Τα δώρα του Θεού

O Νίκος είχε να νοιαστεί για δεκατρείς ψυχές κι ο εαυτός του δεκατέσσερις. Πάλευε να τα φέρει βόλτα μ΄έναν μισθό ιδωτικού υπαλλήλου. Είχε ξεκινήσει τη ζωή του φτωχή και στερημένη σ' ένα χωριό του νομού Σερρών. Για μια καλύτερη τύχη κατέβηκε στην Αθήνα. Βρήκε δουλειά σε μια εταιρεία. Γνώρισε και την Ελένη, μια ευλογημένη ταπεινή χαριτωμένη ψυχούλα. Φτιάξαν οικογένεια. Πιστεύοντας κι οι δυο πως η ζωή τους είναι ασφαλισμένη στου Θεού τα χέρια είπαν, πως όσα παιδιά έρθουν θα είναι καλοδεχούμενα, θα είναι δώρα του Θεού κι Εκείνος θα βοηθήσει στο μεγάλωμά τους. Το πίστευαν  και το ζούσαν. Σαν παραμύθι η ζωή τους. Εκεί που όλα σώνονταν και καραδοκούσε η πενία και η ένδεια, ερχόταν το ένα θαύμα πίσω από το άλλο.
Όλη η ζωή τους ένα θαύμα! Αλλά δυο περιστατικά, δεν μπορώ, θα τα γράψω, να τ΄ακούσουν όλοι, να στηριχθούμε όλοι. Γιατί ο Θεός είναι πλούσιος κι αν θέλει, μάλλον αν εμείς θέλουμε, θα μας πνίξει στις δωρεές Του.
Ο Νίκος επισκεπτόταν τακτικά το Σύλλογο Πολυτέκνων. Όλοι εκεί τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν. Δεν ζούσε για τον εαυτό του, ούτε καν μόνο για την οικογένειά του. Είχε έγνοια για τα προβλήματα όλων των πολυτέκνων κι έτρεχε να βοηθήσει όπου μπορούσε. Εκείνη την μέρα-την ευλογημένη- χτύπησε την πόρτα του προέδρου. Άκουσε ένα βιαστικό "Έλα!" και μπήκε. Ο πρόεδρος, μόλις τον είδε, πριν από την καλημέρα, φώναξε με ενθουσιασμό μιλώντας σε κάποια κυρία που καθόταν απέναντί του: "Νάτος! Αυτόν ζητάτε!". Τι είχε συμβεί; Η κ.Βέρα, μια πλούσια και καλοσυνάτη άτεκνη κυρία, είχε πάει στον σύλλογο πολυτέκνων με την απόφαση να βρει κάποιον πολύτεκνο αξιοπρεπή και έντιμο πατέρα και να του χαρίσει ένα από τα οικόπεδά της για να φτιάξει ένα σπίτι να στεγάσει την οικογένειά του. Μόλις είχε ανακοινώσει την πρόθεσή της στον πρόεδριο κι εκείνος άνοιγε τους καταλόγους του... Μα ο Θεός του έστειλε μπροστά του τον Νίκο! Δεν υπήρχε πιο ταιριαστή επιλογή. Σε λίγες μέρες ένα μεγάλο οικόπεδο στην Πεντέλη περιήλθε στην κυριότητα του Νίκου!
Ο καιρός περνούσε...Το οικόπεδο περίμενε. Ούτε λόγος για χτίσιμο! Τα χρήματα του Νίκου έφθαναν και δεν έφθαναν για τον επιούσιο άρτο, αλλά η καρδιά γεμάτη φλόγα κι αγάπη. Έτρεχε και στο προνοιακό έργο. Έτυχε να συνεργαστεί με μια πολύ άξια γυναίκα που στα νιάτα της ήταν άριστη μοδίστρα υψηλής ραπτικής. Τώρα που στάματησε να δουλεύει η κυρία αυτή, ας την πούμε Μαρία, έβρισκε παλιά ρούχα, τα ανακαίνιζε με το εξαιρετικό ταλέντο της και τα μοίραζε σε πτωχές οικογένειες. Σ' αυτή τη διανομή την βοηθούσε ο Νίκος. Γνωρίστηκαν. Η Μαρία εκτίμησε βαθύτατα τον Νίκο, τον αγώνα του, την πίστη του, την ανιδιοτέλειά του. Γνώρισε και τη γυναίκα του και τα παιδιά του που ήταν το ένα πιο εκλεκτό από το άλλο. Κάποια μέρα του ζήτησε να πάνε μαζί στην τράπεζα. "Θέλω να με βοηθήσεις", του λέει. Ολοπρόθυμος ο Νίκος πήγε μαζί της νομίζοντας πως θα την εξυπηρετήσει σε κάποιο φιλανθρωπικό της έργο. Η κυρία Μαρία, η οποία χωρίς πολλές οικογενειακές υποχρεώσεις είχε περάσει τη ζωή της σκληρά εργαζόμενη, είχε στην άκρη ένα αξιοσέβαστο χρηματικό ποσό. Χωρίς πολλές κουβέντες ζήτησε από τον υπάλληλο της τράπεζας να ανοίξει ένα βιβλιάριο στο όνομα του Νίκου και να μεταβιβάσει σ' αυτό από τον λογαριασμό της το ποσόν των 20.000.000 δραχμών!!! (πριν από καμιά εικοσιπενταριά χρόνια ήταν πολύ μεγάλο). Σε λίγους μήνες χτίστηκε το σπίτι στην Πεντέλη.
Το σπίτι-δώρο του Θεού σ΄έναν άνθρωπο του Θεού!!!
Το σπίτι ήταν και είναι μια εστία αγάπης για τα δώδεκα παιδιά, τους γαμπρούς και τις νύφες και τα σαράντα ένα εγγόνια του Νίκου, αλλά και για κάθε τυχερό άνθρωπο που χτυπά την πόρτα τους και έρχεται σε γνωριμία και σχέση μαζί τους. Κι οι ευλογίες του Θεού ατέλειωτες κι ολοφάνερες πλημμυρίζουν τη ζωή τους...

Αν πιστεύαμε αληθινά...
Αν αγαπούσαμε αληθινά...
Θα ζούσαμε ξέγνοιαστοι, ειρηνικοί, γεμάτοι
σαν τα πουλάκια του Θεού
και σαν τα κρίνα του αγρού...

*Η ιστορία είναι αληθινή, τα ονόματα τυχαία, η φωτογραφία άσχετη...

η Μαρία, το μονάζον στρουθίον

26 Ιουλίου 2012

Η ημερομηνία, πέραν της μνήμης της Αγίας Παρασκευής, 

σηματοδοτείται πλέον και από την ημέρα που ψάλαμε την εξόδιο ακολουθία 

για τη φίλη Μαρία.

«Οι φίλες μου, αχ οι φίλες μου είναι ο,τι πιο σημαντικό έχω!

Η Χ.Φ.Ε., αχ η Χ.Φ.Ε.!είναι για μένα, τα κορίτσια της,

τα ωραία χρόνια που περάσαμε…

Είσαι το αγχολυτικό μου, η σαντιγύ μου, η πάστα φλόρα μου!!!».

 Πάντα της άρεσαν τα γλυκά.

Σημάδεψε τη ζωή μας με τον τρόπο και την ενόχληση 

ενός σπουργιτιού.

 Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος.

 Μοναχική ζωή, χωρίς πολλές μετακινήσεις.

Εγκεφαλική, πνευματική.

Να γράφει, να διαβάζει, να τραγουδά ή να προσεύχεται.

Κι όλα αυτά μ’ ένα άγχος, ένα διαρκές άγχος,

που της δυσκόλευε τον ύπνο.

«Είσαι ευτυχισμένη που κοιμάσαι χωρίς φάρμακα.

Αχ! να μου έδινες λίγο από τον ύπνο σου».

Τίποτα δεν της έδωσα, εκτός απ’ το χρόνο και την αγάπη μου.

Κι ένιωθα πάντα γεμάτη και πολλές φορές προβληματισμένη

μετά από κάθε τηλεφώνημά της.

Νόμιζε ότι την παρηγορούσαμε,

αλλά ένας τόσο γεμάτος και προικισμένος άνθρωπος 

έχει και λόγο παρηγορίας και λόγο οικοδομής.

Αλλά και ιδέες. Ατέλειωτες δημιουργικές ιδέες.

Μηχανή παραγωγής ιδεών θα την χαρακτήριζα.

Κάποτε κούραζε με τα επίμονα τηλεφωνήματά της,

την ανάγκη της για επικοινωνία,

τις εμμονές της, τις φοβίες της,

όλα απότοκα της ασθένειας που ούτε η ίδια,

ούτε το στενό οικογενειακό περιβάλλον κατανόησε ή αποδέχθηκε.

Κι όμως όταν αργούσε να τηλεφωνήσει μας έτρωγε η ανησυχία,

κάτι έλειπε. Σύνθετο, άριστο μυαλό, μνήμη και φαντασίωση.

Η Μαρία δεν είναι πια κοντά μας, τουλάχιστον σωματικά.

Η μνήμη της θα μας συντροφεύει πάντα.

΄Εφυγε για το μεγάλο ταξίδι ανήμερα της κοιμήσεως της Αγίας Αννης. 

Ούτε να το σχεδίαζε, τόσο η ζωή της ήταν συνυφασμένη 

με τη λειτουργική ζωή της εκκλησίας.

΄Εφυγε γρήγορα και ξαφνικά, χωρίς να τη χαιρετήσουμε,

διακριτικά, χωρίς να κουράσει, μέσα στον καλοκαιρινό καύσωνα,

που δεν άντεχε.

Ήθελε βουνά, όχι θάλασσες που προκαλούν, ψηλά πράσινα και δροσερά βουνά. 

Δεν πρόλαβα να της πω για τον ΄Ολυμπο που επισκέφθηκα πρόσφατα, 

για τη δροσιά και την ομορφιά του.

Δεν πρόλαβα να σου πω τίποτε Μαρία μου.

Αφηνόμουν να σ’ ακούω, κι όποτε σου έλεγα πράγματα και σε κούραζα, 

ήθελες να κλείσουμε το τηλέφωνο,να αφομοιώσεις όπως έλεγες.

Τώρα θα κοιμάσαι, χωρίς φάρμακα, στις δροσιές του Παραδείσου.

Εκεί θα περιμένεις τις φίλες σου, που είχαμε την τιμή να είμαστε

Καλό ταξίδι Μαρία.

Φυλλίτσα Λεονταρίδου

Ραστώνη καλοκαιρινή, ευκαιρία για διάβασμα...

Καλοκαιρινή ραστώνη και κάνουμε διακοπές και στο blog...Ευκαιρία για διάβασμα.
Μόλις τέλειωσα ένα πολύ ωραίο ...κελαρυστό βιβλίο. Με συνάρπασε. Σαν ένα δροσερό ρυάκι πέρασε μέσα μου και διαπότισε την ύπαρξή μου. Το διάβαζα τις μέρες που ψηνόμασταν με τους 40 βαθμούς κι αισθανόμουν λίγη αναψυχή..."Ο δρόμος είναι η χαρά" της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη (εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ). Μπράβο σου, κοπέλα μου! Βρείτε το, δανειστείτε το, διαβάστε το και θα με θυμηθείτε. Γράφτηκε το 1990, αλλά είναι απίστευτα επίκαιρο

"...Τρέχοντας ένα μικρό κοριτσάκι έπεσε με το κεφάλι στη τζαμαρία. Το πήραν τα αίματα. Το αρπάξανε και τρέξανε στο κοντινότερο νοσοκομείο. "Να το πάτε στο Παίδων" τους είπανε "εμείς απεργούμε". Ώσπου να φτάσουνε, ξεψύχησε στο δρόμο το παιδάκι. Ποτάμι έτρεχε το αίμα.  Κανείς δεν τιμωρήθηκε και, το χειρότερο, κανενός η συνείδηση δεν ταρακουνήθηκε. Λοιπόν εγώ αυτό φοβάμαι πιο πολύ: μη μας εγκαταλείψουν οι τύψεις μας, γιατί μετά ελπίδα δεν υπάρχει. Τα διακιώματά μας και τα δικαιώματά μας. Τίποτε άλλο δεν ακούς, εδώ και χρόνια, σ' αυτόν τον τόπο. Όπως άμα μπεις στο λεωφορείο για το Μενίδι, όλο το "συφέρο" και το "συφέρο' και "με συφέρει" και "δεν με συφέρει" ακούς. Ναυτία μ' έπιασε μια μέρα, που με δέκα μποφόρ ταξιδεύω στα πελάγη και δεν ζαλίζομαι. Άμα στο κεφάλι μόνο το συμφέρον έχεις, είσαι σαν εκείνο το πιθάρι, το δίχως πάτο. Γεμίζεις; Δεν γεμίζεις. Τα δικαιώματά μας λοιπόν και τα δικαιώματά μας. Ευθύνες; Υποχρεώσεις; Τσιμουδιά. Μωρέ καρνάβαλο την κάναμε τη δημοκρατία. μεγάλο καρνάβαλο, αλίμονό μας. Ωστόσο, λέω μέσα μου "υπομονή, Ελένη, υπομονή". Κοντεύω εβδομήντα χρόνια πάνω σ' αυτή τη γη, που αργά ή γρήγορα το χώμα της θα με σκεπάσει. Δυο-τρία πράγματα τα έχω μάθει πλέον. Πότε είναι παχιές και πότε κοκαλιάρικες οι αγελάδες. Υπάρχουν δηλαδή εποχές και εποχές. Άλλες τον μικραίνουν κι άλλες τον μεγαλώνουν τον άνθρωπο. Και δεν μπορείς αυτό να το αλλάξεις. Μπορείς να σταματήσεις τον ερχομό του χειμώνα; Την άνοιξη μπορείς να την κρατήσεις να μη φύγει; Δεν γίνεται. Λίγα πράγματα είναι, βλέπεις, στο χέρι μας. Τα πιο πολλά η φύση τα ορίζει..."
"Και γενικώς όταν βλέπω στην τηλεόραση τις καταστροφές που κάνει ο άνθρωπος όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, λέω πως πολλά μας δίνει αυτή η γη, περισσότερα ίσως απ' όσα αξίζουμε. Διότι επάνω μας το 'χουμε πάρει. Σπουδαία πρόσωπα θαρρούμε πως γενήκαμε. κι όλα τ' άλλα πλάσματα κι όλα τ' αγαθά της γης, ακόμα και τ' αστέρια δικά μας τα νομίζουμε. Και καμιά ώρα φοβάμαι η γη μη μας τινάξει σαν σκόνη απ' το μανίκι της..."
"Μ΄έπιασε κάποτε μεγάλη λαχτάρα για το καφενεδάκι της Αιδηψού. Ντύνω που λες τα παιδιά, χαρά αυτά που θα κάνανε ποδήλατο, ετοιμάζομαι κι εγώ, όλα καλά, μέσο μεταφορικό δεν υπήρχε. Τραβάμε προς τη δημοσιά. Εκεί κάποια ώρα βλέπω να 'ρχεται ένα φορτηγό. Του κάνω νόημα, σταματάει. Στην Αιδηψό πήγαινε, αλλά δεν είχε πού να μας βάλει. Μπροστά καθόταν η γυναίκα του και πίσω ήταν φορτωμένο ως απάνω με καρπούζια. "Έλα" του λέω "θα τα καταφέρουμε! Ένας κακός δεν χωρεί". Σκαρφαλώνει πίσω ο Χριστιανός, τραβάει από δω, από κει τα καρπούζια, μας κάνει θέση, ανεβαίνουμε. Σε λίγο ξεκινάει και ν' αρχίσουν τα καρπούζια να κατρακυλάνε επάνω μας, να τα μαζεύουμε εμείς, να ξανακατρακυλάνε αυτά. Κουτρουβαλιούνταν, σκαρφαλώνανε τα παιδιά πάνω στα καρπούζια, γέλια, κακό! Φτάσαμε στην Αιδηψό κι ακόμα γελούσαμε. Εκεί, πρώτη μας δουλειά το καφενεδάκι μες στη θάλασσα. Πήγαμε, ήπια εγώ τον γλυκύ βραστό μου, ήπιαν και τα κορίτσια την πορτοκαλάδα τους, ρέμβασα λιγάκι και κατόπιν νοικιάσαμε ποδηλατάκια. Κάθισα εγώ σ' ένα παγκάκι με το εργόχειρό μου, παρέα μ΄ άλλες γιαγιάδες, τα παιδιά κάθε τόσο περνούσαν και με χαιρετούσαν, έριχνα και μια ματιά στη θάλασσα, παράδεισος ήταν η ψυχή μου!".

Μαθητές του Παύλου

 "Εθνών σε κήρυκα και φωστήρα τρισμέγιστον, Θεσσαλονικέων διδάσκαλον, οικουμένης αγλάισμα, ευφροσύνως γεραίρομεν. Τους αγώνας τιμώμεν και τας βασάνους διά Χριστόν, το σεπτόν σου μαρτύριον. Άγιε Παύλε Απόστολε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών".

 

Οι Θεσσαλονικείς τον αποκαλούμε "διδάσκαλο Θεσσαλονικέων", οι Αθηναίοι "διδάκαλο Αθηναίων", οι Βεροιείς "διδάσκαλο Βεροιέων", οι Κορίνθιοι "διδάσκαλο Κορινθίων". Για όλους τους Έλληνες ο Απόστολος Παύλος είναι ο πνευματικός πατέρας, η αφορμή της αναγεννημένης εν Χριστώ ζωής μας.
Ποιος μπορεί να διηγηθεί τους κόπους και τα μαρτύρια που υπέμεινε για την αγάπη του Χριστού και για τον δικό μας ευαγγελισμό; Είμαστε παιδιά του αγαπημένα, όχι απλά μαθητές του. Πόνεσε πολύ για μας. Μας κέρδισε στην πίστη του Χριστού με πολύ ακριβό αντίτιμο.
Γράφει ο ίδιος στην Β΄προς Κορινθίους επιστολή: "Πέρασα αμέτρητους κόπους, δέχθηκα στο σώμα μου αναρίθμητες πληγές, φυλακίστηκα κι έμεινα στη φυλακή περισσότερο από κάθε άλλον, ήρθα αντιμέτωπος με τον θάνατο πολλές φορές, πεντάκις μαστιγώθηκα από τους Εβραίους με "τεσσαράκοντα παρά μίαν", τρεις φορές χτυπήθηκα με ράβδους, λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα και θαλασσόδερνα ένα μερόνυχτο. Πέρασα μακρές οδοιπορίες, πέρασα κινδύνους από πλημμυρισμένα ποτάμια, κινδύνους από ενέδρες ληστών, κινδύνους από την εχθρότητα των ομοεθνών μου Εβραίων αλλά και των εθνικών, κινδύνους μέσα σε πόλεις, σε ερημικές τοποθεσίες, στη θάλασσα. Κοπίασα, μόχθησα, ξαγρύπνησα, πείνασα, δίψασα, στερήθηκα, πάγωσα, βρέθηκα σε βαρυχειμωνιές με λιγοστά ενδύματα, "κουβάλησα" τη στεναχώρια των αδελφών μου και τη φροντίδα για όλες τις εκκλησίες. Ποιος αθενεί και δεν συμπάσχω κι εγώ μαζί του; Ποιος σκοντάφτει στον αγώνα του τον πνευματικό και δεν συντρίβομαι κι εγώ μαζί του;...". Και λίγο αργότερα έλαβε και τον στέφανο του μαρτυρικού τέλους...

Γι' αυτό κι έχει κάθε δικαίωμα να μας νουθετεί, να μας ελέγχει, να μας παιδαγωγεί με στοργή αλλά και αυστηρότητα μέσα από τις επιστολές του.
Οφείλουμε ως πνευματικά του παιδιά να γνωρίσουμε τον Απόστολο Παύλο, να μελετήσουμε την ιερή παρακαταθήκη του, αλλά κυρίως να μιμηθούμε την άγια ζωή του, ακολουθούντες την προτροπή του: "Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού" (Α΄ Κορ. ια΄ 1).

Spencer West- συνώνυμο των λέξεων: θέληση, αγώνας, πίστη στη ζωή

Ο τριαντάχρονος σήμερα Spencer από το Τορόντο του Καναδά γεννήθηκε με αγενεσία του ιερού οστού, μια γενετική διαταραχή που δεν επέτρεπε τη φυσιολογική ανάπτυξη του κάτω τμήματος της σπονδυλικής του στήλης, αφού κρατούσε τα πόδια του μονίμως σταυρωμένα. Οι γιατροί ακρωτηρίασαν τα πόδια του κάτω από τα γόνατά του όταν ήταν 3 ετών και δύο χρόνια αργότερα τα αφαίρεσαν εντελώς στο ύψος της λεκάνης.

 Οι ειδικοί είπαν τότε στο γενναίο αγόρι ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει ενεργό μέλος της κοινωνίας, κάτι που ο ίδιος δεν πίστεψε ποτέ και αποφάσισε να διαψεύσει τους γιατρούς. και το κατάφερε! Με μια απίστευτη θέληση για τη ζωή κι ένα φοβερό πείσμα ο Spencer κατάφερνε πάντοτε να πετυχαίνει αυτό που φάνταζε ακατόρθωτο, ακόμα και σε αρτιμελείς ανθρώπους. Πριν λίγες μέρες, στις 12 Ιουνίου, κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή του όρους Κιλιμάντζαρο (5.890μ.), συνοδευόμενος από τους καλύτερούς του φίλους, David Johnson και Alex Meers.

Είναι ένας άθλος που οι περισσότεροι αρτιμελείς άνθρωποι θα δυσκολεύονταν να φέρουν εις πέρας. Δεν είναι εύκολο άλλωστε να αναρριχάται κανείς σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη.
Ο Spencer West όμως το κατάφερε. «περπατώντας» μόνο με τα χέρια του, ολοκληρώνοντας επιτυχώς ένα εξαντλητικό οδοιπορικό. 

Επί ένα χρόνο προπονούνταν για τον άθλο του, να ανέβει στην υψηλότερη κορυφή της Αφρικής
Η αναρρίχηση διήρκεσε επτά μέρες. Ο Spencer έκανε το 80% της διαδρομής με τα χέρια του και χρησιμοποίησε το αναπηρικό του καροτσάκι μόνο στα σημεία που το επέτρεπε το έδαφος.

Ο Spencer περιέγραψε τη στιγμή που έφτασε στην κορυφή ως «απίστευτο συναίσθημα».
«Το έβαλα σκοπό να ανέβω στο Κιλιμάντζαρο μόνο για να επαναπροσδιορίσω τι μπορώ να κάνω εγώ ο ίδιος και για να εμπνεύσω άλλους να υπερπηδήσουν τα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά τους και να προκαλέσουν τους εαυτούς τους και να προσφέρουν σε κοινότητες που έχουν ανάγκη. Οι πληγές και οι φουσκάλες που απέκτησα δεν είναι τίποτα μπροστά σε όλα αυτά» είπε ο ίδιος.

Με τον άθλο του αυτόν κατάφερε να συγκεντρώσει 371.000 ευρώ για την φιλανθρωπική οργάνωση «Free The Children», που προσφέρει τα μέσα σε παιδιά της Κένυας για να αντιμετωπίσουν την ξηρασία. 

 

 Απίστευτος άνθρωπος! Μεγαλειώδης!

Πριν με κρίνεις...

Διάβασα ένα πολύ σοφό motto σ' ένα πολύ χαριτωμένο ιστολόγιο που παρακολουθώ,
το "Ένα κάθε μέρα": (http://enakathemera.blogspot.gr/) 

Πριν κρίνεις τη ζωή μου,
το παρελθόν μου,
το χαρακτήρα μου,
περπάτησε με "τα παπούτσια μου",
πέρνα από το "μονοπάτι που ταξίδεψα",
ζήσε με "την ψυχή μου, τις αμφιβολίες,
τους φόβους, τον  πόνο και το γέλιο μου"...
Όταν κι εφόσον ζήσεις τη ζωή μου,
τότε θα σου δώσω το δικαίωμα να με κρίνεις...!

 Eίναι από τις πιο ακριβές αλήθειες και συνάδει απόλυτα με τη χριστιανική πεποίθηση ότι ό μόνος δίκαιος Κριτής είναι ο Θεός, όχι τόσο ή μόνο γιατί δεν ξεφεύγει τίποτα άστοχο και αμαρτωλό δικό μας από την πανγνωσία Του, αλλά γιατί Αυτός θα δικαιώσει τον καθένα μας, επειδή ακριβώς ξέρει τη ζωή μας, τα "παπούτσια που φορούσαμε", το "μονοπάτι που ταξιδέψαμε", την "ψυχή που κουβαλούσαμε", τους φόβους, τους πόνους, τις αδυναμίες μας, το κάθε λεπτό του αγώνα και της αγωνίας μας σ' αυτή τη ζωή.

Έχουν τις ευχές μας και τις προσευχές μας

Ήταν η πρώτη ορκωμοσία κυβέρνησης κατά την παρακολούθηση της οποίας (από τηλεοράσεως βέβαια) αισθάνθηκα την ανάγκη να σηκωθώ όρθια και με δάκρυα να παρακαλέσω το Θεό να φωτίσει και να δυναμώσει τους υπουργούς και όλους μας. Νομίζω πως όλος ο ελληνικός λαός εύχεται και πολλοί ελπίζω πως προσεύχονται να πετύχει αυτή η κύβερνηση. Να υπάρξει κατ' αρχήν ομόνοια και συνεννόηση μεταξύ των τριών συνεργαζόμενων κομμάτων και στη συνέχεια να γίνουν βήματα προόδου, να ξεκολλήσουμε επιτέλους από τον πάτο, να πάρουμε στα χέρια μας με δουλειά, με αποφασιστικότητα, με ελπίδα το μέλλον της πατρίδας μας.
Το τροπάριο που ψάλλεται στην τελετή μιλάει για τον φωτισμό και την "μετάλλαξη" των αγράμματων αλιέων σε πανσόφους τη ενεργεία και επιφοιτήσει του Αγίου Πνεύματος. Μακάρι να συμβεί κάτι ανάλογο. Να μείνουν οι νέοι υπουργοί έξω από τη διαφθορά και τη διαπλοκή και να νοιαστούν, να πονέσουν τον ελληνικό λαό και όχι την τσέπη τους.
Με βρίσκουν σύμφωνη δύο προτάσεις του πρωθυπουργού: η μείωση κατά 30% του υπουργικού μισθού και η έντονη προτροπή του να αποφεύγουν οι υπουργοί την έκθεση στα παράθυρα των καναλιών. (Άραγε αυτές οι ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια βοηθούν τάχα στην ενημέρωσή μας ή ρίχνουν συνεχώς "λάδι στη φωτιά", μας οδηγούν σε διχόνοια και υποσκάπτουν κάθε κυβερνητική προσπάθεια; Αναρρωτιέμαι).

"Αυτοεπιστρατεύθηκα"

       Έχω ξαναγράψει για το συγχωριανό μας τον κ.Βαγγέλη που έχει δενδροφυτεύσει με προσωπικό κόπο και έξοδα μια ολόκληρη πλαγιά στο βουνό Σιβρί ("Η πλαγιά του κυρ-Βαγγέλη").
       Σήμερα τον συνάντησα στο λεωφορείο και πιάσαμε την κουβέντα:
       "-Τι κάνεις,κυρ-Βαγγέλη; Πώς πάνε τα φυτά σου στο βουνό;
        -Τώρα που σταμάτησαν οι βροχές θέλουν κάθε μέρα πότισμα. Ανεβαίνω κατά τις 6π.μ. και μέχρι τις 8.30-9.00 κάθε πρωί τους ρίχνω λίγο νεράκι.Ό,τι και να έχω να κάνω, ανεβαίνω πρώτα στο βουνό, στα δεντράκια μου. Έταξα τον εαυτό μου σ' αυτό το σκοπό. Αυτοεπιστρατεύθηκα..."
        Πόσο μου άρεσε αυτή η αυτοεπιστράτευση! Αναλογίστηκα πόσο σπουδαίο είναι, και συγχρόνως τόσο απλό, να κάνουμε κάτι που ξεπερνάει το στενό δικό μας ιδιωτικό χώρο, να προσφέρουμε στα κοινά "αυτοπροαιρέτως" (όπως θα έλεγε ο Κ.Παλαιολόγος)! Στην καθαριότητα κοινόχρηστων χώρων, στην κηπουρική και τη δενδροφύτευση, ας πούμε.
        Πόσο θα άλλαζε η όψη του περιβάλλοντός μας, αλλά και το νόημα της καθημερινότητάς μας!
        Ένα βήμα έξω από τα όριά μας. Μια μικρή υπέρβαση του εγωκεντρισμού μας. Μια ελπίδα να ξαναστήσουμε τον κοινωνικό ιστό  που έχει κουρελιαστεί τις τελευτίες δεκαετίες της ξέφρενης ιδιοτέλειας.

Στέλιος Κυριακίδης, ένας άγνωστος ήρωας

Έφτασε στο mail μου η βιογραφία που ακολουθεί.

Με εντυπωσίασε η σεμνότητα και ο ηρωισμός του ανδρός.

Την παραθέτω γιατί αναπτερώνει τις τσακισμένες μας ελπίδες

-υπήρχαν και σίγουρα υπάρχουν  Έλληνες απίστευτα μεγάλοι κι όχι μόνο πρωταθλητές τη διαφθοράς και της ιδιοτέλειας που κατά κόρον γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια-, 

για να έχουμε πρότυπα ζωής,

γιατί οφείλουμε να γνωρίζουμε και να ευγνωμονούμε...

*Ευχαριστώ τη Μαρία. Πάντα ανακαλύπτει "διαμάντια".

 

Γεννήθηκε στην Πάφο, στις 4 Μαΐου του 1910. Ήταν φτωχόπαιδο. Από πιτσιρίκι του άρεζε να τρέχει. Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Πήρε μάλιστα ως δρομέας μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936 με την ελληνική εθνική ομάδα. Το 1934 ήρθε στην Αθήνα, εγκαταστάθηκε στο Χαλάνδρι κι έπιασε δουλειά στη ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία). Ήρθε ο πόλεμος, η πείνα, η αθλιότητα. Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές να λιμοκτονούν ή να πέφτουν θύματα του κατοχικού στρατού. Ακολούθησε και η φρίκη του Εμφυλίου. Στο μεταξύ παντρεύθηκε και απόχτησε παιδιά. Ο αθλητισμός ξεχάστηκε.

Το 1946 παίρνει την απόφαση να ξανατρέξει. Στοχεύει πολύ ψηλά: στον φημισμένο Μαραθώνιο της Βοστώνης! Ελπίζει ότι με τη συμμετοχή του θα ευαισθητοποιήσει τους Αμερικανούς, θα τους παρακινήσει να βοηθήσουν τον ελληνικό λαό που σβήνει. Αρχίζει προπονήσεις υπό συνθήκες αθλητικά απαράδεκτες, με φαγητό ελάχιστο, πολλές φορές από τους γείτονες και τους φίλους εξασφαλισμένο.

Πουλάει τα έπιπλα του σπιτιού του για να αγοράσει ένα απλό εισιτήριο για την Αμερική. Τα λεφτά δεν του φθάνουν για να αγοράσει «μετ’ επιστροφής». Μοναδικός σκοπός ζωής η συμμετοχή του στο Μαραθώνιο δίπλα στους ξακουστούς αθλητές: τον «τεράστιο» Άγγλο Κένεθ Μπέιλι και τον Αμερικανό νικητή της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι.

Όταν περνάει από τους γιατρούς, πριν από τον αγώνα, του απαγορεύουν να τρέξει επειδή είναι πολύ αδύνατος. «Θα πεθάνεις στο δρόμο από την εξάντληση του λένε. Δεν θα αντέξεις ούτε λίγα χιλιόμετρα». Αναλαμβάνει εκείνος την ευθύνη και υπογράφει μια υπέυθυνη δήλωση πως ο ίδιος αναλαμβάνει όλους τους κινδύνους ενός τέτοιου εγχειρήματος. «Έκανα τόσο ταξίδι μόνο γι’ αυτό. Θα τρέξω κι ας πεθάνω!», τους λέει.

Ο αγώνας έγινε στις 20 Απριλίου του 1946. Ο Στέλιος στην αρχή ήταν πίσω. Κρατούσε δυνάμεις. Στα 40 χιλιόμετρα έπιασε τον πρωτοπόρο Κέλι και τερμάτισε πρώτος κάνοντας πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Παραμιλούσε γι΄αυτόν όλη η Αμερική.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τρούμαν κάλεσε τους  πρώτους νικητές-αθλητές στον Λευκό Οίκο για να τους συγχαρεί. Πρώτα απευθύνθηκε στον Κέλι, ο οποίος 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του Μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner's World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα. Τον ρώτησε πώς ηττήθηκε από αυτόν τον «κοκκαλιάρη» κι εκείνος του απάντησε:  «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία...».

Τότε ο Πρόεδρος χαμογελώντας στράφηκε πρός τον Κυριακίδη και του είπε:  «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα».

Η απάντηση του Στέλιου Κυριακίδη ήταν συγκλονιστική: « Σας ευχαριστώ, κ. Πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για μένα. Ζητώ όμως να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στους 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Γι’ αυτό έτρεξα. Βοηθήστε το λαό μου που υποφέρει».

Ακολούθησε μια απίστευτη κινητοποίηση του αμερικανικού καού. Μαζεύτηκαν από δωρεές τόνοι τροφίμων, φαρμάκων και ρουχισμού. Με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβανού ναυλώθηκαν έξι καράβια για να μεταφέρουν τη βοήθεια στην Ελλάδα, το «πακέτο Κυριακίδη», όπως ονομάστηκε. Συγκεντρώθηκν και 250.000δολάρια, ποσό τεράστιο για την εποχή- για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες. Ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία και επέβλεπε την συγκέντρωση και την αποστολή της βοήθειας. Όλες οι εφημερίδες των ΗΠΑ τον είχαν πρωτοσέλιδο.

Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά χάρη σ’ αυτόν τον τεράστιο Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαΐου, ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί. Είχαν φτάσει απ' όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος και θεωρήθηκε το πρώτο χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους Έλληνες.

Αργότερα ο γιος του χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα. Ανάμεσα σ' αυτά και το μετάλλιο από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο τεράστιας αξίας, που ήταν συλλεκτικό από την πρώτη στιγμή, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!  Ο Στέλιος Κυριακίδης παραμένει άγνωστος στους πιο πολλούς Έλληνες ακόμη και τους φιλάθλους, ενώ στην Αμερική έχουν γραφτεί πολλά για το κατόρθωμά του, έχουν γυριστεί ντοκυμαντέρ κι ετοιμάζουν και το γύρισμα μιας ταινίας. Ήταν άνθρωπος προσφοράς, με φρόνημα ηρωικό και υψηλά ιδεώδη. Σήκωσε στους ώμους του τη βαριά εθνική κληρονομιά. Θα μπορούσε η μορφή του στις  δύσκολες μέρες μας να γίνει πρότυπο ζωής, να μας ξαναδώσει ελπίδες και ιδανικά Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός είχε κάνει μια εξαιρετική εκπομπή για τον Κυριακίδη το 1981, απόσπασμα της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε από το βίντεο εδώ:    http://istologio.org/?p=2914 Στη Βοστώνη σε ανάμνηση του θριάμβου του, οι Αμερικανοί φιλοτέχνησαν γλυπτό στο οποίο εμφανίζεται ο πρώτος σύγχρονος ολυμπιονίκης του μαραθωνίου, Σπύρος Λούης, να δείχνει στον Στέλιο Κυριακίδη το δρόμο προς τη νίκη. Ο παλαιότερος οδηγεί τον νεότερο σε δρόμο δυσκολότατο, αλλά νικηφόρο.

Αγάπη=ελευθερία

Μη φοβάσαι, 

εκφράσου ελεύθερα!

Με λόγο, με σιωπή,

με πάθος, με ηρεμία,

με λογική, με ασυναρτησία,

με θυμό, με γλυκύτητα.

Μη φοβάσαι,

εκφράσου ελεύθερα!

Εκφράσου με κίνηση,

με χορό, με παντομίμα,

με τραγούδι, με τσιρίδα, 

με λυγμό και με θρήνο.

Μη φοβάσαι,

εκφράσου ελεύθερα!

Χαμογέλα και γέλα,

η ψυχή σου αν γλεντάει. 

Κι αν πονάς, να το δείξεις.

Μη ντραπείς και το κρύψεις.

Μη φοβάσαι!
Σ΄αγαπώ και σε χαίρομαι!
Μη διστάζεις μαζί μου!
Όπως θες κι όπως είσαι,
σ΄αγαπώ και σε δέχομαι!

Σταυρούλα Κουμενίδου

Gul camii

Με του Μαγιού τα ευωδιαστά στολίστηκε τριαντάφυλλα
η εκκλησιά που αύριο πανηγυρίζει,
πολύ κοντά στο σταύρωμα των χαμηλών θαλασσινών
με τα πανύψηλα τριπλά χερσαία τείχη,
στην Πόλη τη χιλιόχρονη, τη Βασιλεύουσα,
που τώρα ...σβήνει.

Τη 29η του αυτού μηνός
Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης μνήμη.
Ευωδιαστή και άχραντη,
οσιακή, μαρτυρική συνάμα η βιοτή της.
Απόψε στον εσπερινό με δάκρυα
και λαχτάρα πρόστρεξαν
και δέονται γονατιστοί
οι πολιορκημένοι:

"πρέσβευε, Θεοδοσία, τω Δεσπότη των όλων  

ρυσθήναι εκ πολυτρόπων ημάς συμπτώσεων". 

Μουγκρίζουν ανελέητα τα φοβερά κανόνια του Μωάμεθ.

Συθέμελα τραντάζονται τα τείχη κι οι τρεμάμενες καρδιές.

Και της Αγίας, της οσίας Θεοδοσίας

το εικόνισμα, κρυμμένο απ' τα τριαντάφυλλα,

υγραίνεται απ' το μύρο και το δάκρυ.

Στην τρίτη την πιο φοβερή επίθεση των Γεννιτσάρων

βρέθηκε η καστρόπορτα, λίγο πιο πάνω

από την εκκλησιά που πανηγύριζε, ανοιχτή...

Τη 29η του αυτού μηνός
η εκκλησιά η τριανταφυλλένια
πρώτη αντίκρυσε την ημισέληνο,
τα γιαταγάνια τα ματοβαμμένα.
Κι έγινε ο όμορφος ναός, που ήτανε
με το τουβλάκι της υπομονής χτισμένος
και της Οσίας τη χάρη ποτισμένος,
το Gul Camii,
του θρήνου της Αλώσεως
η πρώτη οιμωγή...
...............................

          Σταυρούλα Κουμενίδου

Η αγάπη τέχνας κατεργάζεται!

Θα εκπλαγείτε πολύ ευχάριστα 

αν επισκεφθείτε την έκθεση 

που έστησαν οι bloggers καλλιτέχνιδες 

της Θεσσαλονίκης 

στη Μονή Λαζαριστών.

Πήραν παλιά συρτάρια που ήταν κυριολεκτικά 

για πέταμα κι έφτιαξαν θαυμάσια καλλιτεχνήματα 

με ό,τι υλικά η καθεμιά σοφίστηκε 

και σε όποιο θέμα εμπνεύσθηκε.

Διάλεξα κάποια αντιπροσωπευτικά 

για να σας δείξω 

και να σας κεντρίσω την περιέργεια.

Τα καλλιτεχνήματα πωλούνται 

και τα έσοδα διατίθενται 

στο Σύλλογο Καρκινοπαθών Μακεδονίας- Θράκης.

Η Έκθεση λειτουργεί τις απογευματινές ώρες (17.30-21.30)

 ως τις 25 Μαΐου.

Η ιδέα ήταν της κ.Ρένας Χριστοδούλου 

και βρήκε ενθουσιώδη ανταπόκριση 

στις χρυσοχέρες του διαδικτύου. 

Ένα μεγάλο "Μπράβο!" αξίζει σε όλες!

Ο φίλος ημών Λάζαρος κεκοίμηται

Ο φίλτατος Λάζαρος, ο εγκρατής και ασκητικός, ο εγκάρδιος, ο στοχαστικός, ο δάσκαλος που αγάπησε σαν δικά του παιδιά τους εκατοντάδες μαθητές του, έκλεισε τα μάτια σ' αυτόν τον οδυνηρό πλανεμένο κόσμο. Σίγουρα η ανάλαφρη ψυχούλα του θα άκουσε την αγαπημένη φωνή του μεγάλου Διδασκάλου "Λάζαρε, δεύρο έξω!" να τον προσκαλεί στα ολόφωτα παραδείσια δώματα της Βασιλείας Του, όπου τελειώνουν οι λύπες, τα βάσανα κι οι στεναγμοί.
Με το "Χριστός Ανέστη" προπέμφθηκε από εμάς για να βρεθεί στην αγκαλιά του Αναστημένου Ιησού προς την οποία όλη του τη ζωή "ηπείγετο αγαλλoμένω ποδί".
"Καλοστρατιά" να έχεις, Λάζαρε Καραγιαννίδη!

Πώς θα ξαφνιάσουμε τους Ευρωπαίους!

Προσπαθώ να χωνέψω όσα συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή και να φανταστώ πού το πάνε αυτοί που θέλουν να το παίζουν "ηγέτες"!
Εγωισμός απίστευτος και κόντρες και υπονοούμενα και υπόγεια σχέδια και υστεροβουλίες και σκοπιμότητες την ώρα που η Ελλάδα ξεψυχάει.
Δεν νοιάζονται λοιπόν ούτε την ύστατη στιγμή;
Ή έχουν εντελώς μωρανθεί;
Κάποιοι από αυτούς πιστεύουν ότι όλη η Ευρώπη θα τρομάξει από το τρίξιμο των δοντιών τους και θα αλλάξει έναντί μας τακτική, θα μας παρακαλάει να μας χαρίσει τα χρέη, θα μας ικετεύει να μην εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη!
Τόση ελαφρότητα! τόση μωρία!
Μία περίπτωση θα υπήρχε να ξαφνιάσουμε τους Ευρωπαίους και να τους αναγκάσουμε να επαναδιαπραγματευθούν μαζί μας: Να στρωθούμε όλοι, ενωμένοι στη δουλειά με χαμηλούς μισθούς. Να γίνει ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης. Να καλέσουμε σε παγκόσμια πανστρατιά όλους τους ομογενείς. Να ξεκινήσουμε από τον πρωτογενή τομέα. Να καλλιεργήσουμε κάθε σπιθαμή εδάφους. Να εκθρέψουμε ζώα. Να στήσουμε ιχθυοκαλλιέργειες. Να προχωρήσουμε στον δευτερογενή τομέα με επιμελή μεταποίηση προϊόντων και διείσδυση στις διεθνείς αγορές. Να αναβαθμίσουμε το τουριστικό προϊόν και να το προσφέρουμε με ευγένεια αλλά και πρωτοτυπία και εξυπνάδα. Παράλληλα  να μειώσουμε στο ελάχιστο δυνατό τις εισαγωγές. Κι αφού αυξήσουμε το ΑΕΠ μας, αφού μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα, μιλάμε "αλλιώς" με τους δανειστές μας.
Μπορούμε να ενωθούμε; Ν΄αφήσουμε κατά μέρος την "αλαζοανοησία" που μας δέρνει από καταβολής νεοελληνικού κράτους;
Μπορούμε να δουλέψουμε σκληρά; Να ξανακάνουν τα χέρια μας κάλλους; Να ξεροψηθεί το κούτελό μας από τον ήλιο; Να λασπωθούν τα πόδια μας και να ποτίσει ο ιδρώτας μας το χώμα;
Μπορούμε να κάνουμε στρατηγικά σχέδια και όχι ανόητα πισωγυρίσματα και αυτοεξοντωτικές κινήσεις;
Η γη μας η πατρογονική  μπορεί να μας θρέψει, αν την αγαπήσουμε και σκύψουμε με μόχθο πάνω της.
Αλλιώς, ας μην τα βάζουμε ούτε με τους σκληρούς Γερμανούς, ούτε με τους πλεονέκτες τραπεζίτες, ούτε με τους ανάλγητους τεχνοκράτες. Εμείς έχουμε φέρει στο κεφάλι μας την κακή μας τη μοίρα... και δυστυχώς όσο πάμε την κάνουμε χειρότερη...
Ας φανερωνόταν ένας ΗΓΕΤΗΣ τούτη τη δύσκολη ώρα...

Η νίκη της υπομονής και της αγάπης

* Ακολουθεί μια αληθινή απίστευτη ιστορία. Μου την έστειλαν μέσω email. Με εντυπωσίασε και σας την προσφέρω.

Μια πολύ γλυκιά κυρία, μου διηγήθηκε τα παρακάτω:

-Τον άνδρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό. Όμως χωρίς να το ξέρω, εκείνος αγαπούσε και είχε χρόνια δεσμό με μια κοπέλα, που οι δικοί του δεν την ήθελαν, αλλά αυτός δεν έπαψε ποτέ να την αγαπά.

Παντρευτήκαμε. Η μέρα του γάμου ήταν πολύ όμορφη.

Όμως οι όμορφες μέρες ήταν μόνο τρεις. Από την τέταρτη μέρα και επί δέκα επτά χρόνια η ζωή μου δίπλα του ήταν μια κόλαση. Όταν τον ρώτησα γιατί μου φερόταν τόσο άσχημα, μου αποκάλυψε πως αγαπούσε άλλη γυναίκα κι όχι εμένα. Έπεσα από τα σύννεφα!

-Τότε γιατί με παντρεύτηκες;

-Γιατί με πίεσαν οι γονείς μου. Εκείνη, βλέπεις, δεν την ήθελαν.

-Και εγώ τι φταίω να μου φέρεσαι έτσι;

-Σήκω και φύγε, άμα δεν σου αρέσει.

-Πού να πάω; Ντρέπομαι τα αδέλφια μου και τον κόσμο.

-Ε! Τότε κάτσε εδώ και βούλωσ΄το.

Αυτή ήταν η απάντησή του. Μαζί κοιμόμασταν, όταν τσακωνόταν με την άλλη. Ωστόσο έμεινα έγκυος!

Μόλις του το είπα, έγινε θηρίο έτοιμο να με κατασπαράξει! Μου ζήτησε να το ρίξω. Εγώ όμως, δεν το ΄κανα. Για κανέναν και για τίποτε δεν θα σκότωνα το παιδί μου. Μ' αυτόν τον τρόπο γέννησα τρία κορίτσια.

-Εργάζεστε;
-Ναι! Έχω δικό μου κομμωτήριο. Ποτέ όμως οι πελάτισσές μου δεν με είδαν κλαμένη ή πικραμένη. Ούτε και τα παιδιά μου. Την πίκρα μου την έκρυβα βαθιά μες στην ψυχή μου, τη μοιραζόμουν μόνο με τον Θεό. Ξέρεις τι σημαίνει να κοιμάσαι με τον άνδρα σου, όποτε τσακώνεται με τη φιλενάδα του;
-Δεν το έχω ζήσει, όμως μπορώ να σε καταλάβω. Καλά, αυτή δεν βρήκε κάποιον να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια;

-Παντρεύτηκε, έχει και δύο παιδιά. Αλλά με τον άνδρα μου δεν χώρισαν ποτέ.
-Ο άνδρας της δεν το έχει καταλάβει;

-Δεν ξέρω.

-Τα παιδιά σας δεν έχουν καταλάβει τίποτε;

-Όχι! Πάντα τον δικαιολογούσα, τον κάλυπτα. Αλλά και ποτέ δεν μαλώσαμε. Γιατί ποτέ δεν τον ρώτησα ούτε πού ήταν ούτε γιατί άργησε ούτε αν ήταν με αυτήν. Τίποτα! Όποια ώρα κι αν ερχόταν, αν ήταν μπροστά τα παιδιά, του έλεγα: "Καλώς τον Δημητράκη!" Και ετοίμαζα το τραπέζι για να φάει.
-Πώς το άντεχες αυτό;

-Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. Έπρεπε να δώσω το καλό παράδειγμα στα παιδιά μου. Ήθελα να μάθουν την αξία του σεβασμού, την αξία της αγάπης, την αξία της υπομονής.

-Και, δόξα τω Θεώ, εσύ διαθέτεις πολλή υπομονή.

Εδώ χαμογέλασε. Συνέχισα:

-Τα παιδιά σου, ποιος σου τα κρατούσε, τις ώρες που εσύ εργαζόσουν;
-Η μητέρα μου. Και ξέρεις πώς τους περνούσα τα μηνύματα για οτιδήποτε ήθελα να αποφύγουν;

-Πώς;
-Τους τα έγραφα σε κασέτα. Από τον καιρό που ήταν μωρά, έγραφα κάθε μέρα κάτι στην κασέτα, την έδινα στη μητέρα μου και της έλεγα να τους βάζει να την ακούνε. Έτσι δεν ένιωθαν πολύ την απουσία μου.
Αυτό γινόταν επί δεκαεπτά χρόνια. Ό,τι μήνυμα ήθελα να τους περάσω, το παρουσίαζα πως το είχα ακούσει στο κομμωτήριο. Για τα ναρκωτικά, ας πούμε, τους έλεγα πως είχε έρθει μία πελάτισσα στο μαγαζί, που ήταν πολύ πικραμένη, γιατί το παιδί της είχε μπλέξει με κάποιους φίλους, που τον παρέσυραν στα ναρκωτικά. ή άλλοτε πως γνώρισα κάποιο κορίτσι, που έμπλεξε με κάποιο αγόρι και έμεινε έγκυος και από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη τής προέκυψαν πολλά δυσεπίλυτα προβλήματα.
Όταν μεγάλωσαν, δεν πήγαιναν στη γιαγιά τους, αλλά προτιμούσαν να καθίσουν σπίτι να διαβάσουν. Τους έλεγα πως, όταν έρθει ο πατερούλης, έπρεπε να του σερβίρουν το φαγητό, να τον περιποιούνται, αφού εκείνος αγωνίζεται για μας, γιατί μας αγαπάει πολύ. Έτσι, κάθε μέρα γυρίζοντας από το σχολείο, θα έβαζαν πρώτα να ακούσουν το μήνυμα της μαμάς.
-Συγγνώμη. Όλα αυτά πώς τα άντεχες;

-Σου είπα: Την πίκρα μου τη μοιραζόμουν με το Θεό, γι' αυτό και άντεχα. Αν συζητούσα με κάποια φίλη τα προβλήματά μου, σίγουρα θα είχα χωρίσει. Άκου τη συνέχεια, για να δεις την κατάληξη.

-Είμαι όλη αφτιά! Ακούω.

-Λοιπόν! Επί δεκαεπτά χρόνια, διακοπές πήγαινα μόνη με τα παιδιά μου. Εκείνος δεν ήρθε ποτέ, με όσα παρακάλια κι αν του έκαναν τα παιδιά. Μια χρονιά, γυρνώντας από τις διακοπές μας, βρήκα μια κασέτα στο κομοδίνο μου, που έγραφε πάνω «Σ' αγαπώ». Παραξενεύτηκα! Τι κασέτα ήταν αυτή; Σκέφθηκα πως θα ήταν για τη φιλενάδα του. Όταν το βράδυ κοιμήθηκαν τα παιδιά, έβαλα να την ακούσω.

Εδώ γέλασε.

-Γιατί γελάτε; τη ρώτησα περίεργα.

-Γιατί η κασέτα ήταν γραμμένη από τον άνδρα μου για μένα!

-Τι έλεγε η κασέτα;

-Πριν σου πω τι έλεγε η κασέτα, θα σου πω τι έκανε πριν.

-Τι έκανε;

-Είχε μαλώσει άσχημα με τη φιλενάδα του και χώρισαν. Πήγε σπίτι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο των παιδιών. Γνώριζε πως τους γράφω κασέτες, πήρε μια στην τύχη και την άκουσε. Κι ύστερα κι άλλες. Έτσι άκουσε τι έλεγα στα παιδιά και συγκινήθηκε. Πήρε λοιπόν και αυτός μια κασέτα και μου έγραψε:

«Συγχώρεσε με για ότι σου έχω κάνει. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ σ' έχω πληγώσει, πόσο πολύ σ' έχω ταπεινώσει. Και εσύ ούτε μία άσχημη κουβέντα δεν είπες ποτέ, πάντα τρυφερή και γλυκιά μαζί μου. Άκουσα μερικές κασέτες σου, που μιλάς στα παιδιά μας. Δεν με κατηγόρησες ποτέ. Μόνο καλά λόγια έβγαιναν από τα χείλη σου. Τώρα κατάλαβα γιατί μ' αγαπούν τόσο πολύ τα παιδιά μας. Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με, και σου υπόσχομαι, ό,τι σου στέρησα όλα αυτά τα χρόνια, να σου τα δώσω απλόχερα από εδώ και πέρα. Θα είσαι η βασίλισσα της καρδιάς μου. Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με. Αυτή την ώρα που σου μιλάω, πίστεψέ με πως αισθάνομαι πολλή αγάπη για σένα, μου λείπεις. Σ' αγαπώ».

Ακούγοντάς τα όλα αυτά, ένιωσα όμορφα, δυσκολευόμουν όμως να τα πιστέψω. Στη σκέψη μου ήρθαν, σαν κινηματογραφική ταινία, όσα μου έκανε και όσα μου έλεγε. Έτσι με πήρε ο ύπνος.

Όταν γύρισε το βράδυ, τον άκουσα, μα δεν σηκώθηκα, όπως έκανα πάντα, για να του βάλω φαγητό. Έκανα πως κοιμόμουν. Εκείνος ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου, σιγά-σιγά, για να μη με ξυπνήσει και με πήρε αγκαλιά, για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μας χρόνια. Και όχι μια απλή αγκαλιά, αλλά πολύ τρυφερή. Με φίλησε απαλά στην πλάτη και ψιθύρισε: «Συγχώρεσε με, σ' αγαπώ!»

Από εκείνη την βραδιά η ζωή μου άλλαξε τελείως. Ο Δημήτρης έγινε άλλος άνθρωπος. Τρυφερός, στοργικός, δεν μου χάλασε ποτέ χατίρι. Με λίγα λόγια γίναμε οικογένεια.

Να ξέρεις πως στη ζωή, όταν αγωνίζεσαι, θα χάνεις μάχες, μα στο τέλος τον πόλεμο εσύ θα τον κερδίσεις.

Και κάτι άλλο: Χωρίς πίστη στον Θεό, δεν έχεις όπλα να παλέψεις!

Αναστάσιμη παραβολή

Κάποτε συνάχθηκαν όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από αυτή τη γη για να διαλέξουν το βασιλιά των αιώνων. Αυτός ο βασιλιάς θα έπρεπε να αποδείξει πως ήταν πράγματι ξεχωριστός κι ανώτερος από όλους.
 Πολλοί υποψήφιοι παρουσιάστηκαν με τίτλους σπουδαίους και ικανότητες ξεχωριστές και διάσημες περγαμηνές και δάφνες και ανθρώπινους επαίνους για να τον διεκδικήσουν.
Πρώτοι παρουσιάστηκαν οι στρατηλάτες κραδαίνοντας τα ξίφη τους κι απαριθμώντας τις νίκες και τις κατακτήσεις τους."Τόσους σκοτώσαμε, τόσους αφήσαμε λαβωμένους και σακάτηδες, τόσους αιχμαλωτίσαμε, τόσες πόλεις αλώσαμε και λεηλατήσαμε, τόσες καταστροφές προκαλέσαμε!". Οι άνθρωποι που τους άκουγαν δάκρυσαν και πόνεσαν κι απόστρεψαν τα πρόσωπά τους με φρίκη...
Ύστερα παρουσιάστηκαν οι πολιτικοί άρχοντες, βασιλάδες, αυτοκράτορες, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, δικτάτορες και με λόγους ατελείωτους και επιχειρήματα προσπαθούσαν να πείσουν τα εκατομμύρια των ανθρώπων για την αξία τους.Μα οι άνθρωποι δεν τους άκουγαν. Τα λόγια τους έφταναν κούφια στ' αυτιά τους...
Ύστερα παρουσιάστηκαν οι πλούσιοι όλων των εποχών, ντυμένοι στα μετάξια και τα χρυσοΰφαντα, στολισμένοι με βαρύτιμα κοσμήματα και κρατούσαν τίτλους ιδιοκτησίας παλατιών και χιλιάδων στρεμμάτων γης και πλοίων και αεροπλάνων, μετοχές και καταθετήρια, ράβδους χρυσού, σακούλες με διαμάντια κι άλλα πολύτιμα πετράδια και συναγωνίζονταν μεταξύ τους στον πλούτο. Κι οι άνθρωποι τους σιχαίνονταν γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι όλος αυτός ο πλούτος είχε μαζευτεί από τον ιδρώτα και τις απίστευτες στερήσεις όλου του κόσμου...
Ύστερα ήρθαν οι σοφοί κι οι πολυδιαβασμένοι κι οι επιστήμονες, φορτωμένοι με παπύρους και περγαμηνές και βιβλία και διαλαλούσαν πως αυτοί με τη σοφία τους είχαν ανεβάσει το επίπεδο της ζωής, αυτοί είχαν ανακαλύψει τα όπλα των στρατηλατών, αυτοί μελετούσαν το βάθος της ψυχής του ανθρώπου, αυτοί θεράπευαν ασθένειες. Κι οι άνθρωποι γελούσαν και κοίταζαν αλλού, γιατί τα λόγια των σοφών δεν τα καταλάβαιναν και γιατί όσο και να θεραπεύονταν, οι ασθένειες ποτέ δεν έλειψαν από το ανθρώπινο γένος, και γιατί οι άνθρωποι παρέμεναν οι ίδιοι, όσο κι αν μελετούσαν  το βάθος της ανθρώπινης ψυχής οι ψυχολόγοι κι οι ψυχοθεραπευτές και οι ψυχίατροι...
Κι ενώ οι διεκδικητές μάλωναν μεταξύ τους κι ο κόσμος ήταν απογοητευμένος γιατί κανέναν τους δεν ήθελε για βασιλιά, ακούστηκε ένας φρικιαστικός συριγμός που πάγωσε τις καρδιές των ανθρώπων. Όλοι έστρεψαν το βλέμμα κι αντίκρισαν ένα τρομακτικό, αποτρόπαιο και σιχαμερό σκουλίκι που σέρνονταν ανάμεσά τους. Οι υποψήφιοι βασιλιάδες πάγωσαν κι έπεσαν απο τα χέρια τους τα σύμβολα και τα αποδεικτικά τους.
"Ποιος είσαι; Ποιο είναι τ' όνομά σου;" ρώτησαν κάποιοι διστακτικά, αν και μέσα τους ενδόμυχα ένιωσαν πως το ήξεραν και πως ερχόταν για καθέναν τους προσωπικά.
"Είμαι ο προαιώνιος κυρίαρχος του κόσμου. Όλοι σε μένα καταλήγετε και κανείς σας δεν γλιτώνει. Kαι πλούσιοι και σοφοί και επιστήμονες και στρατηλάτες και πολιτικοί, όλοι θα καταλήξετε στην κοιλιά μου... γιατί είμαι ο Θάνατος, ο πραγματικός βασιλιάς όλου του κόσμου".
Όλοι οι άνθρωποι κι όλοι οι υποψήφιοι τραβήχτηκαν στην άκρη. Ήταν απελπισμένοι, αλλά έβλεπαν πολύ ξεκάθαρα πως αυτός θα ήταν ο βασιλιάς τους. Δεν είχαν τίποτα να του απαντήσουν. Δεν μπορούσαν να εμποδίσουν την άνοδό του στο θρόνο. Κι ο Θάνατος σερνόταν κι άγγιζε όλους και κατευθυνόταν θριαμβευτικά προς το θρόνο της οικουμένης. Πένθος και φρίκη κυρίευσαν όλους.
Αλλά ...την τελευταία στιγμή ...ανοίγουν οι ουρανοί, ηχούν σάλπιγγες, παιανίζουν τα αγγελικά τάγματα, φωτίζεται το σύμπαν από φως υπερκόσμιο κι οι ψυχές των ανθρώπων αισθάνονται μια γλύκα και μια ανείπωτη θαλπωρή που τους χαροποιεί και τους ειρηνεύει.
Κι ακούγεται ξεκάθαρα και θριαμβευτικά από μυ΄ρια αγγελικά στόματα: "Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης. Τις έστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης;. Κύριος κραταιός και δυνατός, Κύριος δυνατός εν πολέμω".
Και εμφανίζεται ο αναστημένος Χριστός γλυκύτατος κι ολοφώτεινος. Ο Θάνατος εξαφανίζεται βρυχώμενος οικτρά. Ο κόσμος όλος, οι γενεές και γενεές των ανθρώπων ανασαίνουν ανακουφισμένοι και υποδέχονται με δοξολογίες και ύμνους και νικητήρια άσματα τον αρχηγό της ζωής, τον νικητή του θανατού τον Βασιλέα του σύμπαντος κόσμου.

 

Κι όλοι μαζί ψάλλουν ειρηνεμένοι και αγαλλώμενοι "Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος!".