Αναγνώστες

Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021

Θεέ μου, γίναμε όλοι Ηρώδης!!!!

"Ὢ τῆς Ἡρῴδου πορώσεως! κατὰ Θεοῦ ἐμμανείς, τοῦ σαρκὶ νηπιάσαντος, Βηθλεὲμ τοῖς βρέφεσι τὸν θυμὸν ἐπαφίησι, καὶ ξίφει πάντα, δημίων δίδωσι, ζωῆς στερῆσαι τὸν ζωῆς αἴτιον, τούτων οἰόμενος, τῆς σφαγῆς τῷ αἵματι, ὁ λυμεών, τοῦ καρποῦ τῆς φύσεως, ὁ ἀπηνέστατος".

Σήμερα η Εκκλησία μνημονεύει τα βρέφη τα υπό του Ηρώδου σφαγιασθέντα. Δεκατέσσερις χιλιάδες βρέφη από διετούς και κατωτέρω εσφάγησαν μέσα σε λίγες ώρες από έναν τρελό βασιλέα που έτρεμε για τον θρόνο του. Ο Ηρώδης έμεινε στην ιστορία ως συνώνυμος της φρίκης και της κακουργίας. Ποιος δεν ανατριχιάζει και δεν αγανακτεί με την βρεφοκτονία!

Αλλά, ώ της υποκρισίας μας! Για τη σύγχρονη βρεφοκτονία διά των εκτρώσεων όχι μόνο δεν αγανακτούμε, όχι μόνο δεν αποστρέφουμε το πρόσωπό μας αγανακτισμένοι, αλλά έχουμε νομιμοποιήσει το έγκλημα, το χρυσοπληρώνουμε, δεν κατονομάζουμε κανέναν ένοχο, αντίθετα κατακεραυνώνουμε όποιον τολμήσει να αγγίξει το θέμα, θεωρούμε ανέγγιχτο δικαίωμα της γυναίκας τον φόνο του εμβρύου...! Θεέ μου, γίναμε όλοι Ηρώδης!!!!



Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2021

Επίκαιρο

 Ετέχθη ο Κύριος, κ. (;) Μόσιαλε. Αληθώς ετέχθη! Αυτό γιορτάζουμε οι Χριστιανοί σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Ετέχθη Εκείνος που όχι μόνο συγχωρεί, αλλά φορτώνεται πάνω Του τις αμαρτίες όλων μας και την δική σας βλασφημία. Ετέχθη ο Κύριος που προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του, που άπλωσε τα χέρια του στο Σταυρό για ν'αγκαλιάσει όλους μας, κι εσάς. Είναι αυτός που μας δίδαξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να ευλογούμε αυτούς που μας καταριούνται. Γι'αυτό δεν κινδυνεύει το κεφάλι σας. Αν τολμούσατε, ας προσβάλατε ένα ιερό πρόσωπο των Μωαμεθανών. Θα ήσασταν ήδη προγραμμένος, ίσως και μακαρίτης. Πάντως υπάρχει για όλους χρόνος και τρόπος μετανοίας... Ο τεχθείς Βασιλεύς είναι μακρόθυμος και πολυεύσπλαχνος, μανικός "εραστής" του κάθε ανθρώπου. Εύχομαι να συναντηθείτε!!!!

Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2021

Χριστούγεννα

 

«Τὴν ἀπαρχὴν τῶν Ἐθνῶν, ὁ οὐρανὸς σοι προσεκόμισε, τῷ κειμένῳ νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι᾿ ἀστέρος τοὺς Μάγους καλέσας· οὓς καὶ κατέπληττεν, οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ' ἐσχάτη πτωχεία· τὶ γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τὶ δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. Κύριε δόξα σοι».

Σε Σένα που ήσουν ένα μωρό ακουμπισμένο στο παχνί,  ο ουρανός πρόσφερε την αφρόκρεμα των εθνών, προσκαλώντας με το υπέλαμπρο αστέρι τους μάγους. Κι εκείνους κατέπλητταν όχι τα βασιλικά σκήπτρα και οι θρόνοι, αλλά η έσχατη φτώχεια σου. Τι πιο ευτελές από μια σπηλιά; Τι πιο ταπεινό και φτωχικό από τα κουρέλια; Κι όμως μέσα σ’ αυτά έλαμψε, Κύριε, ο πλούτος της θεότητός Σου.

Αν ερχόταν σήμερα ο Χριστός πού θα γεννιόταν άραγε; Σ΄ένα βρώμικο τσαντήρι Ρομά, σ’ έναν καταυλισμό προσφυγικό, σε μια λατινοαμερικάνικη φαβέλα, σε μια αφρικανική καλύβα; Πάντως όχι στα σπίτια μας ή στα μαιευτήριά μας! Βέβαια η θεότητα δεν μπορούσε να κρυφτεί και να σκεπαστεί. Ο πλούτος της θεότητος είναι άλλης υφής, άλλης ποιότητας. Πάνω και πέρα από τα υλικά. Αλλά και τα μάτια που θα αναγνωρίσουν την θεότητα πρέπει να είναι μάτια άλλης ποιότητας, αγνά, καθαρά, φωτισμένα, με πόθο αναζήτησης της θεϊκής ελεύσεως και παρουσίας. Δεν φανερώθηκε σε όλους ο νεογέννητος Χριστός. Δεν Τον είδαν πολλοί. Τον είδαν τα αθώα μάτια των βοσκών και τα ερευνητικά μάτια των μάγων. Οι πρώτοι Τον βρήκαν εύκολα. Ο Χριστός γεννήθηκε κοντά τους, κυριολεκτικά δίπλα τους. Οι δεύτεροι κουράστηκαν πολύ για να Τον βρουν. Έκαναν μακρύ ταξίδι. Στο δρόμο τους μπερδεύτηκαν και ταλαιπωρήθηκαν. Χάθηκαν. Ζήτησαν τη βοήθεια των κοσμικών αρχόντων. Κόντεψαν να πέσουν στην παγίδα τους. Ναι,  στο τέλος  βρήκαν τον Χριστό και Του πρόσφεραν τα πολύτιμα δώρα τους. Ως αντίδωρα έλαβαν απείρως λαμπρότερα δώρα, την αίσθηση της θεϊκής παρουσίας, τον θείο φωτισμό, την πληρότητα της επιτυχίας μιας εξαιρετικά δύσκολης και επικίνδυνης αποστολής. Το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι" ίσχυσε για τους αγαθούς ποιμένες. Για τους μορφωμένους και αυτούς που ερευνούν πολύ, ο δρόμος είναι πιο δύσκολος!



Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2021

Χριστούγεννα (2)

 

Β) Η συγκατάβασις του Θεού δεν είναι μετάβασις εκ του ουρανού στη γη. «Όλος ην εν τοις κάτω και των άνω ουδόλως απήν ο απερίγραπτος Λόγος.

Συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε».

Ο Χριστός χωρίς να απεκδυθεί τη θεότητά του, την κρύβει μέσα στην ανθρώπινη σάρκα την οποία αναλαμβάνει. Αυτό στη θεολογική γλώσσα λέγεται «κένωσις». Η κένωσις του Θεού Λόγου γίνεται από την άπειρη αγάπη Του και το σεβασμό προς το πλάσμα Του. Αν ερχόταν στη γη με φανερή τη θεότητά του, κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να σταθεί μπροστά Του, πολύ περισσότερο να αντισταθεί. Θα καταργούνταν το αυτεξούσιο του ανθρώπου, διότι μπροστά στη δόξα του Θεού ο άνθρωπος θα έσβηνε, θα κατέρρεε, δεν θα μπορούσε να επιλέξει ελεύθερα, δεν θα κινούνταν αυτοπροαίρετα προς τον Θεόν. Αλλά ο Θεός αυτό ζητεί από τον άνθρωπο, την ελεύθερη αγάπη του: «Όστις θέλει…». Παρόλο που γνωρίζει ότι το πλάσμα Του, ο άνθρωπος, μόνο κοντά Του θα είναι ευτυχισμένο και ζωντανό και αιώνιο, δεν το αναγκάζει να Τον αγαπήσει, δεν παραβιάζει την ελεύθερη βούληση και επιλογή του. Κρύβει λοιπόν τη θεότητά Του και μπαίνει στον χώρο και τον χρόνο των ανθρώπων τόσο αθόρυβα και ταπεινά, όσο δεν πάει άλλο, θα λέγαμε απλοϊκά. Για τη Γέννησή Του καταστρώνει σχέδιο ανατρεπτικό. Διαλέγει τον πιο άσημο λαό, τον Ιουδαϊκό, που τον προετοιμάζει όμως επί πολλούς αιώνες με τους Πατριάρχες, τους Προφήτες, τη θαυμαστή Έξοδο από τη δουλεία των Αιγυπτίων, τη Βαβυλώνεια αιχμαλωσία κτλ.. Διαλέγει ως γενέτειρα την πιο άσημη πόλη, τη Βηθλεέμ, η οποία προκύπτει εκ της απογραφής που διέταξε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Για τους Ιουδαίους η πληθυσμιακή απογραφή απαγορευόταν ρητά στο Δευτερονόμιο, γιατί ο Θεός δεν ήθελε να καμφθεί το φρόνημα του λαού του λόγω της ολιγαριθμίας του, αλλά να έχει την πεποίθηση στον Κύριό του. «Τω Κυρίω μου, πέποιθα». Αλλά με την διαταγή της απογραφής, η οποία προέρχεται κατά παραχώρηση Θεού από τον ειδωλολάτρη Καίσαρα, ο Ιησούς θα γεννηθεί σε μια ξένη πόλη, όπου δεν θα υπάρχει «τόπος εν τω καταλύματι». Αν γεννιόταν στη Ναζαρέτ όπου ζούσε ο Ιωσήφ, θα υπήρχε γι’ Αυτόν ένα φιλόξενο σπίτι, μια συγγενική φροντίδα. Μέσα στο σχέδιο του Θεού ο Υιός και Λόγος Του γεννάται κυριολεκτικά στο πουθενά, σ’ ένα βρώμικο σπήλαιο, και μπαίνει νεογέννητος στο παχνί των ζώων για να βρει λίγη ζεστασιά κι είναι τυλιγμένος σε λίγα κουρέλια –αυτό θα πει σπάργανα.

«Τὴν ἀπαρχὴν τῶν Ἐθνῶν, ὁ οὐρανὸς σοι προσεκόμισε, τῷ κειμένῳ νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι᾿ ἀστέρος τοὺς Μάγους καλέσας· οὓς καὶ κατέπληττεν,

 οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ' ἐσχάτη πτωχεία· τὶ γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου;

τὶ δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. Κύριε δόξα σοι».

Από τους πιο φτωχούς γίνεται ο φτωχότερος κι από τους τελευταίους αυτής της γης  ο τελευταίος, για να αναλάβει, για να σηκώσει πάνω του όλη την αθλιότητα και τη φτώχεια, αλλά και την αμαρτία της ανθρωπότητας. Η τέλεια κένωση και μάλιστα μυστικά, λάθρα. Ο ουρανός έκανε πανηγύρι, αλλά ελάχιστοι άνθρωποι, λίγοι αγραυλούντες ποιμένες, πληροφορήθηκαν το γεγονός. Ήρθε ο Κύριος κρυφά και τόσο ταπεινά, με σεβασμό στην εικόνα Του, για να μην την τρομάξει. Ήρθε για να σώσει, όχι για να απωλέσει. Ήρθε για να προσλάβει την εικόνα του ανθρώπου και να την θεώσει αφού αυτή η εικόνα του δεν κατάφερε να προσλάβει την εικόνα του Θεού.

«Φέρεις Πατρικήν ὁμοίωσιν Υἱέ μου, καὶ πῶς τοῦ δούλου τὸ ὁμοίωμα πτωχεύσας ἀνέλαβες; πῶς ἐν φάτνῃ ἀνακλίνω σε ἀλόγως τὸν ῥυόμενον ἅπαντας ἀλογίας; ὑμνολογῶ σου τὸ εὔσπλαγχνον".

Είσαι κατά πάντα όμοιος με τον Πατέρα σου, Υιέ μου, και πώς άδειασες από την θεότητα κι έγινες όμοιος με τον δούλο; πόσο παράλογο να σε ξαπλώνω στο παχνί Εσένα που όλους μας λυτρώνεις από τον παραλογισμό της αμαρτίας μας; Υμνολογώ την ευσπλαχνία Σου".



Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2021

Χριστούγεννα (1)

 Λίγες σκέψεις για τα Χριστούγεννα (από ομιλίες πατέρων)

Α) Τα Χριστούγεννα θα τα δούμε σε άμεση συνάφεια με τη δημιουργία του ανθρώπου και την πτώση του. Ο άνθρωπος πλάσθηκε με άπειρη αγάπη από τον Θεό κατ’ εικόνα Του. Του δόθηκε θεϊκή μαγιά, θεϊκό μπόλι, η πνοή του Θεού. Του δόθηκε και το αυτεξούσιο. Χωρίς το αυτεξούσιο θα ήταν ένα παιχνίδι στα χέρια του Πλάστη Του. Το αυτεξούσιο θα τον οδηγούσε στη θέωση, δηλαδή στο «καθ’ ομοίωσιν» ή στην απώλεια. Το αυτεξούσιο είναι συνώνυμο της ευθύνης και του αγώνα. Ο Θεός βάζει στον άνθρωπο ένα αγώνισμα εγκρατείας και υπακοής. Ο άνθρωπος αποτυγχάνει. Και χάνει την παραδείσια χαρά. Ποια ήταν η παραδείσια χαρά; Ήταν η θέα και η συμμετοχή στη δόξα του Θεού. Η δόξα του Θεού, την οποία υμνούν ακατάπαυστα κι αχόρταγα κι ακούραστα οι άγγελοι, είναι φως και χαρά και γνώση και ζωή ατελεύτητη. Σ’ αυτήν μετείχαν ο Αδάμ και η Εύα. Συνεχής επικοινωνία και μέθεξη του Θεού, αυτός ήταν ο Παράδεισος. Κι όπου υπάρχει ο Θεός δεν υπάρχει ούτε φθορά, ούτε αμαρτία ούτε θάνατος. Άρα όλα αυτά δεν άγγιζαν τον άνθρωπο.
Με την πτώση ο άνθρωπος απογυμνώνεται, δηλαδή χάνει τη θεϊκή στολή, τη θεϊκή προστασία, τη θεϊκή κάλυψη. Ο χιτώνας του είναι πια το δερμάτινο σαρκίο του που κουβαλάει τα πάθη, τη φθορά, το θάνατο. Είναι γυμνός και ντρέπεται. Είναι ορφανός και φοβάται. Είναι απροστάτευτος, εκτεθειμένος στη μανία της φύσης, στους πόνους μιας σκληρής ζωής, στην ακατάπαυστη βιοπάλη. Μα ο Θεός τον αγαπά, τον αγαπά με μανία, τον καταδιώκει.
Απεργάζεται νέο σχέδιο σωτηρίας. Ο Αδάμ δεν μπόρεσε να γίνει Θεός. Αλλά ο Θεός μπορεί να γίνει άνθρωπος. Και γίνεται. Μπαίνει μέσα στον χρόνο και στον χώρο με σάρκα, με ανθρώπινη υπόσταση, ζει όπως εμείς, χωρίς μόνον αμαρτίας, και μας καλεί να Τον αναγνωρίσουμε, να τον δεχτούμε, να Τον αγαπήσουμε, να Τον ακολουθήσουμε, να γίνουμε ένα μαζί Του για να θεωθούμε.
«Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον τὸν ἄνθρωπον χερσίν ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται, τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου θείας Ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς, ὅτι δεδόξασται».
*Βλέποντας ο Κτίστης τον άνθρωπο, που με τα χέρια Του έπλασε, να χάνεται, κλίνει τους ουρανούς και κατεβαίνει και σαρκώνεται στ' αλήθεια παίρνοντας όλη την ανθρώπινη ουσία από την θεία και Αγνή Παρθένο, και γι' αυτό είναι δοξασμένος!
(Συνεχίζεται)

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2021

Έρχονται Χριστούγεννα!



Περιμένουμε με λαχτάρα τα Χριστούγεννα! Έρχονται! 

Έρχονται; Τι έρχεται; 

Έρχονται στολισμοί. Έρχονται κοινωνικές συνάξεις. Έρχονται ταξίδια για κάποιους. Έρχονται διακοπές για τα παιδιά.  Έρχονται ψώνια, ψώνια, ψώνια. Έρχεται αγωνία για την αύξηση των κρουσμάτων από τον covid...

Χριστούγεννα έρχονται; Πού είναι ό Χριστός; "Εκκωφαντικά" απών. 

Οι ευχές μας είναι πλέον "Καλές γιορτές". Ούτε το όνομά Του....

Κι όσο εξοβελίζουμε τον Χριστό από τη ζωή μας, τόσο αυτή ευτελίζεται, διασύρεται, πληγώνεται, νεκρώνεται. Στις καθημερινές ειδήσεις είναι πλέον σύνηθες να πληροφορούμαστε αφενός για δολοφονίες και μάλιστα συντροφοκτονίες, αλλά και εγκληματικές συμπεριφορές ανηλίκων και αφετέρου για εγκλήματα που έχουν σχέση με το σεξ και τη γενετήσια αξιοπρέπεια κτλ. Οι κλοπές και οι ληστείες έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα, έχουν χάσει την αίγλη τους μπροστά στα χειρότερα, ούτε ακούγονται πλέον. Ηθική σήψη, όχι απλά παρακμή!

Γιατί όμως συνδέονται με αντίστροφη σχέση ο Χριστός στη ζωή μας και η ηθική σήψη;

Γιατί όπου Χριστός εκεί αγιότητα, καθαρότητα, αλήθεια, φως, ζωή, αγάπη. Πώς να υπάρξει παρόντος του Χριστού στη ζωή και στην καρδιά μας χώρος, περιθώριο, δυνατότητα εγκληματικής ενέργειας; Το Φως διαλύει το σκοτάδι, η Αγάπη ακυρώνει το μίσος, η Καθαρότητα αποκλείει την ηθική ρυπαρότητα, η Ζωή καταργεί τον θάνατο της αμαρτίας. 

Ο άνθρωπος όταν παλεύει στη ζωή μόνος του, χωρίς ασφαλείς οδοδείκτες, χωρίς προστατευτικές μπάρες, χωρίς ηθικούς φραγμούς, διολισθαίνει σιγά-σιγά στην ανηθικότητα. Κι ούτε καταλαβαίνει πώς βρίσκεται ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος. Βέβαια εκείνο που πονάει πολύ είναι η κοινωνική έκθεση, το ρεζίλεμα! Όμως έχει ήδη προηγηθεί η έκθεση ενώπιον του Θεού. Αυτή την έκθεση δεν την υπολογίζουμε καθόλου. Ούτε που τη λογαριάζουμε. Θεωρούμε τις ιδιωτικές μας στιγμές απροσπέλαστες. Κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς αιδώ, χωρίς όρια, χωρίς αναστολές. "Όμως ουδέν κρυπτόν, ό ου μη φανερόν γενήσεται". Κάποια στιγμή όλα φανερώνονται γιατί "Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι". Θα γίνει η λάθος κίνηση που θα αποκαλύψει τη γύμνια του βασιλιά. Το επιτρέπει ο Θεός για να υπάρξει μετάνοια μέσα από τον κοινωνικό εξευτελισμό.

Πώς θα περιορίσουμε αυτά τα σηπτικά φαινόμενα στην κοινωνία μας; Υπάρχει ο δρόμος, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι διατεθειμένος να τον ακολουθήσει. Η χριστιανική ηθική -ο τρόπος ζωής που πηγάζει από το Ευαγγέλιο του Χριστού- πετροβολήθηκε και περιφρονήθηκε ως αναχρονιστική. Κι όμως η χριστιανική ηθική είναι "οι ασφαλείς οδηγίες χρήσης", το manual μιας ειρηνικής κι ευτυχισμένης ζωής. Δεν έχει ανάγκη ο Χριστός από την ηθική ζωή μας. Δεν θίγεται Εκείνος από την δική μας ασωτεία και παρεκτροπή. Εκείνος πονάει. Εκείνος κλαίει! Εμείς καταστρεφόμαστε. Για μας πονάει. Για μας κλαίει! Όταν γκρεμίσαμε κάθε όριο στις σεξουαλικές σχέσεις, όταν τα δεκατετράχρονα παιδιά θεωρείται αυτονόητο ότι θα κάνουν σεξ, όταν η μοιχεία δεν θεωρείται καν ατόπημα, όταν κάθε διαστροφή έχει γίνει αποδεκτή ως δικαίωμα, όταν επιβραβεύονται με υψηλή θεαματικότητα όλες οι τηλεοπτικές αηδίες που βρίθουν σεξουαλικών σκηνών και ανώμαλων προτύπων, δεν θίγεται ο Χριστός! Ο Χριστός πονάει για μας, ο Χριστός κλαίει για μας! Εμείς καταστρεφόμαστε! 

Ωστόσο παρά τη δική μας αδιαφορία και περιφρόνηση έρχονται Χριστούγεννα, δηλαδή έρχεται κοντά μας ο Χριστός. Έρχεται να μας βρει. Να μας αγκαλιάσει. Πάντα ο Χριστός έχει την αγκαλιά Του ανοιχτή για μας. Πάνω στο Σταυρό τα χέρια Του τα ματωμένα είναι ολάνοιχτα. "Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν". Το "ου γαρ οίδασι" περιλαμβάνει κι εμάς όλους, όχι μόνο τους σταυρωτές Του. Είναι πάντα πρόθυμος να μας αγκαλιάσει και να σφογγίσει τα δάκρυα της πονεμένης μας ύπαρξης και της διαλυμένης ζωής μας, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε το χάλι και την κατρακύλα μας και να γυρίσουμε να Τον κοιτάξουμε. Αν συναντηθούν τα βλέμματά μας δεν θα μείνει ανέγγιχτη κι ασυγκίνητη η καρδιά μας. Κι αν γίνει αυτή η συνάντηση, όλα θ' αλλάξουν.  

Αυτή ας είναι η ευχή μας για τα Χριστούγεννα που έρχονται. Αυτή ας είναι κυρίως η ευλογημένη κίνηση της καρδιάς και της ζωής μας!






Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021

"Πάντα μοι έξεστι, αλλ΄ου πάντα συμφέρει!"

 Ο Θεός, ο Παντοδύναμος, είναι "αδύναμος" μπροστά στον άνθρωπο! Για την ακρίβεια είναι αδύναμος μπροστά στο αυτεξούσιο του ανθρώπου. Πράγματι έχουμε αυτό το φοβερό προνόμιο εμείς οι άνθρωποι. Μ' ένα Του νεύμα ή μ΄έναν Του λόγο θα μπορούσε να αποκαταστήσει την απόλυτη ευταξία στον κόσμο μας. Να παύσουν οι κακίες, οι διαστροφές, οι ανισότητες του πλούτου, οι στερήσεις, οι πόλεμοι, όλα τα δεινά. Όλοι οι άνθρωποι να έχουμε νουν σώφρονα, να διάγουμε βίον ηθικόν και έντιμον κτλ, κτλ. Αλλά τότε δεν θα είχε πλάσει ΑΝΘΡΩΠΟ ο Θεός, θα είχε φτιάξει playmobil για να παίζει!

Μπροστά στο αυτεξούσιο - το ακριβότερο δώρο του Θεού και το πιο "εύθραυστο" - ο ίδιος ο Θεός σταματά. Το σέβεται απόλυτα. Ο άνθρωπος μπορεί συνεχώς να επιλέγει. "Πάντα μοι έξεστι!" 

Μπορούμε λοιπόν να επιλέγουμε -τουλάχιστον όσο μας το επιτρέπουν οι συνθήκες της ζωής μας, γιατί πάντα υπάρχουν εξωγενείς και ενδογενείς περιοριστικοί όροι. Από κει και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τι επιλέγει ο άνθρωπος; Πού κατευθύνει την ελευθερία του; Ποιοι είναι οι στόχοι του και ποια τα κίνητρα των επιλογών του;. Θέλει απλώς να επιβεβαιώνει συνεχώς την ελευθερία του ως αυτοσκοπό ή να την χρησιμοποιήσει για να φτάσει κάπου και πού είναι αυτό το κάπου; Αν η ελευθερία μου με οδηγεί σε καταστροφή, δικαιώνομαι; Κι αν κάνω μια επιλογή ελεύθερη, μπορώ να αρνηθώ τις συνέπειές της ή να υποστώ μόνο αυτές που είναι ανάλαφρες ή ευχάριστες; 

Είμαι ελεύθερος ν' αρχίσω το κάπνισμα, αλλά -μου το λένε όλοι οι γιατροί- έχω ισχυρές πιθανότητες να πάθω ΧΑΠ, καρκίνο πνευμόνων, θρομβώσεις, στεφανιαία νόσο, εγκεφαλικά κτλ. Μπορώ να επιλέξω το κάπνισμα χωρίς τις συνέπειές του;

Είμαι ελεύθερος να ξοδεύω ασυλλόγιστα τα χρήματά μου και να δανείζομαι πέρα από τις δυνάμεις μου ενώ όλοι με συμβουλεύουν να βάλω μια τάξη στα οικονομικά και στη ζωή μου γιατί θα βρεθώ χρεωμένος, θα με συντρίψουν οι δανειστές μου κτλ. Μπορώ να επιλέξω να συνεχίσω την ασυλλόγιστη ζωή μου χωρίς να υποστώ όλα τα δεινά που θα ακολουθήσουν;

Μου προτείνει η πολιτεία να εμβολιασθώ εναντίον του covid, μάλλον με παρακαλεί. Επικαλούμενος το αυτεξούσιό μου και ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας και το αναφαίρετο δικαίωμά μου να ορίζω το σώμα μου αρνούμαι τον εμβολιασμό. Άρα αναλαμβάνω και τις συνέπειες: να νοσήσω βαριά, να χρειαστώ ΜΕΘ την οποία θα στερήσω από κάποιον συμπολίτη μου με άλλο σοβαρό νόσημα, να πεθάνω, να αφήσω τα παιδιά μου ορφανά και τη γυναίκα μου χήρα, να κολλήσω άλλους στο περιβάλλον μου, συγγενείς, συνεργάτες, συνταξιδιώτες, συνεκκλησιαζόμενους, να γίνω υπεύθυνος για πιθανή βαριά νόσησή τους ή και τον θάνατό τους, να συμβάλω στην τεράστια οικονομική αναστάτωση που προκαλείται σε όλη τη χώρα λόγω της πανδημίας, να στείλω στην ανεργία κάμποσους ανθρώπους, να οδηγήσω το σύστημα υγείας της χώρας μου σε συμφόρηση και τους γιατρούς σε απόγνωση και υπερκόπωση, να κλείσω πιθανόν ξανά τα σχολεία και να στερήσω από τα παιδιά την ζωντανή σχολική ζωή... Μπορώ να αρνηθώ το εμβόλιο, αλλά θα αναλάβω και τις συνέπειες! (Το ότι δεν θα μπορώ να μπω στο cafe ή στο εστιατόριο είναι φυσικά το ελάχιστο, το τελευταίο!)

"Πάντα μοι έξεστι, αλλ' ου πάντα συμφέρει". Οι συνέπειες θα δικαιώσουν τις επιλογές μου. Αυτό το "συμφέρει" πρέπει να το αναλογιζόμαστε πριν από τις αποφάσεις μας. Πριν από κάθε μας απόφαση, είτε αυτή έχει να κάνει με θέματα της καθημερινότητας, των οικονομικών μας, των προσωπικών μας σχέσεων, είτε έχει να κάνει με τον μείζονα σκοπό της ζωής μας, με την σωτηρία μας.

Μας ενοχλεί πολύ κάθε στέρηση ή υποψία στέρησης της ελευθερίας μας. Αλλά για ποια ελευθερία αγωνιζόμαστε; Υπάρχει ελευθερία όταν ζω σ' ένα κράτος ελεύθερο και μπορώ και τριγυρνώ ελεύθερος και μπορώ και μιλώ και γράφω και εκφράζομαι αλογόκριτα και έχω το δικαίωμα να απεργώ και να διαδηλώνω και να ψηφίζω και να διεκδικώ τα δικαιώματά μου; Υπάρχει. Και είναι πολύτιμη κι έχει κατακτηθεί με ποταμούς αιμάτων κι όλη η ιστορία του ανθρωπίνου γένους συνυφαίνεται με αγώνα για ελευθερία. Είναι αρκετή; Μήπως υπάρχει και μια άλλη δυσκολότερη αλλά αξιολογότερη ελευθερία; Η ελευθερία από τον ίδιο μου τον εαυτό, ελευθερία από τα πάθη και τις εξαρτήσεις μου, ελευθερία απ΄το βόλεμα και την εγωπάθειά μου, ελευθερία από τον ατομισμό και τον δικαιωματισμό μου, ελευθερία από τον φόβο, ελευθερία από τον θάνατο! Είναι η ελευθερία με την οποία ο Χριστός μας ελευθέρωσε και την οποία ο Χριστός μας χάρισε διά του Σταυρού Του. Κι αυτή είναι το αληθινά ποθούμενο.  Κι αν φέρνω στο νου μου τη θυσία του Χριστού μας για μένα προσωπικά, πώς να χαρίσω την ελευθερία μου οπουδήποτε αλλού; Πώς να επιλέξω  οτιδήποτε με απομακρύνει από την αγάπη Του; Πώς να αδιαφορήσω για τον αδελφό μου, δι' όν Χριστός απέθανε; Τότε η ελευθερία μου παύει να είναι αυτοσκοπός, αλλά γίνεται ο δρόμος που με οδηγεί σ' αυτό που πραγματικά με συμφέρει, στην Αγάπη του Θεού. Κι αν βρω τη θεϊκή Αγάπη, δεν με ενοχλεί ούτε η εξωτερική στέρηση της ελευθερίας. Την καταθέτω ταπεινά στα πόδια Αυτού που μου την χάρισε και που ξέρω πως θα την σεβαστεί ως τη συντέλεια των αιώνων! Καταθέτω την ελευθερία χωρίς να την χάσω και κερδίζω την Άπειρη Αγάπη, το αληθινό συμφέρον! "Πάντα μοι έξεστιν, αλλ΄ου πάντα συμφέρει".




 

Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021

Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

 



Λίγο έξω απ΄την μικρή την πόλη της Ναΐν
συναπαντιέται η Ζωή με μια νεκροπομπή!
Ο θάνατος πολύ σκληρά χτύπησε τούτη τη φορά:
Μάνα κηδεύει το παιδί κι είναι ο γιος μονογενής
κι η μάνα είναι χήρα!
Ακόμα κι η Ζωή πονά και συγκινείται
κι αφήνει να φανερωθεί το μεγαλείο κι η δύναμή της!
"Σήκω, παιδί μου!"... κι ο νεκρός ξυπνά!!!!
Και παραδίνεται στη χήρα μάνα που τρέμει σύγκορμη
από την απροσδόκητη χαρά και του Θεού την παντοδυναμία!

Τότε και σήμερα η Ζωή περιδιαβαίνει
στου κόσμου τις ρύμες,τα στενά, τα μονοπάτια,
κι επιζητεί τον γιο, τον μονογιό, που είναι νεκρός να συναντήσει!
Θα πει σε μένα και σε σένα, θα πει στον πονεμένο τον καθένα:
"Σήκω, παιδί μου! Ανάστα! Στο θάνατο δεν είσαι χαρισμένος!
Πάρε ζωή! Πάρε Ζωή αληθινή! Ζωή ως τα τρίσβαθα της ύπαρξής σου!
Γύρνα και δες τη δόλια μάνα σου με τι λαχτάρα καρτερά!
Η Εκκλησία, μια ανοιχτή αγκαλιά, να σε καλοδεχτεί
αναστημένο κι όμορφο, λαμπρό, ασπροφορεμένο!
Σήκω, παιδί μου! Ανάστα!"

Στη λειτουργία της Κυριακής την αναστάσιμη
η Ανάσταση, η Ζωή με περιμένει!
Εγώ ο γιος, ο μονογιός της χήρας της Ναΐν
πάω να τις βρω, τι είμαι νεκρός και λαχταρώ ζωή!
Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2021

Δάσκαλε!



Δάσκαλε που σου έλαχε 

τις παιδικές ψυχούλες να σμιλέψεις,

μην αποκάμεις απαλά τη σμίλη να χτυπάς.

Θέλει δουλειά, θέλει πολλή υπομονή,

θέλει καρδιά, μα θέλει ...

θέλει προσευχή και προσοχή!

Για νάναι αυτό που απ' τα χέρια σου θα βγει

έν' αριστούργημα,

μια εικόνα ομορφοπλασμένη!

Πρέπει να μάθουν γράμματα, 

γράμματα και σπουδάματα οι νεαροί βλαστοί,

μα πρέπει πιότερο να μάθουν  

της αγάπης και της σωφροσύνης τα πατήματα,

να νιώσουν δυνατοί κι ωφέλιμοι, 

ν' αγκαλιαστούν θερμά 

για να μπορέσουνε κι αυτοί με τη σειρά τους ν' αγκαλιάσουν.

Να μάθουν να κοιτούν ψηλά, 

ν' αναγνωρίζουν το Δημιουργό τους.

Να μάθουν να κοιτούν και χαμηλά, 

για να μην υπεραίρεται ο νους τους.

Να μάθουν ν΄αγωνίζονται σωστά 

και τίμια στη ζωή να προχωρούν.

Να μάθουν σεβασμό.

Να μάθουν ν΄αγαπούνε την πατρίδα.

Να πληρωθεί το είναι τους 

με πίστη, ελπίδα κι αισιοδοξία.

Πόση δουλειά έχεις, δάσκαλε!

Κράτα γερά!

Το μέλλον μας σε σένα ακουμπά! 

Γίνε το φως!

Μόνο το φως νικάει το σκοτάδι! (Σ.Κ.)

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2021

Το τρομακτικό πείραμα σε συνθήκες ιδανικής κοινωνίας. «Σύμπαν 25»



Το τρομακτικό πείραμα σε συνθήκες ιδανικής κοινωνίας. «Σύμπαν 25»

  • Home
  • Το τρομακτικό πείραμα σε συνθήκες ιδανικής κοινωνίας. «Σύμπαν 25»
By: e-team Posted on 06/08/2020

Η δημιουργία μιας ιδανικής κοινωνίας, οι συνθήκες ιδανικής ζωής απειλούν τελικά την επιβίωση του ανθρώπινου είδους; Το πείραμα που ακολουθεί θα σας αφήσει άφωνους για το πώς συμπεριφέρονται οι κοινωνίες σε ιδανικές συνθήκες επιβίωσης.

Σύμπαν 25

"Το πείραμα ονομάστηκε «Σύμπαν 25» και αποτελεί ένα από τα τρομακτικότερα πειράματα στην ιστορία της επιστήμης.

Μέσα από τη συμπεριφορά μιας αποικίας ποντικιών, γίνεται μια απόπειρα για να εξηγήσουν οι επιστήμονες τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Ο Αμερικανός επιστήμονας John Calhoun, έφτιαξε έναν «ιδανικό κόσμο» μέσα στον οποίο θα ζούσαν και θα αναπαράγονταν εκατοντάδες ποντίκια.

Ο Calhoun δημιούργησε έναν «Παράδεισο ποντικιών», σ’ έναν ειδικά σχεδιασμένο χώρο όπου τα τρωκτικά είχαν αφθονία σε φαγητό και νερό, καθώς επίσης και έναν μεγάλο χώρο για να ζουν.

Στην αρχή, τοποθέτησε τέσσερα ζευγάρια ποντικιών που σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν να αναπαράγονται, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός τους να μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς.

Ο Calhoun παρατήρησε πως έπειτα από 315 ημέρες ο πολλαπλασιασμός τους άρχισε να μειώνεται αισθητά.

Όταν ο αριθμός των τρωκτικών έφτασε στο 600, σχηματίστηκε μια ιεραρχία ανάμεσά τους και τότε έκανε την εμφάνισή της μια ομάδα ποντικιών που τους ονόμασε οι «άθλιοι».

Τα μεγαλύτερα αρσενικά άρχισαν να επιτίθενται απέναντι σε αυτή την ομάδα, με αποτέλεσμα πολλά αρσενικά να αρχίσουν να «καταρρέουν» ψυχολογικά. Αυτό είχε ως συνέπεια να μην προστατεύουν τα θηλυκά και αυτά με τη σειρά τους να γίνουν επιθετικά απέναντι στα μικρά τους.

Όσο πέρναγε ο καιρός, τα θηλυκά έδειχναν όλο και περισσότερο επιθετική συμπεριφορά, στοιχεία απομόνωσης και έλλειψη διάθεσης αναπαραγωγής. Παρατηρήθηκε υπογεννητικότητα και, παράλληλα, αύξηση θνησιμότητας στα νεότερα τρωκτικά.

Τότε, εμφανίστηκε μια νέα κατηγορία αρσενικών τρωκτικών, τα  «όμορφα ποντίκια» όπως τα ονόμασε ο Calhoun. Τα «όμορφα ποντίκια» αρνιόντουσαν να ζευγαρώσουν με τα θηλυκά ή να πολεμήσουν για τον χώρο τους. Το μόνο που τα απασχολούσε ήταν το φαγητό και ο ύπνος.

Στην επόμενη φάση τα «όμορφα αρσενικά» και τα απομονωμένα πλέον θηλυκά αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Όσο πέρναγε ο καιρός, η θνησιμότητα των νεαρών έφτασε στο 100% και η αναπαραγωγή στο μηδέν. Ο πληθυσμός πλέον ήταν υπό εξαφάνιση και ταυτόχρονα παρατηρήθηκε ομοφυλοφιλία, ενώ αυξήθηκε ο κανιβαλισμός, παρά το γεγονός ότι υπήρχε άφθονο φαγητό.

Μετά από  1.780 ημέρες από την αρχή του πειράματος, πέθανε και το τελευταίο ποντίκι.

Ο John Calhoun επανέλαβε το ίδιο πείραμα άλλες 25 φορές και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Το επιστημονικό έργο του John Calhoun χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο ερμηνείας της κοινωνικής κατάρρευσης και η έρευνά του λειτουργεί ως άξονας μελέτης της αστικής κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας".


Ομολογώ πως μέσα στην εκφυλισμένη και καταρρέουσα κοινωνία των ποντικιών είδα πολλά στοιχεία που προσομοιάζουν ή ταυτίζονται με στοιχεία των σύγχρονων κοινωνιών του ανεπτυγμένου κόσμου. Οδεύουμε άραγε προς το τέλος αναπόδραστα; Η ευμάρεια όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα του ανθρώπου, αλλά τορπίλισε αυτή  την επιβίωσή του; Η απογραφή πληθυσμού που ξεκινά αυτόν τον μήνα, φοβάμαι, πως θα επιβεβαιώσει αυτό το σενάριο της κατάρρευσης. Ας πάρουμε βαθιές ανάσες!

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021

Προσκύνημα στην Άνδρο και Τήνο (3)

 Φθάνουμε μπροστά στο ναό της Παναγίας Ευαγγελίστριας στις 6 το απόγευμα. 

Ο ναός κατασκευάσθηκε στο σημείο που βρέθηκε η ιερή εικόνα της καθ΄υπόδειξη της ίδιας της Θεοτόκου στην Οσία Πελαγία το 1823. Η είδηση της εύρεσης της εικόνας στο δεύτερο χρόνο της Εθνεγερσίας θεωρήθηκε ως εκδήλωση εύνοιας της Παναγίας μας στον δίκαιο αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία. Με πολλή πίστη και ενθουσιασμό από πολλά μέρη της σκλαβωμένης ακόμα Ελλάδας κατέφθαναν προσκυνητές. Ανάμεσά τους ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο Ανδρέας Μιαούλης και πολλοί άλλοι. Η ανέγερση ενός ναού μεγαλοπρεπούς και επιβλητικού αντάξιου της οφειλόμενης στην Παναγία μας τιμής κι ευγνωμοσύνης έγινε τάμα του έθνους. Μέσα σε δέκα χρόνια είχε ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτήματος με πολύ κόπο και πολλές προσφορές και συνδρομές από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό. Μεγάλες ποσότητες μαρμάρων μεταφέρθηκαν κυρίως από τον αρχαιολογικό χώρο της γειτονικής Δήλου. Κι έτσι υψώθηκε αυτό το επιβλητικό οικοδόμημα από λευκό μάρμαρο, το πρώτο αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Χτισμένος σ' ένα ύψωμα πάνω από τη Χώρα της Τήνου ο ναός της Παναγίας είναι το στεφάνι της! 

Αρχιτέκτονας ο Εμμανουήλ Καλονάρης από τη Σμύρνη, με καταγωγή ωστόσο από την Τήνο, σχεδίασε έτσι τον ναό ώστε να δέχεται προσκυνητές. Είναι μια τρίκλιτη βασιλική με μεγάλο εξώστη στη δυτική πλευρά της. Μπαίνοντας αριστερά από την κεντρική είσοδο είναι το εικονοστάσι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας κατάφορτο από τάματα, όπως εξάλλου και  όλος ο ναός. 


Πολύ επιβλητικό είναι το καμπαναριό που αρχικά είχε ύψος 34 μ. Αργότερα για λόγους ασφαλείας λόγω των ισχυρότατων βοριάδων που πνέουν στο νησί ανακατασκευάσθηκε σε ύψος 29 μέτρων. Σχεδιαστής του ο Ιωάννης Φιλιππότης από τον Πύργο και επιβλέπων ο ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος. Πρότυπο του σχεδιασμού του το περίφημο κωδωνοστάσιο της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης.

Λίγος ο κόσμος που είναι στη σειρά για να προσκυνήσει κι έτσι πολύ γρήγορα βρισκόμαστε μπροστά στην Παναγιά. Κατάφορτο το εικόνισμα από αναθήματα.

 Δέος και συγκίνηση και μυστικές δεήσεις και ευχαριστίες και ταξίματα και πόνος ακουμπισμένος στην "ποδιά" της και δάκρυα και καρδιακοί στεναγμοί...Πόσα δέχεται η Παναγιά μας! Πόσοι καταθέτουν στην αγάπη της τους καημούς και τα βάσανά τους ή την ευγνωμοσύνη τους για τις ευεργεσίες της!

Ψάλλεται ο Εσπερινός κι έχουμε το χρόνο να μείνουμε να τον παρακολουθήσουμε.

Βγαίνοντας επισκεπτόμαστε και τα πέριξ αξιοθέατα: Πρώτ' απ' όλα τους χώρους στο ισόγειο του ναού, δύο θολοσκέπαστα κλίτη που επικοινωνούν μεταξύ του με καμάρες. Στο κέντρο το παρεκκλήσι όπου τελούνται οι βαπτίσεις και αριστερά το Αγίασμα. 

Δεξιά εντυπωσιακό και φορτωμένο μνήμες το Μαυσωλείο της Έλλης με το οστεοφυλάκιο των θυμάτων του καταδρομικού Έλλη μια μινιατούρα του πλοίου και τα απομεινάρια μιας τορπίλης να μαρτυρούν σιωπηλά αλλά συγχρόνως ξεκάθαρα την ιταλική ατιμία και την "εμπλοκή" της Παναγίας της Τήνου και στο δεύτερο μεγαλειώδες κεφάλαιο της ιστορίας μας, στον πόλεμο του '40. Και στον αγώνα του '21 και στον πόλεμο του '40 η Παναγία η Ευαγγελίστρια ήταν παρούσα και υπέρμαχος  των Ελλήνων. Των Ελλήνων που την αγάπησαν και την τίμησαν και την παρακάλεσαν να είναι βοηθός τους σε αγώνες τίμιους και ιερούς.  Άραγε σήμερα θα ήταν...;

Πολύ ενδιαφέρουσα η Πινακοθήκη του ναού με έργα σπουδαίων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων, κυρίως των Τηνίων Νικηφόρου Λύτρα και Νικολάου Γύζη, όπως και η Έκθεση εικόνων, όπου μεταξύ των εκθεμάτων μπορεί κανείς να δει και την Χάρτα του Ρήγα, μία από τις 51 αυθεντικές που σώζονται.

Μπροστά στο εξωτερικό περιτείχισμα είναι πολύ εντυπωσιακό το βοτσαλωτό δάπεδο σε μεγάλη έκταση.

Μας συγκινούν δυο γυναίκες που ανεβαίνουν γονατιστές εκπληρώνοντας.. ποιο άραγε πονεμένο τάμα τους. Η μία δεν έχει λάβει κανένα προστατευτικό μέτρο για τα γόνατα και τα χέρια της. Φαίνεται πως πονάει πολύ, αλλά συνεχίζει με μεγάλη δυσκολία. Ποιος εσωτερικός πόνος και ποια ελπίδα την κάνουν να ξεπερνά τον ολοφάνερο δριμύ σωματικό πόνο! Κι εκεί στην άκρη του ανήφορου και το άγαλμα της ανώνυμης γονατιστής γυναίκας. Δεν υπάρχει πρόσωπο, μόνο το ταπεινό σώμα. Στη θέση του προσώπου που ίσως το αφάνισε ο πόνος, ας μπει το πρόσωπο καθεμιάς ή και καθενός που προσέρχεται ταπεινός γονατιστός ικέτης στην Παναγία.

Η μαρμαρόστρωτη Λεωφόρος Μεγαλόχαρης από την προκυμαία ως το ναό.

Αριστερά "τω προσβλέποντι" ο διάδρομος για όσους την ανεβαίνουν γονατιστοί

Αναχωρούμε στις 8 περίπου για το ξενοδοχείο μας, το "Ωκεανίς" στην νότια άκρη της Χώρας. Πολύ καλή η τακτοποίησή μας στα δωμάτια. Παρά την κούραση της ημέρας μια βραδυνή βόλτα είναι ελκυστική. Φυσάει πολύ. Είναι όμορφη η θέα του φωτισμένου ναού της Παναγίας στο ύψωμα. Στα στενάκια λίγα ψώνια- κυρίως τα φημισμένα αμυγδαλωτά-και επιτέλους ξεκούραση.

Ο ναός και το καμπαναριό φωτισμένα 


Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου

Μέχρι τις 11 παρά τέταρτο που αναχωρεί το πλοίο μας έχουμε την ευκαιρία να καταφύγουμε πάλι στην Παναγία. Κάθε πρωί τελείται Θεία Λειτουργία. Οι περισσότεροι ανηφορίζουμε προς τον ναό. Είναι πολύ κατανυκτική η ακολουθία, ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία. Στην επιστροφή παίρνουμε το πρόγευμά μας σε χαρτοσακούλα -αυτή είναι η πολιτική του ξενοδοχείου εν μέσω κορωνοϊού-  και τρώμε στα δωμάτιά μας . Στις 10.15 φορτώνουμε βαλίτσες και αναχωρούμε για το λιμάνι. Στην ώρα του το πλοίο. Είναι πάλι το Super Ferry II. Επιστρέφουμε στη Ραφήνα αφού πιάσουμε Γάβριο και χαιρετήσουμε ακόμη μια φορά την Άνδρο.

Στη Ραφήνα έχουμε περίπου τρία τέταρτα για μεσημεριανό φαγητό. Μοιραζόμαστε στα ταβερνάκια της προκυμαίας και όπως ορίσαμε στις τέσσερις παρά είκοσι αναχωρούμε για την τελευταία μας προσκυνηματική επίσκεψη, στον Άγιο Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Περνάμε από το Μάτι, από τη λεωφόρο Μαραθώνος. Βλέπουμε τα καμένα του '18. Κάπου μια πινακίδα λέει "Κόκκινο λιμανάκι". Ζωντανεύουν φριχτές μνήμες. Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μια ακόμη πυρκαγιά στη Νέα Μάκρη, αρκετά κοντά στη Μονή του Αγίου Εφραίμ προκάλεσε αρκετές υλικές ζημιές. Ατέλειωτος πύρινος εφιάλτης επισκέπτεται κάθε χρόνο την πατρίδα μας. 

Στο Μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ συναντούμε άλλα δυο λεωφορεία, -τουλάχιστον το ένα με Κύπριους. Μεγάλη ουρά αναμονής. Πολύ γνωστός κι αγαπημένος Άγιος με πολλά θαυμάσια ευεργετήματα να του πιστώνονται. Μαρτύρησε στα χέρια των Οθωμανών το 1426 εδώ που και τότε ήταν τόπος άσκησης και μοναχικών αγώνων γνωστός ως "Όρος των αμώμων". Σώζεται μέχρι σήμερα το δέντρο, η μουριά, όπου τον κάρφωσαν.  Φανερώθηκε στη Μοναχή Μακαρία η οποία με θεϊκή έμπνευση και παρόρμηση ανακάλυψε το άφθαρτο σκήνωμά του το 1950. "«Γονάτισα με ευλάβεια και ασπάστηκα το σκήνωμα του Αγίου και αισθάνθηκα βαθιά την έκταση του μαρτυρίου του. Η ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση, απέκτησα μεγάλο θησαυρό, και παίρνοντας το χώμα με προσοχή έβλεπα την αρμονία του σκηνώματός του, που, αν και τόσους αιώνες μέσα στη γη, δεν είχε αλλοιωθεί», έγραψε η ηγουμένη Μακαρία περιγράφοντας τα όσα συνταρακτικά τής συνέβησαν. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 2011. Πλήθος πιστών καθημερινά προσκυνά το άγιο λείψανό του.


Μετά την προσκύνηση βγαίνουμε στον περίβολο και συγκεντρωνόμαστε για μια αναμνηστική φωτογραφία. Το όμορφο ταξίδι μας ολοκληρώνεται. 



Στον Άγιο Στέφανο αποχαιρετούμε το ζεύγος Αντωνίου ευχόμενοι να αξιωθούμε ξανά να συνταξιδεύσουμε.

Η επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη χωρίς απρόοπτα, με ωφέλιμα ακούσματα και την Παράκληση στην Παναγία μας, με δυο στάσεις, στον Άγιο Κωνσταντίνο και στη Λεπτοκαρυά.  Λίγο πριν τη δωδεκάτη ευχαριστούντες Θεώ φθάνουμε αισίως στην Πλατεία Αριστοτέλους.

Εις το επανιδείν, αγαπητοί συνεκδρομείς! Ας είναι βοήθειά μας η Παναγία και οι Άγιοι που αξιωθήκαμε να προσκυνήσουμε!

Οι διαδρομές μας


Τήνος-Ραφήνα με στάση στο Γάβριο


Ραφήνα - Νέα Μάκρη



Νέα Μάκρη-Θεσσαλονίκη

*Πολλές ευχαριστίες οφείλουμε στον εξαιρετικό οδηγό και πράκτορά μας, ο οποίος μας έκανε και πολλές ξεναγήσεις. (Κώστας Mπουλογιώργος, Πρακτορείο Liotsis Travel)





Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2021

Προσκύνημα στην Άνδρο και Τήνο (2)

 Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου

Πολύ πρωινό το εγερτήριο. Φορτώνουμε τα πράγματά μας στο λεωφορείο μας, αλλά εμείς επιβιβαζόμαστε στο τοπικό λεωφορείο με οδηγό και πάλι τον κ.Αντώνη. Παίρνουμε μαζί μας και το πρωινό μας συσκευασμένο σε χαρτοκούτια. Αποχαιρετούμε το Μπατσί μόλις αρχίζει να χαράζει και κατευθυνόμαστε βόρεια προς το Γάβριο. Στις 10 θα πάρουμε το πλοίο για την Τήνο. Πρώτα όμως θα λειτουργηθούμε στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής  που απέχει δέκα λεπτά από το λιμάνι, αλλά βρίσκεται λίγο ανατολικότερα, σκαρφαλωμένη σε μια κορυφή σαν μια πραγματική αετοφωλιά. Πριν από εμάς με ταξί έφυγαν ο π.Λουκάς και οι ψάλτες μας, ο Νίκος και ο Γιώργος, για να αρχίσουν εγκαίρως τον Όρθρο. Τα χρονικά μας περιθώρια είναι λίγο περιορισμένα. Ωστόσο με λίγο γρήγορο ρυθμό τελείται και ο Όρθρος και η Αρτοκλασία για την υγεία της Μαρίας και της οικογενείας της και η Θ.Λειτουργία που είναι ιδιαίτερα κατανυκτική. 

Η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής έχει κι αυτή φρουριακή αρχιτεκτονική, όπως και τα άλλα μοναστήρια που επισκεφθήκαμε, προφανώς για τον φόβο των πειρατών που λιμαίνονταν τις θάλασσες. Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο ανέγερσής της. Πρώτη καταγεγραμμένη χρονολογία είναι το 1325 και αφορά έγγραφο της Μονής και αργυρή εικόνα. Εικόνες του 14ου και 16ου αιώνα, μουσείο με ιερά άμφια και σκεύη, σημαντική βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία και χειρόγραφα και μια μικρή συλλογή προϊστορικών εργαλείων υπάρχουν στη Μονή. Τη μεγάλη της ακμή γνώρισε στα τέλη του 17ου αιώνα με 100 περίπου μοναχούς. Από το 1928 λειτουργεί ως γυναικεία μονή μέχρι σήμερα. 

Σε δυο ηλικιωμένες πλέον μοναχές έχει πέσει το βαρύ φορτίο της συντήρησής της και είναι δυσβάσταχτο. Η ηγουμένη Παρθενία μας παρακαλεί να βρούμε κάποια κοπέλα που θα ήθελε να μονάσει κοντά τους. Πολύ δύσκολο φαίνεται...


Η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής

Είναι ενδιαφέρουσα η παράδοση της ίδρυσής της: Επεχειρείτο η ανέγερση ενός μοναστηριού βορειότερα, αλλά κάθε βράδυ οι εργάτες που δούλευαν εκεί έχαναν τα εργαλεία τους, τα οποία μυστηριωδώς εξαφανίζονταν. Κάποιος κάτοικος της περιοχής με προβλήματα όρασης περνούσε διψασμένος από την περιοχή. Μάταια αναζητούσε νερό. Πέρασε από κοντά του ένα μικρό κοπάδι γίδια που είχαν βρεγμένη τη μουσούδα τους. Κατάλαβε πως κάπου κοντά υπήρχε πηγή. Πράγματι την βρήκε. Βρήκε όμως εκεί και μια κοπέλα η οποία τον προέτρεψε να πλύνει και το πρόσωπό του και ειδικά τα μάτια του. Η όρασή του θεραπεύεται. Η γυναίκα τού αποκαλύπτει πως είναι η Παναγία και του ζητάει να μεταφέρει στους εργάτες που δούλευαν για το μοναστήρι την παράκλησή της, να εγκαταλείψουν εκείνη την τοποθεσία και να έρθουν εδώ κοντά στην πηγή να χτίσουν το Μοναστήρι στο όνομά της και μάλιστα να το αφιερώσουν στην ιαματική και ζωοπάροχο χάρη της, στην Ζωοδόχο Πηγή.

Μετά τη Θεία Λειτουργία κερνιόμαστε καφέ και άρτο, μοιραζόμαστε και το πρωινό μας και αναχωρούμε πολύ βιαστικά είναι αλήθεια, αλλά... σίγουρα το πλοίο δεν θα περιμένει εμάς.


Παίρνουμε το πρόγευμά μας στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής

Αναχωρούμε στην ώρα μας από το Γάβριο για την Τήνο. Τα δυο νησιά σχεδόν ενώνονται μεταξύ τους. Τα λιμάνια τους όμως απέχουν αρκετά. Περίπου μιάμιση ώρα κρατάει το ταξίδι μας κι έχουμε πάντα στ' αριστερά μας αρκετά κοντινή θέα πρώτα της Άνδρου και μετά όλης σχεδόν της Τήνου. (Το Γάβριο είναι στο βόρειο μέρος της Άνδρου και το λιμάνι της Τήνου στα νότια του νησιού)

Νησί του Αιόλου λέγεται η Τήνος και επιβεβαιώνει κι αυτή τη φορά την επωνυμία της. Αλλάζουμε λίγο το αρχικό μας πρόγραμμα. Θα ξεκινήσουμε από την Μονή Κεχροβουνίου, όπου εμόνασε η Οσία Πελαγία. Αρκετός κόσμος περιμένει για να μπει. Μας ζητούν πιστοποιητικά εμβολιασμού. Μας θερμομετρούν. Μετά από λίγη αναμονή εισερχόμαστε. Το Μοναστήρι αυτό είναι ιδιαίτερο. Αποτελείται από μικρά κοινόβια (δύο-τριών μοναζουσών) που υπακούουν σε ένα ηγουμενοσυμβούλιο. Περίπου τριάντα μοναχές εγκαταβιώνουν σήμερα σε μικρά σπιτάκια που συνδέονται με γραφικά στενά. Το όλο κτιριακό συγκρότημα έχει την όψη ενός μικρού χαρακτηριστικού κυκλαδίτικου οικισμού. Στο ψηλότερο σημείο βρίσκεται το κελλάκι της Οσίας Πελαγίας.


Η είσοδος της Μονής από μέσα


Τα κελλάκια σαν μικρά κυκλαδίτικα σπιτάκια


Το κελλάκι της Οσίας Πελαγίας


Η εμφάνιση της Κυρίας Θεοτόκου στην Οσία Πελαγία

Η Οσία Πελαγία, κόρη ιερέως, όταν ορφάνεψε στα 12 της χρόνια, κατέφυγε με προτροπή της μητέρας της στη θεία της που εμόναζε στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κεχροβούνι. Στα 15 της έγινε μοναχή. Ήταν αφιερωμένη στην προσευχή και πολύ ευσπλαχνική στις αδελφές. Όταν ήταν 73 ετών, στις 23 Ιουλίου του 1822, επανειλημμένως της παρουσιάστηκε η Παναγία και της ζήτησε να ενεργήσει ώστε να αποκαλυφθεί το "ερειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στον αγρό του Αντ. Δοξαρά". Οι αρχικοί της δισταγμοί εκάμφθησαν με την τρίτη εμφάνιση της Παναγίας. Μετά από μια τεράστια προσπάθεια -που κράτησε μήνες και στην οποία εκατοντάδες Τήνιοι συνέδραμαν- αποκαλύφθηκαν πρώτα ένας αρχαίος ναός του Διονύσου και ο Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και τέλος μετά από αρκετές απογοητεύσεις στις 30 Ιανουαρίου του 1823 η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου από την αξίνα του Δημήτρη Βλάσση. 
Η Μονή πανηγυρίζει στις 23 Ιουλίου. Αυτή την ημέρα η εικόνα της Ευαγγελίστριας μεταφέρεται στο Κεχροβούνι, όπου παραμένει όλη την ημέρα. Το βράδυ επιστρέφει στην Τήνο με συνοδεία πλήθους πιστών οι οποίοι κρατούν φαναράκια αναμμένα τηρώντας έτσι ένα παλιό έθιμο, ενθυμούμενοι μάλλον το πρώτο βράδυ της ευρέσεως της εικόνας που την συνόδευσε όλος ο λαός κρατώντας κεριά και φαναράκια από τον τόπο της ευρέσεως μέχρι τον ναό των Ταξιαρχών που ήταν ο μητροπολιτικός ναός της Τήνου.


Το Κεχροβούνι κι όλη η διαδρομή ως την Τήνο γεμίζουν αναμμένα φαναράκια.

Αναχωρούμε από το Κεχροβούνι με κατεύθυνση βόρεια προς τον Πύργο. Ακούμε την ξενάγηση για την ιστορία και την γεωγραφία του νησιού. Είναι ξερό νησί. Καμιά σχέση με την Άνδρο. Κι όμως έχει την ομορφιά του. Στολίδια του: οι διάσημοι περιστεριώνες του που τους βλέπουμε κυρίως σε απάνεμα κάπως μέρη, αληθινά καλλιτεχνήματα, λιθοκεντήματα, μνημεία λαϊκής τέχνης. Καθένας έχει διαφορετικό σχέδιο. Σίγουρα είναι δείγμα ευμάρειας. Αν τα περιστέρια είχαν τέτοια σπίτια...! Τα περιστέρια εκτρέφονταν για το κρέας, αλλά και για τα περιττώματά τους που θεωρούνται εξαιρετικό λίπασμα. Με το αίμα και την καρδιά τους παρασκεύαζαν θεραπευτικές κρέμες. Ενώ -ακούγεται λίγο σκληρό- αλλά αποτελούσαν και θαυμάσιο στόχο για όσους επιθυμούσαν να εξασκηθούν στη σκοποβολή.880 περιστεριώνες έχουν καταμετρηθεί.



Ένα μικρό δείγμα από τους πάμπολλους περιστεριώνες
Το κάτω μέρος χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικός χώρος.

Άλλο στολίδι της χρυσής τηνιακής υπαίθρου είναι τα κάτασπρα εξωκλησάκια της που ξεπροβάλλουν σε κάθε ραχούλα και ύψωμα αλλά και δίπλα στη θάλασσα, φρουροί ακοίμητοι του νησιού.



Και το τρίτο στολίδι, οι ξερολιθιές που φτιάχνουν τις πεζούλες για να εξασφαλιστεί λίγη καλλιεργήσιμη γη, τις "σκάλες" ή "χαλιά" όπως τις λένε οι ντόπιοι. "Χειροποίητο νησί" την ονόμασε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αφού και για να συγκρατηθεί το λιγοστό χώμα πρέπει να επέμβουν με κόπο και μεράκι τα ανθρώπινα χέρια.

 

Ξερολιθιές στην Τήνο

Μπροστά μας ο χαρακτηριστικός βράχος του Εξώμβουργου


Και πιο κάτω βλέπουμε τον Βώλακα με τους τεράστιους στρογγυλούς μονόλιθους, ένα πολύ ιδιαίτερο γεωλογικό φαινόμενο.


Κάνουμε μια στάση έξω από το χωριό Υστέρνια. Θέλουμε να επισκεφθούμε τον τάφο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Κοτσώνη. Υπήρξε πολύ αξιόλογη μορφή και αδίκησε πολύ το σημαντικό του έργο η σύνδεσή του με το απριλιανό καθεστώς. Ας παραβλέψουμε το δεύτερο κι ας τιμήσουμε το πρώτο. Ο τάφος βρίσκεται σε ένα ύψωμα. Κατεβαίνουμε από το λεωφορείο και νομίζουμε πως θα μας σηκώσει ο άνεμος. Φυσάει τρελά. Κάτω στο βάθος η θάλασσα στραφτοκοπάει. Διαβάζουμε τρισάγιο για τον Ιερώνυμο και για τους φίλους μας που συμμετείχαν σε παλιότερες εκδρομές, αλλά τώρα αναπαύονται "εις τας αιωνίους μονάς" και δροσίζονται "εις τας αυλάς του Κυρίου". Αιωνία τους η μνήμη! Η Κατερίνα έχει φροντίσει για τα κόλλυβα που κατά γενικήν ομολογία είναι τα νοστιμότερα κόλλυβα που έχουμε φάει!!!!! Θα την προτιμήσουμε και στο μέλλον!


Στον τάφο του Ιερώνυμου

*Όποιος θέλει μπορεί σ' αυτόν τον σύνδεσμο Τρισάγιο στον τάφο του Ιερώνυμου να κάνει λήψη και να δει το video.


Ναός  Αγίου Αθανασίου δίπλα στο μνήμα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου

Συνεχίζουμε για τον Πύργο. Το λεωφορείο μάς αφήνει στην είσοδο του χωριού. Αυτό το χωριό είναι ένα υπαίθριο μουσείο γλυπτικής, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα, ένα χάρμα οφθαλμών. Πατρίδα του Γιαννούλη Χαλεπά, του Νικηφόρου Λύτρα και του Δημήτρη Φιλιππότη και έδρα Σχολής Καλών Τεχνών με εξειδίκευση στην γλυπτική, είναι ίσως το ομορφότερο χωριό των Κυκλάδων. Το καλλιτεχνημένο μάρμαρο σε περίσσεια. Ακόμα και η στάση των λεωφορείων είναι μαρμάρινη. Μαρμάρινες βρύσες, υπέρθυρα, προτομές , μαρμαρόστρωτοι δρόμοι με πολύ μεράκι και γούστο φιλοτεχνημένα, κάτασπρα σπίτια με έντονα βαμμένες τις εξώθυρες και όμορφα μαγαζάκια -με μαρμαροτεχνήματα και άλλα ενδιαφέροντα χειροτεχνήματα- δημιουργούν ένα οικιστικό σύνολο που χαίρεσαι να το περπατάς και να το φωτογραφίζεις. Ό,τι και να γράψουμε είναι φτωχό. Επισκεπτόμαστε το σπίτι του Γαννούλη Χαλεπά και το Μουσείο Τηνίων καλλιτεχνών. Αξίζει πολλά το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας το οποίο είναι κάπως έξω από το χωριό. Πρέπει να πάμε με το λεωφορείο κάνοντας έναν γύρο του χωριού. Ωστόσο η ώρα έχει περάσει, πρέπει να εξασφαλίσουμε και λίγη ώρα για το γεύμα και αν καθυστερήσουμε κι άλλο θα φθάσουμε αργά στην Παναγία. Αφήνουμε λοιπόν το Μουσείο με κοινή απόφαση και συνεχίζουμε για τον Πάνορμο που είναι το επίνειο του Πύργου, το μόνο φυσικό λιμάνι της Τήνου, ο σταθμός μεταφοράς και εξαγωγής του τηνιακού μαρμάρου και εισαγωγής του σταριού στο νησί. Στην κατοχή ήταν ο σταθμός διαφυγής πρός τη Μέση Ανατολή. Είναι το Παλέρμο της Τήνου, όπου καταφεύγουν και σήμερα πολλά σκάφη για να προστατευθούν από τους φοβερούς βοριάδες που χτυπούν το νησί. Μοιραζόμαστε στα ταβερνάκια του για φαγητό και καφεδάκι και αναχωρούμε για την Παναγία πλέον γύρω στις 5.30


Η μαρμάρινη στάση λεωφορείων στον Πύργο


Προτομή του Γιαννούλα Χαλεπά μπροστά στην οικία του


Μπροστά στο Μουσείο Τηνίων καλλιτεχνών στον Πύργο


Αφιέρωμα στους απανταχού της γης Πανορμίτες λιθοξόους


Μαρμάρινη κρήνη στον Πύργο


Γιαννούλης Χαλεπάς! Πόσο τραγική η ζωή του! Πόσο τεράστιο το έργο του!



Πανέμορφος ο Πύργος
Κάθε γωνιά του μια ιδιαίτερη ομορφιά


Πάνορμος, το μόνο φυσικό λιμάνι της Τήνου


Η βραχονησίδα Πλανήτης με τον ερειπωμένο σήμερα φάρο 
στην είσοδο του λιμανιού του Πανόρμου



(Συνεχίζεται)

Οι διαδρομές μας


Μπατσί προς Μονή Ζωοδόχου Πηγής Άνδρου


Γάβριο-Τήνος



Τήνος -Κεχροβούνι



Κεχροβούνι- Υστέρνια-Πύργος



Πύργος - Πάνορμος

Πάνορμος - Τήνος

Ευχαριστώ θερμά τον π.Λουκά για τα ακριβή γραφήματα των διαδρομών!!