Αναγνώστες

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021

"Πάντα μοι έξεστι, αλλ΄ου πάντα συμφέρει!"

 Ο Θεός, ο Παντοδύναμος, είναι "αδύναμος" μπροστά στον άνθρωπο! Για την ακρίβεια είναι αδύναμος μπροστά στο αυτεξούσιο του ανθρώπου. Πράγματι έχουμε αυτό το φοβερό προνόμιο εμείς οι άνθρωποι. Μ' ένα Του νεύμα ή μ΄έναν Του λόγο θα μπορούσε να αποκαταστήσει την απόλυτη ευταξία στον κόσμο μας. Να παύσουν οι κακίες, οι διαστροφές, οι ανισότητες του πλούτου, οι στερήσεις, οι πόλεμοι, όλα τα δεινά. Όλοι οι άνθρωποι να έχουμε νουν σώφρονα, να διάγουμε βίον ηθικόν και έντιμον κτλ, κτλ. Αλλά τότε δεν θα είχε πλάσει ΑΝΘΡΩΠΟ ο Θεός, θα είχε φτιάξει playmobil για να παίζει!

Μπροστά στο αυτεξούσιο - το ακριβότερο δώρο του Θεού και το πιο "εύθραυστο" - ο ίδιος ο Θεός σταματά. Το σέβεται απόλυτα. Ο άνθρωπος μπορεί συνεχώς να επιλέγει. "Πάντα μοι έξεστι!" 

Μπορούμε λοιπόν να επιλέγουμε -τουλάχιστον όσο μας το επιτρέπουν οι συνθήκες της ζωής μας, γιατί πάντα υπάρχουν εξωγενείς και ενδογενείς περιοριστικοί όροι. Από κει και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τι επιλέγει ο άνθρωπος; Πού κατευθύνει την ελευθερία του; Ποιοι είναι οι στόχοι του και ποια τα κίνητρα των επιλογών του;. Θέλει απλώς να επιβεβαιώνει συνεχώς την ελευθερία του ως αυτοσκοπό ή να την χρησιμοποιήσει για να φτάσει κάπου και πού είναι αυτό το κάπου; Αν η ελευθερία μου με οδηγεί σε καταστροφή, δικαιώνομαι; Κι αν κάνω μια επιλογή ελεύθερη, μπορώ να αρνηθώ τις συνέπειές της ή να υποστώ μόνο αυτές που είναι ανάλαφρες ή ευχάριστες; 

Είμαι ελεύθερος ν' αρχίσω το κάπνισμα, αλλά -μου το λένε όλοι οι γιατροί- έχω ισχυρές πιθανότητες να πάθω ΧΑΠ, καρκίνο πνευμόνων, θρομβώσεις, στεφανιαία νόσο, εγκεφαλικά κτλ. Μπορώ να επιλέξω το κάπνισμα χωρίς τις συνέπειές του;

Είμαι ελεύθερος να ξοδεύω ασυλλόγιστα τα χρήματά μου και να δανείζομαι πέρα από τις δυνάμεις μου ενώ όλοι με συμβουλεύουν να βάλω μια τάξη στα οικονομικά και στη ζωή μου γιατί θα βρεθώ χρεωμένος, θα με συντρίψουν οι δανειστές μου κτλ. Μπορώ να επιλέξω να συνεχίσω την ασυλλόγιστη ζωή μου χωρίς να υποστώ όλα τα δεινά που θα ακολουθήσουν;

Μου προτείνει η πολιτεία να εμβολιασθώ εναντίον του covid, μάλλον με παρακαλεί. Επικαλούμενος το αυτεξούσιό μου και ποικίλες θεωρίες συνωμοσίας και το αναφαίρετο δικαίωμά μου να ορίζω το σώμα μου αρνούμαι τον εμβολιασμό. Άρα αναλαμβάνω και τις συνέπειες: να νοσήσω βαριά, να χρειαστώ ΜΕΘ την οποία θα στερήσω από κάποιον συμπολίτη μου με άλλο σοβαρό νόσημα, να πεθάνω, να αφήσω τα παιδιά μου ορφανά και τη γυναίκα μου χήρα, να κολλήσω άλλους στο περιβάλλον μου, συγγενείς, συνεργάτες, συνταξιδιώτες, συνεκκλησιαζόμενους, να γίνω υπεύθυνος για πιθανή βαριά νόσησή τους ή και τον θάνατό τους, να συμβάλω στην τεράστια οικονομική αναστάτωση που προκαλείται σε όλη τη χώρα λόγω της πανδημίας, να στείλω στην ανεργία κάμποσους ανθρώπους, να οδηγήσω το σύστημα υγείας της χώρας μου σε συμφόρηση και τους γιατρούς σε απόγνωση και υπερκόπωση, να κλείσω πιθανόν ξανά τα σχολεία και να στερήσω από τα παιδιά την ζωντανή σχολική ζωή... Μπορώ να αρνηθώ το εμβόλιο, αλλά θα αναλάβω και τις συνέπειες! (Το ότι δεν θα μπορώ να μπω στο cafe ή στο εστιατόριο είναι φυσικά το ελάχιστο, το τελευταίο!)

"Πάντα μοι έξεστι, αλλ' ου πάντα συμφέρει". Οι συνέπειες θα δικαιώσουν τις επιλογές μου. Αυτό το "συμφέρει" πρέπει να το αναλογιζόμαστε πριν από τις αποφάσεις μας. Πριν από κάθε μας απόφαση, είτε αυτή έχει να κάνει με θέματα της καθημερινότητας, των οικονομικών μας, των προσωπικών μας σχέσεων, είτε έχει να κάνει με τον μείζονα σκοπό της ζωής μας, με την σωτηρία μας.

Μας ενοχλεί πολύ κάθε στέρηση ή υποψία στέρησης της ελευθερίας μας. Αλλά για ποια ελευθερία αγωνιζόμαστε; Υπάρχει ελευθερία όταν ζω σ' ένα κράτος ελεύθερο και μπορώ και τριγυρνώ ελεύθερος και μπορώ και μιλώ και γράφω και εκφράζομαι αλογόκριτα και έχω το δικαίωμα να απεργώ και να διαδηλώνω και να ψηφίζω και να διεκδικώ τα δικαιώματά μου; Υπάρχει. Και είναι πολύτιμη κι έχει κατακτηθεί με ποταμούς αιμάτων κι όλη η ιστορία του ανθρωπίνου γένους συνυφαίνεται με αγώνα για ελευθερία. Είναι αρκετή; Μήπως υπάρχει και μια άλλη δυσκολότερη αλλά αξιολογότερη ελευθερία; Η ελευθερία από τον ίδιο μου τον εαυτό, ελευθερία από τα πάθη και τις εξαρτήσεις μου, ελευθερία απ΄το βόλεμα και την εγωπάθειά μου, ελευθερία από τον ατομισμό και τον δικαιωματισμό μου, ελευθερία από τον φόβο, ελευθερία από τον θάνατο! Είναι η ελευθερία με την οποία ο Χριστός μας ελευθέρωσε και την οποία ο Χριστός μας χάρισε διά του Σταυρού Του. Κι αυτή είναι το αληθινά ποθούμενο.  Κι αν φέρνω στο νου μου τη θυσία του Χριστού μας για μένα προσωπικά, πώς να χαρίσω την ελευθερία μου οπουδήποτε αλλού; Πώς να επιλέξω  οτιδήποτε με απομακρύνει από την αγάπη Του; Πώς να αδιαφορήσω για τον αδελφό μου, δι' όν Χριστός απέθανε; Τότε η ελευθερία μου παύει να είναι αυτοσκοπός, αλλά γίνεται ο δρόμος που με οδηγεί σ' αυτό που πραγματικά με συμφέρει, στην Αγάπη του Θεού. Κι αν βρω τη θεϊκή Αγάπη, δεν με ενοχλεί ούτε η εξωτερική στέρηση της ελευθερίας. Την καταθέτω ταπεινά στα πόδια Αυτού που μου την χάρισε και που ξέρω πως θα την σεβαστεί ως τη συντέλεια των αιώνων! Καταθέτω την ελευθερία χωρίς να την χάσω και κερδίζω την Άπειρη Αγάπη, το αληθινό συμφέρον! "Πάντα μοι έξεστιν, αλλ΄ου πάντα συμφέρει".




 

Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021

Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

 



Λίγο έξω απ΄την μικρή την πόλη της Ναΐν
συναπαντιέται η Ζωή με μια νεκροπομπή!
Ο θάνατος πολύ σκληρά χτύπησε τούτη τη φορά:
Μάνα κηδεύει το παιδί κι είναι ο γιος μονογενής
κι η μάνα είναι χήρα!
Ακόμα κι η Ζωή πονά και συγκινείται
κι αφήνει να φανερωθεί το μεγαλείο κι η δύναμή της!
"Σήκω, παιδί μου!"... κι ο νεκρός ξυπνά!!!!
Και παραδίνεται στη χήρα μάνα που τρέμει σύγκορμη
από την απροσδόκητη χαρά και του Θεού την παντοδυναμία!

Τότε και σήμερα η Ζωή περιδιαβαίνει
στου κόσμου τις ρύμες,τα στενά, τα μονοπάτια,
κι επιζητεί τον γιο, τον μονογιό, που είναι νεκρός να συναντήσει!
Θα πει σε μένα και σε σένα, θα πει στον πονεμένο τον καθένα:
"Σήκω, παιδί μου! Ανάστα! Στο θάνατο δεν είσαι χαρισμένος!
Πάρε ζωή! Πάρε Ζωή αληθινή! Ζωή ως τα τρίσβαθα της ύπαρξής σου!
Γύρνα και δες τη δόλια μάνα σου με τι λαχτάρα καρτερά!
Η Εκκλησία, μια ανοιχτή αγκαλιά, να σε καλοδεχτεί
αναστημένο κι όμορφο, λαμπρό, ασπροφορεμένο!
Σήκω, παιδί μου! Ανάστα!"

Στη λειτουργία της Κυριακής την αναστάσιμη
η Ανάσταση, η Ζωή με περιμένει!
Εγώ ο γιος, ο μονογιός της χήρας της Ναΐν
πάω να τις βρω, τι είμαι νεκρός και λαχταρώ ζωή!
Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2021

Δάσκαλε!



Δάσκαλε που σου έλαχε 

τις παιδικές ψυχούλες να σμιλέψεις,

μην αποκάμεις απαλά τη σμίλη να χτυπάς.

Θέλει δουλειά, θέλει πολλή υπομονή,

θέλει καρδιά, μα θέλει ...

θέλει προσευχή και προσοχή!

Για νάναι αυτό που απ' τα χέρια σου θα βγει

έν' αριστούργημα,

μια εικόνα ομορφοπλασμένη!

Πρέπει να μάθουν γράμματα, 

γράμματα και σπουδάματα οι νεαροί βλαστοί,

μα πρέπει πιότερο να μάθουν  

της αγάπης και της σωφροσύνης τα πατήματα,

να νιώσουν δυνατοί κι ωφέλιμοι, 

ν' αγκαλιαστούν θερμά 

για να μπορέσουνε κι αυτοί με τη σειρά τους ν' αγκαλιάσουν.

Να μάθουν να κοιτούν ψηλά, 

ν' αναγνωρίζουν το Δημιουργό τους.

Να μάθουν να κοιτούν και χαμηλά, 

για να μην υπεραίρεται ο νους τους.

Να μάθουν ν΄αγωνίζονται σωστά 

και τίμια στη ζωή να προχωρούν.

Να μάθουν σεβασμό.

Να μάθουν ν΄αγαπούνε την πατρίδα.

Να πληρωθεί το είναι τους 

με πίστη, ελπίδα κι αισιοδοξία.

Πόση δουλειά έχεις, δάσκαλε!

Κράτα γερά!

Το μέλλον μας σε σένα ακουμπά! 

Γίνε το φως!

Μόνο το φως νικάει το σκοτάδι! (Σ.Κ.)

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2021

Το τρομακτικό πείραμα σε συνθήκες ιδανικής κοινωνίας. «Σύμπαν 25»



Το τρομακτικό πείραμα σε συνθήκες ιδανικής κοινωνίας. «Σύμπαν 25»

  • Home
  • Το τρομακτικό πείραμα σε συνθήκες ιδανικής κοινωνίας. «Σύμπαν 25»
By: e-team Posted on 06/08/2020

Η δημιουργία μιας ιδανικής κοινωνίας, οι συνθήκες ιδανικής ζωής απειλούν τελικά την επιβίωση του ανθρώπινου είδους; Το πείραμα που ακολουθεί θα σας αφήσει άφωνους για το πώς συμπεριφέρονται οι κοινωνίες σε ιδανικές συνθήκες επιβίωσης.

Σύμπαν 25

"Το πείραμα ονομάστηκε «Σύμπαν 25» και αποτελεί ένα από τα τρομακτικότερα πειράματα στην ιστορία της επιστήμης.

Μέσα από τη συμπεριφορά μιας αποικίας ποντικιών, γίνεται μια απόπειρα για να εξηγήσουν οι επιστήμονες τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Ο Αμερικανός επιστήμονας John Calhoun, έφτιαξε έναν «ιδανικό κόσμο» μέσα στον οποίο θα ζούσαν και θα αναπαράγονταν εκατοντάδες ποντίκια.

Ο Calhoun δημιούργησε έναν «Παράδεισο ποντικιών», σ’ έναν ειδικά σχεδιασμένο χώρο όπου τα τρωκτικά είχαν αφθονία σε φαγητό και νερό, καθώς επίσης και έναν μεγάλο χώρο για να ζουν.

Στην αρχή, τοποθέτησε τέσσερα ζευγάρια ποντικιών που σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν να αναπαράγονται, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός τους να μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς.

Ο Calhoun παρατήρησε πως έπειτα από 315 ημέρες ο πολλαπλασιασμός τους άρχισε να μειώνεται αισθητά.

Όταν ο αριθμός των τρωκτικών έφτασε στο 600, σχηματίστηκε μια ιεραρχία ανάμεσά τους και τότε έκανε την εμφάνισή της μια ομάδα ποντικιών που τους ονόμασε οι «άθλιοι».

Τα μεγαλύτερα αρσενικά άρχισαν να επιτίθενται απέναντι σε αυτή την ομάδα, με αποτέλεσμα πολλά αρσενικά να αρχίσουν να «καταρρέουν» ψυχολογικά. Αυτό είχε ως συνέπεια να μην προστατεύουν τα θηλυκά και αυτά με τη σειρά τους να γίνουν επιθετικά απέναντι στα μικρά τους.

Όσο πέρναγε ο καιρός, τα θηλυκά έδειχναν όλο και περισσότερο επιθετική συμπεριφορά, στοιχεία απομόνωσης και έλλειψη διάθεσης αναπαραγωγής. Παρατηρήθηκε υπογεννητικότητα και, παράλληλα, αύξηση θνησιμότητας στα νεότερα τρωκτικά.

Τότε, εμφανίστηκε μια νέα κατηγορία αρσενικών τρωκτικών, τα  «όμορφα ποντίκια» όπως τα ονόμασε ο Calhoun. Τα «όμορφα ποντίκια» αρνιόντουσαν να ζευγαρώσουν με τα θηλυκά ή να πολεμήσουν για τον χώρο τους. Το μόνο που τα απασχολούσε ήταν το φαγητό και ο ύπνος.

Στην επόμενη φάση τα «όμορφα αρσενικά» και τα απομονωμένα πλέον θηλυκά αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Όσο πέρναγε ο καιρός, η θνησιμότητα των νεαρών έφτασε στο 100% και η αναπαραγωγή στο μηδέν. Ο πληθυσμός πλέον ήταν υπό εξαφάνιση και ταυτόχρονα παρατηρήθηκε ομοφυλοφιλία, ενώ αυξήθηκε ο κανιβαλισμός, παρά το γεγονός ότι υπήρχε άφθονο φαγητό.

Μετά από  1.780 ημέρες από την αρχή του πειράματος, πέθανε και το τελευταίο ποντίκι.

Ο John Calhoun επανέλαβε το ίδιο πείραμα άλλες 25 φορές και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Το επιστημονικό έργο του John Calhoun χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο ερμηνείας της κοινωνικής κατάρρευσης και η έρευνά του λειτουργεί ως άξονας μελέτης της αστικής κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας".


Ομολογώ πως μέσα στην εκφυλισμένη και καταρρέουσα κοινωνία των ποντικιών είδα πολλά στοιχεία που προσομοιάζουν ή ταυτίζονται με στοιχεία των σύγχρονων κοινωνιών του ανεπτυγμένου κόσμου. Οδεύουμε άραγε προς το τέλος αναπόδραστα; Η ευμάρεια όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα του ανθρώπου, αλλά τορπίλισε αυτή  την επιβίωσή του; Η απογραφή πληθυσμού που ξεκινά αυτόν τον μήνα, φοβάμαι, πως θα επιβεβαιώσει αυτό το σενάριο της κατάρρευσης. Ας πάρουμε βαθιές ανάσες!

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021

Προσκύνημα στην Άνδρο και Τήνο (3)

 Φθάνουμε μπροστά στο ναό της Παναγίας Ευαγγελίστριας στις 6 το απόγευμα. 

Ο ναός κατασκευάσθηκε στο σημείο που βρέθηκε η ιερή εικόνα της καθ΄υπόδειξη της ίδιας της Θεοτόκου στην Οσία Πελαγία το 1823. Η είδηση της εύρεσης της εικόνας στο δεύτερο χρόνο της Εθνεγερσίας θεωρήθηκε ως εκδήλωση εύνοιας της Παναγίας μας στον δίκαιο αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία. Με πολλή πίστη και ενθουσιασμό από πολλά μέρη της σκλαβωμένης ακόμα Ελλάδας κατέφθαναν προσκυνητές. Ανάμεσά τους ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ο Ανδρέας Μιαούλης και πολλοί άλλοι. Η ανέγερση ενός ναού μεγαλοπρεπούς και επιβλητικού αντάξιου της οφειλόμενης στην Παναγία μας τιμής κι ευγνωμοσύνης έγινε τάμα του έθνους. Μέσα σε δέκα χρόνια είχε ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτήματος με πολύ κόπο και πολλές προσφορές και συνδρομές από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό. Μεγάλες ποσότητες μαρμάρων μεταφέρθηκαν κυρίως από τον αρχαιολογικό χώρο της γειτονικής Δήλου. Κι έτσι υψώθηκε αυτό το επιβλητικό οικοδόμημα από λευκό μάρμαρο, το πρώτο αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Χτισμένος σ' ένα ύψωμα πάνω από τη Χώρα της Τήνου ο ναός της Παναγίας είναι το στεφάνι της! 

Αρχιτέκτονας ο Εμμανουήλ Καλονάρης από τη Σμύρνη, με καταγωγή ωστόσο από την Τήνο, σχεδίασε έτσι τον ναό ώστε να δέχεται προσκυνητές. Είναι μια τρίκλιτη βασιλική με μεγάλο εξώστη στη δυτική πλευρά της. Μπαίνοντας αριστερά από την κεντρική είσοδο είναι το εικονοστάσι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας κατάφορτο από τάματα, όπως εξάλλου και  όλος ο ναός. 


Πολύ επιβλητικό είναι το καμπαναριό που αρχικά είχε ύψος 34 μ. Αργότερα για λόγους ασφαλείας λόγω των ισχυρότατων βοριάδων που πνέουν στο νησί ανακατασκευάσθηκε σε ύψος 29 μέτρων. Σχεδιαστής του ο Ιωάννης Φιλιππότης από τον Πύργο και επιβλέπων ο ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος. Πρότυπο του σχεδιασμού του το περίφημο κωδωνοστάσιο της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης.

Λίγος ο κόσμος που είναι στη σειρά για να προσκυνήσει κι έτσι πολύ γρήγορα βρισκόμαστε μπροστά στην Παναγιά. Κατάφορτο το εικόνισμα από αναθήματα.

 Δέος και συγκίνηση και μυστικές δεήσεις και ευχαριστίες και ταξίματα και πόνος ακουμπισμένος στην "ποδιά" της και δάκρυα και καρδιακοί στεναγμοί...Πόσα δέχεται η Παναγιά μας! Πόσοι καταθέτουν στην αγάπη της τους καημούς και τα βάσανά τους ή την ευγνωμοσύνη τους για τις ευεργεσίες της!

Ψάλλεται ο Εσπερινός κι έχουμε το χρόνο να μείνουμε να τον παρακολουθήσουμε.

Βγαίνοντας επισκεπτόμαστε και τα πέριξ αξιοθέατα: Πρώτ' απ' όλα τους χώρους στο ισόγειο του ναού, δύο θολοσκέπαστα κλίτη που επικοινωνούν μεταξύ του με καμάρες. Στο κέντρο το παρεκκλήσι όπου τελούνται οι βαπτίσεις και αριστερά το Αγίασμα. 

Δεξιά εντυπωσιακό και φορτωμένο μνήμες το Μαυσωλείο της Έλλης με το οστεοφυλάκιο των θυμάτων του καταδρομικού Έλλη μια μινιατούρα του πλοίου και τα απομεινάρια μιας τορπίλης να μαρτυρούν σιωπηλά αλλά συγχρόνως ξεκάθαρα την ιταλική ατιμία και την "εμπλοκή" της Παναγίας της Τήνου και στο δεύτερο μεγαλειώδες κεφάλαιο της ιστορίας μας, στον πόλεμο του '40. Και στον αγώνα του '21 και στον πόλεμο του '40 η Παναγία η Ευαγγελίστρια ήταν παρούσα και υπέρμαχος  των Ελλήνων. Των Ελλήνων που την αγάπησαν και την τίμησαν και την παρακάλεσαν να είναι βοηθός τους σε αγώνες τίμιους και ιερούς.  Άραγε σήμερα θα ήταν...;

Πολύ ενδιαφέρουσα η Πινακοθήκη του ναού με έργα σπουδαίων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων, κυρίως των Τηνίων Νικηφόρου Λύτρα και Νικολάου Γύζη, όπως και η Έκθεση εικόνων, όπου μεταξύ των εκθεμάτων μπορεί κανείς να δει και την Χάρτα του Ρήγα, μία από τις 51 αυθεντικές που σώζονται.

Μπροστά στο εξωτερικό περιτείχισμα είναι πολύ εντυπωσιακό το βοτσαλωτό δάπεδο σε μεγάλη έκταση.

Μας συγκινούν δυο γυναίκες που ανεβαίνουν γονατιστές εκπληρώνοντας.. ποιο άραγε πονεμένο τάμα τους. Η μία δεν έχει λάβει κανένα προστατευτικό μέτρο για τα γόνατα και τα χέρια της. Φαίνεται πως πονάει πολύ, αλλά συνεχίζει με μεγάλη δυσκολία. Ποιος εσωτερικός πόνος και ποια ελπίδα την κάνουν να ξεπερνά τον ολοφάνερο δριμύ σωματικό πόνο! Κι εκεί στην άκρη του ανήφορου και το άγαλμα της ανώνυμης γονατιστής γυναίκας. Δεν υπάρχει πρόσωπο, μόνο το ταπεινό σώμα. Στη θέση του προσώπου που ίσως το αφάνισε ο πόνος, ας μπει το πρόσωπο καθεμιάς ή και καθενός που προσέρχεται ταπεινός γονατιστός ικέτης στην Παναγία.

Η μαρμαρόστρωτη Λεωφόρος Μεγαλόχαρης από την προκυμαία ως το ναό.

Αριστερά "τω προσβλέποντι" ο διάδρομος για όσους την ανεβαίνουν γονατιστοί

Αναχωρούμε στις 8 περίπου για το ξενοδοχείο μας, το "Ωκεανίς" στην νότια άκρη της Χώρας. Πολύ καλή η τακτοποίησή μας στα δωμάτια. Παρά την κούραση της ημέρας μια βραδυνή βόλτα είναι ελκυστική. Φυσάει πολύ. Είναι όμορφη η θέα του φωτισμένου ναού της Παναγίας στο ύψωμα. Στα στενάκια λίγα ψώνια- κυρίως τα φημισμένα αμυγδαλωτά-και επιτέλους ξεκούραση.

Ο ναός και το καμπαναριό φωτισμένα 


Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου

Μέχρι τις 11 παρά τέταρτο που αναχωρεί το πλοίο μας έχουμε την ευκαιρία να καταφύγουμε πάλι στην Παναγία. Κάθε πρωί τελείται Θεία Λειτουργία. Οι περισσότεροι ανηφορίζουμε προς τον ναό. Είναι πολύ κατανυκτική η ακολουθία, ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία. Στην επιστροφή παίρνουμε το πρόγευμά μας σε χαρτοσακούλα -αυτή είναι η πολιτική του ξενοδοχείου εν μέσω κορωνοϊού-  και τρώμε στα δωμάτιά μας . Στις 10.15 φορτώνουμε βαλίτσες και αναχωρούμε για το λιμάνι. Στην ώρα του το πλοίο. Είναι πάλι το Super Ferry II. Επιστρέφουμε στη Ραφήνα αφού πιάσουμε Γάβριο και χαιρετήσουμε ακόμη μια φορά την Άνδρο.

Στη Ραφήνα έχουμε περίπου τρία τέταρτα για μεσημεριανό φαγητό. Μοιραζόμαστε στα ταβερνάκια της προκυμαίας και όπως ορίσαμε στις τέσσερις παρά είκοσι αναχωρούμε για την τελευταία μας προσκυνηματική επίσκεψη, στον Άγιο Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Περνάμε από το Μάτι, από τη λεωφόρο Μαραθώνος. Βλέπουμε τα καμένα του '18. Κάπου μια πινακίδα λέει "Κόκκινο λιμανάκι". Ζωντανεύουν φριχτές μνήμες. Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μια ακόμη πυρκαγιά στη Νέα Μάκρη, αρκετά κοντά στη Μονή του Αγίου Εφραίμ προκάλεσε αρκετές υλικές ζημιές. Ατέλειωτος πύρινος εφιάλτης επισκέπτεται κάθε χρόνο την πατρίδα μας. 

Στο Μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ συναντούμε άλλα δυο λεωφορεία, -τουλάχιστον το ένα με Κύπριους. Μεγάλη ουρά αναμονής. Πολύ γνωστός κι αγαπημένος Άγιος με πολλά θαυμάσια ευεργετήματα να του πιστώνονται. Μαρτύρησε στα χέρια των Οθωμανών το 1426 εδώ που και τότε ήταν τόπος άσκησης και μοναχικών αγώνων γνωστός ως "Όρος των αμώμων". Σώζεται μέχρι σήμερα το δέντρο, η μουριά, όπου τον κάρφωσαν.  Φανερώθηκε στη Μοναχή Μακαρία η οποία με θεϊκή έμπνευση και παρόρμηση ανακάλυψε το άφθαρτο σκήνωμά του το 1950. "«Γονάτισα με ευλάβεια και ασπάστηκα το σκήνωμα του Αγίου και αισθάνθηκα βαθιά την έκταση του μαρτυρίου του. Η ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση, απέκτησα μεγάλο θησαυρό, και παίρνοντας το χώμα με προσοχή έβλεπα την αρμονία του σκηνώματός του, που, αν και τόσους αιώνες μέσα στη γη, δεν είχε αλλοιωθεί», έγραψε η ηγουμένη Μακαρία περιγράφοντας τα όσα συνταρακτικά τής συνέβησαν. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 2011. Πλήθος πιστών καθημερινά προσκυνά το άγιο λείψανό του.


Μετά την προσκύνηση βγαίνουμε στον περίβολο και συγκεντρωνόμαστε για μια αναμνηστική φωτογραφία. Το όμορφο ταξίδι μας ολοκληρώνεται. 



Στον Άγιο Στέφανο αποχαιρετούμε το ζεύγος Αντωνίου ευχόμενοι να αξιωθούμε ξανά να συνταξιδεύσουμε.

Η επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη χωρίς απρόοπτα, με ωφέλιμα ακούσματα και την Παράκληση στην Παναγία μας, με δυο στάσεις, στον Άγιο Κωνσταντίνο και στη Λεπτοκαρυά.  Λίγο πριν τη δωδεκάτη ευχαριστούντες Θεώ φθάνουμε αισίως στην Πλατεία Αριστοτέλους.

Εις το επανιδείν, αγαπητοί συνεκδρομείς! Ας είναι βοήθειά μας η Παναγία και οι Άγιοι που αξιωθήκαμε να προσκυνήσουμε!

Οι διαδρομές μας


Τήνος-Ραφήνα με στάση στο Γάβριο


Ραφήνα - Νέα Μάκρη



Νέα Μάκρη-Θεσσαλονίκη

*Πολλές ευχαριστίες οφείλουμε στον εξαιρετικό οδηγό και πράκτορά μας, ο οποίος μας έκανε και πολλές ξεναγήσεις. (Κώστας Mπουλογιώργος, Πρακτορείο Liotsis Travel)





Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2021

Προσκύνημα στην Άνδρο και Τήνο (2)

 Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου

Πολύ πρωινό το εγερτήριο. Φορτώνουμε τα πράγματά μας στο λεωφορείο μας, αλλά εμείς επιβιβαζόμαστε στο τοπικό λεωφορείο με οδηγό και πάλι τον κ.Αντώνη. Παίρνουμε μαζί μας και το πρωινό μας συσκευασμένο σε χαρτοκούτια. Αποχαιρετούμε το Μπατσί μόλις αρχίζει να χαράζει και κατευθυνόμαστε βόρεια προς το Γάβριο. Στις 10 θα πάρουμε το πλοίο για την Τήνο. Πρώτα όμως θα λειτουργηθούμε στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής  που απέχει δέκα λεπτά από το λιμάνι, αλλά βρίσκεται λίγο ανατολικότερα, σκαρφαλωμένη σε μια κορυφή σαν μια πραγματική αετοφωλιά. Πριν από εμάς με ταξί έφυγαν ο π.Λουκάς και οι ψάλτες μας, ο Νίκος και ο Γιώργος, για να αρχίσουν εγκαίρως τον Όρθρο. Τα χρονικά μας περιθώρια είναι λίγο περιορισμένα. Ωστόσο με λίγο γρήγορο ρυθμό τελείται και ο Όρθρος και η Αρτοκλασία για την υγεία της Μαρίας και της οικογενείας της και η Θ.Λειτουργία που είναι ιδιαίτερα κατανυκτική. 

Η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής έχει κι αυτή φρουριακή αρχιτεκτονική, όπως και τα άλλα μοναστήρια που επισκεφθήκαμε, προφανώς για τον φόβο των πειρατών που λιμαίνονταν τις θάλασσες. Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο ανέγερσής της. Πρώτη καταγεγραμμένη χρονολογία είναι το 1325 και αφορά έγγραφο της Μονής και αργυρή εικόνα. Εικόνες του 14ου και 16ου αιώνα, μουσείο με ιερά άμφια και σκεύη, σημαντική βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία και χειρόγραφα και μια μικρή συλλογή προϊστορικών εργαλείων υπάρχουν στη Μονή. Τη μεγάλη της ακμή γνώρισε στα τέλη του 17ου αιώνα με 100 περίπου μοναχούς. Από το 1928 λειτουργεί ως γυναικεία μονή μέχρι σήμερα. 

Σε δυο ηλικιωμένες πλέον μοναχές έχει πέσει το βαρύ φορτίο της συντήρησής της και είναι δυσβάσταχτο. Η ηγουμένη Παρθενία μας παρακαλεί να βρούμε κάποια κοπέλα που θα ήθελε να μονάσει κοντά τους. Πολύ δύσκολο φαίνεται...


Η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής

Είναι ενδιαφέρουσα η παράδοση της ίδρυσής της: Επεχειρείτο η ανέγερση ενός μοναστηριού βορειότερα, αλλά κάθε βράδυ οι εργάτες που δούλευαν εκεί έχαναν τα εργαλεία τους, τα οποία μυστηριωδώς εξαφανίζονταν. Κάποιος κάτοικος της περιοχής με προβλήματα όρασης περνούσε διψασμένος από την περιοχή. Μάταια αναζητούσε νερό. Πέρασε από κοντά του ένα μικρό κοπάδι γίδια που είχαν βρεγμένη τη μουσούδα τους. Κατάλαβε πως κάπου κοντά υπήρχε πηγή. Πράγματι την βρήκε. Βρήκε όμως εκεί και μια κοπέλα η οποία τον προέτρεψε να πλύνει και το πρόσωπό του και ειδικά τα μάτια του. Η όρασή του θεραπεύεται. Η γυναίκα τού αποκαλύπτει πως είναι η Παναγία και του ζητάει να μεταφέρει στους εργάτες που δούλευαν για το μοναστήρι την παράκλησή της, να εγκαταλείψουν εκείνη την τοποθεσία και να έρθουν εδώ κοντά στην πηγή να χτίσουν το Μοναστήρι στο όνομά της και μάλιστα να το αφιερώσουν στην ιαματική και ζωοπάροχο χάρη της, στην Ζωοδόχο Πηγή.

Μετά τη Θεία Λειτουργία κερνιόμαστε καφέ και άρτο, μοιραζόμαστε και το πρωινό μας και αναχωρούμε πολύ βιαστικά είναι αλήθεια, αλλά... σίγουρα το πλοίο δεν θα περιμένει εμάς.


Παίρνουμε το πρόγευμά μας στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής

Αναχωρούμε στην ώρα μας από το Γάβριο για την Τήνο. Τα δυο νησιά σχεδόν ενώνονται μεταξύ τους. Τα λιμάνια τους όμως απέχουν αρκετά. Περίπου μιάμιση ώρα κρατάει το ταξίδι μας κι έχουμε πάντα στ' αριστερά μας αρκετά κοντινή θέα πρώτα της Άνδρου και μετά όλης σχεδόν της Τήνου. (Το Γάβριο είναι στο βόρειο μέρος της Άνδρου και το λιμάνι της Τήνου στα νότια του νησιού)

Νησί του Αιόλου λέγεται η Τήνος και επιβεβαιώνει κι αυτή τη φορά την επωνυμία της. Αλλάζουμε λίγο το αρχικό μας πρόγραμμα. Θα ξεκινήσουμε από την Μονή Κεχροβουνίου, όπου εμόνασε η Οσία Πελαγία. Αρκετός κόσμος περιμένει για να μπει. Μας ζητούν πιστοποιητικά εμβολιασμού. Μας θερμομετρούν. Μετά από λίγη αναμονή εισερχόμαστε. Το Μοναστήρι αυτό είναι ιδιαίτερο. Αποτελείται από μικρά κοινόβια (δύο-τριών μοναζουσών) που υπακούουν σε ένα ηγουμενοσυμβούλιο. Περίπου τριάντα μοναχές εγκαταβιώνουν σήμερα σε μικρά σπιτάκια που συνδέονται με γραφικά στενά. Το όλο κτιριακό συγκρότημα έχει την όψη ενός μικρού χαρακτηριστικού κυκλαδίτικου οικισμού. Στο ψηλότερο σημείο βρίσκεται το κελλάκι της Οσίας Πελαγίας.


Η είσοδος της Μονής από μέσα


Τα κελλάκια σαν μικρά κυκλαδίτικα σπιτάκια


Το κελλάκι της Οσίας Πελαγίας


Η εμφάνιση της Κυρίας Θεοτόκου στην Οσία Πελαγία

Η Οσία Πελαγία, κόρη ιερέως, όταν ορφάνεψε στα 12 της χρόνια, κατέφυγε με προτροπή της μητέρας της στη θεία της που εμόναζε στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κεχροβούνι. Στα 15 της έγινε μοναχή. Ήταν αφιερωμένη στην προσευχή και πολύ ευσπλαχνική στις αδελφές. Όταν ήταν 73 ετών, στις 23 Ιουλίου του 1822, επανειλημμένως της παρουσιάστηκε η Παναγία και της ζήτησε να ενεργήσει ώστε να αποκαλυφθεί το "ερειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στον αγρό του Αντ. Δοξαρά". Οι αρχικοί της δισταγμοί εκάμφθησαν με την τρίτη εμφάνιση της Παναγίας. Μετά από μια τεράστια προσπάθεια -που κράτησε μήνες και στην οποία εκατοντάδες Τήνιοι συνέδραμαν- αποκαλύφθηκαν πρώτα ένας αρχαίος ναός του Διονύσου και ο Ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και τέλος μετά από αρκετές απογοητεύσεις στις 30 Ιανουαρίου του 1823 η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου από την αξίνα του Δημήτρη Βλάσση. 
Η Μονή πανηγυρίζει στις 23 Ιουλίου. Αυτή την ημέρα η εικόνα της Ευαγγελίστριας μεταφέρεται στο Κεχροβούνι, όπου παραμένει όλη την ημέρα. Το βράδυ επιστρέφει στην Τήνο με συνοδεία πλήθους πιστών οι οποίοι κρατούν φαναράκια αναμμένα τηρώντας έτσι ένα παλιό έθιμο, ενθυμούμενοι μάλλον το πρώτο βράδυ της ευρέσεως της εικόνας που την συνόδευσε όλος ο λαός κρατώντας κεριά και φαναράκια από τον τόπο της ευρέσεως μέχρι τον ναό των Ταξιαρχών που ήταν ο μητροπολιτικός ναός της Τήνου.


Το Κεχροβούνι κι όλη η διαδρομή ως την Τήνο γεμίζουν αναμμένα φαναράκια.

Αναχωρούμε από το Κεχροβούνι με κατεύθυνση βόρεια προς τον Πύργο. Ακούμε την ξενάγηση για την ιστορία και την γεωγραφία του νησιού. Είναι ξερό νησί. Καμιά σχέση με την Άνδρο. Κι όμως έχει την ομορφιά του. Στολίδια του: οι διάσημοι περιστεριώνες του που τους βλέπουμε κυρίως σε απάνεμα κάπως μέρη, αληθινά καλλιτεχνήματα, λιθοκεντήματα, μνημεία λαϊκής τέχνης. Καθένας έχει διαφορετικό σχέδιο. Σίγουρα είναι δείγμα ευμάρειας. Αν τα περιστέρια είχαν τέτοια σπίτια...! Τα περιστέρια εκτρέφονταν για το κρέας, αλλά και για τα περιττώματά τους που θεωρούνται εξαιρετικό λίπασμα. Με το αίμα και την καρδιά τους παρασκεύαζαν θεραπευτικές κρέμες. Ενώ -ακούγεται λίγο σκληρό- αλλά αποτελούσαν και θαυμάσιο στόχο για όσους επιθυμούσαν να εξασκηθούν στη σκοποβολή.880 περιστεριώνες έχουν καταμετρηθεί.



Ένα μικρό δείγμα από τους πάμπολλους περιστεριώνες
Το κάτω μέρος χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικός χώρος.

Άλλο στολίδι της χρυσής τηνιακής υπαίθρου είναι τα κάτασπρα εξωκλησάκια της που ξεπροβάλλουν σε κάθε ραχούλα και ύψωμα αλλά και δίπλα στη θάλασσα, φρουροί ακοίμητοι του νησιού.



Και το τρίτο στολίδι, οι ξερολιθιές που φτιάχνουν τις πεζούλες για να εξασφαλιστεί λίγη καλλιεργήσιμη γη, τις "σκάλες" ή "χαλιά" όπως τις λένε οι ντόπιοι. "Χειροποίητο νησί" την ονόμασε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αφού και για να συγκρατηθεί το λιγοστό χώμα πρέπει να επέμβουν με κόπο και μεράκι τα ανθρώπινα χέρια.

 

Ξερολιθιές στην Τήνο

Μπροστά μας ο χαρακτηριστικός βράχος του Εξώμβουργου


Και πιο κάτω βλέπουμε τον Βώλακα με τους τεράστιους στρογγυλούς μονόλιθους, ένα πολύ ιδιαίτερο γεωλογικό φαινόμενο.


Κάνουμε μια στάση έξω από το χωριό Υστέρνια. Θέλουμε να επισκεφθούμε τον τάφο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Κοτσώνη. Υπήρξε πολύ αξιόλογη μορφή και αδίκησε πολύ το σημαντικό του έργο η σύνδεσή του με το απριλιανό καθεστώς. Ας παραβλέψουμε το δεύτερο κι ας τιμήσουμε το πρώτο. Ο τάφος βρίσκεται σε ένα ύψωμα. Κατεβαίνουμε από το λεωφορείο και νομίζουμε πως θα μας σηκώσει ο άνεμος. Φυσάει τρελά. Κάτω στο βάθος η θάλασσα στραφτοκοπάει. Διαβάζουμε τρισάγιο για τον Ιερώνυμο και για τους φίλους μας που συμμετείχαν σε παλιότερες εκδρομές, αλλά τώρα αναπαύονται "εις τας αιωνίους μονάς" και δροσίζονται "εις τας αυλάς του Κυρίου". Αιωνία τους η μνήμη! Η Κατερίνα έχει φροντίσει για τα κόλλυβα που κατά γενικήν ομολογία είναι τα νοστιμότερα κόλλυβα που έχουμε φάει!!!!! Θα την προτιμήσουμε και στο μέλλον!


Στον τάφο του Ιερώνυμου

*Όποιος θέλει μπορεί σ' αυτόν τον σύνδεσμο Τρισάγιο στον τάφο του Ιερώνυμου να κάνει λήψη και να δει το video.


Ναός  Αγίου Αθανασίου δίπλα στο μνήμα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου

Συνεχίζουμε για τον Πύργο. Το λεωφορείο μάς αφήνει στην είσοδο του χωριού. Αυτό το χωριό είναι ένα υπαίθριο μουσείο γλυπτικής, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα, ένα χάρμα οφθαλμών. Πατρίδα του Γιαννούλη Χαλεπά, του Νικηφόρου Λύτρα και του Δημήτρη Φιλιππότη και έδρα Σχολής Καλών Τεχνών με εξειδίκευση στην γλυπτική, είναι ίσως το ομορφότερο χωριό των Κυκλάδων. Το καλλιτεχνημένο μάρμαρο σε περίσσεια. Ακόμα και η στάση των λεωφορείων είναι μαρμάρινη. Μαρμάρινες βρύσες, υπέρθυρα, προτομές , μαρμαρόστρωτοι δρόμοι με πολύ μεράκι και γούστο φιλοτεχνημένα, κάτασπρα σπίτια με έντονα βαμμένες τις εξώθυρες και όμορφα μαγαζάκια -με μαρμαροτεχνήματα και άλλα ενδιαφέροντα χειροτεχνήματα- δημιουργούν ένα οικιστικό σύνολο που χαίρεσαι να το περπατάς και να το φωτογραφίζεις. Ό,τι και να γράψουμε είναι φτωχό. Επισκεπτόμαστε το σπίτι του Γαννούλη Χαλεπά και το Μουσείο Τηνίων καλλιτεχνών. Αξίζει πολλά το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας το οποίο είναι κάπως έξω από το χωριό. Πρέπει να πάμε με το λεωφορείο κάνοντας έναν γύρο του χωριού. Ωστόσο η ώρα έχει περάσει, πρέπει να εξασφαλίσουμε και λίγη ώρα για το γεύμα και αν καθυστερήσουμε κι άλλο θα φθάσουμε αργά στην Παναγία. Αφήνουμε λοιπόν το Μουσείο με κοινή απόφαση και συνεχίζουμε για τον Πάνορμο που είναι το επίνειο του Πύργου, το μόνο φυσικό λιμάνι της Τήνου, ο σταθμός μεταφοράς και εξαγωγής του τηνιακού μαρμάρου και εισαγωγής του σταριού στο νησί. Στην κατοχή ήταν ο σταθμός διαφυγής πρός τη Μέση Ανατολή. Είναι το Παλέρμο της Τήνου, όπου καταφεύγουν και σήμερα πολλά σκάφη για να προστατευθούν από τους φοβερούς βοριάδες που χτυπούν το νησί. Μοιραζόμαστε στα ταβερνάκια του για φαγητό και καφεδάκι και αναχωρούμε για την Παναγία πλέον γύρω στις 5.30


Η μαρμάρινη στάση λεωφορείων στον Πύργο


Προτομή του Γιαννούλα Χαλεπά μπροστά στην οικία του


Μπροστά στο Μουσείο Τηνίων καλλιτεχνών στον Πύργο


Αφιέρωμα στους απανταχού της γης Πανορμίτες λιθοξόους


Μαρμάρινη κρήνη στον Πύργο


Γιαννούλης Χαλεπάς! Πόσο τραγική η ζωή του! Πόσο τεράστιο το έργο του!



Πανέμορφος ο Πύργος
Κάθε γωνιά του μια ιδιαίτερη ομορφιά


Πάνορμος, το μόνο φυσικό λιμάνι της Τήνου


Η βραχονησίδα Πλανήτης με τον ερειπωμένο σήμερα φάρο 
στην είσοδο του λιμανιού του Πανόρμου



(Συνεχίζεται)

Οι διαδρομές μας


Μπατσί προς Μονή Ζωοδόχου Πηγής Άνδρου


Γάβριο-Τήνος



Τήνος -Κεχροβούνι



Κεχροβούνι- Υστέρνια-Πύργος



Πύργος - Πάνορμος

Πάνορμος - Τήνος

Ευχαριστώ θερμά τον π.Λουκά για τα ακριβή γραφήματα των διαδρομών!!


























 

 

Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2021

Προσκύνημα στην Άνδρο και την Τήνο (1)

 Μετά από δυο χρόνια περιορισμού και εσωστρέφειας λόγω covid τολμήσαμε μια προσκυνηματική έξοδο προς τα δυο κυκλαδονήσια, τηρώντας όλα τα υποδεδειγμένα -όχι απλά επιβεβλημένα- μέτρα προστασίας εαυτών και αλλήλων.

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 

Επτά το πρωί ξεκινήσαμε από την Αριστοτέλους. Οι πιο πολλοί παλιοί γνώριμοι και φίλοι. Οι νέοι, καλοδεχούμενοι, γρήγορα θα γίνουν οικείοι. Με δυο ενδιάμεσες στάσεις, στον Πλαταμώνα και στον Άγιο Κωνσταντίνο, φτάνουμε στο πρώτο μας προσκύνημα, το Ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως στο Μήλεσι της Αττικής. Πολύ εντυπωσιακό όλο το συγκρότημα στο οποίο βέβαια δεσπόζει ο παμμέγιστος κατάλευκος ναός. Επισκεπτόμαστε το κελλάκι του Αγίου Πορφυρίου, τον αγιασμένο από την παρουσία και τις προσευχές του τόπο.



Το κελλάκι του Αγίου


Οι εκδρομείς -ας μας συγχωρέσουν όσοι λείπουν.


Ο ναός της Μεταμορφώσεως

 

Ο επιβλητικός χρυσός θόλος του τρούλου
με τον Παντοκράτορα σε ψηφιδωτό

Έξω από τον Άγιο Στέφανο παραλαμβάνουμε ένα ακόμη φιλικό ζευγάρι που θα μας ακολουθήσουν στο προσκύνημα. Βλέπουμε την τεράστια έκταση των καμμένων της Αττικής. Πραγματικά αποκαρδιωτικό το θέαμα. Πόσο εφιαλτικό να ζει κανείς τη φοβερή πυρκαγιά!
Φθάνουμε στη Ραφήνα στην ώρα μας για να επιβιβαστούμε στο SuperFerry II. Το ταξίδι μας υπέροχο και σχεδόν "ακούνητο" με πολύ λίγα Μποφώρ. Ευχάριστες συζητήσεις, μεσημεριανό τσιμπολόγημα και ξεκούραση στα σαλόνια του.
Απέναντί μας η Εύβοια, λίγο περισσότερο κούνημα στο άνοιγμα του Κάβο-Ντόρο και αίσια είσοδος στο λιμάνι του Γαβρίου γύρω στις 6.30. Η διαδρομή από το Γάβριο στο Μπατσί πανέμορφη. Η θάλασσα στα δεξιά μας στραφτοκοπάει στους ήρεμους κολπίσκους. Στο Μπατσί τακτοποιούμαστε πολύ καλά και γρήγορα στο ξενοδοχείο "Χρυσή Ακτή", δίπλα ακριβώς στο κύμα! Κάποιοι τρέχουν να βουτήξουν. Φυσάει ωστόσο αρκετά, ήδη σουρουπώνει κι έτσι οι περισσότεροι δεν το επιχειρούν.



Δειλινό στο Μπατσί


Φωτισμένος ο ναός του Αγίου Φιλίππου!

Η βραδυνή έξοδος πολύ όμορφη και χαλαρωτική. Ο κόσμος δεν είναι πολύς κι έτσι  χαιρόμαστε με ηρεμία τη βόλτα μας στην παραλία. Σκορπιζόμαστε στα γραφικά ταβερνάκια για ουζάκι ή μπύρα...
Ευπρόσδεκτη η κατάκλιση και καλοδεχούμενος ο ύπνος...

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου
Πολύ πλούσιος ο πρωινός μπουφές. Σερβιριζόμαστε "by our selves" με γάντια και μάσκες και καθόμαστε στο εξωτερικό σαλόνι του ξενοδοχείου.


Χρυσή Ακτή, το ξενοδοχείο μας στο Μπατσί

 8.30 είμαστε όλοι έτοιμοι και συνεπέστατοι -παίρνουμε άριστα στη συνέπεια σ΄ όλη την εκδρομή, το πρώτο μυστικό της επιτυχίας!- ανεβαίνουμε στο λεωφορείο για να ξεκινήσουμε την περιήγηση στην Άνδρο. Όρθρος της ημέρας από τον π.Λουκά και τον Γιώργο, ξεναγήσεις, μουσική, συζητήσεις ντύνουν το χρόνο μας. Ο δρόμος μέχρι την Αγία Μαρίνα, που θα είναι η πρώτη μας επίσκεψη, είναι φυσικά πολύστροφος, όπως άλλωστε και όλοι οι δρόμοι του νησιού, κι αρκετά στενός σε πολλά σημεία, ιδίως μέσα στον οικισμό Αποίκια. Κάθε συναπάντημα με αμάξι είναι αγχωτικό. Διασταυρωνόμαστε με μπετονιέρα δυο-τρεις φορές, ευτυχώς πάντα σε σχετικά ανοιχτά σημεία. Κάποιος καλός φύλακας άγγελος προπορεύεται...
Η Αγία Μαρίνα της Άνδρου, το πιο γνωστό ίσως μοναστήρι του νησιού, είναι πρόσφατα ανακαινισμένο. Το εξωτερικό της είναι φρουριακό, τέλεια κατασκευασμένο. Αφιερωμένη στην Μεγαλομάρτυρα του 3ου μ.Χ. αιώνα  η Μονή χρονολογείται από το 1325, όταν ή ίδια η Αγία παρουσιάστηκε σ' έναν γέροντα ασκητή με οδηγίες για την ακριβή θέση της κρυμμένης της εικόνας στη σχισμή ενός βράχου. Στη μακρά της ιστορία πέρασε φάσεις ακμής και παρακμής. Με το διάταγμα του Όθωνα το 1833 έκλεισε και ακολούθησαν χρόνια ερήμωσης και ερείπωσης. Το 1975 ο Μητροπολίτης Δωρόθεος ανέθεσε στον αγιορείτη μοναχό Κυπριανό την αναστήλωση της Μονής. Εκείνος δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί την εντολή έως ότου του το ζήτησε η ίδια η Αγία. Η εξαιρετική αναστήλωση έχει πλέον ολοκληρωθεί. Η Δέσποινα θα μας διηγηθεί το ευρέως γνωστό πρόσφατο σχετικά θαύμα της θεραπείας του μικρού Ανδρέα Βασιλείου από την Κύπρο, ο οποίος υπεβλήθη σε βαριά και δυσοίωνη χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, η οποία όμως είχε αίσια εξέλιξη χάρη σε μια "Ελληνίδα χειρουργό", η οποία μυστηριωδώς εμφανίστηκε την ώρα του χειρουργείου και η οποία όταν της ζητήθηκε να υπογράψει στο βιβλίο συμβάντων υπέγραψε ως "η Μαρίνα από την Άνδρο". Είχε βέβαια προηγηθεί η ικεσία των γονέων του μικρού Ανδρέα στην Αγία Μαρίνα και η θερμή προσευχή του π.Κυπριανού. Πόσο ζωντανοί και σπλαχνικοί είναι οι Άγιοί μας!


Η Μονή της Αγίας Μαρίνας

Μετά την Αγία Μαρίνα έχει σειρά ο Άγιος Νικόλαος. Δρόμος πολύστροφος με μια-δυο πολύ δύσκολες φουρκέτες. Κλείνουμε τα μάτια και ψελλίζουμε το "Κύριε ελέησον"! Αρκετή βλάστηση. Περνάμε από την γνωστή  πηγή Σάριζα. Κυκλαδονήσι με πηγές και τόσο πράσινο είναι αξιοσημείωτο! Στα δεξιά μας βλέπουμε την Χώρα της Άνδρου χτισμένη πάνω στην χαρακτηριστική στενή χερσόνησο που καταλήγει στον βράχο του κάστρου και τον Τουρλίτη Φάρο πάνω στον σκόπελο που φαίνεται σαν συνέχεια-απόληξη της χερσονήσου. Η θέα συναρπαστική. 


Άποψη της Χώρας Άνδρου καθώς κατηφορίζουμε μετά τον Άγιο Νικόλαο

Χαρακτηριστικό της Άνδρου και οι πεζούλες, οι σχιστολιθικές ξερολιθιές που ορίζουν και ξεχωρίζουν τις ιδιοκτησίες. Οι πλάκες βαλμένες με γούστο και καλλιτεχνία! 


Καλλιτεχνικές ξερολιθιές

Η Μονή του Αγίου Νικολάου βρίσκεται σε πολύ κατηφορική πλαγιά. 


Η Μονή του Αγίου Νικολάου

Φτάνοντας διαπιστώνει ο οδηγός πως συμβαίνει αυτό που φοβόταν: Υπάρχουν πολλά παρκαρισμένα αυτοκίνητα που δεν του επιτρέπουν την αναστροφή. Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση! Από το σημείο αυτό ξεκινάει ένα Μονοπάτι από τα πολλά της Άνδρου (300 χιλιόμετρα μονοπάτια είχε η Άνδρος!) που έχουν καθαρισθεί και σημανθεί και χρησιμοποιούνται από δεκάδες περιπατητές-τουρίστες. Αν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα είναι αυτών, αλίμονό μας! Θα φύγουμε το βράδυ! Κατεβαίνουμε αρκετές δεκάδες σκαλιά για να βρεθούμε στον περίβολο της Μονής. Διαπιστώνουμε πως τελείται μία βάφτιση σε ένα παρεκκλήσι. Αρχίζουμε την έρευνα: σε ποιον ανήκουν τα αυτοκίνητα που εμποδίζουν το λεωφορείο μας. Εντοπίζεται ο ένας ιδιοκτήτης. Είναι ο φωτογράφος! πάλι καλά. Θα περιμένουμε βέβαια να τελειώσει το μυστήριο. Στο μεταξύ μπαίνουμε στο ναό να προσκυνήσουμε.
Η ίδρυση της Μονής ανάγεται στον 11ο αιώνα. 20 παρεκκλήσια υπάρχουν μέσα στη Μονή και 40 μετόχιά της σ' όλο το νησί. Στο τέμπλο του Καθολικού υπάρχει η μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας "Ρίζης του Ιεσσαί" που προέρχεται από την Παναγία των Βλαχερνών της Πόλης και η αργυροκέντητη εικόνα του Αγίου Νικολάου. Πλήθος ιερών λειψάνων φυλάσσονται εδώ. Ανάμεσά τους  η τίμια κάρα του Αγίου Νικολάου του εν Βουνένοις η οποία μεταφέρθηκε εδώ από την Λάρισα, και η γνάθος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Επί Τουρκοκρατίας η Μονή ήταν καταφύγιο των Χριστιανών. Υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες πως στήριξε οικονομικά την Αγία Φιλοθέη την Αθηναία στο τεράστιο φιλανθρωπικό της έργο. Πολλές φορές κατέφυγαν εδώ οι Φιλικοί για τις συνάξεις τους. Λειτουργούσε επίσης τυπογραφείο και κρυφό σχολειό. Η Μονή συμμετέσχε στο κίνημα των Κολλυβάδων. Παραμένει μέχρι σήμερα ένα πνευματικό "θησαυροφυλάκιο" όπου φυλάσσονται θαυματουργές εικόνες, ιερά λείψανα και κειμηλία ανεκτίμητης αξίας και είναι έτοιμη να προσφέρει την πνευματική της αρωγή στην πατρίδα μας προς δόξαν του Τριαδικού Θεού.
Προσκυνούμε και βγαίνουμε στο μικρό προαύλιο. Στο μεταξύ έχει τελειώσει η Βάπτιση και φέρνουν το νεοφώτιστο στο Καθολικό. Αρχίζουν να χτυπούν οι καμπάνες για να υποδεχθούν το νεαρό Χριστιανό. Μέσα στην μικρή αυλή, την περιτειχισμένη, ο δυνατός ήχος πολλών καμπανών πολλαπλασιάζεται. Είναι κάτι απερίγραπτο, κυριολεκτικά εκκωφαντικό!
Με τον φωτογράφο ανεβαίνουμε στο πλάτωμα του parking για να δούμε πώς θα γίνει η αναστροφή. Μετακινείται μόνο ένα αμάξι. Γίνεται μια μανούβρα που κόβει την ανάσα, η ακρίβεια του οδηγού παίζει με τα εκατοστά. Όλοι παρακαλούμε τον Άγιο Νικόλαο να μας συνδράμει. Και το κάνει! Μας έχει κοπεί η ανάσα. Επιβραβεύουμε τον οδηγό μας, τον εξαίρετο πράγματι οδηγό και πράκτορά μας, Κώστα Μπουλογιώργο, με δυνατό εγκάρδιο χειροκρότημα. Επιβιβαζόμαστε και ξεκινάμε για τη Χώρα της Άνδρου με πολύ μικρή χρονική απόκλιση από το πρόγραμμά μας.


Η μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας


Το εσωτερικό του Καθολικού της Μονής του Αγίου Νικολάου

Η Χώρα της Άνδρου είναι σχετικά νέος οικισμός. Δημιουργήθηκε γύρω από το ενετικό κάστρο του 13ου αιώνα του οποίου ερείπια σώζονται στην μύτη της χερσονήσου που φιλοξενεί τον οικισμό. Τη μεγάλη της ακμή γνώρισε τον 19ο αιώνα όταν η Άνδρος άνθισε οικονομικά χάρη στις ναυτιλιακές της επιδόσεις. Τότε χτίστηκαν τα αρχοντικά και νεοκλασικά σπίτια από τις οικογένειες των εφοπλιστών που μέχρι σήμερα είναι τα στολίδια και το χαρακτηριστικό της Χώρας. Εκτός από τη θέα των αρχοντικών η Χώρα προσφέρει στον επισκέπτη τα Μουσεία της, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Βασιλείου και Ελίζας Γουλανδρή, το Αρχαιολογικό, το Ναυτικό Μουσείο, το Λαογραφικό, το Ίδρυμα Κυδωνιέως και την Καΐρειο Βιβλιοθήκη.
Περπατούμε στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην Πλατεία του Αφανούς Ναύτη όπου δεσπόζει το τεράστιο άγαλμα στη μνήμη των ανδριωτών ναυτικών. Νομίζω πως είναι το κυρίως αξιοθέατο. Μπροστά μας τα ερείπια του κάστρου και πιο πέρα ο Φάρος. Η Πλατεία δημιουργήθηκε το 1958 αφού είχε ισοπεδωθεί όλη αυτή η έκταση -στην οποία ήταν χτισμένα αρχοντόσπιτα- μετά από τον γερμανικό βομβαρδισμό το 1943.



Θέα της Πλατείας και της Χώρας από το Κάστρο


Ο ανδριώτης ναύτης αποχαιρετά τον τόπο του και μπαρκάρει...



Τα κτίσματα μαρτυρούν τον πλούτο του νησιού



Η Αγία Βαρβάρα



Στη σκιά της βοκαμβίλιας



Όμορφα στενά και μπαλκονάκια


Ίδρυμα Κυδωνιέως

Κάποιοι επισκέπτονται το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που φιλοξενεί έργα του Γεωργίου Ρόρρη.


Είναι μεσημέρι και το στομάχι μας το θυμίζει. Είναι όμορφα στην Πλατεία του Πλάτανου. Τα ουζερί και μεζεδοπωλεία είναι αρκετά γεμάτα, αλλά έχουν λίγο χώρο και για μας.
Τηρώντας το χρονοδιάγραμμά μας ανηφορίζουμε τον γραφικό πεζόδρομο και επιστρέφουμε στην είσοδο της Χώρας όπου μας περιμένει ένα τοπικό λεωφορείο για να μας μεταφέρει στην Μονή Παναχράντου, την τελευταία μας για σήμερα επίσκεψη. Προτιμήθηκε αυτή η λύση γιατί η διαδρομή έχει κάποια πολύ δύσκολα σημεία που οι ντόπιοι οδηγοί τα "αντιμετωπίζουν" ευκολότερα. Βλέπουμε καθώς ανεβαίνουμε τη Χώρα και την εύφορη κοιλάδα της από τα νότια.



Το τοπίο γίνεται πιο άγριο και σκληρό. Ανεβαίνουμε το βουνό Γερακώνες. Οι πλαγιές όχι απλά ακαλλιέργητες, αλλά μή καλλιεργήσιμες, χαράσσονται από τις ξερολιθιές και μας δημιουργούν την απορία "προς τι τα όρια, ποιες ιδιοκτησίες να χωρίσουν και ποια οικονομική δραστηριότητα να οριοθετήσουν". 


Φθάνουμε στη Μονή Παναχράντου. Η περιοχή έχει πολλές σπηλιές οι οποίες φιλοξένησαν ερημίτες ασκητές πριν ακόμα χτιστεί το Μοναστήρι γύρω στο 1000μ.Χ. Δύο ασκητές από την αντικρινή πλαγιά έβλεπαν ένα επίμονο φως που τους οδήγησε σε μιαν εικόνα της Παναγίας στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το Καθολικό της Μονής. Εγκαταστάθηκαν εκεί και άρχισαν την οικοδόμηση ναΐσκου προς τιμήν της Παναγίας. Ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς πέρασε από την Άνδρο κατά την εκστρατεία του εναντίον των Σαρακηνών πειρατών στην Κρήτη. Προσκύνησε την Παναγία και έταξε να ιδρύσει εδώ Μονή αν είχε αίσια έκβαση η εκστρατεία του. Όπερ και εγένετο. Έδωσε πολλά χρήματα με τα οποία ολοκληρώθηκε το Καθολικό και χτίστηκαν τα πρώτα οικήματα της Μονής.
Η Μονή Παναχράντου σήμερα είναι ένα πολύ ζωντανό Μοναστήρι χάρη στον Γέροντά του, τον π.Ευδόκιμο, και πολύ περιποιημένο χάρη και σε χορηγία των Γουλανδρήδων. Ο Ηγούμενος, π.Ευδόκιμος λείπει. Συνοδεύει την κάρα του Αγίου Παντελεήμονος στην Θεσσαλονίκη!


Στην είσοδο της Μονής η τοιχογραφία μας θυμίζει τον αγώνα των μοναχών στην Επανάσταση


Η είσοδος στην περιποιημένη αυλή


Διπλή κρήνη


 Ο Γολγοθάς

Μας υποδέχεται ο π.Παρθένιος και μας ξεναγεί με πολλή όρεξη και προθυμία στο Καθολικό. Η Μονή φιλοξενεί την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που λέγεται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Τεράστιος θησαυρός της, η κάρα του Αγίου Παντελεήμονος, του ιαματικού. Γι'αυτό η Μονή είναι γνωστή και ως του Αγίου Παντελεήμονος και πανηγυρίζει μα πολλή λαμπρότητα και μεγάλη κοσμοσυρροή και στις 27 Ιουλίου. Προσκυνούμε ένα μικρό απότμημα των λειψάνων του Αγίου Παντελεήμονα και την χείρα της Αγίας Μαρίνας. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο και το θυρόφυλλο είναι πολύ ιδιαίτερα.



Κερνιόμαστε άρτο και λουκουμάκι στο μικρό αρχονταρίκι από το οποίο η θέα σου κόβει την ανάσα. Έχεις την αίσθηση ότι αιωρείσαι και στα πόδια σου ανοίγεται όλη η κεντρική Άνδρος, δεξιά η Χώρα και στο βάθος το απέραντο Αιγαίο. Αετοφωλιές τα μοναστήρια μας!

Επισκεπτόμαστε και το κελλί του Παπουλάκου ο οποίος έζησε εδώ εξόριστος από τον Όθωνα από το1854 ως το 1861. (Ο Παπουλάκος έγινεμοναχός στα 80 του. Περιόδευε τα χωριά της Πελοποννήσου κηρύσσοντας ένθερμα μετάνοια και ηθικό βίο. Είχε πολλούς ακολούθους, αλλά και πολλούς κατηγόρους. Σε μια περιοδεία του στη Μάνη προκλήθηκε στάση από τους οπαδούς του. Ο ίδιος κατηγορήθηκε ως στασιαστής και γι' αυτό φυλακίστηκε πρώτα και κατόπιν εξορίστηκε. Ο Κωστής Μπαστιάς μας έκανε γνωστό το βίο του με την μυθιστορηματική βιογραφία του).

Κατηφορίζουμε πάλι στη Χώρα. Μετεπιβιβαζόμαστε στο δικό μας λεωφορείο κι επιστρέφουμε στο Μπατσί.  Μέσα στο λεωφορείο ψάλλουμε τον εσπερινό, αναστάσιμα του ιγ' ήχου και τα της αποδόσεως του Γενεσίου. 

Απόψε θα έχουμε και μια όμορφη "σύναξη"...

Στις 8.30 μαζευόμαστε στην γειτονική πιτσαρία. Η συνεκδρομέας μας Ευανθία που σήμερα γιορτάζει μας κερνάει κι εμείς της αφιερώνουμε μια πολύ ζωντανή βραδιά. Ο Σάκης, ο μόνιμος κιθαρίστας μας, ο Νίκος, ο Γιώργος είναι οι μουσικοί μας, αλλά και όλη η ομήγυρη συμμετέχει με τραγούδια αγαπημένα. Ο Θεοδωράκης βέβαια έχει την τιμητική του. Πολύ κεφάτο βράδυ! Να είσαι καλά, Ευανθία! Να σε χαίρονται οι δικοί σου, να σε χαιρόμαστε κι εμείς οι φίλοι σου! Σ' ευχαριστούμε!


Στον σύνδεσμο βραδιά της Ευανθίας θα πάρουμε μια ιδέα του γλεντιού μας.


(Συνεχίζεται)

Οι διαδρομές μας


Θεσσαλονίκη-Μίλεσι


Ραφήνα-Άνδρος (Γάβριο)


Γάβριο-Μπατσί


Μπατσί-Ι.Μ. Αγίας Μαρίνας


Ι.Μ.Αγίας Μαρίνας-Ι.Μ.Αγίου Νικολάου



Ι.Μ. Αγίου Νικολάου-Χώρα Άνδρου




Ι.Μ. Παναχράντου-Μπατσί