθεί να βοηθάει στα δύσκολα περιστατικά και να συμπαρίσταται στο έργο των άλλων δασκάλων. Εκείνη το συμβουλεύει και του μιλά κάπως αυστηρά για να το παιδαγωγήσει και να του καταστήσει ξεκάθαρο και σαφές ότι δεν μπορεί να συμπεριφέρεται χωρίς όρια και κανόνες. Το παιδί που παρά τα προβλήματά του είναι πανέξυπνο μεταφέρει το περιστατικό όπως θέλει στους γονείς του κι εκείνοι έρχονται την επομένη στο σχολείο μαινόμενοι και, χωρίς να ακούσουν την εκδοχή των δύο διδασκαλισσών, τις καταγγέλλουν για προσβολή της προσωπικότητας του παιδιού τους, απειλούν ότι θα κινήσουν πειθαρχικές και ποινικές διαδικασίες ότι θα πάνε στον προϊστάμενο, σε δικηγόρους κ.τ.λ. κι όλα αυτά ενώπιον και του παιδιού τους, το οποίο βέβαια την επομένη μπαίνει στην τάξη με ύφος στρατηγού-νικητή".
Ερωτήματα: Τι θα γίνει αυτό το παιδί που μεγαλώνει μ' αυτές τις παιδαγωγικές αντιλήψεις; Αν είναι προσβολή της προσωπικότητας να το πιάσεις από το χέρι και να το νουθετήσεις, τι άλλες προσβολές θα αντιμετωπίσει στη σκληρή κοινωνία μας και ποια μαμά θα το γλιτώσει;
Τι ρόλο παίζει ο δάσκαλος, αν δεν μπορεί ούτε να συμβουλέψει ένα παιδί; Είναι απλά ένας αναμεταδότης γνώσεων; (Ας βάλουμε έναν υπολογιστή μπροστά σε κάθε παιδί να γλιτώσουμε κι από τους μισθούς και το ΙΚΑ).
Αν ο γονιός δεν μπορεί να βάλει όρια στο παιδί του, αλλά και δεν επιτρέπει σε κανέναν άλλον να του βάλει όρια, πού θα οδηγηθεί αυτό το παιδί;
Ποιος θα συνετίσει αυτούς τους γονείς που δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι.
Αυτό το παιδί και πολλά άλλα δυστυχώς που δέχονται  τέτοια αλλοπρόσαλλα και καταλυτικά  παιδαγωγικά μηνύματα, ποιος θα τα συγκρατήσει στην εφηβεία και στη νεαρή τους ηλικία από παραβατικές συμπεριφορές, ποιος θα τα κυβερνήσει μεθαύριο, τι είδους κοινωνία θα στήσουν;
Αυτό που μας πονάει ως εκπαιδευτικούς είναι η τραγική διαπίστωση ότι πια δεν μπορούμε να παιδαγωγούμε χωρίς το φόβο να βρεθούμε κατηγορούμενοι για απίθανα αδικήματα. Κι ότι η αγάπη και το ενδιαφέρον μας για τους μαθητές μας - τους οποίους θεωρούμε παιδιά μας - που μπορεί κάποια στιγμή να επιδειχθούν και με μια τιμωρία ή μια έντονη παρατήρηση, παρεξηγούνται από τους γονείς, οι οποίοι θέλουν μόνο χάδια και επαίνους για τα παιδιά τους.
Παλιά ο δάσκαλος ήταν για τους μαθητές, αλλά και για τους γονείς, πρόσωπο σεβαστό. Ήταν αδιανόητο να στραφεί ο γονιός κατά του δασκάλου και να ζητήσει το λόγο για κάποιο παιδαγωγικό του μέτρο. Όλοι έχουμε φάει και ξύλο και προσβολές από τους δασκάλους μας. Παρόλ' αυτά τους θυμόμαστε με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη. Οι δε γονείς μας, αν τους λέγαμε ότι μας μπάτσισε ο δάσκαλος έλεγαν "Ν' αγιάσει το χέρι του!". Στις μέρες μας βέβαια το ξύλο δια νόμου απαγορεύεται. Αλλά και η παρατήρηση;
Εύχομαι ολόψυχα να μην κλάψουν πικρά οι γονείς του συγκεκριμένου παιδιού ή και κάποιων άλλων που μεγαλώνουν με παρόμοιες αρχές. Το σχολείο είναι μια πολύ γλυκιά μικρογραφία της κοινωνίας. Είναι σκληρότατη και αδυσώπητη η πραγματικότητα της μεγάλης κοινωνίας και θα επιβιώσει όποιος έμαθε ότι υπάρχουν όρια που δεν καταργούνται ούτε με τη μεσολάβηση της μαμάς του".

Αυτά γράφτηκαν πριν δέκα χρόνια. Τώρα νομίζω πως περάσαμε σε πιο σκληρή φάση. Ήδη βιώνουμε τα αποτελέσματα μιας εκπαίδευσης χωρίς παιδαγωγία, της ανατροφής παιδιών χωρίς όρια και στόχους. Ήδη η κοινωνία μας ξεφτάει...!

Παλιότερα υπήρχε φτώχεια, έλλειψη βιβλίων, περιορισμένες παραστάσεις και ευκαιρίες. Κι όμως τα παιδιά ρουφούσαν, μάθαιναν, σέβονταν, προόδευαν. Κι ο δάσκαλος αντιμετωπιζόταν με σεβασμό, εκτίμηση, αγάπη κι ευγνωμοσύνη από μαθητές και γονείς.