Στα όπλα...

Στον πόλεμο οι στρατοί αντιπαρατάσσονται με οπλισμό. Συνήθως δεν αρκεί ο ηρωισμός και η φυσική ρώμη των παλικαριών, αν και αυτά έχουν θεμελιώδη αξία. Τις μάχες και την έκβαση του πολέμου θα την κρίνουν τα όπλα. Όταν ανακαλύφθηκε η μπαρούτη και τα πυροβόλα όπλα, όλα τα προηγούμενα, ξίφη, τόξα-βέλη, ακόντια, αχρηστεύθηκαν. Κι όταν ανακαλύφθηκαν τα πυρηνικά όπλα, όχι απλά αχρηστεύθηκαν τα συμβατικά, αλλά αποσβολώθηκε έντρομη η ανθρωπότητα.
Λοιπόν ποιος θα ξεκινούσε πόλεμο δίχως ισχυρά όπλα;
Ήδη μπήκαμε στη δίνη ενός φοβερού πολέμου. Είναι πρωτοφανής, σκληρότατος κι απίστευτα απροσδόκητος. Ο αντίπαλος δεν φανερώνει το πρόσωπό του. Είναι απροσδιόριστος, άγνωστος, κρυμμένος πίσω από εταιρίες και λέσχες και οίκους και τραπεζικούς κολοσσούς. Μας πολεμά με τα πιο εξελιγμένα όπλα που δεν τα συλλαμβάνουν ραντάρ και δορυφόροι, που διαπερνούν τοίχους, τείχη, θάλασσες κι ωκεανούς που δεν απαιτούν εργοστάσια και ακριβές πρώτες ύλες για την κατασκευή τους.  
Πρώτα μας έπληξε με την απληστία-φιλαργυρία και την ανηθικότητα, ύστερα μας αποκοίμισε με την κενοδοξία και την υπερηφάνεια. Τώρα μας χτυπά με την οργή, την κοσμική λύπη και  την ακηδία και ολοφάνερα μας οδηγεί στον όλεθρο δεμένους  με την απόλυτη απελπισία και απογοήτευση.
Αν μας έμεινε λίγη ακόμη αγωνιστικότητα και εγρήγορση, αν δεν νεκρωθήκαμε εντελώς, ας ακούσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Μας υποδεικνύει οπλοστάσιο κραταιότατο. δοκιμασμένο, ακατανίκητο. Υπάρχει εξειδικευμένο αντίπαλο όπλο για καθένα από τα όπλα που αναφέρθηκαν.
Την απληστία την πολεμά η εγκράτεια.
Τη φιλαργυρία η συμπάθεια προς τους πτωχούς.
Την ανηθικότητα ο θείος πόθος και η επιθυμία των μελλόντων αγαθών.
Την κενοδοξία η συνεχής προσευχή με συντριβή καρδιάς και η εργασία των αρετών.
Την υπερηφάνεια θα την χτυπήσουμε αν σταματήσουμε να κρίνουμε τους άλλους κι αν θεωρήσουμε τους εαυτούς μας κατώτερους από όλους.
Την οργή αν αγαπήσουμε τους άλλους
Την κοσμική λύπη αν βάλουμε μέσα μας την πνευματική χαρά.
Την ακηδία αν αποκτήσουμε υπομονή κι ευχαριστιακό φρόνημα.
Την απελπισία και απογοήτευση αν στηρίξουμε με πίστη τη ζωή μας στην Αγάπη και την Πρόνοια του Θεού.
Σίγουρα όλοι θα ευχόμασταν να μην αρχίσει ένας πόλεμος. Από την ώρα όμως που θ' αρχίσει πρέπει να βρούμε τρόπο να τον κερδίσουμε!

Ελληνική παιδεία

Με τις ολόθερμες ευχές μου για "Καλή χρονιά" σε μαθητές και εκαιδευτικούς μεταφέρω το παρακάτω άρθρο από το πολύ ενδιαφέρον Blog 24grammata.

Καλή Σχολική Χρονιά!

σε όλα τα Ελληνόπουλα και σε όλους όσοι μετέχουν της ελληνική παιδείας.

Για τα προβλήματα και τις ελλείψεις στο έμψυχο και άψυχο υλικό των ελληνικών σχολείων, δυστυχώς, θα τα λέμε όλη τη χρονιά. Σήμερα, ας χαιρετήσουμε τους Δασκάλους και τους μαθητές που μεταλαμπαδεύουν και δέχονται τα Ελληνικά Γράμματα απανταχού της γης. Ένα τέτοιο
σχολείο είναι και το  Ελληνικό Δημοτικό σχολείο «Ελλάς – Μακεδονία» στην Ακτή Ελεφαντοστού. Το “Ελλάς – Μακεδονία” αναζητά όχι μόνο την ηθική αλλά και την υλική υποστήριξη των εκπαιδευτικών και των μαθητών της “μητέρας – Ελλάδας” (μην τους εγκαταλείψουμε και εμείς τώρα που το υπουργείο, επιτέλους, βρήκε την ευκαιρία να κρυφτεί πίσω από τις δικαιολογίες της οικονομικής κρίσης). Αγάπη για την πατρίδα είναι να διαδίδεις τα μηνύματα του ελληνισμού-ανθρωπισμού στα πέρατα της οικουμένης. Τα περί χρωμάτων, φυλής, καθαρότητας και αιμάτων αφήστε τα για τους αργόσχολους, που περιστρέφονται, ισοβίως, στον κύκλο του μηδενός.
Λίγα λόγια για το σχολείο “Ελλάς -Μακεδονία”
Το σχολείο “Ελλάς-Μακεδονία” βρίσκεται στην περιοχή Guiglo, της Ακτής Ελεφαντοστού. Στεγάζει 300 μαθητές, ορφανά παιδιά οι γονείς των οποίων πέθαναν από HIV/AIDS και συστάθηκε με χρηματοδότηση της οργάνωσης «Ελληνική Δράση Αφρικής», πρόεδρος της οποίας είναι η κ. Μέρω Κεσεσίογλου, πρόξενος της Ακτής Ελεφαντοστού στην Ελλάδα www.actionafrica.gr.
Το σχολείο αυτό είναι το δεύτερο ελληνικό σχολείο που ιδρύει η κ. Κεσεσίογλου. Το πρώτο ήταν πριν από 11 χρόνια στην πόλη Toukouzou της Ακτής Ελεφαντοστού, όπου φοιτούν 600 παιδιά μαθαίνοντας ελληνικά.
Από το 1980 μέχρι σήμερα η ίδια έχει ιδρύσει συνολικά εννιά νοσοκομεία, ένα ορφανοτροφείο και δύο σχολεία, όλα με την επωνυμία «Ελλάς» και με την ελληνική σημαία να κυματίζει σε αυτά. Εξόπλισε 30 Κέντρα Υγείας και υλοποίησε 70 προγράμματα ανάπτυξης όπου ιδρύθηκαν 70 συνεταιρισμοί με 3.000 γυναίκες, οι οποίες πέτυχαν να αυξήσουν το μηνιαίο τους εισόδημα.
 
Το έργο της Ελληνικής Δράσης Αφρικής
Το έργο της Ελληνικής Δράσης Αφρικής είναι πολύπλευρο και δεν στέκεται μονάχα σε μια άποψη των προβλημάτων των ανθρώπων της Αφρικής. Αντίθετα αγκαλιάζει κάθε πλευρά της ζωής τους, με έμφαση στην παροχή της γνώσης και της υλικής υποδομής ώστε να σταθούν πλέον στα δικά τους πόδια. Παράλληλα με εκδηλώσεις και άλλα μέσα, αλλά κυρίως με την χωρίς αντάλλαγμα παροχή της αγάπης μας προς τους λαούς της Αφρικής, δημιουργεί ένα αδιάρρηκτο δεσμό μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών της Αφρικής.Τα αγροτικά προγράμματα στοχεύουν στην κατάρτιση των γυναικών της Αφρικής στην καλλιέργεια και τη μεταποίηση προϊόντων της γης. Εκατοντάδες αφρικανές έχουν εκπαιδευθεί στην Ελλάδα και αφού μετέφεραν τη γνώση τους και σε άλλες στην πατρίδα τους, μαζί με την οργάνωσή μας δημιούργησαν αγροτικούς συνεταιρισμούς. Έτσι σήμερα στους δεκάδες αυτούς συνεταιρισμούς οι αγρότισσες με τα δικά τους χέρια πλέον έχουν ένα βασικό εισόδημα. Για τους άνδρες ιδρύει εγκαταστάσεις ιχθυοκαλλιεργειών για να αντιμετωπίσει το καυτό πρόβλημα της ανεργίας.Η οργάνωσή μας ακόμα με τις δικές σας προσφορές και τη βοήθεια του κράτους δημιουργεί μονάδες υγείας. Έχει υπό την επίβλεψή της τρία νοσοκομεία, ενώ έχει δημιουργήσει και τη δικιά της νοσοκομειακή μονάδα “Ελλάς” στην οποία εδώ και 15 χρόνια κυματίζει η ελληνική σημαία. Η Ελληνική Δράση Αφρικής εργάζεται και για την επιμόρφωση των παιδιών της Αφρικής. Κατασκευάζει και επιχορηγεί σχολικές μονάδες και τις εξοπλίζει με σχολικό υλικό. Οργανώνει αθλητικά προγράμματα. Υιοθετεί τοπικά ορφανοτροφεία. Ακόμη, βοηθά στη μηχανοργάνωση του Πανεπιστημίου του Αμπιτζάν και ιδρύει βιβλιοθήκες.
Φέρνει πιο κοντά τους λαούς της Αφρικής με την Ελλάδα προωθώντας ενεργά την διάδοση της Ελληνικής παράδοσης στην Αφρική. Οργανώνει ετήσιες Ελληνικές εβδομάδες και ιδρύει ελληνικές βιβλιοθήκες. Γίνεται δίαυλος για κρατικές και επιχειρηματικές συνεργασίες προς τις χώρες της Αφρικής.

*Ευτυχώς Ελλάδα δεν είναι μόνο η ελληνική επικράτεια. 

Η Ελλάδα ζει σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης ως ελληνική παιδεία και μέσα σε υπέροχους ανθρώπους που την αγαπούν και την πιστεύουν.

Αυτούς να τιμήσουμε και να μιμηθούμε με κάθε θυσία προσωπική. Αυτή θα είναι και η άμυνά μας στον αμείλικτο πόλεμο τον οποίον έχουν κηρύξει οι "βάρβαροι" δυστυχώς κυβερνήτες μας.

Δράση για το κάτι άλλο

Ή... όταν οι νέοι κάνουν τους μεγαλύτερους να ντρέπονται....

Νέα παιδιά, 22-24 ετών έχουν συστήσει σωματείο, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, για να φροντίσουν εθελοντικά ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Με προσωπική εργασία και έξοδα ετοίμασαν έναν καταπληκτικό ξενώνα, όπου αναπτύσσουν προγράμματα "Ψυχαγωγίας και γνώσης", "Εικαστικής έκφρασης", "Υπολογιστών", "Μουσικής", "Αrt therapy" κτλ., πραγματοποιούν εκθέσεις και bazar χειροτεχνημάτων.

Τα απογεύματα των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα, αλλά και των εθελοντών που το πραγματοποιούν έχουν πάρει ξεχωριστή, μοναδική αξία και διάσταση.

Σε μας μένει να χειροκροτήσουμε θερμά τα παιδιά που πήραν αυτή την εξαιρετική πρωτοβουλία και προχώρησαν στην υλοποίησή της, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, αλλά και να τα ενισχύσουμε οικονομικά και ηθικά.

Μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ! και ΕΥΓΕ!

www.drasigiatokatiallo.gr

Θεσσαλονίκη, Ξενοφώντος 31, πίσω από το Ιπποκράτειο, ΤΚ54639

τηλ. 6976579364

Ώρα πνευματικής μάχης

Κοινωνική εξέγερση και σην Αγγλία! Νομίζω πως θα γενικευτεί η αντίδραση των πολιτών σ' όλα τα μήκη και πλάτη της καπιταλιστικής υφηλίου. Το σύστημα έδειξε "τα δόντια του" και τους καταχθόνιους σχεδιασμούς του, την ανθρωποφαγία του στο βωμό του κέρδους. Και οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Το χρησιμοποίησαν όσο τους έπαιρνε για να καλοφάνε, αλλά τώρα τους ξεπέρασε και τους πετά στην άκρη. Ο Μαμμωνάς είναι πολύ-πολύ ισχυρός και ανελέητος. Έχει χτίσει ένα τέλειο -τουλάχιστον έτσι φαίνεται - σύστημα που τον υπηρετεί τυφλά. Φαίνεται να μην έχει ανθρώπινο πρόσωπο, ούτε αισθήματα, ούτε συμπόνια και κατανόηση για κανέναν.
Δεν θα νικηθεί με ανθρώπινες δυνάμεις.Η μάχη δεν θα δοθεί εναντίον κάποιων προσώπων η έστω κάποιων πολιτικών συστημάτων. Είναι πνευματική μάχη και θέλει πνευματικά όπλα και ηγέτη πνευματικό
Μόνη μας ελπίδα ο δι' ημάς Ενανθρωπήσας Θεός.
Σ' Αυτόν ας καταφύγουμε, αλλά όχι συμβατικά, όχι για να εξασφαλίσουμε τη βολεμένη ζωή μας και να αυτοδικαιωθούμε.Ας τα χάσουμε όλα. Ας έχουμε μόνο Αυτόν με την απόλυτη πίστη ότι είμαστε δικά Του αγαπημένα πλάσματα, από Αυτόν παίρνουμε φως και αξία και νόημα ζωής και μόνο αν ζήσουμε κατά το Άγιο Θέλημά Του, αν αδειάσουμε τη ζωή μας από τις άπληστες επιθυμίες και διεκδικήσεις μας και τη γεμίσουμε με λαχτάρα για Εκείνον, θα βρούμε αξιόπιστες προσωπικές και κοινωνικές ισορροπίες και σχέσεις και ελπίδα ζωής..

Πόλη: λιγότερο γνωστά μνημεία

Η Αγία Ειρήνη, ναός αφιερωμένος στην Ειρήνη του Θεού, πίσω ακριβώς από την Αγία Σοφία, ένα κτίριο αληθινό κόσμημα, με άριστη ακουστική που χρησιμοποιείται ως χώρος συναυλιών και λοιπών καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, δυστυχώς μη επισκέψιμο.

Κι εκεί που περπατάς, στο ιστορικό κέντρο της Πόλης, βλέπεις ένα άνοιγμα και μια όμορφη αυλή με περιστύλιο. Ποιος ξέρει από πότε είναι αυτοί οι τοίχοι; ποιος ξέρει από πού έχουν μεταφερθεί αυτοί οι κίονες; Σε ποιον αιώνα βρίσκομαι;

Ψηφιδωτό από το δάπεδο του Μεγάλου Παλατίου των Βυζαντινών. Βρέθηκαν πολλά και εκτίθενται στον χώρο όπου αποκαλύφθηκαν. Εικονίζουν σκηνές καθημερινού βίου, κυνηγιού, εικόνες από το ζωικό βασίλειο και είναι εξαιρετικής τέχνης.

Ναός Σεργίου και Βάκχου, ή αλλιώς Μικρή Αγια-Σοφιά.  

Πριν λίγα χρόνια ο χώρος και το μνημείο ήταν σε άθλια χάλια. Φέτος μας περίμενε αυτή η ευχάριστη έκπληξη. Περιποιημένο πεντακάθαρο εξωτερικό και άριστα συντηρημένο εσωτερικό. 

Η "Κωνσταντινούπολη-πρωτεύουσα της Ευρώπης 2010" ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία "ζωής" για πολλά-πολλά μνημεία. 

Αξίζει έπαινος σε όλους τους φορείς που δραστηριοποιήθηκαν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Όταν αντίκρυσα αυτόν τον πανέμορφο βυζαντινό ναό τόσο περιποιημένο εξωτερικά, δεν μπόρεσα να μην κάνω μια σύγκριση που με πονάει. Στη Θεσσαλονίκη, τη Συμβασιλεύουσα, υπάρχουν βυζαντινοί ναοί εξαιρετικοί. Ανάμεσά τους ο ναός των Αγίων Αποστόλων (14ου αιώνα), δίπλα στα δυτικά τείχη της πόλης. Ο περιβάλλων χώρος είναι -ας τον χαρακτηρίσω επιεικώς- απαράδεκτος.  Ήταν και η Θεσσαλονίκη πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης... Γιατί δεν ευτρεπίστηκε ο χώρος γύρω από ένα τόσο αξιόλογο μνημείο;

Για του λόγου το αληθές...

Στη Νίκαια και στην Προύσα

 Νίκαια,

η πόλη των Οικουμενικών Συνόδων (Α΄και Ζ΄), 

το σημερινό Isnik, το διάσημο για τα cini, τα φαγεντιανά ζωγραφισμένα πλακίδια. 

Πολύ εντυπωσιακά τα βυζαντινά της τείχη από τα οποία σώζεται μεγάλο μέρος και η εικονιζόμενη Πύλη της Κωνσταντινούπολης.

Ο ναός της Αγίας Σοφίας (της του Θεού Σοφίας) 

στον οποίον υπογράφηκε ο τόμος αποφάσεων 

της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (κατά της Εικονομαχίας). 

Πριν από δέκα χρόνια ήταν κυριολεκτικά ερειπωμένος. 

Σήμερα είναι πλήρως αναστηλωμένος και συντηρημένος 

και περιβάλλεται από πολύ όμορφο πάρκο.

 Άποψη της Προύσας από το τελεφερίκ που ανεβαίνει στον Όλυμπο. Η θέα της πόλης και του πράσινου είναι συναρπαστική. Πρώτα οι οξιές και οι δρυς κι υστερα τα έλατα πυκνά, 

καταπράσινα, ολοζώντανα.

 

 

Μια βόλτα στο ελατόδασος του Ολύμπου 

είναι ψυχοθεραπευτική και φανερώνει 

και αρκετά αξιοπερίεργα της φύσης 

όπως αυτό το "πολύδυμο" έλατο.

 

 Τα πιο παλιά λουτρά της Προύσας, 

τα λουτρά της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, 

συζύγου του Ιουστινιανού, η οποία ερχόταν στην Προύσα 

με συνοδεία 4.500 θεραπαινίδων, ευνούχων κτλ.,

που και σήμερα λειτουργούν ως χαμάμ.

Πανσέληνος στον ουρανό της Προύσας. 

Το φωτισμένο κτίριο είναι το Μουσείο του Καραγκιόζη 

ακριβώς απέναντι από το Μαυσωλείο του 

και την "ελιά του Σημίτη" στο πανέμορφο Cekirge.

Βήματα στα πάτρια Προποντίδας και Κωνσταντινουπόλεως

Κάτι μας τραβάει κάθε τόσο προς την Ανατολή.
Βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες με γκρουπ φίλων και γνωστών στα νότια παράλια της Προποντίδας, στην Προύσα και φυσικά στην Πόλη που, ακόμα και χωρίς βασιλείς, είναι η Βασιλεύουσα της καρδιάς μας.
Δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να αναρτήσω μερικές φωτογραφίες.
Αρχίζω από την Τρίγλια της Προποντίδας.

 

Το ελληνικό σχολείο της Τρίγλιας, ένα εντυπωσιακό κτίριο.

Το μέγεθος και η αίγλη του, παρά την εγκατάλειψη των ενενήντα χρόνων, μαρτυρούν τον πλούτο της πόλης και την αγάπη των κατοίκων της στην παιδεία και στα παιδιά τους.

Κοιτάμε εντυπωσιασμένοι το σχολείο, ενώ πάνω από τα κεφάλια μας είναι ένα επίσης πανέμορφο ελληνικό σπίτι, ευτυχώς καλοδιατηρημένο. 

 Όπου δεις γούστο και  μεράκι, 

ξέρεις ότι πέρασε ελληνικό χεράκι...

 Χαρακτηριστική αρχιτεκτονική 

με σαχνισί σε κάθε όροφο.

 Ο ναός του Αγίου Στεφάνου που σήμερα είναι το τζαμί της Τρίγλιας.

 Μερική άποψη της Τρίγλιας και 

του ναού του Αγίου Στεφάνου από ψηλά.

Ευτυχώς ο ναός έχει καθαρισθεί 

και συντηρηθεί πολύ καλά η τοιχοποιία του.

 Το καθολικό της Μονής Παντοβασίλισσας, ερειπωμένο.

Μπήκαμε χάρη στην αποφασιστικότητα του Τούρκου ιδιοκτήτη του χώρου, ο οποίος είχε δώσει τα κλειδιά του ναού σε κάποιο παλικάρι που εκείνη την ώρα απουσίαζε από το χωριό. 

Χωρίς να διστάσει έσπασε με σκεπάρνι την κλειδαριά 

και μας πέρασε μέσα στο Ναό λέγοντας: 

"Ήρθατε τόσοι άνθρωποι από την άλλη άκρη και 

θα φύγετε άπρακτοι; Ντροπή!" 

Τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα.

 Όμορφες φατσούλες χαριτωμένων παιδιών. 

Μοιάζουν τόσο πολύ με τα δικά μας! 

Επιμειξίες αιώνων μας έχουν φέρει φυλετικά τόσο κοντά. 

Μας χωρίζουν η θρησκεία και η γλώσσα και 

τα πολιτικά παιχνίδια των ισχυρών.

Ας καλλιεργήσουμε αυτά που μας συνδέουν 

κι ας δώσουμε στα παιδιά μας 

μέλλον ελπιδοφόρο με συνεργασία και 

καλές σχέσεις των δύο λαών.

 Η βρύση του χωριού κοσμείται από μια επιτύμβια 

αρχαιοελληνική πλάκα.

Στα μικρασιατικά χώματα βρίσκεις ζωντανό 

τον ελληνικό, τον ελληνιστικό, 

το ρωμαϊκό, τον βυζαντινό, τον οθωμανικό 

και το ρωμέικο πολιτισμό. 

Μπλέκονται, αλληλοτροφοδοτούνται, διαδέχονται, 

αλληλοεπηρεάζονται, αντιγράφονται, 

συντίθενται και προχωρούν...

"Φως ιλαρόν...", ομορφιά και γαλήνη 

στα δαντελωτά ακρογιάλια της Προποντίδας

*Θα συνεχίσουμε με φωτογραφίες άλλων όμορφων κι αγαπημένων τόπων.

Η Ελλάδα ζει και μεγαλουργεί στα βουνά και στα ιστορικά χωριά της.

Μια εκδρομή στα Γιάννενα και στα περίχωρά τους είναι πάντα εντυπωσιακή κι ωφέλιμη. Σε κάθε βήμα ανακαλύπτεις απίστευτες φυσικές ομορφιές, μοναδικό πολιτιστικό πλούτο και πάνω απ' όλα ωραίους
ανθρώπους.

Οι πηγές του Λούρου, μια τοποθεσία απίστευτης ομορφιάς και γαλήνης.

Το δείπνο στον κήπο της Αφεντούλας ήταν ιδιαίτερα περιποιημένο και "αυστηρά ...διατεταγμένο" με πατέ ντε φουά για ορεκτικό, παστουρμαδόπιτα που τρώγεται πάση θυσία ζεστή, σαλάτα στο ποτήρι, μοσχάρι με χυλοπίτες -δεν θυμάμαι την ακριβή ονομασία- και γιαούρτι με γλυκό πορτοκάλι, όλα εξαιρετικά κι αξέχαστα. Ευχαριστούμε θερμά τους οικοδεσπότες.

Το τραπέζι στρωμένο για έξι σ' έναν υπέροχο κήπο.

 

Η σαλάτα στο ποτήρι

  

Εξαιρετική οικοδέσποινα

Άψογος και ο μπαξές του κ.Περικλή με τα φυτά μέσα σε τενεκέδες.

Στο χωριό Ελληνικό (που βρισκόταν στα σύνορα Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Ελλάδας το 1913, πριν απελευθερωθούν τα Ιωάννινα) υπάρχει εδώ κι ενάμιση χρόνο ένα Μουσείο Γλυπτικής που αφήνει άφωνους τους επισκέπτες, του γλύπτη Θεόδωρου Παπαγιάννη, ο οποίος με συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη αφιέρωσε τη δουλειά του στο χωριό του και τη στέγασε στο σχολείο όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα και το οποίο στις μέρες μας στεκόταν άδειο και ρήμαζε εγκαταλειμμένο.

 

Ο προαύλιος χώρος του Μουσείου, κάποτε έσφυζε από παιδιά. Τώρα τουλάχιστον βρίθει γλυπτών.

 

 Ο δημιουργός του Θεόδωρος Παπαγιάννης το ονόμασε "Ο εγκέφαλος της γης" ( η ψύχα ενός καρυδιού)

 Μινιατούρα βραβευμένου γλυπτού του Θ. Παπαγιάννη

 Ο μετανάστης -τέλεια αναπαράσταση του θλιμμένου προσώπου, του μάλλινου ρούχου, της χαρτονένιας βαλίτσας. 

Το σύμβολο μιας γενιάς που ξεριζώθηκε για ένα καλύτερο μέλλον, αυτό που ζήσαμε εμείς με τόση ξεγνοιασιά κι εγωκεντρισμό ώστε καταντήσαμε τη γενιά των παιδιών μας νέα γενιά μεταναστών.

Σύνθεση από την αίθουσα την αφιερωμένη στο ψωμί

(Όσες φωτογραφίες και να βάλω είναι λίγες, ελάχιστες. 

Μόνο μια επίσκεψη στο Μουσείο είναι, νομίζω, αρκετή.)

Και πάνω από το Ελληνικό η Μονή της Τσούκας, το μεγάλο προσκύνημα των Ηπειρωτών με την υποβλητική θέα των Αθαμανικών ορέων και του Άραχθου που κυλά σε μια αβυσσαλέα χαράδρα.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τη Μαρία που μας συνόδευσε στην Εκδρομή και η οποία πάντα βρίσκει το καινούργιο, το ενδιαφέρον, τις σταγόνες της εθνικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς που σταλάζουν βάλσαμο κι ελπίδα στον απογοητευμένο Νεοέλληνα.

 

 

Μάλλον πρέπει να φύγουμε από τα μεγάλα αστικά κέντρα και φυσικά να κλείσουμε  τις τηλεοράσεις για να ξαναζήσουμε. 

Η Ελλάδα ζει και μεγαλουργεί στα βουνά της και στα ιστορικά χωριά της.

..."καγκελοφιλοσοφία"

Κατά το αμπελοφιλοσοφία..., αλλά πιστεύω πως υπάρχει σοβαρότητα στα παρακάτω:
Πριν λίγες μέρες ασχολήθηκα με το βάψιμο κάγκελων. Ακολούθησα τη γνωστή διαδικασία: έξυσα τη σκουριά, πέρασα με μίνιον πολύ σχολαστικά τα σημεία που είχε φύγει η προηγούμενη μπογιά κι ύστερα τα έβαψα.Καθώς παιδεύονταν τα χέρια μου, σκεφτόμουν πως ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η οξείδωση είναι να προστατέψουμε το σίδερο. Είναι προφανώς αδύνατον να εμποδίσουμε το οξυγόνο να κάνει αυτό που κάνει, δηλαδή να προκαλεί τη δημιουργία σκουριάς.
Κάνω κοιπόν τον εξής παραλληλισμό: Ζούμε σ' έναν κόσμο που προκαλεί οξειδώσεις, "σκουριές". Αυτό μπορεί, αυτό κάνει. Είναι αδύνατον να σταματήσουμε την αδικία, την κακία, την ανοησία, την παλαβωμάρα, τη σκληρότητα του κόσμου. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν; Να  ..."μινιαριστούμε". Μ' όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας να αυτοπροστατευθεί. Δεν είναι εγωιστικό. Είναι απόλυτα ρεαλιστικό.
Βέβαια πρέπει να διαλέξουμε ένα υλικό αξιόπιστο και ασφαλές. Προτείνω ένα μείγμα από τα εξής υλικά: ευχαριστιακός τρόπος ζωής, ταπείνωση και συγχώρηση.
Πώς εννοώ τα παραπάνω; Ευχαριστιακός τρόπος: Αναφέρω με ευγνωμοσύνη όλη μου τη ζωή, όλη μου την ύπαρξη στο Δημιουργό μου. Πιστεύω ότι με δημιούργησε με αγάπη, ότι προνοεί για μένα με αγάπη, ότι γνωρίζει οτιδήποτε μου συμβαίνει και επιτρέπει να μου συμβεί για να με παιδαγωγήσει και να με ωφελήσει μακροπρόθεσμα, δηλαδή για να με σώσει. Έτσι όλα γίνονται ανάλαφρα μέσα μου και γύρω μου. Το πιο οδυνηρό γεγονός μπορώ να το αντιμετωπίσω ως ευλογία και να το υποστώ με υπομονή και χαρά.
Ταπείνωση: Είμαι ξεχωριστή γιατί είμαι αγαπημένο πλάσμα του Θεού μου, αλλά σε σχέση με τα άλλα πλάσματά Του δεν απαιτώ να έχω ξεχωριστή, προνομιακή μεταχείριση. Ο αδελφός μου πεθαίνει από την πείνα κι εγώ έχω μπροστά μου ένα ξέχειλο τραπέζι. Κι αν χρειαστεί να περιοριστώ στα υλικά αγαθά, θ' αρχίσω να διαμαρτύρομαι; Μάλλον πρέπει να πω απλά: "Ναι, ήρθε κι η σειρά μου να καταλάβω τι περνά στον υπέρτατο βαθμό σ' όλη του τη ζωή ο αδελφός μου". Το ίδιο στην αρρώστια, στο πένθος, στην κάθε θλίψη. Γιατί εγώ να απαιτώ (και από ποιον άραγε;) όλα να πηγαίνουν ρολόι στη ζωή μου;
Συγχώρηση: Η αδικία που πιθανόν να υποστώ προέρχεται από κάποιον ή κάποιους ανθρώπους. Είναι κι αυτοί αδύναμοι, ανεπαρκείς, μικροί, ακόμα κι αν στα μάτια του κόσμου φαίνονται ισχυροί, ακόμα κι αν έχουν κύρος και εξουσία. Σε άλλη περίπτωση εγώ θα αποδειχθώ αδύναμη και άδικη. Κοινή μοίρα των ανθρώπων η αδυναμία και το λάθος, κοινή ελπίδα και επιθυμία η συγχώρηση των λαθών και της κακίας μας, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας, τον αγώνα μας σ' αυτή τη ζωή. Ας δούμε τον κάθε διπλανό μας ως έναν ομοιοπαθή ασθενή που προσδοκά όπως κι εμείς λίγη συμπόνοια και κατανόηση ακόμα κι αν δεν το δείχνει. Η συγχώρεση είναι η κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και η αναγκαία συνθήκη για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε σ' αυτή τη ζωή και να κερδίσουμε και την άλλη.
Έτσι κάπως αποφάσισα και τολμώ να πω πως άρχισα να αυτοπροστατεύομαι.
Καλό καλοκαίρι σε όλους.
Πιστεύω πως θα βρούμε ευκαιρία να τα ξαναπούμε.

Η "ενωτική" Μαρία

"Ίνα ώσιν έν".
Μ' αυτή την παρακαταθήκη μας αποχαιρέτησε η Μαρία Κ., η "ενωτική" Μαρία.  Αφού, όπως την γνωρίσαμε, βίωσε η ίδια την θερμή παράκληση-προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα Του, μας προτρέπει κι εμάς να συνεχίσουμε τον αγώνα μας στο σχολείο μας ενωμένοι με μια ψυχή κι ένα στόχο, τη δόξα του Θεού.
Ένα υπέροχο βραδινό στον αγαπημένο τόπο με τα αγαπημένα πρόσωπα ήταν η βραδιά αποχαιρετισμού της Μαρίας Κ. που συνταξιοδοτείται μετά από μια ευδόκιμη κοπιαστικότατη "επαγγελματική" θητεία. Για τη Μαρία δεν ήταν επάγγελμα. Ήταν η ζωή της. Και το αποδείκνυε αυτό κάθε μέρα με χίλιους τρόπους. Ποτέ δεν είδε το βόλεμά της, την ξεγνοιασιά της. Ήταν πάντα πιο πρόθυμη από ό,τι της εζητείτο πληρούσα την ευαγγελική ρήση: "Αν κάποιος σε αγγαρεύσει για ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο".
Δεν υπάρχει συνάδελφος που να έχει κάποιο παράπονο ή κρατούμενο για τη Μαρία. Ήταν ως συνάδελφος -και παραμένει ως άνθρωπος- ανιδιοτελής εις το έπακρον, ακαταπόνητη παρά τα προβλήματα της υγείας της -την οποία για χάρη του σχολείου συχνά παραμελούσε- με προσωπικό ενδιαφέρον για τον καθένα μας. Ως νηπιαγωγός εξαίρετη, εξασφάλισε για το Νηπιαγωγείο του Σχολείου μας τη λαμπρή του φήμη.
Της ευχόμαστε ολόψυχα να είναι γερή και να χαίρεται τα αγαπημένα -και σε όλους μας- παιδιά της. Παρακαλούμε να προσεύχεται για εμάς που αισθανόμαστε πολύ "λίγοι" μετά την αποχώρησή της.

 

 Η δεξίωση στην αυλή του σχολείου ήταν αξέχαστη. Ευχαριστούμε θερμά όσους κοπίασαν για την ετοιμασία της.

Είμαι σίγουρη πως ο π.Λεωνίδας κατά κάποιον τρόπο ήταν παρών. 

Να έχουμε την ευλογία του και τις πρεσβείες του.