Αναγνώστες

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2022

Γυναικοκτονίες

 Κοντεύουμε να τις συνηθίσουμε κι αυτό θα είναι τραγικό για όλη την κοινωνία. Γιατί όμως τόσες πολλές, γιατί τόσο συχνά πλέον;

Λίγες σκέψεις, μπορεί και άστοχες.

Είναι κυρίως θέμα σωματικής ισχύος. Αν οι γυναίκες ήταν πιο ισχυρές σωματικά, θα είχαμε ανδροκτονίες. Συγκρούονται οι εγωισμοί με τρομακτική σφοδρότητα. Ο νους θολώνει. Μόνο ορμή και θυμός κι όποιον πάρει ο Χάρος...

Είμαστε ανάπηροι άνθρωποι. Περιμένουμε από τον άλλον την ολοκλήρωσή μας. Ζητάμε αγάπη, σεβασμό, ικανοποίηση, χρήματα, εξασφάλιση, εκδούλευση, υπηρεσία, όλα από τον άλλον. Αν δεν μπορεί ή δεν θέλει να μας τα δώσει αισθανόμαστε λειψοί, γι' αυτό απεγνωσμένα τον σφίγγουμε πάνω μας να μη μας φύγει και χάσουμε τα πάντα. Οι περισσότεροι φόνοι έγιναν, γίνονται όταν το ένα μέλος-συνήθως η γυναίκα- ζητάει τον χωρισμό. Το άλλο μέλος, ο άντρας συνήθως, χάνει τη γη. Χάνει τη βολή του, χάνει την υπηρέτρια, χάνει τον υπήκοο, χάνει το δεκανίκι του. Ο εγωισμός πληγώνεται θανάσιμα και η αναπηρία του συναισθηματική και πρακτική χάνει το θεωρούμενο αυτονόητο και δεδομένο στήριγμά της.

Οι οικογένειες σε μεγάλο ποσοστό είναι άρρωστες. Υπάρχει συμβίωση χωρίς αγάπη και αλληλοσεβασμό. Μάλλον παλαίστρες και ρινγκ θυμίζουν. Βίος αβίωτος. Είναι θέμα χρόνου και άτυχου timing να συμβεί το μοιραίο.

Δεν υπάρχει φόβος Θεού. Δεν υπάρχει σχέση με τον Θεό. Ο αδύναμος και θυμώδης άνθρωπος που όμως έστω μια φορά κάθε βράδυ θα σταυρώσει τον ευατό του και θα πει ένα ταπεινό "Κύριε ελέησον!" ασφάλισε τον εαυτό του από την κακιά την ώρα. Θα τον συγκρατήσει ο Θεός, θα τον φωτίσει έστω την ύστατη στιγμή.

Δεν ξέρω αν γενικά υπάρχει επιστροφή. Ξέρω μόνο πως πρέπει να εντείνω την προσευχή και τον αγώνα μου. Να δεηθώ και να αγωνιστώ για ταπείνωση, για ειρήνη, για εκούσια παραίτηση από το  θέλημά μου. Να δεηθώ για τις οικογένειες των παιδιών μου και όλου του κόσμου. Αυτή νομίζω πως είναι η δική μου συμβολή στην ανατροπή του φονικού σκηνικού που έχει στηθεί στην κοινωνία μας.

Τρίτη 24 Μαΐου 2022

Άγιοι που έζησαν στον 20ό αιώνα

 


Κυκλοφορεί το βιβλίο του Ιωάννη Ηλ. Εμίρη «Άγιοι που έζησαν στον 20ό αιώνα»

από τις εκδόσεις «Μελωδός».

Κεντρική διάθεση:

Βιβλιοπωλεία «Ο Σωτήρ»

210-3624349 και 2610-272739

paraggelies@osotir.gr

osotir.gr/shop

Οι τριάντα Άγιοι που έζησαν στον 20ό αιώνα (επισήμως αγιοκαταταγέντες) είναι τα

φωτεινά σημάδια σε έναν κόσμο και σε μία εποχή που φαίνεται να αναζητά τις δικές

της αξίες και τον επαναπροσανατολισμό της.

Τριάντα προσωπικότητες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους: άνθρωποι που έζησαν

σε ερημικές περιοχές, άνθρωποι που έζησαν μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες,

άνθρωποι άλλοι αγράμματοι και άλλοι διακεκριμένοι επιστήμονες και θεολόγοι.

Άνθρωποι που έζησαν σύμφωνα με τις αρχές τους, αδιαφορώντας για τις σειρήνες

της εγκόσμιας ζωής, και κοίταξαν ψηλά προσπαθώντας να αντικρίσουν το «καθ’

ομοίωσιν» και όχι να διακριθούν στον οριζόντιο άξονα της γης.

Στον Α΄ τόμο, που κυκλοφορεί, γίνεται εκτενής αναφορά στον Άγιο Νεκτάριο της

Αιγίνης, στους Αγίους που έζησαν στις αρχές του 20ού αιώνα, και αποτέλεσαν, κατά

κάποιον τρόπο, τον πρόλογο σε αυτόν, για τους Αγίους Ιερομάρτυρες όπως ο

Χρυσόστομος Σμύρνης αλλά και ο Άγιος Φιλούμενος ο Κύπριος που μαρτύρησε

στους Αγίους τόπους. Βιογραφούνται επίσης οι Άγιοι που έζησαν στο Άγιον Όρος

και με την παρουσία τους συνέβαλαν αποφασιστικά στη διατήρηση του

ησυχαστικού, μοναστικού πνεύματος που είχε προς στιγμήν υποχωρήσει.

Στον Β΄ τόμο, που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο, γίνεται αναφορά στην ζωή των

Αγίων που έζησαν μέσα στις κοινωνίες, σε αυτούς που έκτισαν τα δικά τους

μοναστήρια καθώς και στους Αγίους των ανατολικών χωρών. Ανάμεσα τους ο Άγιος

Παΐσιος, ο Άγιος Πορφύριος, ο Άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός,

αλλά και ο προσφάτως αγιοκαταγείς Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης.

Όπως παρατηρεί στον πρόλογο του ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

κ. Νικόλαος. « Οι άγιοι του περασμένου αιώνα απέδειξαν με τη ζωή τους ότι και

στην εποχή μας ζει Κύριος και ότι η αγιότητα δεν αποτελεί ιδίωμα μόνο παλαιών

εποχών. Δεν μας έχει εγκαταλείψει ο Θεός κι αυτή είναι η ανεκτίμητη παρακαταθήκη

τους».


Α΄ τόμος, σελίδες 448, σχήμα 15Χ23, 19ευρώ

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στις 30 Μαΐου στις 7.30μμ στο Ίδρυμα

Β&Μ Θεοχαράκη, (Β. Σοφίας 9 και Μέρλιν, Σύνταγμα).


Ομιλητές θα είναι ο Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων, ο καθηγητής Θεόδωρος

Φορτσάκης και ο Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος Θεοχαράκη, Φώτης

Παπαθανασίου. Αποσπάσματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Ρήγας Αξελός και

Κώστας Αποστολάκης.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2022

Στην Αίγινα και στο Ναύπλιο (Μέρος 4ο)

 Σάββατο 30 Απριλίου 2022

Ξημέρωσε και η τελευταία ημέρα της εκδρομής μας. Ετοιμάζουμε τα πράγματά μας και κατεβαίνουμε για το πρωινό. Η τραπεζαρία του ξενοδοχείου είναι γεμάτη από ξένους, μάλλον Ολλανδούς. Παίρνουμε κι εμείς το πρωινό μας κι απολαμβάνουμε - αποχαιρετώντας την - τη γαλήνια ομορφιά του Τολού. Φορτώνουμε τις αποσκευές μας σε ένα ημιφορτηγάκι για να μας τις μεταφέρει ως το λεωφορείο που είναι σταθμευμένο στο γειτονικό parking. Αναχωρούμε για το Ναύπλιο και πάλι (στις 8.30π.μ.).

Πρώτη μας στάση στο φρούριο του Παλαμηδιού. Δεν είμαστε σε θέση να ανεβούμε τα 999 (ή έστω και λιγότερα) σκαλοπάτια του κι έτσι το προσεγγίζουμε από την πίσω πλευρά με το λεωφορείο. Το φρούριο είναι ενετικό, του 17ου αιώνα, διατηρημένο σε εξαιρετική κατάσταση. Το 1715 το κατέλαβαν οι Οθωμανοί. Στη διάρκεια της Επανάστασης οχυρώθηκαν εδώ οι Οθωμανοί θεωρώντας το άπαρτο. Αλλά στις 30 Νοεμβρίου του 1822 τριακόσιοι Έλληνες μετά από σκληρή μάχη με αρχηγό τον Στάικο Σταϊκόπουλο το κατέλαβαν. Αυτή είναι και η ημέρα απελευθέρωσης του Ναυπλίου. Από τότε το Παλαμήδι λειτούργησε για αρκετά χρόνια ως φυλακή. Εδώ δυστυχώς φυλακίστηκε για ένδεκα μήνες ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικασμένος σε θάνατο. Μια ποινή που ευτυχώς δεν εκτελέστηκε, αλλά μετατράπηκε σε εικοσαετή φυλάκιση από τον Όθωνα, ο οποίος μόλις ενηλικιώθηκε αμνήστευσε τον Γέρο και του απένειμε τον βαθμό του αντιστρατήγου. Τον έκανε μάλιστα και σύμβουλό του.

Μπαίνουμε στο φρούριο. Αυτό που μας συναρπάζει είναι φυσικά η θέα! Όπου κι αν κοιτάξουμε ο ορίζοντας είναι ανοιχτός. Φαίνεται όλη η πόλη του Ναυπλίου, το Μπούρτζι, όλη η αργολική πεδιάδα, το Άργος, στο βάθος ακόμη και το Παναχαϊκό όρος χιονισμένο.


 Φωτογραφιζόμαστε παντού. Τρεις φίλοι τραγουδούν ένα δημοτικό τραγούδι, αλλά έρχεται μία φύλακας να τους θυμίσει πως στους αρχαιολογικούς χώρους δεν επιτρέπεται το τραγούδι. 



Φθάνουμε ως τη φυλακή του Κολοκοτρώνη η οποία είναι κλειστή λόγω covid. (Αχ, αυτός ο  covid!). Είναι αλήθεια πως η φυλακή είναι ένας πάρα πολύ στενός χώρος με δύσκολη πρόσβαση,χωρίς καθόλου εξαερισμό. Η επίσκεψη στη φυλακή είναι μια διαρκής υπόμνηση της άθλιας σκευωρίας της οποίας έπεσε θύμα ο Γέρος του Μοριά, ένας έλεγχος της συνειδήσεως για καθέναν από μας, γιατί στην ιστορία μας έχουμε πολλές μαύρες σελίδες σκευωριών, αχαριστίας, διχασμών. "Έμεινα εις την μυστικήν φυλακήν, μήνες, χωρίς να ιδώ άνθρωπον, εκτός από τον δεσμοφύλακα. Δεν ήξευρα τι γίνεται, ούτε ποιος ζει, ούτε ποιος απέθανε..". Λέγει ο ίδιος στα Απομνημονευματά του. Δίπλα στη φυλακή είναι το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα. Το ανοίγει η φύλακας. Μπαίνουμε και ανάβουμε κεράκι στη μνήμη αυτού του ανθρώπου που σήκωσε στους ώμους του όλη την Επανάσταση, αλλά και τον σταυρό του μαρτυρίου του.




Με πολλή προσοχή κατεβαίνουμε τα λιθόστρωτα σκαλοπάτια που γλιστρούν καθώς έχει λιώσει η επιφάνεια των πετρών. Αντιολισθητικές αυτκόλλητες ταινίες σίγουρα προσφέρουν κάποια ασφάλεια. Ευτυχώς βγαίνουμε όλοι όρθιοι από το φρούριο! Δόξα τω Θεώ! Η ανοιξιάτικη ομορφιά παντού, σφηνωμένη ακόμη και στους βράχους και στις στιβαρές πέτρες του κάστρου!





Επόμενη πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο του Ναυπλίου.


 Είναι ένα εξαιρετικό, πολυβραβευμένο Μουσείο που ανήκει στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα. Μέχρι να τακτοποιηθούν τα εισιτήριά μας περνάμε στην πολύ συμπαθητική εσωτερική αυλή του κτιρίου.


Τα εκθέματα εκλεκτά, πολύ καλοβαλμένα. Πολλή εντύπωση μας κάνουν τα φιλελληνικά αντικείμενα, δηλαδή μικρά αντικείμενα, όπως φλιτζάνια, πιάτα διακοσμητικά, ταμπακιέρες, κούκλες με ελληνικές φορεσιές κ.τ.λ. που πωλούνταν σε φιλελληνικές εκδηλώσεις στο εξωτερικό για την συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά εφοδίων για τους αγωνιζόμενους Έλληνες.


















Μετά το Λαογραφικό Μουσείο επισκεπτόμαστε τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου και στη συνέχεια τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, τόν τόπο της δολοφονίας του Κυβερνήτη. Άλλη κατάμαυρη σελίδα της ιστορίας μας. "Ο θάνατος του Κυβερνήτου -έγραφε ο φίλος του Εϋνάρδος- είναι συμφορά διά την Ελλάδα, είναι δυστύχημα δι' όλην τη Ευρώπην [...] το λέγω με διπλήν θλίψιν: ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Κόμητα Καποδίστρια, εδολοφόνησε την πατρίδα του".


Μπαίνουμε στο ναό και ανάβουμε ένα κερί στη μνήμη του εξαίρετου αυτού ανδρός που όπως λέγουν οι ιστορικοί, αν είχε αφεθεί να ολοκληρώσει το έργο του, η Ελλάδα θα είχε γίνει ένα υποδειγματικό κράτος. Από τότε τα δεινά της πατρίδας μας διαδέχονται το ένα το άλλο. Ο Θεός μας έστειλε τον αξιότερο, τον εκλεκτότερο, κι εμείς τον δολοφονήσαμε...
Αυτό το κρίμα βαραίνει όλο το έθνος...



Ένθετη τιμητική πλάκα από τον Πρόεδρο της  Σλοβενίας
στη μνήμη του Ιωάννη Καποδίστρια
ακριβώς απέναντι από το σημείο της δολοφονίας του


Έχουμε λίγη ώρα ακόμη για μια ελεύθερη περιήγηση στο Ναύπλιο, την οποία βέβαια διαχειριζόμαστε ...ως έδοξε ενί εκάστω...
Στις 12 συγκεντρωνόμαστε στην Πλατεία Καποδίστρια. Μας παραλαμβάνει το λεωφορείο και ξεκινάμε το ταξίδι της επιστροφής που δεν είναι και μικρό, 625 χιλιόμετρα.
Η πρώτη μας στάση είναι στον Ισθμό της Κορίνθου. Δεν τον περνάμε από την Ολυμπία οδό βιαστικά, όπως όταν κατεβαίναμε. Βγαίνουμε στην παλιά εθνική οδό και κάνουμε στάση. Φωτογραφίζουμε την Διώρυγα. Έχει μήκος 6.346μ., πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας 24,6 m, στο βυθό της 21,3 m, ενώ το βάθος της κυμαίνεται από 7,50 έως 8 m. Κάθε χρόνο περνούν τη διώρυγα 12.000 πλοία. Πρώτος συνέλαβε την ιδέα της κατασκευής μιας διώρυγας ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος. Αργότερα οι Ρωμαίοι έκαναν κάποια έργα διάνοιξης. Μάλιστα ήταν ο Νέρων και αργότερα ο Ηρώδης ο Αττικός που το επεχείρησαν. Ο Ι.Καποδίστριας ανέθεσε σε μηχανικούς τον σχεδιασμό και την κοστολόγηση του έργου. Ήταν απλησίαστο το κόστος! Αργότερα ο Σπυρίδων Τρικούπης την ξεκίνησε και όταν η Ελλάς επτώχευσε ολοκλήρωσε το έργο η εταιρία του Ανδρέα Συγγρού. Σήμερα η διώρυγα είναι κλειστή λόγω κατολισθήσεων. Ούτως ή άλλως είναι πολύ περιορισμένων δυνατοτήτων, μόνο για μικρά πλοία. Πάντως παραμένει ένα αξιοθαύμαστο έργο.


Μια που είναι μεσημέρι τιμούμε και τα σουβλάκια του Ισθμού που κάποτε ήταν φημισμένα. Δεν τα βρίσκουμε τόσο καλά ώστε να δικαιώνουν τη φήμη τους.
Το ταξίδι μας συνεχίζεται. Μετά την Ελευσίνα μπαίνουμε στην Αττική οδό, παρακάμπτοντας έτσι την Αθήνα. Ακούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση-συνέντευξη του Μητροπολίτου Μεσογαίας π.Νικολάου σχετικά με το νεκρό σώμα κια τα λείψανα των Αγίων και στη συνέχεια μετά την τελευταία στάση στο NIAVIS της Λάρισας την παράκληση του Αγίου Λουκά. 
Φθάνουμε στη Θεσσαλονίκη ακριβώς στις 9.15, αρκετά νωρίτερα απ' ό,τι υπολογίζαμε, ευχαριστούντες Θεώ για το δώρο που μας χάρισε. 
Αν μας αξιώσει ο Θεός ίσως ανταμώσουμε και σε κάποια επόμενη!
Εις το επανιδείν, αγαπητοί συνεκδρομείς!















Στην Αίγινα και στο Ναύπλιο (Μέρος 3ο)

 Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

Μεγάλη γιορτή σήμερα, της Ζωοδόχου Πηγής. Κατόπιν συνεννοήσεως με τον μητροπολίτη Νεκτάριο θα εκκλησιαστούμε στον Άγιο Αναστάσιο του Ναυπλίου. Ο π.Δημήτριος, ο εφημέριος του ναού, έχει ειδοποιηθεί να τελειώσει σχετικά νωρίς ώστε να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα της ημέρας μετά τη Θεία Λειτουργία. Παίρνουμε το πρωινό μας σε πακέτο και νωρίς, γύρω στις 7.30π.μ. φεύγουμε από το Τολό.

Φθάνουμε στον νεόκτιστο ναό, στην αρχή της Λειτουργίας. Ο π.Δημήτριος λειτουργεί κατανυκτικά, μάλιστα λέγει εκφώνως όλες τις ευχές. Στο αναλόγιο αναλαμβάνουν διακονία ο Παντελής και ο Σάκης. Στο τέλος ο π.Δημήτριος μας λέει την ιστορία του Αγίου Αναστασίου, την οποία με λίγα λόγια σας παραθέτω. Μας μοιράζει και μια εικόνα του Αγίου.

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Ναυπλιεύς έζησε στο Ναύπλιο τον 17ο αιώνα. Εργαζόταν ως ζωγράφος στην πόλη του Ναυπλίου. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν αναγκάστηκε για ηθικούς λόγους να διαλύσει τον αρραβώνα του με μια κοπέλα, οι συγγενείς της για να τον εκδικηθούν του έκαναν μάγια. Κατά τη διάρκεια της επήρειάς τους, ο Αναστάσιος απώλεσε τη λογική του, γυρνώντας εδώ κι εκεί, οπότε κάποιοι Τούρκοι επωφελήθηκαν και τον υποχρέωσαν να αλλαξοπιστήσει. Ωστόσο, όταν μετά από λίγες ημέρες συνήλθε, πέταξε από το κεφάλι του το λευκό σαρίκι που φορούσε και παρουσία πλήθους στην Αγορά, αναφώνησε: "Εγώ χριστιανός ήμουν, και χριστιανός είμαι, και χριστιανός θέλω να είμαι". Αμέσως, οδηγήθηκε στον δικαστή που επιχείρησε να τον μεταπείσει, αλλά ο Αναστάσιος διεκήρυξε με περισσότερη θέρμη την πίστη του, λέγοντας: "Δεν αρνούμαι εγώ τον κύριόν μου, Ιησούν Χριστόν, τον αληθινόν Θεόν, αλλά πιστεύω και προσκυνώ αυτόν, ως ποιητήν, και σωτήρα μου, την δε ιδικήν σας πίστιν, ουδέ ποσώς χρειάζομαι, αλλ' αποστρέφομαι, και εσάς, και τον προφήτην σας" Κατόπιν αυτού, ο δικαστής διέταξε τη θανάτωσή του. Ο Αναστάσιος οδηγήθηκε στον τόπο του μαρτυρίου του, δίπλα σε μια εληά, όπου οι δήμιοί του τον κατακρεούργησαν. Η μνήμη του τιμάται την 1η Φεβρουαρίου, έπειτα από Βασιλικό Διάταγμα του 1935.


Ο π.Δημήτριος μας λέει και κάτι για τον εαυτό του. Ήρθε από τον Καναδά, γι' αυτό τα ελληνικά του δεν είναι ακόμα ολόσωστα. Ήταν μάλιστα γνώριμοι και φίλοι με τον Γιάννη Χατζηνικολάου - τον αδελφό του συνεκδρομέα μας Νίκου-  ο οποίος ζει στο Μόντρεαλ. Αγωνίζεται να ολοκληρώσει τον μεγάλο αυτό ναό στον οποίο διακονεί. Βγαίνοντας αγοράσαμε λαχεία για την αποπεράτωση του ναού. Στον μεγάλο αυλόγυρο πήραμε το πρωινό μας. Ο καιρός είναι λίγο πιο σφιχτός σήμερα. Φυσάει κι έχει συννεφιά και λίγη δροσούλα.

Γύρω στις 10 έχουμε τελειώσει και ξεκινάμε για τον πρώτο μας προορισμό, την Μονή Κεχαριτωμένης στην Τροιζήνα. Η διαδρομή θα έλεγα πως ήταν η πιο μαγευτική όλου του ταξιδιού. Παίρνουμε το δρόμο προς Επίδαυρο. Περνάμε έξω από το Λυγουριό. Αφήνουμε δεξιά μας την Επιδαυρό και συνεχίζουμε ως την Παλιά Επίδαυρο. Από κει και πέρα ο δρόμος είναι παραλιακός. Έχουμε στ' αριστερά μας τον κόλπο της Επιδαύρου. Περνάμε από τα χωριά Παναγία, Φανάρι, Πλάτανος, Καλλονή. Η φύση είναι μαγευτική. Ακόμα και στους βράχους φυτρώνουν αγριολούλουδα, κάτι κοντόμισχα μωβ λουλουδάκια. Λεμονιές και πορτοκαλιές μαζί με τις ανθισμένες ελιές και χωράφια καταπράσινα στολισμένα με κάθε λογής αγριολούλουδα, κόλποι και ακτές δαντελωτές, ορθοπλαγιές και πιο ήμερα υψώματα μας χαρίζουν πανέμορφες εικόνες. Λίγο πιο κάτω η χερσόνησος των Μεθάνων με μεγάλους ορεινούς όγκους.

Τα Μέθανα ανήκουν στο ηφαιστειακό τόξο του Νοτίου Αιγαίου μαζί με τη Μήλο, τη Σαντορίνη και τη Νίσυρο. Η τελευταία έκρηξη έλαβε χώρα τον 3ο π.Χ. αιώνα και δημιούργησε ροή λάβας που έφτιαξε τον "δόμο" που λέγεται σήμερα Καμένο Βουνό. Τριάντα ηφαιστειακοί δόμοι υπάρχουν στη χερσόνησο, αποτέλεσμα της δράσης του ηφαιστείου στο διάβα των αιώνων. Αυτή η δράση έχει επίσης ως αποτέλεσμα και την ύπαρξη γεωθερμικών πηγών σε τρεις περιοχές της χερσονήσου, όπου έχουν ιδρυθεί λουτροπόλεις.


Μόλις περνάμε τη χερσόνησο, στον λαιμό της οποίας υπάρχει και ο υδροβιότοπος της Ψήφτας, βλέπουμε στα δεξιά μας, στις υπώρειες του βουνού, την Τροιζήνα. Γνωστή από τη Μυθολογία ως πατρίδα του ήρωα Θησέα, αλλά και από την σύγκληση εδώ της Γ΄Εθνοσυνέλευσης του 1827 η οποία συνέταξε και επικύρωσε τον πρώτο οριστικό καταστατικό χάρτη της Ελλάδας, το "Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος". Επίσης εξέλεξε ως πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδος, τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Εδώ στην Τροιζήνα μετεπιβιβαζόμαστε σε μικρό εικοσάρι λεωφορείο για να ανεβούμε στην Μονή της Κεχαριτωμένης πρώτα οι άντρες και μετά οι γυναίκες. Ο δρόμος είναι αρκετά στενός, έχει δυο πολύ κλειστές στροφές και επιπλέον ο χώρος μπροστά στο Μοναστήρι δεν βοηθάει στην αναστροφή μεγάλου λεωφορείου. 

Η Μονή είναι ανδρώα, άβατη στο μεγαλύτερο μέρος της, για τις γυναίκες. Ιδρύθηκε το 1976 από τον π.Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, του οποίου τον τάφο προσκυνούμε μόλις μπαίνουμε στον περίβολο της Ι.Μονής. Επιτελεί σπουδαίο πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο. Σπουδαία είναι η διακονία του σε κωφάλαλους νέους, για τους οποίους οργανώνονται κατασκηνώσεις και άλλες πνευματικές ευκαιρίες. Ο ηγούμενος της Μονής, π.Σπυρίδων, μας μιλάει για τον π.Επιφάνιο, τον ασκητικό και οσιακό του βίο, και μας μοιράζει ένα όμορφο ενθύμιο. 

π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Το μοναστικό συγκρότημα είναι πολύ μεγάλο και έγινε με θαυμαστό τρόπο με απρόσμενα μεγάλες δωρεές των πιστών και φυσικά με την αγάπη και την ευλογία της Παναγίας της Κεχαριτωμένης η οποία τιμάται πολύ σε όλη την περιοχή της Τροιζηνίας.

Αφήνουμε την Μονή και κατηφορίζουμε με το λεωφορειάκι στην Τροιζήνα. Σε λίγα λεπτά φθάνουμε στον Γαλατά, το μικρό λιμανάκι απέναντι από τον επόμενο προορισμό μας, τον Πόρο. Νοικιάζουμε πάλι ένα μικρό καραβάκι και κάνουμε έναν σύντομο περίπλου πριν αποβιβαστούμε στο νησί. 

  

Είναι πολύ γραφική η εικόνα του Πόρου από την απέναντί της ακτή.  Η πόλη του Πόρου αμφιθεατρικά χτισμένη στις πλαγιές ενός λόφου είναι παραδοσιακός οικισμός με εξήντα εννιά νεοκλασικά οικοδομήματα διατηρητέα. Στην πραγματικότητα ο Πόρος είναι δύο νησιά που ενώνονται με μια γέφυρα, η Σφαιρία και η Καλαυρία. 



Ο καπετάνιος μας δείχνει τον Ναύσταθμο που ιδρύθηκε το το 1831, όπου συνέβη το πιο δυσάρεστο ίσως  περιστατικό της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας. Θα το διηγηθώ εν τάχει. "Ο Πόρος στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα έγινε το αγκυροβόλιο των ελληνικών πλοίων. Εδώ επίσης φυλάσσονταν εφόδια για τον αγώνα που έρχονταν από φιλέλληνες του εξωτερικού. Λόγω της εγγύτητας προς τη στεριά και του πολύ προστατευμένου λιμανιού του ο Πόρος προκρίθηκε για τη δημιουργία του εθνικού ναυστάθμου. Τον Ιούλιο του 1831 ο Ανδρέας Μιαούλης, ο ναύαρχος του ελληνικού στόλου, ήρθε σε σύγκρουση με τον Ιωάννη Καποδίστρια, επειδή ο Κυβερνήτης δεν ικανοποιούσε τα οικονομικά αιτήματα των Υδραίων καραβοκύρηδων, οι οποίοι απαιτούσαν προνομιακή μεταχείριση ως αντάλλαγμα για την προσφορά τους στον αγώνα. Ο Καποδίστριας αποφάσισε τον αποκλεισμό της Ύδρας από τα ελληνικά πολεμικά πλοία που ναυλοχούσαν στον Πόρο. Τότε ο Μιαούλης κατέλαβε τη φρεγάτα "Ελλάς" την οποία στη συνέχεια πυρπόλησε μαζί με μια κορβέτα. Σημειωτέον, αυτά ήταν τα πιο αξιόμαχα ελληνικά πολεμικά μόλις αγορασμένα με χίλιες στερήσεις με χρήματα που είχε δανειστεί από την Αγγλία η πάμφτωχη χώρα μας". (Απέραντη θλίψη!!!).

Στο νησάκι Καλαυρία βλέπουμε την πολύ όμορφη βίλα "Γαλήνη", μια νεοκλασική έπαυλη που φιλοξένησε μεταξύ πολλών διασήμων και τον Γεώργιο Σεφέρη. 



Αξιοθέατα του νησιού επίσης, ο ναός του Ποσειδώνα και η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής που σήμερα πανηγυρίζει και κάποιοι από τους συνεκδρομείς μας την επισκέπτονται. Κατεβαίνουμε στον Πόρο για καμιά ώρα. άλλοι περιηγούνται στα στενά, άλλοι βολτάρουν, άλλοι δροσίζονται με παγωτό, άλλοι πίνουν τον καφέ τους.

Αναχωρούμε στις 3 μ.μ. και απολαμβάνουε μια πολύ ευχάριστη διαδρομή στην οποία μεταξύ άλλων ακούμε για την ζωή και τα έργα του πρώτου μας Κυβερνήτη του Ιωάννη Καποδίστρια. Είναι απόλυτα συνδεδεμένος με την πόλη του Ναυπλίου που θα επισκεφθούμε απόψε.

Φθάνουμε στις 4.30μ.μ. στα ξενοδοχεία μας. Ξεκουραζόμαστε για ένα δίωρο. Κάποιοι τολμηροί βουτούν στη θάλασσα...  Στις 6.30 αναχωρούμε για την προγραμματισμένη μας συνάντηση με τον μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριο. Θα τον συναντήσουμε στον νεόδμητο ναό τον αφιερωμένο στον Άγιο Λουκά τον ιατρό, τον επίσκοπο Συμφερουπόλεως. Ο ναός βρίσκεται αρκετά έξω από το Ναύπλιο, σε μέρος ερημικό αλλά όμορφο. Είναι χτισμένος σε ρωσικό στυλ, πολύ ψηλός, με τους χαρακτηριστικούς ρωσικούς τρούλους. 

Μας υποδέχεται ο ίδιος ο Μητροπολίτης, απλός, χαρούμενος, το πρόσωπό του λάμπει. Μας χαιρετά έναν-έναν. Ξαφνιάζεται πολύ ευχάριστα γιατί συναντάται με πολύ γνώριμους ανθρώπους των οποίων την επίσκεψη δεν είχε προπληροφορηθεί (ζεύγος Φρόνη). Φωτογραφιζόμαστε μαζί του.

Προσκυνούμε στο ναό, ψάλλουμε το απολυτίκιο του Αγίου. Ο Μ. Νεκτάριος μας διηγείται την ιστορία του ναού. 


Έγινε με χρήματα από δωρεά κάποιου Ρώσου. Το τέμπλο έχει έρθει από τη Ρωσία και είναι ξύλινο βέβαια, φτιαγμένο από το αγαπημένο δέντρο των Ρώσων, τη σημύδα. Εικονογραφούνται Άγιοι από όλο τον κόσμο σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί η οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας. Πάρα πολλά λείψανα δεκάδων Αγίων σε πολύ μικρές λειψανοθήκες βαλμένες στη σειρά στις βάσεις δύο κιόνων προκαλούν την προσοχή μας Είναι ρωσική συνήθεια. Εμείς του προσφέρουμε διά του αρχηγού μας τεμάχιο λειψάνου του Νεομάρτυρος Αγίου Γεωργίου του εκ Ραψάνης.

Στη συνέχεια κατεβαίνουμε στο ισόγειο του ναού το οποίο φιλοξενεί Μουσείο αφιερωμένο στον Άγιο Λουκά τον ιατρό, τον οποίο ο Μ.Νεκτάριος με τα βιβλία του έκανε γνωστό στην Ελλάδα. Μας ξεναγεί ο ίδιος. Κρεμόμαστε από τα χείλη του. Μας διηγείται τη ζωή του, τους διωγμούς, τις εξορίες, τα δεινά, αλλά και τα τεράστια επιστημονικά του επιτεύγματα.

 Βλέπουμε προσωπικά του αντικείμενα, την μίτρα με την οποία τον έθαψαν, σκίτσα ιατρικά δικά του, ζωγραφικά του έργα, πάρα πολλές φωτογραφίες από τη ζωή και το έργο του και την πάνδημη κηδεία του. Ο Άγιος έχει πολύ αγαπηθεί στην Ελλάδα και πάρα πολλοί ναοί και εκκλησάκια έχουν ανεγερθεί προς τιμήν του. Περνάμε και στο πωλητήριο του Μουσείου, όπου βρίσκουμε πάρα πολύ ενδιαφέροντα βιβλία κυρίως του Μητροπολίτου. Αναχωρούμε με τι ευλογίες του Μ.Νεκταρίου. Λυπάται που δεν μπορεί να μείνει περισσότερο μαζί μας γιατί είναι προσκεκλημένος σε μια εκδήλωση στο Ναύπλιο. Φεύγουμε με μια αίσθηση πληρότητας. Ο Άγιος Λουκάς ο διωχθείς, αλλά νικήσας τον κόσμον της αθεΐας, εν τω ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ, έχει παρηγορήσει και την δική μας ψυχή.

Φεύγουμε για το Ναύπλιο! Είμαστε στη γειτονιά του εδώ και δυο εικοσιτετράωρα και τώρα ήρθε η σειρά της επίσκεψής του. Έχει νυχτώσει. Βλέπουμε φωταγωγημένο το κάστρο του Παλαμηδιού. Αύριο θα το επισκεφθούμε.



Μας αφήνει το λεωφορείο στην παλιά πόλη, μπροστά στο άγαλμα του Ιωάννη Καποδίστρια, στην ομώνυμη Πλατεία. Από δω θα μας παραλάβει σε δύο περίπου ώρες. 




Περπατάμε όλοι μαζί προς την Πλατεία Συντάγματος. Πανέμορφο Ναύπλιο σκλαβώνει τους επισκέπτες του. Σκορπίζουμε στα στενά, στις πλατείες, στην παραλία του. Καθένας αποκομίζει τις δικές του εικόνες από τα νεοκλασικά διατηρητέα σπίτια, τα ιστορικά κτίρια, όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο, το πρώτο Βουλευτήριο, τα δυο τζαμιά της πόλης, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη που ονομάζεται "Παλαμήδης", το κτίριο Άρμανσμπεργκ, την πρώτη Σχολή Ευελπίδων, τα στενάκια που τα στολίζουν τα μπαλκονάκια με τα περίτεχνα μεταλλικά ή και ξύλινα φουρούσια τους και τις ολάνθιστες γλάστρες τους. Το λιμάνι του Ναυπλίου είναι γεμάτο γιωτ που έχουν ερθει εδώ από όλον τον κόσμο για την Διεθνή έκθεση yachting. Κάπου ανάμεσά τους διακρίνεται και το φωταγωγημένο Μπούρτζι. Το βραδυνό φαγητό χρειαζούμενο κλείσιμο μιας πολύ γεμάτης ημέρας. 









Στις 11μ.μ. καληνυχτίζουμε το Ναύπλιο και του δίνουμε ραντεβού για την επομένη το πρωί. Το είδαμε νύχτα, θα το δούμε και με το φως της ημέρας.










Τρίτη 3 Μαΐου 2022

Στην Αίγινα και στο Ναύπλιο (Μέρος 2ο)

 

Πέμπτη 28 Απριλίου 2022

Πολύ εωθινό το εγερτήριο. Απολαμβάνουμε μια γαλήνια ανατολή στα φιορδ του Τολού. Παίρνουμε το πρωινό μας –πλούσιο,πλουσιότατο- δίπλα στην ακροθαλασσιά και ξεκινάμε γύρω στις 8. Θέλουμε να είμαστε στο Πόρτο-Χέλι στις 9.30 για την κρουαζιέρα μας στην Ύδρα και στις Σπέτσες. Άλλες μέρες ξεκινάει από το Τολό πλοίο γι΄ αυτήν την κρουαζιέρα. Αυτό θα ήταν πολύ ευχάριστο και ξεκούραστο. Σήμερα όμως δεν μπορούσε να μας εξυπηρετήσει γι’ αυτό και θα κάνουμε ένα αρκετά μακρύ και πολύστροφο ταξίδι με το λεωφορείο. Μας δίνεται όμως έτσι η ευκαιρία να κάνουμε τον αναστάσιμο όρθρο και να ακούσουμε πληροφορίες για την Ύδρα και τον Νεομάρτυρα Άγιο Κωνσταντίνο τον Υδραίο και για τους Κουντουριώτηδες από την φίλη μας Κονδυλία. Απολαμβάνουμε για μια ακόμη φορά την ανοιξιάτικη αργολική φύση. Έρχεται και η ώρα των ανεκδότων. Τάσος και Παντελής αποδεικνύονται σπουδαίοι ανεκδοτολόγοι και ετοιμόλογοι ατακαδόροι. Είμαστε στην ώρα μας στο Πόρτο Χέλι, όπου μας περιμένει το καραβάκι Barbagiannis

Στο κατάστρωμά του μια παρέα Βέλγων νεαρών, οι οποίοι θα αποβιβαστούν στις Σπέτσες. Τακτοποιούμαστε στο σαλονάκι. Ο καπετάνιος, ο κυρ-Γιάννης, κοσμοπολίτης και κοσμογυρισμένος μας ξεναγεί, δείχνοντάς μας κυρίως τις βίλες των επωνύμων στο Πόρτο Χέλι και μετά στα νησιά. Πανέμορφες και οι βίλες και οι ακτές. Θαυμάζουμε το συμπαθέστατο σκυλάκι του κυρ-Γιάννη, τον Έρωτα, που εκτελεί τις προσταγές του κυρίου του πολύ επιτυχημένα. Όταν οι Βέλγοι κατεβαίνουν στις Σπέτσες, παίρνουμε θέσεις στο κατάστρωμα και αρχίζουμε τα τραγούδια μας, με τις κιθάρες του Παντελή και του Σάκη αλλά και το ακορντεόν του Ανέστη. Πολύ κέφι, όμορφη συντροφιά. Ο κυρ-Γιάννης μας δείχνει τη Σπετσοπούλα του Νιάρχου, το Τρικέρι. Φάνηκε η Ύδρα, αρκετά επιμήκης. Πίσω μας το νησί Δοκός. Το νότιο τμήμα της Ύδρας έχει αρκετό πράσινο. Εξάλλου, όπως φανερώνει και το όνομά της, δεν στερείται υδάτων. Πλησιάζουμε στο λιμάνι και βλέπουμε τη Χώρα της Ύδρας με τα στιβαρά πέτρινα κτίριά της, αμφιθεατρικά στημένα σε αρκετά απότομη ανηφόρα. 

Δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, μόνο υποζύγια ζώα. Δεν φαίνεται καθόλου εύκολη η διαβίωση. Στις 12π.μ. περίπου αποβιβαζόμαστε στην προκυμαία της Ύδρας. Το καραβάκι θα μας παραλάβει σε δυόμιση ώρες. Βαδίζουμε προς το Ναυτικό Μουσείο της Ύδρας το οποίο είναι παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου. Στεγάζεται σε κτίριο του 1918  που βρίσκεται κοντά στο Λιμεναρχείο, στην ανατολική πλευρά του Λιμανιού και το οποίο κατασκευάστηκε με δαπάνη του Υδραίου εφοπλιστή και ευεργέτη Γκίκα Ν. Κουλούρα.

Μας ξεναγεί ο πολύ εκφραστικός κ.Παναγιώτης, που μιλάει από καρδιάς. Επιμένει πολύ στον πλούτο της Ύδρας που φαινόταν παντού, στα ρούχα των κυριών, στα παπούτσια τους, στα όπλα, στα έπιπλα.

 Στο ισόγειο του Μουσειακού χώρου εκτίθενται κειμήλια των Βαλκανικών πολέμων και του Α' και Β' Παγκοσμίου πολέμου. Στον προθάλαμο του ορόφου εκτίθενται υδραίικες ενδυμασίες, ακρόπρωρα και ακροστόλια από πλοία του Αγώνα, σπουδαία μικροκαλλιτεχνήματα του 18ου - 19ου αιώνα, όπλα υδραίων αγωνιστών, ωραιότατα χαρακτικά, ναυτικοί χάρτες, η Χάρτα του Ρήγα Φεραίου κ.λ.π. Στο χώρο αυτό φυλάσσεται και η ασημένια λήκυθος με την ταριχευμένη καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη.

Στις αίθουσες του ορόφου έχει διαμορφωθεί θαυμάσια Iστορική Πινακοθήκη με έργα μεγάλων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων, κυρίως ελαιογραφίες αλλά και υδατογραφίες με απεικονίσεις πλοίων του Αγώνα. Πολύ ενδιαφέρουσες οι μινιατούρες διαφόρων τύπων καραβιών. 

Μας εξηγεί ο κυρ-Παναγιώτης τη χρήση του μπουρλότου. Στους τοίχους του κλιμακοστασίου, που οδηγεί στον όροφο, εκτίθενται προσωπογραφίες Υδραίων αγωνιστών, φιλοτεχνημένες από γνωστούς ζωγράφους, όπως ο Παναγιώτης Τέτσης και ο Δημοσθένης Κοκκινίδης.

 Μπροστά από το κτίριο του Μουσείου, λίγο ανατολικότερα, το άγαλμα του ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη που ήταν το καύχημα των Υδραίων. Περπατάμε ως τον Άγιο Κωνσταντίνο, τη Μητρόπολη του νησιού. Αν ήμασταν πιο νέοι θα ανηφορίζαμε και ως την οικία του Λάζαρου Κουντουριώτη, την οποία βλέπουμε από μακριά, αρκετά ψηλά. Ενδιαφέρων τόπος. Κρατάει την ιδιαιτερότητά του. Οι βαστάζοι πάνε κι έρχονται. Το ίδιο και τα υποζύγια που γλιστρούν συχνά πάνω στις γυαλιστερές από την πολυχρόνια χρήση πέτρες. Βολτάρουμε στα στενά. Τρώμε κάτι ή πίνουμε τον καφέ μας.

Στις 2.30, πιστοί όλοι στο ραντεβού, επιβιβαζόμαστε στον BARBAGIANNIS και σαλπάρουμε για τις Σπέτσες. Φυσάει αρκετά στο κατάστρωμα και προτιμάμε το σαλονάκι. Κάποιοι παίρνουν κι έναν υπνάκο. Μας συνοδεύουν δελφίνια που παίζουν ακολουθώντας το πλοιάριό μας. Ωραίο ταξίδι!

Οι Σπέτσες έχουν άλλη ομορφιά. Η Ύδρα έχει κάτι σκληρό και λιτό, σαν να μη θέλει να σε σαγηνεύσει. Οι Σπέτσες πιο αρχοντικές και πιο φιλόξενες. Πολύ όμορφα τα βοτσαλοδάπεδα που ξεκινούν από το λιμάνι και συνεχίζουν στα στενά. Ανηφορίζουμε προς το Αρχοντικό της Μπουμπουλίνας. Το Αρχοντικό της σπουδαίας Σπετσιώτισσας, της μόνης γυναίκας ναυάρχου!  

Η ζωή της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας είναι μυθιστορηματική, συναρπαστική, αδιανόητη. Τσαγανό, δυναμισμός, άριστη οικονομική διαχείριση. «Τύφλα να έχουν οι σύγχρονοι εφοπλιστάδες!..»  Φιλοπατρία, πατριωτισμός. Θηρίο… Γυναίκα θηρίο σε χρόνια γυναικών υποταγμένων. Και ένα κύτταρο, τόσο δυνατά αδάμαστο, που φτάνει μέχρι και την άλλη σπουδαία μορφή της εθνικής μας Αντίστασης απέναντι στη γερμανική κατοχή, τη Λέλα Καραγιάννη (Μπούμπουλη από την πλευρά της μάνας της) ιδρύτρια της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Θαρρείς και το όνομά της και μόνο αυτό αρκεί για να φανερώσει την ακατάβλητη ορμή και τον απερίσταλτο δυναμισμό της. Η οικία διατηρείται όπως ήταν,

παρά τα 300 χρόνια ζωής της. Πολύ ενδιαφέροντα τα εκθέματα. Το ξύλινο σκαλιστό ταβάνι του σαλονιού φερμένο από το Παρίσι.



 Η μπιστόλα της ηρωίδας, παλαιά έπιπλα, βιβλία, όπλα, προσωπικά αντικείμενα και επίσημα έγγραφα και επιστολές της ηρωίδας, προσωπογραφίες. Λόγω του covid, μάλλον με πρόσχημα τον covid, δεν γίνεται ζωντανή ξενάγηση, κάτι που θα ήταν πολύ ενδιαφέρον. Σε παρατήρηση του αρχηγού μας για την κατάργηση των ζωντανών ξεναγήσεων δημιουργείται μια παρεξήγηση που μας χαλάει τη διάθεση. Κατηφορίζουμε προς την παραλία. Κάποιοι νοικιάζουν άμαξα και κάνουν έναν μικρό γύρο της πόλης και της εξοχής της και επιστρέφουν ενθουσιασμένοι. Άλλοι επισκέπτονται το ανακαινισμένο πεντάστερο ξενοδοχείο «Poseidonion Grand Hotel», ιστορικό ξενοδοχείο των Σπετσών. 

Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης στη προκυμαία του νέου λιμανιού, σε μικρή απόσταση από τη Ντάπια, την Πλατεία των Σπετσών. Ιδρύθηκε από τον σπουδαίο Σπετσιώτη ευεργέτη Σωτήριο Ανάργυρο και θεωρείται ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της σύγχρονης Ελλάδας. Εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 1914, παρουσία και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, με τον οποίον ο Ανάργυρος διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Το Ποσειδώνιο διέθετε 55 δωμάτια και ήταν το πρώτο ξενοδοχείο στην Ελλάδα με εγκαταστάσεις λουτρών. Λόγω του πολυτελούς του χαρακτήρα και της αρχιτεκτονικής του, συνετέλεσε σημαντικά στο όραμα του ιδρυτή του να καταστούν ελκυστικές οι Σπέτσες στα ελληνικά και ξένα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Ένα παγωτό, ένας καφές στο Ποσειδώνιο έχει μια αίγλη...τέλος πάντων! Μπροστά στο ξενοδοχείο το άγαλμα της Μπουμπουλίνας.

 Αγοράζουμε και τα σπετσιώτικα αμυγδαλωτά. Αναχωρούμε από τις Σπέτσες στις 6μ.μ.. Είναι κοντά το Πόρτο Χέλι. Απολαμβάνουμε για μια ακόμη φορά τις όμορφες παραλίες με τις πλούσιες βίλες. Το λεωφορείο μας περιμένει για να μας επιστρέψει στο Τολό. Ακούμε το ποίημα «Ματρόζος» απαγγελμένο συγκλονιστικά από τον Δημήτρη Βάγια. Ψάλλουμε τον Εσπερινό της Ζωοδόχου Πηγής.

Έχουμε λίγη ώρα για ξεκούραση και γύρω στις 9 συναντιόμαστε για την κοινή μας συνεστίαση σε μια γραφική παραθαλάσσια ταβέρνα που μας έχει ετοιμάσει το τραπέζι στον μώλο, κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα. Έχουμε συμφωνήσει σε ένα μενού που αποδεικνύεται πολύ πλούσιο. Ποικίλη μουσική από τους τρεις μουσικούς μας, τραγούδια από όλους μας, χορός από συνεκδρομείς που ανεδείχθησαν εξαίρετοι χορευτές (Τάσος, Άννα, Αθηνά, Μερόπη)!!!


Καλή νύχτα!

(Συνεχίζεται)