Η Ελλάδα ζει και μεγαλουργεί στα βουνά και στα ιστορικά χωριά της.

Μια εκδρομή στα Γιάννενα και στα περίχωρά τους είναι πάντα εντυπωσιακή κι ωφέλιμη. Σε κάθε βήμα ανακαλύπτεις απίστευτες φυσικές ομορφιές, μοναδικό πολιτιστικό πλούτο και πάνω απ' όλα ωραίους
ανθρώπους.

Οι πηγές του Λούρου, μια τοποθεσία απίστευτης ομορφιάς και γαλήνης.

Το δείπνο στον κήπο της Αφεντούλας ήταν ιδιαίτερα περιποιημένο και "αυστηρά ...διατεταγμένο" με πατέ ντε φουά για ορεκτικό, παστουρμαδόπιτα που τρώγεται πάση θυσία ζεστή, σαλάτα στο ποτήρι, μοσχάρι με χυλοπίτες -δεν θυμάμαι την ακριβή ονομασία- και γιαούρτι με γλυκό πορτοκάλι, όλα εξαιρετικά κι αξέχαστα. Ευχαριστούμε θερμά τους οικοδεσπότες.

Το τραπέζι στρωμένο για έξι σ' έναν υπέροχο κήπο.

 

Η σαλάτα στο ποτήρι

  

Εξαιρετική οικοδέσποινα

Άψογος και ο μπαξές του κ.Περικλή με τα φυτά μέσα σε τενεκέδες.

Στο χωριό Ελληνικό (που βρισκόταν στα σύνορα Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Ελλάδας το 1913, πριν απελευθερωθούν τα Ιωάννινα) υπάρχει εδώ κι ενάμιση χρόνο ένα Μουσείο Γλυπτικής που αφήνει άφωνους τους επισκέπτες, του γλύπτη Θεόδωρου Παπαγιάννη, ο οποίος με συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη αφιέρωσε τη δουλειά του στο χωριό του και τη στέγασε στο σχολείο όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα και το οποίο στις μέρες μας στεκόταν άδειο και ρήμαζε εγκαταλειμμένο.

 

Ο προαύλιος χώρος του Μουσείου, κάποτε έσφυζε από παιδιά. Τώρα τουλάχιστον βρίθει γλυπτών.

 

 Ο δημιουργός του Θεόδωρος Παπαγιάννης το ονόμασε "Ο εγκέφαλος της γης" ( η ψύχα ενός καρυδιού)

 Μινιατούρα βραβευμένου γλυπτού του Θ. Παπαγιάννη

 Ο μετανάστης -τέλεια αναπαράσταση του θλιμμένου προσώπου, του μάλλινου ρούχου, της χαρτονένιας βαλίτσας. 

Το σύμβολο μιας γενιάς που ξεριζώθηκε για ένα καλύτερο μέλλον, αυτό που ζήσαμε εμείς με τόση ξεγνοιασιά κι εγωκεντρισμό ώστε καταντήσαμε τη γενιά των παιδιών μας νέα γενιά μεταναστών.

Σύνθεση από την αίθουσα την αφιερωμένη στο ψωμί

(Όσες φωτογραφίες και να βάλω είναι λίγες, ελάχιστες. 

Μόνο μια επίσκεψη στο Μουσείο είναι, νομίζω, αρκετή.)

Και πάνω από το Ελληνικό η Μονή της Τσούκας, το μεγάλο προσκύνημα των Ηπειρωτών με την υποβλητική θέα των Αθαμανικών ορέων και του Άραχθου που κυλά σε μια αβυσσαλέα χαράδρα.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τη Μαρία που μας συνόδευσε στην Εκδρομή και η οποία πάντα βρίσκει το καινούργιο, το ενδιαφέρον, τις σταγόνες της εθνικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς που σταλάζουν βάλσαμο κι ελπίδα στον απογοητευμένο Νεοέλληνα.

 

 

Μάλλον πρέπει να φύγουμε από τα μεγάλα αστικά κέντρα και φυσικά να κλείσουμε  τις τηλεοράσεις για να ξαναζήσουμε. 

Η Ελλάδα ζει και μεγαλουργεί στα βουνά της και στα ιστορικά χωριά της.

..."καγκελοφιλοσοφία"

Κατά το αμπελοφιλοσοφία..., αλλά πιστεύω πως υπάρχει σοβαρότητα στα παρακάτω:
Πριν λίγες μέρες ασχολήθηκα με το βάψιμο κάγκελων. Ακολούθησα τη γνωστή διαδικασία: έξυσα τη σκουριά, πέρασα με μίνιον πολύ σχολαστικά τα σημεία που είχε φύγει η προηγούμενη μπογιά κι ύστερα τα έβαψα.Καθώς παιδεύονταν τα χέρια μου, σκεφτόμουν πως ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η οξείδωση είναι να προστατέψουμε το σίδερο. Είναι προφανώς αδύνατον να εμποδίσουμε το οξυγόνο να κάνει αυτό που κάνει, δηλαδή να προκαλεί τη δημιουργία σκουριάς.
Κάνω κοιπόν τον εξής παραλληλισμό: Ζούμε σ' έναν κόσμο που προκαλεί οξειδώσεις, "σκουριές". Αυτό μπορεί, αυτό κάνει. Είναι αδύνατον να σταματήσουμε την αδικία, την κακία, την ανοησία, την παλαβωμάρα, τη σκληρότητα του κόσμου. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν; Να  ..."μινιαριστούμε". Μ' όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας να αυτοπροστατευθεί. Δεν είναι εγωιστικό. Είναι απόλυτα ρεαλιστικό.
Βέβαια πρέπει να διαλέξουμε ένα υλικό αξιόπιστο και ασφαλές. Προτείνω ένα μείγμα από τα εξής υλικά: ευχαριστιακός τρόπος ζωής, ταπείνωση και συγχώρηση.
Πώς εννοώ τα παραπάνω; Ευχαριστιακός τρόπος: Αναφέρω με ευγνωμοσύνη όλη μου τη ζωή, όλη μου την ύπαρξη στο Δημιουργό μου. Πιστεύω ότι με δημιούργησε με αγάπη, ότι προνοεί για μένα με αγάπη, ότι γνωρίζει οτιδήποτε μου συμβαίνει και επιτρέπει να μου συμβεί για να με παιδαγωγήσει και να με ωφελήσει μακροπρόθεσμα, δηλαδή για να με σώσει. Έτσι όλα γίνονται ανάλαφρα μέσα μου και γύρω μου. Το πιο οδυνηρό γεγονός μπορώ να το αντιμετωπίσω ως ευλογία και να το υποστώ με υπομονή και χαρά.
Ταπείνωση: Είμαι ξεχωριστή γιατί είμαι αγαπημένο πλάσμα του Θεού μου, αλλά σε σχέση με τα άλλα πλάσματά Του δεν απαιτώ να έχω ξεχωριστή, προνομιακή μεταχείριση. Ο αδελφός μου πεθαίνει από την πείνα κι εγώ έχω μπροστά μου ένα ξέχειλο τραπέζι. Κι αν χρειαστεί να περιοριστώ στα υλικά αγαθά, θ' αρχίσω να διαμαρτύρομαι; Μάλλον πρέπει να πω απλά: "Ναι, ήρθε κι η σειρά μου να καταλάβω τι περνά στον υπέρτατο βαθμό σ' όλη του τη ζωή ο αδελφός μου". Το ίδιο στην αρρώστια, στο πένθος, στην κάθε θλίψη. Γιατί εγώ να απαιτώ (και από ποιον άραγε;) όλα να πηγαίνουν ρολόι στη ζωή μου;
Συγχώρηση: Η αδικία που πιθανόν να υποστώ προέρχεται από κάποιον ή κάποιους ανθρώπους. Είναι κι αυτοί αδύναμοι, ανεπαρκείς, μικροί, ακόμα κι αν στα μάτια του κόσμου φαίνονται ισχυροί, ακόμα κι αν έχουν κύρος και εξουσία. Σε άλλη περίπτωση εγώ θα αποδειχθώ αδύναμη και άδικη. Κοινή μοίρα των ανθρώπων η αδυναμία και το λάθος, κοινή ελπίδα και επιθυμία η συγχώρηση των λαθών και της κακίας μας, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας, τον αγώνα μας σ' αυτή τη ζωή. Ας δούμε τον κάθε διπλανό μας ως έναν ομοιοπαθή ασθενή που προσδοκά όπως κι εμείς λίγη συμπόνοια και κατανόηση ακόμα κι αν δεν το δείχνει. Η συγχώρεση είναι η κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και η αναγκαία συνθήκη για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε σ' αυτή τη ζωή και να κερδίσουμε και την άλλη.
Έτσι κάπως αποφάσισα και τολμώ να πω πως άρχισα να αυτοπροστατεύομαι.
Καλό καλοκαίρι σε όλους.
Πιστεύω πως θα βρούμε ευκαιρία να τα ξαναπούμε.

Η "ενωτική" Μαρία

"Ίνα ώσιν έν".
Μ' αυτή την παρακαταθήκη μας αποχαιρέτησε η Μαρία Κ., η "ενωτική" Μαρία.  Αφού, όπως την γνωρίσαμε, βίωσε η ίδια την θερμή παράκληση-προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα Του, μας προτρέπει κι εμάς να συνεχίσουμε τον αγώνα μας στο σχολείο μας ενωμένοι με μια ψυχή κι ένα στόχο, τη δόξα του Θεού.
Ένα υπέροχο βραδινό στον αγαπημένο τόπο με τα αγαπημένα πρόσωπα ήταν η βραδιά αποχαιρετισμού της Μαρίας Κ. που συνταξιοδοτείται μετά από μια ευδόκιμη κοπιαστικότατη "επαγγελματική" θητεία. Για τη Μαρία δεν ήταν επάγγελμα. Ήταν η ζωή της. Και το αποδείκνυε αυτό κάθε μέρα με χίλιους τρόπους. Ποτέ δεν είδε το βόλεμά της, την ξεγνοιασιά της. Ήταν πάντα πιο πρόθυμη από ό,τι της εζητείτο πληρούσα την ευαγγελική ρήση: "Αν κάποιος σε αγγαρεύσει για ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο".
Δεν υπάρχει συνάδελφος που να έχει κάποιο παράπονο ή κρατούμενο για τη Μαρία. Ήταν ως συνάδελφος -και παραμένει ως άνθρωπος- ανιδιοτελής εις το έπακρον, ακαταπόνητη παρά τα προβλήματα της υγείας της -την οποία για χάρη του σχολείου συχνά παραμελούσε- με προσωπικό ενδιαφέρον για τον καθένα μας. Ως νηπιαγωγός εξαίρετη, εξασφάλισε για το Νηπιαγωγείο του Σχολείου μας τη λαμπρή του φήμη.
Της ευχόμαστε ολόψυχα να είναι γερή και να χαίρεται τα αγαπημένα -και σε όλους μας- παιδιά της. Παρακαλούμε να προσεύχεται για εμάς που αισθανόμαστε πολύ "λίγοι" μετά την αποχώρησή της.

 

 Η δεξίωση στην αυλή του σχολείου ήταν αξέχαστη. Ευχαριστούμε θερμά όσους κοπίασαν για την ετοιμασία της.

Είμαι σίγουρη πως ο π.Λεωνίδας κατά κάποιον τρόπο ήταν παρών. 

Να έχουμε την ευλογία του και τις πρεσβείες του.

Sung-Bong Choi

Έμεινα άφωνη όταν είδα το σχετικό video στο You Tube -αναζητήστε το με το όνομα αυτό. Ο Choi παρουσιάζεται στην εκπομπή "Κορέα έχεις ταλέντο" και αφήνει άφωνους τους κριτές και τους θεατές με την ιστορία του.

Βρέθηκε στα τρία του χρόνια σε ορφανοτροφείο κι έζησε εκεί ως τα πέντε του. Κάποια μέρα έφαγε πολύ ξύλο και το έσκασε. Από τα πέντε του ζούσε κυριολεκτικά στο δρόμο, κοιμόταν σε σκάλες και δημόσιες τουαλέτες και πουλούσε τσίχλες και αναψυκτικά για να ζήσει. Για δέκα χρόνια έζησε την πιο ελεεινή ζωή. Μόνος και πάμφτωχος, αποκαλεί ο ίδιος τον εαυτό του dayfly. Ένα βράδυ βρέθηκε πουλώντας αναψυκτικά σ' ένα night-club, όπου άκουσε κάποιον να τραγουδά συναρπαστικά. Από τότε ενθουσιάστηκε κι άρχισε κι εκείνος να τραγουδά. Είναι το μόνο πράγμα που του δίνει χαρά στην τόσο σκληρή ζωή του. "Δεν τραγουδάω καλά" λέει, "αλλά τραγουδάω επειδή το απολαμβάνω". Στην ερώτηση αν πήγε στο σχολείο, απαντά πώς μικρός δεν μπορούσε φυσικά να παρακολουθεί μαθήματα, αλλά αργότερα πέρασε κάποια τεστ και κατάφερε να μπει στο Λύκειο. Η αξιοπρέπειά του και η σεμνότητα εντυπωσιάζουν.
Όταν αρχίζει να τραγουδάει όλοι βουβαίνονται και δακρύζουν. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό ταλέντο, ένα θεϊκό χάρισμα.
Ένα παιδί ξεγραμμένο για τα ανθρώπινα μέτρα, για τις δικές μας πιθανότητες, γίνεται διάσημος (το φιλμάκι έχει πάνω από 6.000.000 προβολές) και σίγουρα θα διαπρέψει. Αντί για ένα αξιοθρήνητο πλάσμα, είναι ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο παλικάρι.
Μπορεί να είναι για όλους μας ένα εξαιρετικό παράδειγμα ζωής και μια απόδειξη ότι ο άνθρωπος δεν είναι έρμαιο των συνθηκών και της άδικης κοινωνίας, αλλά μπορεί να φτιάξει τη ζωή του ακόμα κι από το μηδέν, ακόμα και μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες.
"Choi, θα ήθελα να σου σφίξω το χέρι και να σου πω όχι μόνο  "συγχαρητήρια", αλλά κι ένα μεγάλο "ευχαριστώ".

Ο χάρτης

Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και τιμή για το Παλαιόκαστρο να έρθει, ως προσκεκλημένη της Ένωσης Ποντίων Ωραιοκάστρου, η πρύτανις της Σορβόνης κυρία Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ για να μιλήσει για την Γενοκτονία των Ποντίων. Την εκτιμώ βαθύτατα για τη σοφία , αλλά και την απλότητά της, για το θάρρος της γνώμης της , αλλά και το χιούμορ της. Συγχαίρω και τον Δήμο Ωραιοκάστρου και την Ένωση Ποντίων για την απόφασή τους αυτή.
Μεταξύ των πολλών ωραίων και σοφών λόγων, μας είπε κι ένα ανέκδοτο με νόημα απαντώντας στην ερώτηση "Πώς είναι δυνατόν να βγούμε από την κρίση". Το μεταφέρω.
"Κάποτε μια ομάδα Αυστριακών αλπινιστών έπεσε σε πολλή σφοδρή χιονοθύελλα στις Άλπεις. Ταλαιπωρήθηκαν πολύ και αποπροσανατολίστηκαν τελείως. Όταν η χιονοθύελλα κόπασε μαζεύτηκαν όλοι για να δουν πώς θα μπορέσουν να γυρίσουν στο ορμητήριό τους. Άλλοι έλεγαν να πάνε από δω, άλλοι από εκεί. Δεν μπορούσαν να αποφασίσουν. Η ώρα περνούσε. Αν τους έβρισκε το βράδυ θα ήταν χαμένοι. Κάποια στιγμή ένας αλπινιστής βγάζει έναν χάρτη και τον στρώνει κάτω. Πιστεύει πως ο ίδιος έχει προσανατολιστεί. Καταστρώνουν ένα σχέδιο με βάση αυτόν τον χάρτη και το ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια. Μετά από τρεις ώρες φθάνουν στη βάση τους, κουρασμένοι, παγωμένοι, αλλά ασφαλείς. Ξεδιπλώνουν το χάρτη για να ξαναδούν όλη τη μακρά, αλλά σωτήρια πορεία τους και διαπιστώνουν ότι ο χάρτης ήταν ...των Πυρηναίων!

Ο νοών νοείτω!!!

ΚΑΝ υψώθης και εμεγαλύνθης...,

Με αφορμή την σύλληψη του Προέδρου του ΔΝΤ και το διεθνές "ρεζιλίκι" έκανα τις εξής σκέψεις:
Όσο διάσημος και σπουδαίος αν γίνει κανείς, παραμένει έρμαιο των παθών του. Αυτό γίνεται πιο φανερό στους άλλους - και σε κάποιους γίνεται τόσο φανερό που "βγάζει μάτι"- αλλά ως άνθρωποι αδύναμοι όλοι βρισκόμαστε σε κοινό παρονομαστή. Μπορεί να πετύχουμε μια στοιχειώδη ή ιδιαίτερη κοινωνική καταξίωση. Μπορεί να χτίσουμε μια αξιοπρεπή εικόνα του εαυτού μας και να την έχουμε περί πολλού. Αν όμως δεν πολεμήσουμε τα πάθη μας, αν αμελήσουμε τον προσωπικό εσωτερικό αγώνα, αν περιφρονήσουμε την ενάρετη και ηθική ζωή, κάποια στιγμή θα εκτεθούμε ανεπανόρθωτα. Ίσως το επιτρέπει αυτό ο Θεός για να μετανοήσουμε έστω υπό το κράτος της καταισχύνης και να μην φύγουμε για την άλλη ζωή αδιόρθωτοι.
"Μωραίνει Κύριος, ον βούλεται απωλέσαι" λέει στη Γραφή και βλέπουμε το σοφό ρητό να εφαρμόζεται και σ' αυτή την περίπτωση. Αν έχουμε προκαλέσει το Θεό με τα έργα, με τα λόγια μας, με τις σκέψεις μας, με την απερίσκεπτη ζωή μας, σαν να μας αφαιρεί το λογικό, σαν να μας αφήνει να μωρανθούμε και να οδηγηθούμε στην απώλεια.
Και κάτι ακόμη. Από τα παθήματα των άλλων ας βγάλουμε συμπεράσματα και διδάγματα για μας. Ας μη μπούμε στη θέση του κριτή -τότε είναι που δεν θα γλιτώσουμε τη μωρία και την απώλεια, γιατί εν ώ μέτρω μετρείτε, μετρηθήσεται υμίν και εν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε - αλλά στη θέση του κρινόμενου κι ας βρούμε ομοιότητες και αναλογίες και αφορμές για μετάνοια.

Μνήμη πατρός Λεωνίδα

     

π. Λεωνίδας

Οι Θεσσαλονικείς - οι έχοντες κάποια ηλικία- τον θυμούνται με αγάπη κι ευγνωμοσύνη 

γιατί τους πρόσφερε κυριολεκτικά τη ζωή του.

Άγιος Βασίλειος: το ταπεινό εκκλησάκι, όπου για χρόνια ιερουργούσε ο π. Λεωνίδας παραμένει μέχρι σήμερα ο αγαπημένος τόπος θείας λατρείας και το σύμβολο των Εκπαιδευτηρίων μας.

Πριν από 27 έτη εκοιμήθη εν Κυρίω ο μακαριστός και αείμνηστος πατήρ Λεωνίδας, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και ιδρυτής των Εκπαιδευτηρίων μας.
Ο τρυφερός "παππούλης" μας που αγαπούσε τα παιδιά, τα πουλιά και τα λουλούδια.
Την Κυριακή των Μυροφόρων κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο στο μνήμα του.
Πλήθος κόσμου τον θυμάται, τον τιμά, τον ευγνωμονεί.
Ας είναι αναπαυμένη η ψυχή του!
Το έργο του τεράστιο, εθνικό, κατηχητικό, ιεραποστολικό, φιλανθρωπικό.
Η κατακλείδα, η σφραγίδα του έργου του είναι τα Εκπαιδευτήρια "Ο Απόστολος Παύλος" που από το 1976 μέχρι σήμερα ακολουθώντας τις δικές του νουθεσίες και υποθήκες, με το δικό του όραμα αγωνίζονται να μορφώσουν το νου αλλά και τις ψυχές των παιδιών που φοιτούν σ' αυτά.
"Ευλόγησέ μας, πατέρα μας! Πρέσβευε για τους μαθητές μας, για όλα τα παιδιά της Ελλάδας, γι' αυτή τη γενιά που θα σηκώσει το βάρος των δικών μας αμαρτημάτων!"
"Ας είναι αιωνία σου η μνήμη!"

Ζωοδόχος Πηγή

"Τις λαλήσει τας δυναστείας σου, πηγή; ήτις εξ ακενώτων θαυμάτων πλημμυρούσα, πολλά και υπέρ φύσιν ενεργείς διά ιάσεων. Βαβαί των μεγαλείων, ων τοις πάσιν επιρρέεις! Ου μόνον γαρ νοσήματα χαλεπά απήλασας των προσιόντων μετά πόθου, αλλά τα των ψυχών πάθη εκπλύνεις, καθαρίζουσα, πανάσπιλε, συν πάσι βραβεύουσα και μέγα έλεος".

Σήμερα ο Εσπερινός της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής και βρεθήκαμε στη Σαρακίνα
στο όμορφο εκκλησάκι του π. Μεθοδίου που πανηγυρίζει.

Κολυμβήθρα ιαμάτων η Παναγία μας.
Της δόθηκε υπεράφθονη η χάρη του Θεού -τον οποίον εκυοφόρησε και ως παιδί εφρόντισε.
Κι αυτή με την άπειρη αγάπη της για όλον τον κόσμο
την προσφέρει αφειδώς.
Άπειρα θαύματα αποδίδονται στην Παναγία μας,
αλλά και βαθύτατη η αγάπη
και η ευγνωμοσύνη των πιστών προς αυτήν.
Ας έχουμε τη βοήθειά της όλοι.

 

Η τιμώμενη εικόνα του τέμπλου ομορφοστολισμένη

Το εσωτερικό του απλού, αλλά πολύ όμορφου ναΐσκου

 
Αρτοκλασία στο αίθριο.
Κρίμα που ο φακός δεν κάνει και ηχητική εγγραφή για ν' ακουστούν τ' αηδόνια.

Περιφορά της εικόνας και δέηση στο μνήμα της αείμνηστης κυρίας Σοφίας. 

Ευλογημένος τόπος αναπαύσεως, στο ιερό μιας εκκλησιάς. 

Αιωνία της η μνήμη!

Ειρηνικό απόγευμα, κατανυκτικό, ενισχυτικό... μια αληθινή "ψυχαγωγία".

Ζωγραφικής απόπειρες

 

"Πασχαλινές λαμπάδες"

 

"Δάσος ανοιξιάτικο"

 "Διαδρομές και εμπλοκές"

Χθες σαν μικρό παιδάκι πήρα στα χέρια μου ηλεκτρονικές μπογιές κι αποτύπωσα στο χαρτί ό,τι μου ερχόταν. Ιδού το αποτέλεσμα. Είναι "παιδικό", αλλά πιστέψτε με η διαδικασία ήταν απίστευτα χαλαρωτική, κάτι σαν ...ψυχοθεραπεία.

...ανέστην και νενίκηκα τον κόσμον...

 

Τεμπέλιασα κι έμεινε πασχαλιάτικα ...Εσταυρωμένος ο Κύριος!
Θέλω να γράψω θριαβευτικά και αναστάσιμα, αλλά με συνέχουν μερικά δυσάρεστα γεγονότα.
Πρώτο απ' όλα ο βαρύτατος τραυματισμός του εφτάχρονου Χρήστου στη Χαλκίδα την ώρα της Ανάστασης!!! Δεν μπορώ να το αποδεχθώ. Γιατί επέτρεψε ο Κύριος την ώρα της αναστάσιμης χαράς να συμβεί τέτοια τραγωδία στον ιερέα και στο μικρό του αγγελούδι που μάλιστα ήταν ντυμένο παπαδάκι και κρατούσε εξαπτέρυγο; Τι φοβερή δοκιμασία πόνου και πίστεως γι' αυτούς τους γονείς; Ψελλίζω "Κύριε ελέησον" και κλαίω μαζί τους.
Έπειτα αυτό το λουτρό αίματος στη Συρία και στη Λιβύη. Ως πότε; Ως πού; Πόσοι ακόμη θα σκοτωθούν, θα ακρωτηριασθούν, θα σακατευθούν και θα σέρνονται ταλαίπωροι σ' όλη την υπόλοιπη ζωή τους; Προς τι αυτή η επιμονή των τυράννων; η προσκόλλησή τους στην εξουσία; Δεν μελέτησαν ποτέ τους ιστορία; Γιατί δεν αποχωρούν με αξιοπρέπεια, όταν αισθάνονται τους πρώτους τριγμούς στην "παντοδυναμία" τους;
Όσο για τα θλιβερότατα οικονομικά μας ... καλύτερα να μην τα σκέφτομαι.
Παρομοιάζω την κρατικοοικονομική μας υπόσταση με ένα γυάλινο δοχείο. Αντί να το προσέξουν οι πολιτικοί μας, έπαιζαν μ' αυτό, το πετούσαν ο ένας στον άλλον. Τώρα έσπασε και χύνεται το υγρό περιεχόμενό του. Τι να μαζέψουμε; Τι να περισώσουμε; Κι οι ανόητοι φταίχτες αλληλοκατηγορούνται από ποιου τα χέρια έπεσε ...
Κι άλλα πολλά δυσάρεστα ακούμε, βλέπουμε, ζούμε αυτές τις μέρες.
ΑΛΛΑ δεν θα πέσουμε στην παγίδα της απαισιοδοξίας και της απελπισίας.
Ο Χριστός ΑΝΕΣΤΗ! Κι αφού Εκείνος Ανέστη άνοιξε για όλους μας δρόμο ανάστασης και σωτηρίας. Κι όλα αυτά που σήμερα μας θλίβουν - ακόμα κι αν δεν τελειώσουν ποτέ σ' αυτή τη ζωή- θα μηδενιστούν, θα εξαλειφθούν, θα σβήσουν στο χωροχρόνο του Θεού, δηλαδή στην αιώνια Βασιλεία Του.
"Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ Ανέστην και νενίκηκα τον κόσμον".

Τον ληστήν συνοδοιπόρον λαβών...

"Κύριε, ο τον ληστήν συνοδοιπόρον λαβών, 

τον εν αίματι χείρας μολύναντα, 

και ημάς συν αυτώ καταρίθμησον, 

ως αγαθός και φιλάνθρωπος". 

Από όλα τα υπέροχα τροπάρια της Ακολουθίας των Παθών στάθηκα απόψε σ' αυτό.

Ο Χριστός συνοδοιπορεί με τον ληστή.

Τι κοινό έχουν; Γιατί τον διάλεξε για συνοδοιπόρο στο μαρτύριό του αυτόν που τα χέρια του ήταν βουτηγμένα στο αίμα; 

Κι εμείς γιατί ζητάμε να συμμετρηθούμε μαζί μ' αυτόν, 

να βρεθούμε στην ίδια μοίρα μ' εκείνον 

επικαλούμενοι την αγαθότητα και φιλανθρωπία του Θεού μας;

Πόσο μυστήρια είναι λοιπόν η πίστη μας;

Από πόσο παράξενους κι ανέλπιστους δρόμους 

περνάει η σωτηρία μας;

Δεν προηγούνται οι ηθικοί, οι τυπικοί στα θρησκευτικά τους καθήκοντα, οι "καθωσπρέπει" του κατεστημένου της εποχής.

Προηγείται ο πιο ελεεινός, ο κατάκριτος, αυτός που μόνο με τον θάνατό του θα ωφελούσε την κοινωνία 

γιατί θα την απάλλασσε από τη φρίκη που της προκαλούσε.

Ο αιμοσταγής ληστής γίνεται συνοδοιπόρος Χριστού, 

πρώτος κάτοικος Παραδείσου και το ιδανικό πρότυπό μας.

Όλα όσα έχουν σχέση με το Χριστό και τη σωτηρία μας είναι ανατρεπτικά. Ξεπερνούν κάθε προσδοκία και όριο. 

Καταργούν καθετί γνώριμο και αποδεκτό.

Για να τονιστεί η μεγαλειώδης αλήθεια:

Δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο από την αγάπη του Χριστού.

Όλα λιώνουν μέσα της: ληστείες, φόνοι, πορνείες, κάθε είδους κακίες και απεχθείς πράξεις.

Μια υψικάμινος αγάπης, ένα σύμπαν αγάπης, ένας ωκεανός αγάπης μας περιμένει για να σβήσει όλους τους ρύπους και τις κηλίδες και τις μαυρίλες της ψυχής μας.

Αρκεί να κάνουμε αυτή την θετική κίνηση προς τον Χριστό. 

Να ακουμπήσουμε πάνω Του.

Να γείρουμε στην ανοιχτή αγκαλιά Του.

Απόψε που είναι πάνω στο Σταυρό.

Απόψε που τα χέρια Του είναι τόσο ανοιχτά, 

ώστε χωρούν όλη την οικουμένη...

Και να ψιθυρίσουμε ή να φωνάξουμε δυνατά το 

"Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου".

Ανώνυμε ληστή, συνώνυμε του Παραδείσου, 

δέξου κι εμάς συνοδοιπόρους 

στο δρόμο της μετάνοιας και της σωτηρίας...

Τα γόνατα του Ιησού

Μου αρέσει υπερβολικά ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Διαλέγει "απίθανα" θέματα για να εστιάσει την προσοχή μας και λέξεις με πολύ ιδιαίτερο, ξεχωριστό, βάρος και νόημα. Μένει σε ανθρώπινα στοιχεία, αλλά τα χρωματίζει διακριτικά με λεπτά συναισθήματα κι έναν άπειρο σεβασμό προς τον Ιησού.
Παραθέτω ένα επίκαιρο ποίημά του:

Τα γόνατα του Ιησού

Καρφωμένα στ΄αγριόξυλο του σταυρού, σχηματίζουν

μι' αμβλεία γωνία.

                  Είναι τα ίδια τα γόνατα

που προβάτιζαν, παίζοντας, γύρω απ' το κόκκινο

φουστάνι της μάνας του, όταν

ήτανε βρέφος δέκα μηνών.

Που αργότερα, έφηβος, τ' ακούμπαγε κάτω

στη γη πριονίζοντας το ξύλο ενός κέδρου.

Που λύθηκαν κι έπεσαν, ένας σωρός,

-μια νύχτα που η άνοιξη ήταν αβάσταγη

και μύριζε η γης κι ο ουρανός λεμονάνθι-

στο Όρος των Ελαιών.

                  Κι είναι ακόμη τα γόνατα

που κάθιζε, αμίλητος, δυο δυο τα παιδιά

κι απλώνοντας δίπλα του, πάνω στη γη,

το απέραντο χέρι του, τα φίλευεν ένα

λουλουδάκι-

                   κομμένο

απ' τον πλούτο του σύμπαντος.

Εαρινές αποδράσεις

Μια κίτρινη αγκαλιά αγριολούλουδα στο χείλος του γκρεμού.

Το φαράγγι του Αγγίτη: Υπέροχη θέα από ύψος που κόβει την ανάσα.

Τρέξτε, παιδιά, να προλάβετε! Το τρενάκι αναχωρεί...

Πολύ όμορφη η σημερινή σχολική εκδρομή μας στο Σπήλαιο της Αλιστράτης και στο Φαράγγι του Αγγίτη, όπου περιηγηθήκαμε μ' ένα τρενάκι.

Ο θλιμμένος βασιλιάς...

Μας μιλάει η Ηγουμένη στην Μονή Αναλήψεως Πρώτης

Αγγίτης: Είναι πανέμορφος!

Πολύ όμρφη και πολλαπλά ωφέλιμη και η εκδρομή μας με τα Σεμινάρια Γονέων του Σχολείου μας στην Ι.Μ. Αναλήψεως Πρώτης Σερρών, στο Σπήλαιο Μααρά-Πηγών Αγγίτη και στην Ι.Μ. Αναλήψεως Σήψας Δράμας το περασμένο Σάββατο.

Γονείς και παιδιά δροσιστήκαμε πνευματικά με τα εμπνευσμένα λόγια της Γερόντισσας, απολαύσαμε τον Αγγίτη, προσκυνήσαμε τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη, αναπαυθήκαμε στον Εσπερινό.

Ξέγνοιαστες κι ευλογημένες ανάσες σε μια καθημερινότητα που μας πιέζει ολοένα και περισσότερο.

Τι όμορφη που μπορεί να είναι η ζωή! 

Πότε θα σκεφτούμε την ουσία και το νόημα της παρούσας και της μέλλουσας ζωής;

Πολύ μικρός για να σκεφτεί...

Πολύ ξένοιαστη για να σκεφτεί...

Πολύ σίγουρος για να σκεφτεί...

Πολύ ευτυχισμένος για να σκεφτεί...

Πολύ απασχολημένος για να σκεφτεί...

Πολύ μπερδεμένος για να σκεφτεί...

Πολύ γέρος για να σκεφτεί...

Πολύ αργά για να σκεφτεί...



Σκέψεις ...σεισμογενείς

Είναι το πιο συγκλονιστικό συμβάν που έχουμε ζήσει. Είναι ασύλληπτο. Και μάλλον έχουμε δει και αντιληφθεί ένα ελάχιστο ποσοστό της καταστροφής. Μήπως μπαίνουμε στην αντίστροφη μέτρηση ενός παγκόσμιου ολέθρου; Δεν μ' αρέσει να κινδυνολογώ ή να υπερβάλλω. Κι αν το θέτω ως πιθανότητα είναι μόνο για να ετοιμαζόμαστε και να πετάμε σιγά-σιγά από την πολυάσχολη ζωή μας όσα είναι άσκοπα, όσα είναι κούφια και ματαιόδοξα, όσα μας κρατούν αγκιστρωμένους σ' αυτόν τον ευάλωτο κόσμο και ν' αρχίσουμε να ελπίζουμε και να ποθούμε τον αληθινό κόσμο, τη Βασιλεία του Θεού...

Μακάρι να χαρούν και φέτος οι Ιάπωνες τις υπέροχες ανθισμένες κερασιές τους.

Μακάρι να επουλωθούν οι πληγές τους.

Η σκέψη μας και οι προσευχές μας ας είναι κοντά τους.

Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες

"Μη γαρ ιμάτιον αποδυόμεθα, αλλά τον παλαιόν άνθρωπον αποτιθέμεθα,

τον φθειρόμενον κατά τας επιθυμίας της απάτης...

Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος.

Αλγεινή η πήξις, αλλ' ηδεία η ανάπαυσις...

Μιας νυκτός όλον αιώνα ανταλλαξώμεθα.

Καυθήτω ο πους, ίνα διηνεκώς μετ' αγγέλων χορεύη,

απορρυήτω η χειρ, ίνα έχη παρρησίαν

προς τον Δεσπότην επαίρεσθαι.

Μη εκκλίνωμεν, ω συστρατιώται,

μη δώμεν νώτα τω διαβόλω.

Σάρκες εισίν μη φεισώμεθα.

Επειδή δει πάντως αποθανείν, αποθανώμεν, ίνα ζήσωμεν..."

(Από τον Λόγο του Μεγάλου Βασιλείου "εις τους σαράντα Μάρτυρας")

"Θανόντες έζησαν" και μας δείχνουν το δρόμο του θάρρους, της αγάπης στον Χριστό και της πίστης.

Το μήνυμά τους διαχρονικό: Ας μη λυπόμαστε τόσο τη σάρκα.

Ας μη καμπτόμαστε από τις δυσκολίες και τους "χειμώνες". Υπάρχει η αιωνιότητα, όχι σαν μια αόριστη παρηγοριά,

αλλά σαν μια απόλυτη βεβαιότητα, μια ζωντανή πραγματικότητα που επισκιάζει και ξεθωριάζει

όλες τις δυχέρειες και τα βάσανα του παρόντος αιώνος.

Κατανυκτικός εσπερινός

"Μην αποστρέψης το πρόσωπόν Σου από του παιδός Σου,
ότι θλίβομαι ...".

Μακριά απ' το Θεό μας περιμένει η θλίψη, η κατάθλιψη.
Σαν τον Αδάμ που κάθισε απέναντι απ' τον Παράδεισο κι αναλογιζόμενος την χαμένη τρυφή έκλαιγε πικρά.
Μα τώρα, εμείς έχουμε την ξεκάθαρη διαβεβαίωση,
την υπόσχεση του ενανθρωπήσαντος Χριστού:
"Θα είμαι μαζί σας έως της συντελείας του αιώνος".
Εκείνος δεν θ' αποστρέψει ποτέ το πρόσωπό του.
Όσο ελεεινοί και δύσμορφοι και σπιλωμένοι κι αν είμαστε,
θα μας αναγνωρίζει ως αγαπημένα Του παιδιά,
θα έχει για μας υλικά κι ουράνια αγαθά,
θα μας φροντίζει, θα μας νοιάζεται.
Μόνο εμείς να μείνουμε κοντά Του,
μόνο εμείς να μην γυρίσουμε τα νώτα μας
στην πηγή της ζωής και της χαράς μας.

Καλή Σαρακοστή!

Οι προστάτες του Θεού!!

Προστάτες του Θεού! Παράξενος όρος! Τον άκουσα σε μια ομιλία (π. Βαρνάβα Γιάγκου). Είμαστε εμείς, οι ηθικοί, οι εκκλησιαστικοί, οι "του κατηχητικού" που φοβόμαστε να μη θιγεί ο Θεός από την αμαρτία του κόσμου. Λες κι ο Θεός είναι ένα αδύναμο πλάσμα που καταφεύγει στη δική μας βοήθεια.
Ω ανόητοι και βραδύνοες και καημένοι! Είμαστε ηθικοί, αλλά στεγνοί, άπνοοι, άτολμοι, εγκιβωτισμένοι, απολύτως στερεότυποι. Και προσπαθούμε τάχα εμείς να είμαστε σωστοί, όχι γιατί αγαπούμε αληθινά τον Θεό, όχι γιατί ποθούμε να μας μεταμορφώσει το Φως του Χριστού, αλλά γιατί έτσι μάθαμε, βρεθήκαμε σ' αυτό το χώρο από μικροί, συνηθίσαμε, αναλάβαμε το ρόλο του τιμητή της κοινωνίας. Και βέβαια, μέσα μας - όχι και πολύ βαθιά - έχουμε τη βεβαιότητα ότι "ουκ εσμέν ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων...".
Εκ του ασφαλούς, βέβαια. Γιατί την ώρα της δοκιμασίας, της κρίσεως, του σταυρού, είμαστε έτοιμοι να λακίσουμε, να μελαγχολήσουμε, να καταθλιβούμε, σαν να μην υπάρχει Ανάσταση, πρόνοια του Θεού, αιωνιότητα, αγαθά πνευματικά.
Επιτρέπει όμως ο Θεός να έρθει για τον καθένα ένας σεισμός, ένα σημείο "μηδέν", ένα τέλειο άδειασμα. Μέσα από την απόλυτη εξουδένωση μπορεί να γεννηθεί κάτι καθαρό, ανυπόκριτο κι αληθινό, όπου θα ποιήσει "Μονήν" το Πνεύμα το Άγιον.
Αυτή είναι η ευλογία της κάθε κρίσης, της κάθε δυσκολίας.