Αναγνώστες

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2018

Εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθώ...


Συνήθως όταν γράφουμε ή προφορικά υποστηρίζουμε κάποια άποψη θέλουμε να μας δικαιώσουν οι αναγνώστες ή οι ακροατές μας ή τέλος πάντων η εξέλιξη των γεγονότων. Εγώ εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθώ από τη ροή των γεγονότων και των πραγμάτων, γιατί ό,τι σκέφτομαι και φαντάζομαι είναι μαύρο κι ανέλπιδο ανθρωπίνως.
Ο λόγος για την πατρίδα μας, την Ελλάδα μας, και το άθλιο σημείο στο οποίο την έχουμε οδηγήσει, κρατούντες και "κρατούμενοι", άρχοντες και αρχόμενοι.
Τα δεινά είναι πολλά. Θα επιχειρήσω μερικά να καταγράψω:
1.Απόλυτη αναξιοκρατία και παντελής έλλειψη αξιολόγησης. Κάθε προσπάθεια εισαγωγής της αξιολόγησης στους δημόσιους και δημοτικούς υπαλλήλους έχει παντελώς αποτύχει.
2.Περιφρόνηση της αριστείας από το δημοτικό  σχολείο ως τον πρωθυπουργικό θώκο (σε τι είναι άριστος ο νυν πρωθυπουργός;).
3.Έλλειψη στοιχειώδους πολιτισμού: Οι πόλεις μας μες στη βρωμιά και το σκουπίδι, αποτσίγαρα, πλαστικά, κακόγουστα πασαλείμματα (graffities)των τοίχων και των στοριών στα μαγαζιά, σπασμένες στάσεις, πανβρώμικα λεωφορεία κτλ. Την αδυναμία επιβολής του αντικαπνιστικού νόμου θεωρώ ως τρανότατη απόδειξη του χαμηλότατου πολιτιστικού επιπέδου μας. Απότιστα κι αφρόντιστα τα ελάχιστα παρκάκια μας είναι μάλλον χώρος κίνησης εξαθλιωμένων ναρκομανών, λαθρομεταναστών κτλ. Ανικανότητα διαχείρισης των απορριμμάτων, ανυπαρξία ανακύκλωσης
4. Το δημογραφικό στην έσχατη βαθμίδα. Οι αριθμοί δείχνουν πως μέχρι το 2050, δηλαδή σε 31 χρόνια θα έχει μειωθεί ο πληθυσμός κατά 2,5 εκατομμύρια. Και ουδείς από τους άρχοντες νοιάζεται. (Θα το λύσουν με εισαγωγή μεταναστών). Οι πολύτεκνοι έπρεπε να παίρνουν ισχυρά επιδόματα, αντ' αυτών τα παιδιά θεωρούνται τεκμήριο για βαρύτερη φορολογία. Για τις χιλιάδες αμβλώσεις υπάρχουν χρήματα, όχι όμως και για τα νεογέννητα παιδιά. Να δω πώς θα σταθεί το ασφαλιστικό σύστημα με τέτοια υπογεννητικότητα!!!
5. Το κράτος πρόνοιας ανύπαρκτο. Τα νοσοκομεία απίστευτα υποβαθμισμένα. Δεν υπάρχουν δομές για άτομα με ειδικές ανάγκες, για τους ηλικιωμένους. Για τις χήρες δε έχει προβλεφθεί ειδική καταδίκη!!!! Καλύτερα να τις καίνε μαζί με τους άντρες τους όπως στην Ινδία!!!!
6.Η ανεργία αμείωτη. Οι νέοι μας, όσοι δεν πήραν των οματιών τους για το εξωτερικό, έχουν γίνει σύγχρονοι νομάδες. Το ένα καλοκαίρι βρίσκουν δουλειά στη Μύκονο, το άλλο στη Σαντορίνη. Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο σε άλλον τόπο. Πώς θα κάνουν οικογένεια αυτοί οι άνθρωποι; Πού θα έχουν την εστία τους; Πώς θα μεγαλωσουν παιδιά; Δεν μιλάω για το ύψος των αποδοχών που στοιχειωδώς μπορούν να συντηρήσουν ένα άτομο το πολύ... Η οικογένεια πουθενά δεν χωράει!
7.Η ανασφάλεια των πολιτών στο κόκκινο. Ληστές, κλέφτες, κακοποιοί αλωνίζουν με τη βεβαιότητα ότι κι αν κόμη συλληφθούν πολύ εύκολα θα τη γλιτώσουν με μικρές ποινές και σύντομες αποφυλακίσεις. Οι αστυνομικοί μας σε απόγνωση ζητούν για τους εαυτούς τους προστασία. Προστασία εναντίον των κακοποιών και του Υπουργείου τους που τους έχει εντελώς εκθέσει. Η δε πολιτική προστασία σε περίπτωση πλημμυρών, πυρκαγιών, σεισμών κτλ.μακάρι να ήταν απλά ...ανύπαρκτη. Είναι δολοφονική!
8.Η οικονομία μας, δείχνει μια ελάχιστη ανάκαμψη, αλλά είναι τόσο σφιχτοφορολογημένη και γραφειοκρατικά μπλοκαρισμένη που μοιάζει μάλλον με χειροπόδαρα δεμένο κρατούμενο. Και φυσικά ακόμη δεν μπορούμε να κάνουμε έξοδο στις αγορές. Ο μισός πληθυσμός φτωχοποιημένος, οι συνταξιούχοι σε απόγνωση.
9. Οι γείτονές μας είναι αποθρασυμένοι ως γύπες που περιμένουν το θάνατο για να ορμήσουν στο πτώμα. Η Τουρκία χωρίς προσχήματα, οι μικρότερες χώρες, Αλβανία και Σκόπια με πολύ θράσος. Κι εμείς ενδοτικοί, παραδίνουμε με πολλή ευκολία ονόματα, ιστορία, αγώνες αιματόβρεχτους και μιλάμε για επαναπροσδιορισμό συνόρων (!!!!). Ακόμα και την διδασκαλία της ιστορίας μας στα σχολεία μας θα μας την υποδείξουν οι ξένοι!!!!
10. Από παντού εισέρχονται πρόσφυγες και μετανάστες! Για τους Σύριους πριν τρία χρόνια που μαινόταν ο πόλεμος στην πατρίδα τους είχα μια φιλάνθρωπη στάση και μια ανοιχτή αγκαλιά. Αυτό που γίνεται τώρα με την απόλυτη συναίνεση και υποστήριξη των κυβερνητών μας είναι το "μπάτε σκύλοι, αλέστε  κι εμείς θα πληρώσουμε τα αλεστικά". Οι ΜΚΟ αλωνίζουν με το αζημίωτο, πολλές ίσως είναι στο κύκλωμα των διακινητών. Όλοι αυτοί οι νέοι λαθρομετανάστες τι θα κάνουν στην πατρίδα μας; Τι φέρνουν μαζί τους εκτός από τα χέρια στις τσέπες; Τι πίστη; τι κουλτούρα; τι επιδιώξεις;
11. Νομίζω πως θα κάνουν αυτό: Θα ενωθούν με τους δικούς μας προδότες και θα αλώσουν την  Ελλάδα μας εκ των έσω. Η υποθαλπόμενη αναρχία των Εξαρχίων, οι χαϊδεμένοι Ρουβίκωνες που δεν τους αγγίζει κανείς και κάτω από τις κουκούλες κρύβουν κάθε καρυδιάς καρύδι, που χτυπούν όποιο στόχο θέλουν μέρα, νύχτα, πρωί, μεσημέρι και δεν κουνιέται φύλλο, που ρεζιλεύουν τους καθηγητές των Πανεπιστημίων και τη Σύγκλητο -έχουμε και το πανεπιστημιακό άσυλο, μια από τις δέκα πληγές του Φαραώ!!!-, που υποκαθιστούν τη δικαιοσύνη και την αστυνομία με τις προκλητικότατες αναρτήσεις και ενέργειές τους, με πολλή ευκολία θα δεχθούν και θα αφομοιώσουν στις τάξεις τους όλον αυτό το νεαρό λαθροεισαγόμενο πληθυσμό που το αίμα τους βράζει, που είναι περιθωριοποιημένοι και ανέλπιδοι, άρα πολύ θυμωμένοι, που είναι δυνατοί κι ανθεκτικοί και που προφανώς λόγω της ένδειάς τους εύκολα θα χειραγωγηθούν. Ετοιμάζεται ένας στρατός αναρχικών που τώρα κάνει τις πρόβες του, τα γυμνάσιά του!
12. Η σημερινή κυβέρνηση είναι ανίσχυρη, αδιάφορη, ετοιμόρροπη, άπατρις, έχει ανοίξει κι όλους τους υπόλοιπους ασκούς του Αιόλου (όσους δεν είχαν ανοίξει οι προηγούμενοι, για... να μην της φορτώσουμε και αλλότριες αμαρτίες). Αλλά και αν βγει μια άλλη κυβέρνηση με τις καλύτερες προθέσεις και τους καλύτερους ανθρώπους -λέμε τώρα, αν υποτεθεί ότι μπορούν να βρεθούν τέτοιοι- θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως.Θα καεί το πελεκούδι! Δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει.
Και οι μεθεπόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική!!!! Εκεί πια θα γελάσουν όλοι οι πικραμένοι!!!!
Σας παρακαλώ, ΔΙΑΨΕΥΣΤΕ ΜΕ!!!!

*Δεν ανέφερα τον ηθικό ξεπεσμό μας, ούτε την αφωνία της επίσημης Εκκλησίας της Ελλάδος. Τι να πρωτοσκεφτώ!!! Μόνο να βάλει ο Θεός το χέρι Του, αλλά πώς και γιατί, αφού παντελώς Τον λησμονήσαμε;

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2018

Η ελευθερία...το αντίδοτο του θανάτου ή...Γονείς, αποφύγετε τον θανάσιμο εναγκαλισμό των παιδιών σας!!!!

Η ιστορία που ακολουθεί είναι αληθινή. Μας την διηγήθηκε σε ανοιχτή σύναξη ο πατήρ Μ. *Παρατίθεται ελαφρά διασκευασμένη.

"Η Μαρία έφτασε πια τα σαράντα επτά. Πέτυχε αρκετά στο επάγγελμά της, αλλά δεν κατάφερε να βρει σύζυγο. Όχι γιατί η ίδια ήταν δύσκολη ή είχε κάποιο ελάττωμα που την έκανε απωθητική. Το αντίθετο! Ήταν πολύ καλοδιάθετη και πολύ ευχάριστη και πολύ συμπαθητική. Αρκετοί νέοι την είχαν πλησιάσει με σκοπό τη σοβαρή γνωριμία και το γάμο. Κάποιους από αυτούς τους είχε και η ίδια συμπαθήσει και θέλησε να προχωρήσει τη γνωριμία τους. Όλες οι προσπάθειες και οι αποφάσεις της σκάλωναν ...στους γονείς της. Όταν τους παρουσίαζε τον ενδιαφερόμενο, έβρισκαν οπωσδήποτε κάποιο λόγο να τον απορρίψουν. Ο ένας δεν ήταν της ίδιας κοινωνικής τάξης, ο άλλος δεν ήταν πολύ συμπαθητικός, ο τρίτος ήταν υποδεέστερος στη μόρφωση, ο τέταρτος δεν είχε μαλλιά κι ο πέμπτος είχε πολύ μεγάλη μυωπία. Η Μαρία ήταν αυτό που λέμε "καλό παιδί". Δεν ήθελε να παρακούσει τους γονείς της. Ήθελε να έχει την απόλυτη συγκατάθεσή τους. Κι αυτή δεν κατάφερε ποτέ να την κερδίσει για κανέναν υποψήφιο γαμπρό.
Τώρα έχει πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Δεν βλέπει στη ζωή της κανένα καλό, μόνο τη μοναξιά και την αποτυχία της. Ωστόσο συνεχίζει να ζει με τους ηλικιωμένους πια γονείς της, που τώρα δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τη μελαγχολία της. Μέρα με τη μέρα βαραίνει. Εγκατέλειψε τη δουλειά της. Την απασχολεί μια σκέψη: Να βάλει τέρμα στη ζωή της. Μάλιστα έχει μηχανευτεί κι έναν τρόπο. Θα πέσει με το μικρό ΙΧ της πάνω σε μια νταλίκα, ώστε να είναι αυτή το θύμα κι όχι κάποιος άλλος αναίτιος οδηγός.
Πριν τολμήσει την απονενοημένη της πράξη εκμυστηρεύεται την απόφασή της σε μια φίλη της κι εκείνη έντρομη την παίρνει μαζί της και την οδηγεί σε κάποιον φωτισμένο πνευματικό.
Ο ιερέας ακούει την ιστορία της Μαρίας και την απόφασή της. Παρόλο που ταράζεται, ζητά τη θεϊκή φώτιση. Μετά από ολιγόλεπτη σιωπή και προσευχή της λέει:
"Σε παρακαλώ, Μαρία, μια που βρέθηκα μπροστά σου αυτή την κρίσιμη ώρα της ζωής σου, υποσχέσου μου ότι θα κάνεις ό,τι σου πω. (Η κοπέλα του δίνει το λόγο της). Ανάβαλε το σχέδιό σου. Βγάλ' το για λίγο τουλάχιστον από το μυαλό σου. Και κάνε το εξής: Σε ό,τι σου λένε οι γονείς σου θα κάνεις το αντίθετο. Μην αισθανθείς καμιά ενοχή, ακόμη κι αν ο πατέρας ή η μητέρα σου στεναχωρηθούν με την ανυπακοή σου. Δείξου ακόμη και σκληρή. Μέχρι να καταλάβουν οι γονείς σου ότι δεν μπορούν να διαφεντεύουν τη ζωή σου".
Η Μαρία απορημένη με την προτροπή του πατρός πήρε την ευχή του κι επέστρεψε στο σπίτι της αποφασισμένη να κάνει ό,τι της είπε. Στο κάτω-κάτω της φάνηκε πιο εύκολο από το να καρφωθεί στη νταλίκα. Ακόμα και στις απλούστερες εντολές ή προτροπές των γονιών της αντιδρούσε αρνητικά. Στην αρχή τους είδε να παραξενεύονται, μετά να θυμώνουν και να πικραίνονται κι ύστερα να παραιτούνται από το θανάσιμο σφιχταγκάλιασμα της ζωής της. Πέρασαν τρεις εβδομάδες. Η Μαρία καταευχαριστήθηκε τη νέα της συμπεριφορά. Άρχισε να βλέπει ότι μπορούσε να πάρει μόνη της αποφάσεις. Άρχισε να κινητοποιεί τη βούληση, την κρίση, την προνοητικότητα ακόμη και το θυμό της. Άρχισε να χτυπά μέσα της ξανά ζωντανά η καρδιά της. Αισθάνθηκε πως ξεκολλάει από ένα βούρκο, πως ξεφεύγει από ένα βρόχο, πως ζει, πως θέλει να ζήσει, πως μπορεί να βάλει η ίδια κάποιον στόχο για τη δική της ζωή.
Έτρεξε μόνη της να βρει τον πατέρα ... . Έβαλε μετάνοια και του φίλησε με ενθουσιασμό τα χέρια.
"Δεν με νοιάζει που δεν παντρεύτηκα, λέει. Δεν ήταν αυτό το πρόβλημά μου. Είδα καθαρά πως ήθελα να πεθάνω γιατί δεν είχα δικό μου πρόσωπο. Είχα αποποιηθεί την ελευθερία μου. Είχα αναθέσει τη ζωή μου στους γονείς μου. Είχα προ πολλού αυτοκτονήσει. Τώρα νομίζω πως αναστήθηκα..."
Η Μαρία ζει ευλογημένη, υπερδραστήρια, χαριτωμένη και σε άριστη σχέση με τους γονείς της.

Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2018

Ημέρα πένθους η σημερινή!!!!!

Η σημερινή ημέρα είναι ίσως η πιο θλιβερή και η πιο καθοριστική για την τύχη του νέου ελληνικού κράτους!!!
Μας δόθηκε ένας εξαίρετος άνθρωπος ως πρώτος κυβερνήτης, με ανεπίληπτο ήθος, με εξαιρετικές γνώσεις και ικανότητες διοίκησης και διπλωματίας, με αξιοθαύμαστη ανιδιοτέλεια, με όραμα για την αγαπημένη του πατρίδα, με φιλανθρωπία!!! Σε τρία χρόνια, σαν σήμερα, τον δολοφονήσαμε!!! 
Από τότε η Ελλάδα πληρώνει το έγκλημά της! 
Κανένας κυβερνήτης της, βασιλιάς, πρόεδρος, πρωθυπουργός, υπουργοί κτλ. δεν την αγάπησε και δεν την υπηρέτησε με τόσο αγνό τρόπο! 

Ας είναι η μνήμη του αιώνια κι εμάς ας μας ελεήσει ο Θεός!

Εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν.
(αρνούμενος τον μισθό του Κυβερνήτη)

Εάν ο Θεός μεθ' ημών ουδείς καθ' ημών.
(η πρώτη φράση από την πρώτη του ομιλία προς τον Ελληνικό λαό, Αίγινα, 1828)

Ως ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει εις πολλούς κινδύνους ακόμη η ελληνική ελευθερία. Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους. Τίνος κράτους; Μετρούμε εις τα δάκτυλα την επικράτειάν μας.
(σε συνομιλία με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, λίγο μετά τον ερχομό του)

«Ο τόπος είναι χέρσος, σπάνιοι οι κάτοικοι, σκόρπιοι εις τα βουνά και εις τα σπήλαια, το δημόσιο είναι πλακωμένο από δύο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητείτε οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη εις τους Άγγλους δανειστάς, ανάγκη να την ελευθερώσομε με την ίδια απόφαση ως θα την ελευθερώσομε και από τα άρματα του Κιουτάγια [Κιουταχή] και του Αιγύπτιου [Ιμπραήμ]. 
Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου και των δακρύων παρά άλλο. Ο Θεός μου το ’δωσε, το παίρνω, θέλει να με δοκιμάσει […]".
(σε συνομιλία με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, λίγο μετά τον ερχομό του)

Δολοφονήθηκε σαν σήμερα το 1831 στο Ναύπλιο 
από τον -ανωτέρω αναφερθέντα- Γεωργάκη Μαυρομιχάλη 
μπροστά στον Άγιο Σπυρίδωνα 
όπου πήγαινε να εκκλησιαστεί, 
όπως κάθε Κυριακή όρθρου βαθέος, 
χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις.
Ίσως αν ολοκλήρωνε τον ματωμένο Γολογοθά του ως κυβερνήτης 
να είχαμε σήμερα μια άλλη πραγματικότητα
ως ελληνικό Κράτος και ως ελληνικό Έθνος.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ!

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2018

Η μάνα του Φύσσα και οι άλλες μάνες...

Μια δεκαεννιάχρονη κοπέλα θα κουβαλάει επάνω της για μια ζωή μια φριχτή παραμόρφωση, θα περάσει μαρτύρια, θα πληρώσει την τρέλα κάποιων αναρχικών ανεγκέφαλων, επειδή βρέθηκε στο λάθος μέρος την λάθος ώρα... την ώρα ενός συλλαλητηρίου ενάντια στη φασιστική βία στο Αγρίνιο.
Η έγκυος  -ούτε το όνομά της δεν συγκράτησα, γιατί δεν ηρωοποιήθηκε - που έχασε τη ζωή της στην φωτιά στη Marfin πριν 8 χρόνια... σε συλλαλητήριο εναντίον των μνημονίων και της εξουσίας...
Αστυνομικοί τραυματισμένοι ή σκοτωμένοι σε επεισόδια που προκαλούν οι αντιεξουσιαστές, οι γνωστοί άγνωστοι, στα περίφημα Εξάρχεια και αλλού... Γνώρισα έναν καμμένο αστυνομικό, μου ήταν αδύνατον να τον κοιτάξω κατά πρόσωπο, τόσο φρικαλέα η όψη... και είχε μικρά παιδάκια και νέα γυναίκα...
και άλλοι... και άλλοι...
Αυτοί δεν έχουν μάνες που πονούν! Αυτών η ζωή και η σωματική ακεραιότητα δεν μετράει σ' αυτή την παράλογη χώρα. Μόνο οι αριστεροί έχουν αξία! Μόνο αυτοί γίνονται ήρωες!
Και πώς γίνονται ήρωες; Με το να ξαναγίνονται επεισόδια, να μπαίνουν φωτιές, να πέφτει ξύλο, να τραυματίζονται κι άλλοι άνθρωποι κάθε χρόνο στη μνήμη τους.
Θαυμάσιο μνημόσυνο: νέα θύματα αθώα κι ανυποψίαστα συνήθως!
Θα ήθελα να βγει στα κανάλια ξανά και ξανά η μάνα του Παύλου Φύσσα -την οποία επίσης συμπονώ για τον χαμό του παιδιού της- και να ζητήσει με επίταση, με παράκληση, με πόνο να σταματήσει αυτός ο κύκλος της βίας. Να ζητήσει άλλου είδους μνημόσυνο για το παιδί της.
Ας γίνει ένα έργο όμορφο ειρηνικό στη μνήμη του!
Γνωρίζω μια μάνα στον τόπο όπου διαμένω, η οποία αφότου έχασε το παιδί της αφοσιώθηκε στη φιλανθρωπία. Έφτιαξε ένα σωματείο και του έδωσε το όνομα του παιδιού της. Πραγματοποιεί διάφορες δράσεις, εράνους, μπαζάρ, εκδρομές. Συγκεντρώνει λίγα χρήματα κι έχει στήσει ένα μικρό κοινωνικό ιατρείο, μια μικρή εστία αγάπης. Έτσι τιμώνται οι νεκροί αγαπημένοι μας! Κι έτσι παιδαγωγούνται οι νέοι μας, οι οποίοι δυστυχώς βουλιάζουν σ΄ένα πέλαγος ανασφάλειας, βίας  και μίσους!
Ταπεινά το καταθέτω με συμπόνια και για την κ.Φύσσα αλλά και για τις άλλες τις πολλές τις ανώνυμες μάνες! 

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2018

Κι αν σου ΄λαχε βαρύς σταυρός...

"Σταυρὲ πανσεβάσμιε, 
ὃν περιέπουσι τάξεις Ἀγγέλων γηθόμεναι, 
σήμερον ὑψούμενος 
θείῳ νεύματι ἀνυψοῖς ἅπαντας, 
τοὺς κλοπῇ βρώσεως ἀπωσθέντας 
καὶ εἰς θάνατον κατολισθήσαντας· 
ὅθεν σε καρδίᾳ καὶ χείλεσι 
πιστῶς περιπτυσσόμενοι τὸν ἁγιασμὸν ἀρυόμεθα· 
Ὑψοῦτε βοῶντες Χριστὸν τὸν ὑπεράγαθον Θεόν 
καὶ τὸ αὐτοῦ προσκυνήσατε θεῖον ὑποπόδιον". 


"Κι αν σου ΄λαχε βαρύς σταυρός
μην αποκάμεις...
Το βλέμμα στρέψε στον Χριστό
που 'χει τα χέρια Του ανοιχτά,
σ΄απειροχώρετη αγκαλιά...
Κι Εκείνος μ' ένα νεύμα θεϊκό
το βάρος του σταυρού σου θα ελαφρώσει,
θα στείλει κάποιον Κυρηναίο και για σε
μαζί σου το σταυρό σου να σηκώσει..." (Σ.Κ.)


Πέμπτη 23 Αυγούστου 2018

Στης Παναγιάς μας την ποδιά


Ν΄ακούς! Ν' αφουγκράζεσαι! 
Να γροικάς και να νοιάζεσαι!
Η ανέξοδη κι ανεκτίμητη φιλανθρωπία!
Τον πόνο που ξεχείλισε δίπλα σου 
ταπεινά να μοιράζεσαι!

Δεν θα λύσεις εσύ τα προβλήματα!
Στ' αδιέξοδα δεν θα βρεις τα περάσματα!
Μόνο λίγο, τόσο λίγο οξυγόνο
στην ψυχούλα που πνίγεται,
μια ανάσα ζωής,
ένα μόνο χαμόγελο - θάναι δώρο ανεκτίμητο-
αν μπορείς να χαρίσεις!

Κι ύστερα, στου δειλινού το φως το ιλαρόν,
στην απόδειπνη την προσευχητική σου κατάθεση,
όλο αυτόν τον πόνο και τις ψυχές τις πνιγμένες,
στης Παναγιάς μας την ποδιά ονομάτισε...
κι ασ' την Εκείνη, τον δρόμο να βρει και τον τρόπο,
τον ανθρώπινο πόνο να σβήσει...! (Σ.Κ.)


Τρίτη 14 Αυγούστου 2018

Ανήμερα στη Χάρη της!


Την ώρα του Εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ανακοινώθηκε από τα μέσα η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών κρατουμένων για έξι περίπου μήνες στις φυλακές Αδριανουπόλεως με την κατηγορία της "δήθεν"κατασκοπείας. Άλλα τέσσερα-πέντε αιτήματά τους για αποφυλάκιση είχαν απορριφθεί και σήμερα με σύμφωνη γνώμη προέδρου και εισαγγελέως αφέθηκαν ελεύθεροι. Θα δικασθούν ερήμην, δεν χρειάζεται καν να παραστούν στη δίκη και αν τους επιβληθεί κάποια μικροποινή θα έχει ήδη εκτιθεί λόγω της μακράς προφυλάκισής τους.
Πώς το ερμηνεύεις αυτό;
Κάποιοι μιλούν για προσπάθεια του Ερντογάν να καλοπιάσει τους Ευρωπαίους μετά την καταβύθιση της τουρκικής λίρας. Κάποιοι μιλούν για τις διπλωματικές πιέσεις των ΗΠΑ -Μόνο που δεν απελευθερώθηκε ο πάστοράς τους, αλλά τα δικά μας παλικάρια-. Κάποιοι θεωρούν πως ο Ερντογάν θέλει να αλλάξει το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις...
Όπως θέλουν ας το ερμηνεύσουν οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες.
Εμείς, οι απλοί, οι απλοϊκοί, οι πιστοί ξέρουμε ότι η πίστη μετακινεί βουνά.
Όλο το Δεκαπενταύγουστο τα ονόματα των Δημητρίου και Αγγέλου μνημονεύονταν σε πάμπολλους ναούς της χώρας μας. Οι μάνες τους -μαζί με πολλές άλλες μάνες που τις συμπόνεσαν κι έκαναν δικό τους τον πόνο τους- ικέτευσαν με δάκρυα την Παναγία. Κι Εκείνη δεν προσπέρασε. Δεν αγνόησε. Δεν ξέχασε. Θέλησε ανήμερα στην μεγάλη της Εορτή, σ' αυτή την εορτή που ακόμα κι οι "άσχετοι " -συγχωρέστε μου την έκφραση- την τιμούν, τη μέρα που σ' όλη την Ελλάδα, σε κάθε γωνιά, σε βουναλάκι, σε σπηλιά, σε νησάκι, σε πόλεις, σε μοναστήρια, όπου υπάρχουν αναρίθμητες εκκλησιές στη χάρη της οι Έλληνες θα της πουν τον καημό και τα βάσανά τους, θα της αποθέσουν τις ελπίδες και τα όνειρά τους, θα την αγκαλιάσουν με σεβασμό κι αγάπη... αυτή τη μέρα διάλεξε για να φέρει πίσω στις οικογένειές τους τους δυο λεβέντες μας. Έτσι για νάναι ολοφάνερη η επέμβασή της, το δώρο της, η αγάπη της.
Μεγάλη ας είναι κι η δική μας αγάπη κι ευγνωμοσύνη!
Καλή Παναγιά! Όχι με λόγια, αλλά με βαθιά κατάνυξη κι έμπονη πίστη κι αγάπη στη Μάνα μας!

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018

Μας "χάνει" ο Θεός!!!

Δεν έχω λόγια να περιγράψω τον πόνο και τη φρίκη αυτών των ημερών.


Μου έρχονται ωστόσο δυο ρήσεις στο νου και θέλω να τις μοιραστώ. 
Η μία είναι απλοϊκή, της κ.Σοφίας, μιας Πόντιας γιαγιάς βασανισμένης, στης οποίας το σπίτι ζήσαμε στη Νεάπολη Κοζάνης για κάποιους μήνες: "Μας χάνει ο Θεός!" έλεγε μετά από κάποιο συγκλονιστικό γεγονός -τότε είχε γίνει ο σεισμός στη Θεσσαλονίκη το 1978. Δηλαδή ο Θεός μπορεί να επιτρέψει τα πάντα να χαθούν... 
Δεν το λέω με την έννοια της τιμωρίας. Ο Θεός δεν είναι εκδικητικός και τιμωρός, όπως εμείς οι άνθρωποι. Ακόμη και η δικαιοσύνη του Θεού δεν μετριέται με τα ανθρώπινα μέτρα, με κρίσεις, ποινές κτλ. Η δικαιοσύνη του Θεού θέλει να δικαιώσει τον κάθε άνθρωπο, δηλαδή να τον σώσει. Να τον σώσει όμως για την αιωνιότητα, όχι κατ' ανάγκην για τα 40-50-80-90 χρόνια αυτής της πρόσκαιρης ζωής μας. 
Το λέω με την έννοια της παντοδυναμίας του Θεού και της δικής μας μηδαμινότητας και αδυναμίας. Αυτά που μπορεί να συμβούν στη φύση και σε μας μπορεί να έχουν απίστευτη σφοδρότητα, να υπερβαίνουν κάθε πρόβλεψη και ανθρώπινη παρέμβαση. Είμαστε ανίσχυροι ως άνθρωποι. Ας το καταλάβουμε αυτό κι ας ζητήσουμε τη βοήθεια και το έλεος του Παντοδύναμου Θεού. (Για να μην παρεξηγηθώ δεν δίνω άφεση αμαρτιών στην ανικανότητα πρόληψης και καταστολής που κατατρύχει την Ελλάδα και τους Έλληνες διαχρονικά, και σε επίπεδο κυβερνητικό  αλλά και σε προσωπικό).
Η άλλη είναι η ρήση του Ευαγγελίου στο 24ο κεφ. του κατά Ματθαίον: "...Ούτως έσται και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου.Τότε δύο έσονται εν τω αγρώ. Ο εις παραλαμβάνεται και ο εις αφίεται. Δύο αλήθουσαι εν τω μύλωνι, μία παραλαμβάνεται και μία αφίεται. Γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται...". Πράγματι στο Μάτι ο ένας παραλήφθηκε (με φριχτό τρόπο!!!!) και ο άλλος αφέθηκε. Ο ένας γείτονας σώθηκε κι ο άλλος απανθρακώθηκε. Στην ίδια παρέα δυο σώθηκαν και τρεις χάθηκαν...Το τέλος της ζωής μας -ποιος ξέρει ποιο θα είναι για τον καθένα μας!- θα έρθει πιθανόν πολύ αιφνίδια. Δικό μας μέλημα καθημερινό και ακατάπαυστο να μας βρει έτοιμους να συναντήσουμε τον Κύριό μας που είναι το Φως μας και η Ελπίδα μας και η Καταφυγή μας και στον νυν αιώνα, αλλά κυρίως στον μέλλοντα. 
Με πολλή θλίψη και πόνο γράφτηκαν αυτές οι γραμμές...

Κυριακή 22 Ιουλίου 2018

Όρραον

Δεν είχα ξανακούσει αυτό το αρχαίο τοπωνύμιο. Με πολύ ενδιαφέρον δέχθηκα την πρόταση του αγαπημένου μου κουμπάρου Απόστολου να επισκεφθούμε τον ομώνυμο αρχαιολογικό χώρο κατεβαίνοντας από τα Γιάννενα στην Πρέβεζα πριν λίγες ημέρες. Πρωί-πρωί, με τη δροσιά ξεκινήσαμε. Πήραμε την Ιόνια οδό και λίγο πριν βγούμε στην πεδιάδα της Φιλιππιάδας την αφήσαμε για να πάρουμε τον επαρχιακό δρόμο Πέντε Πηγαδιών-Καμπής. Ανηφορίσαμε  σ' ένα  βουναλάκι μεταξύ των χωριών Γυμνότοπος και Αμμότοπος και σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου που ήταν κατειλημμένος από ένα κοπάδι προβάτων, ευτυχώς χωρίς
τσομπανόσκυλα.


Χάρτης της περιοχής

Η Μαρία, η κουμπάρα μου, πάντα προνοητική, έχει φέρει αθλητικά παπούτσια και για μένα. Εφοδιασμένη λοιπόν με πολύ βολικά υποδήματα και το μπαστούνι μου αρχίζω την ανάβαση.


Προχωρώντας προς τις κορυφές!

Η πρώτη κατατοπιστική πινακίδα της αρχαιολογικής υπηρεσίας μας ενημερώνει πως το Όρραον ιδρύθηκε από τους Μολοσσούς τον 4ο π.Χ. αιώνα. Θα μπορούσε λοιπόν να είναι η πατρίδα της Ολυμπιάδας, της μητέρας του Μ. Αλεξάνδρου. Ίσως κάπου εδώ γύρω να τριγυρνούσε ένα μικρό πανέξυπνο παιδάκι, βασιλόπουλο, που ακόμα θα έπαιζε ανέμελο με τ' άλλα συνομήλικα αγοράκια...
Η στρατηγική του θέση είναι ολοφάνερη. Ελέγχει την κυριότερη διάβαση από τον Αμβρακικό προς την ενδοχώρα, χωρίς να είναι εύκολα προσεγγίσιμο από εχθρικά στρατεύματα γιατί η φυσική του οχύρωση πάνω στο ύψωμα με τον απότομο γκρεμό εύκολα συμπληρώθηκε από ισχυρό διπλό πέτρινο τείχος.


Ερείπια του τείχους

Ο οικισμός είναι σχετικά μικρός με 100 περίπου κτίσματα διατεταγμένα σε οικοδομικά τετράγωνα που σχηματίζουν  δώδεκα στενοί παράλληλοι δρόμοι που διασταυρώνονται με δύο κάθετους.
Αυτό που δίνει στο Όρραον μεγάλη αρχαιολογική αξία είναι τα κτίσματά του.


Το σχέδιο του οικισμού

Είναι κατασκευασμένα από την υπεράφθονη ντόπια γκρίζα ασβεστολιθική πέτρα, τεμαχισμένη σε μεγάλους κυβόλιθους -οι οποίοι μάλιστα εφάπτονται μεταξύ τους με μια μοναδική ακρίβεια. Σε όλους τους ανεσκαμμένους αρχαίους οικισμούς τα σπίτια έχουν λιθοδομή ως ένα ύψος 70-80 εκατοστών από το έδαφος. Από εκεί κι επάνω ήταν πλίνθινα. Με την πάροδο του χρόνου τα πλίνθινα τούβλα καταστράφηκαν και σώζονται μόνο οι βάσεις των οικημάτων. Εδώ η λιθοδομή έφθανε μέχρι τη στέγη γιατί υπήρχε άφθονο ντόπιο υλικό. Διασώζονται λοιπόν διώροφα κτίρια. Φυσικά έχει καταστραφεί η στέγη που προφανώς ήταν ξύλινη και το δάπεδο του ορόφου. Διακρίνονται όμως οι οπές-υποδοχές  όπου συγκρατούνταν τα ξύλινα δοκάρια. Πολύ εντυπωσιακό!!!!



Εξωτερικό και εσωτερικό των κτισμάτων


Διασώζεται επίσης μια τεράστια δεξαμενή νερού, χτισμένη με την ίδια πέτρα.



Η δεξαμενή σε φωτογραφία και το αρχιτεκτονικό της σχέδιο

Το 168 π.Χ. τα τείχη της πόλης κατεδαφίστηκαν από τους Ρωμαίους γιατί οι κάτοικοί της όπως και άλλων τριών πόλεων της Ηπείρου αντιστάθηκαν στην προέλασή τους συστήνοντας το "Κοινόν των Ηπειρωτών". Ωστόσο οι οικίες τούς χαρίσθηκαν.
Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του το 31 π.Χ. μετά τη ναυμαχία του Ακτίου όταν ο Αύγουστος ίδρυσε τη Νικόπολη και την εποίκισε  με αναγκαστική μετακίνηση των κατοίκων των γύρω πόλεων. Πολλά ευρήματα από το Όρραον βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άρτας.
Αγναντεύουμε ως άλλοι φρουροί του Ορράου την γύρω περιοχή. Αν δεν είχε αχλύ θα φαινόταν ο Αμβρακικός και τα βουνά της Αμφιλοχίας και της Λευκάδας.


Η επισκόπηση της περιοχής από την Ακρόπολη του Ορράου

Και αναχωρούμε ικανοποιημένοι από την "κατάκτηση" μιας στάλας ιστορικής γνώσης!
Προσωπικά είμαι και για έναν ακόμη λόγο χαρούμενη: Ήταν η πρώτη μου πεζοπορία μετά από πολύν καιρό σε ανώμαλο έδαφος. Και πήγε πολύ καλά! Δόξα τω Θεώ!


Κυριακή 15 Ιουλίου 2018

Επίσκεψη στα Συμμαχικά νεκροταφεία Ζέιτενλικ


Πάνω από μήνα έχω να πιάσω το ...μολύβι, δηλαδή το πληκτρολόγιο, για να γράψω. Κι όσο κάτι το αφήνεις, σε αφήνει κι αυτό. Η διάθεση πέφτει... . "Μπορεί να συνεχίσει ο κόσμος να ζει και χωρίς τις δικές μου σοφίες" έλεγα στον εαυτό μου για να δικαιολογήσω την τεμπελιά μου. Φυσικά και όλοι μπορούν να βρουν πολύ ωφελιμότερα και πιο ενδιαφέροντα κείμενα να διαβάσουν από τα δικά μου φληναφήματα, αλλά για μένα η παραίτηση από το γράψιμο σημαίνει πολλά δυσάρεστα. Το γράψιμο είναι μια δημιουργία, μια κινητοποίηση του νου, ένα ξύπνημα, μια μάχη κατά της άνοιας, της ανίας και της θλίψης. Το μη γράψιμο λοιπόν είναι για μένα ένα προσωπικό Βατερλώ. Εσείς, φίλοι μου, φυσικά μπορείτε να προσπεράσετε τα πονήματά μου, χωρίς πολλές τύψεις...
Πάντως σήμερα μου δίνεται μια καλή αφορμή να επανέλθω.
Εδώ και χρόνια η διαδρομή μου από το Ωραιόκαστρο, όπου μένω, ως την Πλατεία Δημοκρατίας, όπου είναι το σπίτι των γονιών μου, περιλαμβάνει την οδό Λαγκαδά. Καθώς ερχόμαστε προς το κέντρο αμέσως μετά τη διασταύρωση Λαγκαδά και Δαβάκη, δηλαδή αμέσως μετά το στρατόπεδο Παύλου Μελά, η πρώτη στάση αστικών λέγεται Συμμαχικά. Πράγματι στα δεξιά μας υπάρχει μια τεράστια έκταση σπαρμένη με χιλιάδες σταυρούς στοιχημένους... Είναι το Συμμαχικό νεκροταφείο από τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Τόσα χρόνια δεν σκέφθηκα να το επισκεφθώ. Δεν είχα και τον διαθέσιμο χρόνο. Συνήθως η αποστολή μου ήταν στο κέντρο της πόλης και πάντα υπήρχε μια στενότητα χρόνου. Τελευταία ωστόσο το έβαλα στο νου μου. "Πρέπει κάποια στιγμή να μπω, να δω..."
Σήμερα το απόγευμα με τον ήλιο να καίει  και να με τυφλώνει πραγματοποίησα την επίσκεψη. "Είσαι και λίγο γραφική" είπα στον εαυτό μου. "Αντί να αναζητήσεις λίγη δροσιά σε κάποια παραλία, περπατάς ανάμεσα στους άπειρους ομοιόμορφους τάφους μεσημεριάτικα!!!".





Ησυχία και γαλήνη για χιλιάδες νεκρούς Σέρβους, Ρώσους, Ιταλούς, Γάλλους και Άγγλους. Νεκρικά μνημεία,






ένα καθολικό παρεκκλήσι,


ένα Μουσείο των Γάλλων,


επιγραφές με ονόματα ευεργετών και κτιτόρων και δεκάδες κυπαρίσσια και σταυροί, σταυροί, σταυροί, όσο παίρνει το μάτι χωρισμένοι σε τομείς.








Αλλού οι Σέρβοι, αλλού οι Ιταλοί, οι Ρώσοι, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι.
Οι Άγγλοι έχουν κι εδώ κάτι λίγο από την καταπράσινη ομορφιά της πατρίδας τους, γκαζόν και λίγα άνθη.




Όλοι έπεσαν στο ελληνικό έδαφος το οποίο ήταν τμήμα του πολύ κρίσιμου Μακεδονικού Μετώπου στον Α΄ φοβερό Πόλεμο. Μπορείτε να διαβάσετε εδώ ενδιαφέροντα στοιχεία.
Τριακόσιες χιλιάδες Γάλλοι στρατιώτες πολέμησαν σ' αυτό το μέτωπο. Οι 8.089 αναπαύονται εδώ. Πόσες νέες ζωές, πόσα δροσερά όνειρα, πόσες ανθρώπινες δυνάμεις, πόσα δάκρυα μητέρων, αδελφών, συζύγων, αγαπημένων... Εκατόμβες θυμάτων, θυσία στα συμφέροντα, στην αλαζονία, στη ματαιοδοξία, στην πλεονεξία των ανθρώπων, σ΄ έναν πόλεμο που δεν έλυσε κανένα θέμα, παρά μόνο έστρωσε το χαλί για τον επόμενο πόλεμο, τον φοβερότερο, τον Β΄ Παγκόσμιο.
Ένα γκρουπ Σέρβων ξεναγούνται στο χώρο. Έχω δει πολλές φορές πούλμαν με σέρβικες πινακίδες στο πάρκινγκ του νεκροταφείου. 7.500 Σέρβοι νεκροί, κοιμούνται στη σκιά ενός μεγαλόπρεπου μνημείου κοινοταφίου. Στο υπόγειό του φυλάσσονται τα οστά 5.500 ανώνυμων στρατιωτών.Το Ζέιτενλικ  είναι εθνικό προσκύνημα για τους Σέρβους.



Υπάρχει και το μνημείο για τους Έλληνες πεσόντες στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Πόλεμο που για την Ελλάδα ήταν η αφορμή μυρίων κακών...

Ο ήλιος κι η ζέστη με σπρώχνουν να φύγω.

Ψάλλω το "Αιωνία η μνήμη" κι εύχομαι να μην επιτρέψει ο Θεός να ζήσουμε τη φρίκη του πολέμου. Δεν την καταλαβαίνω, δεν την αντέχω...

Στο σπίτι μελετώ την ιστορία του Κοιμητηρίου. Με παραπέμπει στη Θεσσαλονίκη των αρχών του 20ου αιώνα, του Α΄πολέμου και του μεσοπολέμου. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Το Ζέιτενλικ τελικά είναι μια μεγάλη ψηφίδα στην ιστορία της πόλης μας κι επιβάλλεται τουλάχιστον μια φορά να διαβούμε την πύλη του.




















Δευτέρα 11 Ιουνίου 2018

Δημιουργία και ψυχοθεραπεία

Από μικρή συνήθισα να έχω ένα εργόχειρο, ένα κέντημα, ένα πλέξιμο παλιότερα. 
Τα τελευταία 2-3 χρόνια προέκυψε η ενασχόληση με τη ζωγραφική. Μ΄έχει συναρπάσει! Έχω βρει την απόλυτη "ευτυχία"!!!! Τα χέρια δημιουργούν, τα μάτια παρατηρούν, εντοπίζουν, διορθώνουν, ευφραίνονται -και με μέτριο αποτέλεσμα- και ο νους ασχολείται με ενδιαφέροντα ακούσματα, ομιλίες ψυχωφελείς, ή ταξιδεύει με μουσική. 
Νομίζω πως έχω ανακαλύψει την τέλεια ψυχοθεραπεία!!! Η ηλικία μας έχει αρκετές δυσκολίες και στενωπούς όπου μπορεί να παραμονεύει η απογοήτευση, η θλίψη, η κόπωση. Η δημιουργία και η εξ αυτής πηγάζουσα χαρά είναι ένα πολύ καλό, προληπτικά λαμβανόμενο φάρμακο!

Τα τελευταία μου έργα, όλα προορισμένα για χάρισμα - δώρα σε φίλες.



Η τσελίστρια μετά το κονσέρτο της
Έχετε

Δυο κομψά ζευγάρια μιας παρελθούσας εποχής!


Κυριακή 27 Μαΐου 2018

Πεντηκοστή


Λέοντος Δεσπότου 
Δεῦτε λαοί, τὴν τρισυπόστατον Θεότητα προσκυνήσωμεν, 
Υἱὸν ἐν τῷ Πατρί, σὺν ἁγίῳ Πνεύματι· 
Πατὴρ γὰρ ἀχρόνως ἐγέννησεν Υἱόν, συναΐδιον καὶ σύνθρονον, 
καὶ Πνεῦμα ἅγιον ἦν ἐν τῷ Πατρί, σὺν Υἱῷ δοξαζόμενον, 
μία δύναμις, μία οὐσία, μία Θεότης, 
ἣν προσκυνοῦντες πάντες λέγομεν· 
Ἅγιος ὁ Θεός, ὁ τὰ πάντα δημιουργήσας δι' Υἱοῦ, συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 
Ἅγιος ἰσχυρός, δι' οὗ τὸν Πατέρα ἐγνώκαμεν, 
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπεδήμησεν ἐν κόσμῳ, 
Ἅγιος ἀθάνατος, τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, τὸ ἐκ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, 
καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον, 
Τριὰς ἁγία, δόξα σοι. 

*το δόγμα της Αγίας Τριάδος διατυπωμένο με ακρίβεια και σαφήνεια





Σάββατο 26 Μαΐου 2018

Με ευγνωμοσύνη στη μνήμη της κ.Αικατερίνης Λέτη-αδελφής Αρσενίας

    
     Τελέστηκε σήμερα το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο της αδελφής Αρσενίας, κατά κόσμον Αικατερίνης Λέτη στη μονή  "Πρός Εμμαούς". Παραθέτω όσα ειπώθηκαν από την αγαπημένη  συνάδελφο Βασιλική Σουγκάκη ως ελάχιστη κατάθεση ευγνωμοσύνης και τιμής εκ μέρους όλων των συναδέλφων εκπαιδευτικών των Εκπαιδευτηρίων μας.

     "Σας ευχαριστώ γιατί μου δίνετε την ευκαιρία  εκ μέρους και πολλών άλλων συναδέλφων να εκφράσω  την ευγνωμοσύνη  μου στο πρόσωπο της αδ. Αρσενίας, της αγαπημένης μας κ. Λέτη.   Θεωρούμε χρέος μας να καταθέσουμε σήμερα στη μνήμη της ( ό,τι ζήσαμε κοντά της.)
   Η κ. Λέτη ήταν η υπεύθυνη των εκπαιδευτηρίων « Απ. Παύλος». Για μας όμως ήταν ο άνθρωπος του Θεού, που ενέπνευσε τη ζωή μας αλλά και τη ζωή όλων των μαθητών του σχολείου. Ήταν αυτή που χάραξε την πορεία των Εκπαιδευτηρίων και έμεινε αμετακίνητη  στις αρχές αυτού του ιερού έργου που εμπνεύστηκε και ίδρυσε ο σεβαστός σε όλους μας π. Λεωνίδας.
   Ήταν αυτή που με τη θυσιαστική της αγάπη και ανιδιοτέλεια πρόσφερε ολόκληρο τον εαυτό της αλλά και την σεβαστή πατρική της περιουσία για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Πόσο είχα συγκινηθεί  όταν έμαθα ότι χάρισε όλο το εφάπαξ που πήρε με τη συνταξιοδότησή της  για να περαστεί καλοριφέρ στις αίθουσες διδασκαλίας που μέχρι τότε θερμαινόντουσαν με ξυλόσομπες, τις οποίες άναβε κάθε πρωί ο π. Λεωνίδας, για να βρίσκουν τα λίγα τότε παιδιά θαλπωρή και ζεστασιά.
   Αλλά πρόσφερε και όλα τα ταλέντα της στην υπηρεσία αυτού του σκοπού. Αξιοποίησε το συγγραφικό της τάλαντο γράφοντας σενάρια για θεατρικές παραστάσεις που σκηνοθετούσε μόνη της. Ακόμη μένουν χαραγμένες στη μνήμη των μαθητών οι υπέροχες γιορτές που ετοίμαζε μέσα από τις οποίες ήθελε να μεταδώσει στις ψυχές των παιδιών την αγάπη στον Χριστό και στην Ελλάδα. Είχε την επιμέλεια του περιοδικού του σχολείου «Ορίζοντες Αγωγής» όπου αρθρογραφούσε και η ίδια, γιατί ήθελε τα ελληνορθόδοξα μηνύματα να μεταφερθούν και στις οικογένειες των μαθητών, για μια πιο ολοκληρωμένη χριστιανική αγωγή.
   Συχνά  μας έλεγε η αδελφή Ελένη, πιστή συνεργάτρια της αδελφής Αρσενίας: «Πάλι η κ. Λέτη δεν  έσβησε το φως της όλη τη νύχτα». Πώς να το σβήσει αφού είχε να προσευχηθεί για τόσους μαθητές; Είχε να προετοιμάσει τα μαθήματά της αφού δίδασκε σαν καθηγήτρια στο Γυμνάσιο και αργότερα στο Λύκειο; Αφού  ετοίμαζε ακόμη και το πρόγραμμα των γυμναστικών επιδείξεων τα πρώτα χρόνια που δεν υπήρχε Γυμναστής. Δίδασκε τις ασκήσεις, τους χορούς τα τραγούδια που όλα είχαν πάντοτε ένα χριστοκεντρικό και πατριωτικό περιεχόμενο. « Αυτός είναι ο λόγος  για τον οποίο ιδρύθηκε  το σχολείο» μάς έλεγε. « Όχι για να προσθέσουμε ένα ακόμη , στα τόσα που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη». ‘Ηθελε το σχολείο  να είναι  ένας φάρος φωτεινός, που θα σκορπίζει το φως του Χριστού. Πόσο καμάρωνε τις Κυριακές στο ναό του Αγίου Βασιλείου τους μαθητές, όταν εκκλησιάζονταν  με τους γονείς τους και με υποδειγματική τάξη προσερχόντουσαν στο θείο ποτήρι!
    Για να στερεωθούν και για να ασφαλιστούν τα παιδιά στην πίστη, ενδιαφέρθηκε για τη λειτουργία σχολικής κατασκήνωσης . Άλλοτε στην αυλή του σχολείου και άλλοτε στην πλαγιά του Μπέλλες στα Σούρμενα ή στα βουνά της Ελαφίνας.  Η ίδια δεν ήταν λίγες οι φορές που ζωνόταν το λέντιο για να διακονεί  τις παιδικές ψυχές.
   Αλλά και στη συνεργασία με το διδακτικό προσωπικό τη διέκρινε μια ταπείνωση συνδυασμένη με μια ανωτερότητα, μια αρχοντιά. Ήξερε να σέβεται την αξιοπρέπεια των συνεργατών της. Με πόση ευγένεια και διακριτικότητα μας καθοδηγούσε στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής μας σταδιοδρομίας! Με πόση λεπτότητα προσπαθούσε να συμπληρώσει τις ελλείψεις μας  και να διορθώσει τα λάθη μας. Μας στήριζε και μας ενεθάρρυνε, γιατί μας έβλεπε σαν παιδιά της. Συμμετείχε πάντα στις χαρές, αλλά μας συμπαραστεκόταν σε κάθε δύσκολη στιγμή. Αγωνιούσε και προσευχόταν για την πνευματική πρόοδο τόσο των μαθητών όσο και του προσωπικού του σχολείου. Ήθελε και μεις να είμαστε φως χριστού με τα λόγια και τη ζωή μας.
   Μετά την αποχώρησή της από τα Εκπαιδευτήρια νιώσαμε ορφανοί. Φυσικά η αποχώρησή της  ήταν μόνο σωματική. Κάθε φορά που τη συναντούσα ή επικοινωνούσα μαζί της ένα ήταν το θέμα της. Τα εκπαιδευτήρια! Τα εκπαιδευτήρια  που αγάπησε και διακόνησε με όλη τη θέρμη της ψυχής της! Τα εκπαιδευτήρια στα οποία αφοσιώθηκε μ΄ ολόκληρη την ύπαρξή της! Τα εκπαιδευτήρια  για τα οποία δεν έπαψε ποτέ να προσεύχεται και  συνεχίζει να πρεσβεύει τώρα που βρίσκεται ντυμένη στο φως της Αναστάσεως,  αφού ο Κύριος την κάλεσε  Κυριακή των Μυροφόρων.  Πιστή μυροφόρα κι αυτή διακόνησε τον Κύριο και το έργο του με αυταπάρνηση και αγάπη.
   Η μνήμη της ας είναι αιώνια το δε παράδειγμά της οδηγός ζωής".

Πέμπτη 10 Μαΐου 2018

Στα Τζουμέρκα (2)

Κοιμηθήκαμε σαν βασιλιάδες!!! Κατά κοινήν ομολογία τα στρώματα ήταν πολύ αναπαυτικά!


Καλαίσθητα όλα τα δωμάτια!


Μερικά δωμάτια είχαν και πατάρι για να φιλοξενηθεί ολόκληρη οικογένεια!
... κάποιες γιαγιάδες ευχήθηκαν να είχαν μαζί τους τα εγγονάκια τους...


Η μεγάλη "πλάκα" έγινε στα ντουζ!!!
Πού να ξέρουμε τα γερμανικά συστήματα!!!!
Γίναμε μούσκεμα!

Αλλά και η συνέχεια ήταν πλουσιοπάροχη. Το πρωινό στην τραπεζαρία με την υπέροχη θέα ήταν ιδιαίτερα φροντισμένο με παραδοσιακά χειροποίητα παρασκευάσματα, που διαλαλούσαν το μεράκι και την ανύστακτη έγνοια και αγάπη της κ.Κυριακής, της ιδιοκτήτριας αυτού του εξαιρετικού ξενοδοχείου.








Φορτώνουμε τα πράγματά μας και αναχωρούμε στις 9.30 με την εσωτερική υπόσχεση κι ελπίδα ο καθένας να ξαναβρεθεί εδώ, ίσως με τα παιδιά κι εγγόνια του.
Ακολουθούμε το βανάκι της κ.Κυριακής και φθάνουμε στα Πράμαντα. Θέλουμε ν' αγοράσουμε προϊόντα της περιοχής, γλυκά και χυλοπίτες, τραχανάδες κτλ. Η κ.Κυριακή διατηρεί εδώ ένα πολύ συμπαθητικό, κουκλίστικο μαγαζάκι, όπου διαθέτει τα υπέροχα γλυκά της.


Κάνουμε και μια βόλτα στην πλατεία του χωριού την οποία χθες με το σούρουπο και τη βροχή δεν καλοείδαμε.



Η γυναίκα της Πράμαντας, η γυναίκα της Ηπείρου,
που δούλευε ασταμάτητα και σκληρά για να κρατήσει μόνη της 
εδώ πάνω στα περήφανα βουνά
σπίτι, οικογένεια, ζωντανά...
οι άντρες για πολλούς μήνες φευγάτοι, ξενιτεμένοι για δουλειά...


Ο Αράπης!


Στο άνοιγμα δίπλα στην πλατεία πάνω σ' έναν ψηλό αναλημματικό τοίχο εικονίζονται τα επαγγέλματα της περιοχής, ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ο σιδεράς!!!!



Φυσικά στην πρώτη θέση ο πετράς, ο χτίστης, 
αυτός που με τόσο μεράκι και υπομονή 
έχει φτιάξει τα πανέμορφα ηπειρώτικα χωριά μας!!! 


Όμορφο λιθόστρωτο δρομάκι στα Πράμαντα

 Η ρεματιά σφύζει από πράσινο και ζωή. Ακούγεται το ρυάκι που κεραλύζει.


Ένας πλάτανος φτιάχνει μια πλατεία!!!



Ο ναός της Αγίας Παρασκευής εξωτερικά

Κατά τις 11 παρά τέταρτο αναχωρούμε από τα Πράμαντα. Επόμενη στάση μας το βαραθρώδες σπήλαιο Ανεμότρυπα. Ονομάστηκε έτσι γιατί από μια σχισμή των βράχων έβγαινε ένα δροσερό αεράκι που μαρτυρούσε την ύπαρξη πίσω από αυτούς κάποιου αεριζόμενου χώρου. Δυο παλικάρια από τα Πράμαντα με εντολή του Κοινοτάρχη τους άνοιξαν μια οπή στο βράχο  κι έτσι φανερώθηκε η ύπαρξη του σπηλαίου. Η εξερεύνησή του έγινε από το ζεύγος Πετρόχειλου. Υπάρχουν τρία επίπεδα. Στο χαμηλότερο κυλάει το ποτάμι το οποίο χάνεται λίγο πιο πάνω από το σπήλαιο, εισέρχεται σ' αυτό για να βγει πάλι ορμητικό λίγο πιο κάτω. Η διέλευση του ποταμού δίνει οξυγόνο στο χώρο και δεν αισθάνεσαι καμιά δυσφορία. Τα τοιχώματα του σπηλαίου είναι κατάλευκα. 



Νυχτερίδες, οι συνήθεις κάτοικοι των σπηλαίων, 
υπάρχουν εδώ σε πολλές δεκάδες χιλιάδες



Ενενήντα δύο σκαλοπάτια κατεβήκαμε για να βρούμε την είσοδο του Σπηλαίου 
και φυσικά τα ανεβήκαμε φεύγοντας! 
(Η φωτό από παλιότερη επίσκεψη με την αγαπημένη Μαρία Θ.)

Κατεβήκαμε σε δύο δόσεις με ξεναγό τον Μανόλη Σεντελέ που είναι η ψυχή του σπηλαίου. Το αγαπάει, το πονάει κι αγωνίζεται με τις ξεναγήσεις του -και όχι μόνο- να το αναδείξει και να το προστατέψει.

Μπήκαμε δύο-δύο στη σειρά για να μετρηθούμε...
Με συγχωρείς, Ευθύμη... σε έκοψα...

Μετά το σπήλαιο φεύγουμε για τους Καταρράκτες. περνάμε από τα Άγναντα. Η φύση είναι μαγευτική. Όπου κι αν κοιτάξουμε καταρράκτες πρασίνου και βουνοκορφές περήφανες κι ανεμόδαρτες. Βρίσκουμε το χωριό Καταρράκτης και το αφήνουμε για  να σκαρφαλώσουμε σ' έναν πολύ δύσβατο και πολύστροφο δρόμο με κατολισθήσεις. Μεγάλο λεωφορείο εδώ δεν φθάνει. Ο καιρός βαραίνει, αλλά κρατάει. 

Από μακριά αντικρύζουμε το υπερθέαμα των διπλών καταρρακτών.


  

Αρκετοί κατηφορίζουν προς τη βάση τους. Τα νερά σκάζουν ορμητικά και τους καταβρέχουν, αλλά το συγκλονιστικό θέαμα τους αποζημιώνει. Χάνεται μια ομπρέλα... Στην επιστροφή καφεδάκι στο αναψυκτήριο. Στο βάθος φαίνεται η τεχνητή λίμνη Πουρναρίου και πιο κάτω ο Αμβρακικός, από κάποιο άλλο σημείο. Η βροχή εγκρατεύεται για το χατίρι μας...


   



     



    




Εντυπωσιασμένοι παίρνουμε τον κατήφορο για να βρούμε το χωριό Καταρράκτης και τον ξενώνα Καταφύγι όπου μας περιμένει το γεύμα. Είναι ένας πανέμορφος και πολύ νοικοκυρεμένος ξενώνας που τον κρατούν η Βάσω και ο Χάρης, μια πολύ επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση. Μόλις μπαίνουμε μέσα, πριν καλά-καλά καθίσουμε αρχίζει δυνατή βροχή!!!!

     

Τα τραπέζια καλοστρωμένα μας περιμένουν. Τα φαγητά ήδη παραγγελμένα έρχονται γρήγορα και είναι πεντανόστιμα. Συγχαρητήρια κ.Βάσω! Εύθυμη διάθεση, προπόσεις και πειράγματα στο τελευταίο μας κοινό τραπέζι. Και οι φούστες και τα παντελόνια λίγο στένεψαν...

Αναχωρούμε με λίγη βροχή κατά τις 4. Έχουμε μακρύ ταξίδι. Ευτυχώς στα βουνά με τους πολύστροφους και στενούς δρόμους η βροχή σταματάει. Θα μας ξαναβρεί στις σήραγγες του Μετσόβου και πολύ δυνατή στα Γρεβενά. Ακούμε την Παράκληση της Παναγίας Πορταΐτισσας. Ο Νίκος Χ. μας λέει την ιστορία και τα θαύματα της εικόνας.
Μια στάση για καφέ στον Κατσικά και λίγο ξεμούδιασμα στην τελευταία στάση της Εγνατίας και "Δόξα τω Θεώ" σώοι και αβλαβείς κατά τις 9.30 στο τέρμα του ταξιδιού μας! Βαθύτατα ευγνώμονες για την πανέμορφη φύση - το δώρο του Θεού στην πατρίδα μας- και για την πατρική του εύνοια για μας, τους ταξιδιώτες. Ευχόμαστε να ξανανταμώσουμε και σ' άλλες εκδρομές, αν Εκείνος το επιτρέψει!

*Ενώ γράφω αυτές τις γραμμές, βλέπω στην ΤV τη φοβερή καταιγίδα της Θεσσαλονίκης και δοξάζω για μια ακόμη φορά την Πρόνοια του Θεού! Αν μας έπιανε τέτοια καταιγίδα μες στα βουνά και τα λαγκάδια δεν ξέρω τι θα είχα να σας διηγούμαι...