Αχτίδες

 Αν είσαι κατακεκλιμένη,

ίσως τον ουρανό να βλέπεις ευκολότερα!

Ίσως και μια μικρούλα εκκλησιά

να στέκει στου βουνού τη ρίζα, 

να σου μηνάει παρηγοριά!!

Τα σύννεφά σου τα τρυπούν 

αχτίδες φωτεινές κι ελπιδοφόρες!!(Σ. Κ.)

8/6/2026 Αναγέννηση 

Η ελπίς ου καταισχύνει!!!

 Καμιά φορά ανατρέχω σε παλιότερες αναρτήσεις που λειτουργούν και ως σελίδες ημερολογίου. Διάβαζα λοιπόν μία του Μαΐου 2019 με τον τίτλο "τουρίστας στην πόλη μας" η οποία κατέληγε έτσι:

"... Θα επανέλθω με κάποιο άλλο μνημείο της "πάμπλουτης, αλλά αδικημένης από τους δημοτικούς άρχοντες και τους κατοίκους της, πόλης μας. Συγχωρέστε μου αυτήν τη ρήση. Οι δρόμοι της, θαρρείς, πως είναι κακοτράχαλοι, η συγκοινωνία θλιβερή, η όψη των κτιρίων της θυμίζει πολύχρωμες κουρελούδες και τα σκουπίδια ξεχειλίζουν στους κάδους και επιπολάζουν σε κάθε στάση λεωφορείων...ούτε ένα όμορφο παρτέρι...

Τουρίστας στην πόλη μου χθες...είδα δυο  θησαυρούς 1700 και 700 περίπου ετών* και θαύμασα. Είδα και την σύγχρονη αθλιότητά μας και πόνεσα πολύ...

Να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο;"

* Αναφέρομαι στα μνημεία Ροτόντα και Άγιος Παντελεήμονας

Χθες, 16/10/25, περπάτησα στο κέντρο της πόλης μας και ειλικρινά ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Μπορώ να πω ότι τη βρήκα πολύ καθαρή. Είπα ένα μεγάλο μπράβο! στην τωρινή δημοτική αρχή. Τα πεζοδρόμια σκουπισμένα, οι κάδοι άδειοι. Σε πολλά σημεία ανακατασκευάζονται τα πεζοδρόμια.  Όσο για τις αστικές μας συγκοινωνίες νομίζω πως είναι πλέον αξιοπρεπείς, ιδίως το μετρό μας, το καμάρι μας. Τα γκράφιτι, μάλλον οι μουντζούρες, δυστυχώς παραμένουν ως πληγή. Το πράσινο στην πόλη μας μάλλον φυτοζωεί! Πάντως ήρθε το καλύτερο που το 2019 ως μια φρούδα ελπίδα το ονειρυόμασταν! Να αναγνωρίζουμε και να λέμε τα καλύτερα, γιατί κάποιοι κοπίασαν γι' αυτά!!! Ας μην μένουμε μόνο στη μιζέρια, την επίκριση, την συνεχή απαίτηση!

Ο λαβωμένος Χρυσαετός

 Πατρίδα! 

Μια γραμμή από αίμα κάθε τόσο σημάδευε       τα νέα σου σύνορα.

Κι η γραμμή μετατίθονταν.

κι ο χώρος σου εστένευε κάποτε τόσο,
όσο που γίνονταν ένα "αλωνάκι"
που δεν χώραγε άλλον,
εξόν από τους δύο σας,
εσέ και τον χάροντα.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Όσοι έμειναν να θυμούνται και να ευγνωμονούν!!!!

"Νωρίς κρυώνουν τα βουνά

κι η καταχνιά τα πνίγει.

Τα πνίγει και του Βούλγαρου 

η ύπουλη θηλιά.

Μα εφέτος ήρθε χρυσαετός!

Ήρθε να διαγουμίσει 

την καταχνιά, την παγωνιά και τη φοβέρα!

Μαζί του κουβαλάει ελπίδας φως

κι είν' όμορφος και νέος και δυνατός!

Στα ονείρατά του ελεύθερη

κι ελληνική βλέπει τούτη τη γη

πού ήτανε των Μακεδόνων κλέος!

Οι σκλαβωμένοι αναθαρρήσανε, 

πήραν τα όπλα, βγήκαν στα βουνά!

Το παλικάρι, ο χρυσαετός,

μίλησε στην ψυχή τους, 

έδωσε ελπίδα και φτερά,

ζωντάνεψε της λευτεριάς το όνειρο,

βάλσαμο στάλαξε στον πόνο της σκλαβιάς τους!

Κι ήρθε το βόλι που σε βρήκε στην κοιλιά!

Ήρθε το βόλι που σε γκρέμισε

υψηλοπέταχτε αετέ!

Και λαβωμένος έγειρες

με του παιδιού σου, της γυναίκας σου

και της πατρίδας σου  το τελευταίο αντίο!

Μα ο θάνατός σου έγινε ζωή,

απ' τη δική σου δύση ανέτειλε το φως

για τη γλυκιά Μακεδονία!

Σ' ευγνωμονούμε, Παύλε!

Αιώνια θα μνημονεύεται 

της νιότης σου η θυσία!!!" (Σ.Κ.)

Σταυρός

Τι είναι ο Σταυρός; Ένα μυστήριο!

Χαρά μαζί και πόνος,

μαρτύριο φριχτό και Λύτρωση!

Ω! πώς ο σταυρωμένος γίνεται Σωτήρας!

Ω! πώς ο τεθνηκώς γίνεται Ανάσταση, Ζωή!

Ω! πώς ο ρυπαρός γίνεται καθαρός κι ολόλαμπρος! 

Ω! πώς  το όνειδος γίνεται δόξα και τιμή!

Μυστήριο ο Σταυρός, μυστήριο η πίστη μας,

μυστήριο που το κατανοεί όποιος της λογικής σχίζει τα βρόχια

και καρδιακά βυθίζεται στην αγκαλιά του Εσταυρωμένου! (Σ.Κ.)

Σμύρνη και αλόη

Ήτανε όμορφος Σεπτέμβρης! 

Γλυκός όπως όλοι οι Σεπτέμβρηδες!

Είχε γλυκάνει η πύρα του καλοκαιριού.

Οι αυλές μοσχοβολούσανε φρεσκοπλυμένες.

Η θάλασσα γλυκοφιλούσε την ποδιά της.

Ήθελε να ζήσει! Είχε πολλή ζωντάνια

και χαρά και τραγούδια και μουσική

κι ανθρώπους εύθυμους, κοινωνικούς

και όνειρα και πλούτο και επιθυμιές!

Ήτανε όμορφος ο Σεπτέμβρης στη Σμύρνη,

στην Σμύρνη την γκιαούρ, 

που ήτανε τόσο ελληνική σαν την Αθήνα!

που ήταν τόσο κοσμική σαν το Παρίσι!

που ήταν σαν την Πόλη ζωντανή και ξεμυαλίστρα!

Πόσο διψούσε για ζωή!

Και πόσο γεύτηκε τον θάνατο!

και πώς τυλίχτηκε η ομορφάδα της με σμύρνα και αλόη!

Σταυρός και τάφος έγινε για εκείνην ο Σεπτέμβρης! (Σ.Κ.)

Και πάλι προς Ανατολάς (7 και τέλος)

Παρασκευή 22 Αυγούστου

Η τελευταία μας ημέρα  θέλει να "κλέψει" κάτι, ό,τι προλάβει, από την Πόλη μας.

Αποχαιρετούμε το ξενοδοχείο μας και το Ταξίμ και αναχωρούμε στις 8.30 προς το ιστορικό κέντρο της Πόλης.

Το πρόγραμμά μας διαμορφώνεται κάπως ελεύθερα. Έχουμε περίπου δύο ώρες διαθέσιμες που θα τις εκμεταλλευθεί ο καθένας μας όπως κρίνει και θέλει. 

Κατηφορίζουμε προς τον Κεράτιο, περνάμε απέναντι στο Eminonu και παίρνουμε τον παραλιακό δρόμο που ακολουθεί την ακτογραμμή του Sarayburnu. Είμαστε ακριβώς κάτω από το Topkapi  το μεγάλο παλάτι του Μωάμεθ, το πρώτο των Σουλτάνων. Αυτός ο δρόμος λέγεται Kenedy Avenue και περνάει μπροστά από τα υπολείμματα του Βυζαντινού Παλατιού του Βουκολέοντος, το οποίο θα ήταν κάπως έτσι:

Σήμερα σώζεται το μαρμάρινο κομμάτι αριστερά στην εικόνα δίπλα στην τρίτη καμάρα!!!

Βγαίνουμε ακριβώς στην Πλατεία που εκτείνεται ανάμεσα στην Αγια-Σοφιά και το Μπλε Τζαμί. Το λεωφορείο μας αφήνει και θα μας παραλάβει αργότερα. Είμαστε στην καρδιά της βυζαντινής Πόλης, στο ιστορικό κέντρο. Κάθε σπιθαμή εδώ είναι μια ιστορική μαρτυρία! 

Μαζευόμαστε σε ένα σημείο απ' όπου φαίνεται η Αγία Σοφία. Κρύβουμε τους μιναρέδες της με τις παλάμες μας και τη φανταζόμαστε όπως χτίστηκε, χριστιανική!!! Ο Τανέρ μας λέει πολύ σύντομα την ιστορία της. Μπορεί κανείς να βρει άπειρες πληροφορίας γι' αυτό το μοναδικό μνημείο.

Αντί οιασδήποτε άλλης περιγραφής θα παραθέσω εδώ ένα απόσπασμα της περιγραφής που κάνει ο σύγχρονος του Ιουστινιανού ιστορικός Προκόπιος: 

"Προκοπίου Καισαρέως «Περί κτισμάτων» (σε μετάφραση)

«Κάποτε αλητήριοι και συρφετός επαναστάτησαν εναντίον του Ιουστινιανού στη λεγόμενη Στάση του Νίκα, την οποία με λεπτομέρειες διηγήθηκα στο έργο μου «υπέρ των πολέμων Ιουστινιανού». Αποδεικνύοντας δε ότι δεν εστράφησαν μόνο εναντίον του βασιλέα αλλά και εναντίον του Θεού αυτοί οι ακατονόμαστοι τόλμησαν να πυρπολήσουν την εκκλησία των Χριστιανών, αυτήν που οι Βυζαντινοί ονόμασαν Σοφία του Θεού. Και παραχώρησε ο Θεός να διαπράξουν αυτήν την ασέβεια προγνωρίζοντας πόσο περικαλλές επρόκειτο αυτό το ιερό να ξαναστηθεί. Η εκκλησία λοιπόν ολόκληρη κατακαμένη, απανθρακωμένη κείτονταν… (του Κωνσταντίνου ο πρώτος ναός). Ο Βασιλέας τότε χωρίς να υπολογίσει καθόλου τα έξοδα με βιάση άρχισε την ανοικοδόμηση του ναού κι έφερε τους καλύτερους τεχνίτες όλης της οικουμένης. Τον Τραλλιανό Ανθέμιο που ήταν πολύ καταρτισμένος μηχανικός, ανώτερος από τους συγχρόνους του και τους παλιότερούς του, που συμμερίστηκε το όραμα και την σπουδή του Βασιλέα κι έγινε ο διευθύνων του έργου, μαζί μ΄ έναν ακόμη μηχανικό τον Ισίδωρο με καταγωγή από την Μίλητο, που ήταν κι αυτός πολύ μυαλωμένος και κατάλληλος γι’ αυτό το εγχείρημα.  Και ήταν κι αυτό ένα σπουδαίο προσόν του Βασιλέα, να ξέρει να διαλέγει τους κατάλληλους ανθρώπους. Κι έγινε αυτή η εκκλησία ένα πανέμορφο θέαμα γι’ αυτούς που την αντίκρυζαν πέρα από κάθε προσδοκία και γι’ αυτούς που άκουγαν γι’ αυτήν, κάτι απίστευτο. Χτίστηκε με ουράνιο ύψος και φαίνεται σαν να χαιρετάει από ψηλά όλη την Πόλη, η οποία σαν να της ανήκει, και την στολίζει με την ομορφιά της και την αγναντεύει  από θέσεως υπεροχής και περιωπής. Το πλάτος και το μήκος της είναι τεράστια. Και κουβαλάει πάνω της με κάποια περηφάνεια αμύθητα κάλλη.  Παρά τον όγκο της είναι κομψή και κρατάει την αρμονία του μέτρου. (προστέθηκαν προσκτίσματα που αλλοίωσαν την εξωτερική της όψη). Δεν έχει τίποτα υπερβολικό, αλλά και τίποτα λειψό, γιατί είναι πολύ ανώτερη από τα συνηθισμένα αλλά και πολύ κόσμια χωρίς να φθάνει στην υπερβολή. Και καταυγάζεται από αμέτρητες ηλιαχτίδες που νομίζεις πως δεν έρχονται στον χώρο από έξω, αλλά θαρρείς πως πηγάζουν μέσα από τον ιερό αυτό τόπο και περιχύνονται σ’ αυτόν. Το πρόσωπο του ναού κοιτάζει προς τα επάνω προς τον νοητό ήλιο για να ιερουργούνται μέσα σ’ αυτόν άρρητες λειτουργίες και προσφορές προς τον Θεό…Κάθε φορά που μπαίνει κάποιος  σ΄ αυτόν τον ναό να προσευχηθεί αισθάνεται αμέσως πως αυτό το έργο δεν έχει κατορθωθεί με ανθρώπινη δύναμη και τέχνη αλλά με θεϊκό άγγιγμα. Ο νους του ανθρώπου ανεβαίνει προς τον Θεό και χάνεται στα ουράνια κι αισθάνεται πως δεν είναι μακριά του ο Θεός αλλά κάπου εκεί κοντά κινείται, όπου Αυτός θέλει. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο μια φορά στο πρώτο αντίκρισμα, αλλά κάθε φορά που μπαίνει κανείς στον ναό και πάντα μένει εκστατικός σαν να είναι η πρώτη φορά. Αυτό το θέαμα δεν το χόρτασε ποτέ κανείς, αλλά όσο βρίσκονται οι άνθρωποι μέσα στο ναό απολαμβάνουν τα ορώμενα κι όταν απομακρύνονται δεν χορταίνουν να μιλούν και να χαίρονται γι΄ αυτά που είδαν. Είναι αδύνατον να απαριθμήσει και να περιγράψει κανείς με ακρίβεια τα κειμήλια του ναού, και τα διακοσμητικά και τα αναθήματα από χρυσό κι ασήμι και πολύτιμους λίθους, όσα ο Ιουστινιανός ο Βασιλέας προσέφερε. Ένα μόνο θα πω και νομίζω πως  φτάνει για να τεκμηριώσει αυτό που μόλις έγραψα. Ο αβέβηλος χώρος του ιερού, ο μόνο στους ιερείς βατός και προσιτός, αυτός που καλείται ιερό θυσιαστήριο, είχε πάνω του τέσσαρες μυριάδες λίτρα ασημιού!..."

Μπορούμε να μπούμε μόνο στον γυναικωνίτη του ναού από πλαϊνή είσοδο. 25 ευρώ το εισιτήριο. Λίγοι θα μπουν. Αρκετοί την έχουμε επισκεφθεί στο παρελθόν και την έχουμε απολαύσει σε όλο της το μεγαλείο. Στον γυναικωνίτη μπορούμε να δούμε τα ψηφιδωτά, ιδίως εκείνη την υπέροχη Δέηση με τις γλυκύτατες μορφές.

Όσες φορές την αντικρίζω, δοξάζω τον Θεό που σώθηκε το πρόσωπο της Παναγίας οριακά!

Μια χαρμολύπη, μια σοβαρότητα, μια γλύκα απίστευτα πετυχημένη!!!

Η Πλατυτέρα καλυμμένη πλέον και άφαντη για τις ανάγκες του μουσουλμανικού τυπικού

Οι δυο αυτοκράτορες προσφέρουν στην Παναγία τα πολύτιμα δώρα τους, ο Κωνσταντίνος την Πόλη και ο Ιουστινιανός την Αγία Σοφία.

Θα δούμε τον τεράστιο θόλο, ένα θαύμα μηχανικής στήριξης. Το φως κατακλύζει το οικοδόμημα διερχόμενο από τα σαράντα παράθυρα του θόλου και τα εξήντα από τα ημιθόλια και τα τόξα! Πώς να μην αναφωνήσει ο Ιουστινιανός "Νενίκηκά σε, Σολομών!!!" Βλέπουμε τους τεράστιους πεσσούς πάνω στους οποίους στηρίζονται τώρα οι  επιγραφές με τα ρητά του κορανίου, το Ομφάλιον, τον χώρο στέψης των αυτοκρατόρων, τώρα πια παραδομένο στους μουσουλμάνους, στον γυναικωνίτη την θέση της Αυγούστας και της συνοδείας της. Βλέπουμε και πονάμε! Ωστόσο υπάρχει ένα μυστήριο με την Αγια Σοφιά που ίσως... μόνο στην άλλη ζωή μας φανερωθεί. 

Κι αυτό το μυστήριο έρχεται να το εντείνει η επιμονή του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν να κάνει όλες τις Άγιες Σοφίες της επικράτειάς του τζαμιά!!! (Κωνσταντινουπόλεως, Τραπεζούντας, Νίκαιας, μας ανέφερε κι άλλες ο κ.Τανέρ τις οποίες δυστυχώς δεν συγκράτησα).

Αγία Σοφία 537μ.Χ.

Ο Ιουστινιανός λαμπροφορεμένος, με τη συνοδεία του, μπαίνει στο νεόκτιστο μεγαλειώδη ναό. Δεν υπάρχουν λόγια. "Νενίκηκά σε, Σολομών!" αναφωνεί.

"Τούτου του θεάματος ουδείς έλαβε πώποτε κόρον, αλλά παρόντες μεν άνθρωποι τοις ορωμένοις γεγήθασι, απιόντες δε τοις υπέρ αυτού διαλόγοις αποσεμνύνονται. Εν αυτώ ο νους προς τον Θεόν επαιρόμενος αεροβατεί, ου μακράν που ηγούμενος αυτόν είναι..." γράφει ο Προκόπιος.

Η Αγιά Σοφιά για εννιά αιώνες είναι η καρδιά της αυτοκρατορίας, είναι το καμάρι των Βυζαντινών, είναι η λαμπρή τους δόξα. 

Δεν είναι μόνο ένας ναός, ο πιο ξακουστός, ο πιο περίτεχνος, το άφθαστο κάλλος. 

Είναι  μια αγκαλιά και μια μάνα που χωράει όλη τη βυζαντινή αυτοκρατορία  κι όλη την πολιτική και εκκλησιαστική ιστορία της...!

Αγία Σοφία 1453 μ.Χ.

Κλειστή η Μεγάλη εκκλησιά! Την έχουν μολύνει οι ενωτικοί με τα συλλείτουργά τους με τους παπικούς. Κλειστές και οι καρδιές των πολιορκημένων! Ελπίδα δεν απόμεινε καμιά. 

Τα τείχη τρέμουνε από τα φοβερά κανόνια κι όπου οι μπομπάρδες τα χτυπούν χάσκουνε τρύπες και γκρεμίδια.

Την πρόταση του Αμηρά για την παράδοση της πόλης την αντιγύρισε ο Κωνσταντίνος μ' εκείνο το περήφανο κι ηρωικό συνάμα: "Το την Πόλιν σοι δούναι ούτ' εμόν, ούτ΄άλλου τινός..."

Μα έκαμε και κάτι ακόμα ο Κωνσταντίνος. Μια τελευταία λειτουργία στην εκκλησιά του γένους την παραπονεμένη. Ζήτησε απ' όλους να ξεχάσουν έχθρες και φανατισμούς. Αυτή η ώρα η έσχατη, θέλει μια προσευχή κοινή, θέλει μία ψυχή και μια φωνή, θέλει ένα δάκρυ, ένα γονάτισμα και μια θερμή συγχώρηση.

Κι ανοίγει πάλι η πόρτα της Αγια Σοφιάς και δέχεται λαό και πατριάρχη, δέχεται μοναχούς που μέχρι χθες τον Πάπα  καταριούνταν και τους ενωτικούς, δέχεται αυλικούς και κουρελήδες, δέχεται και τον Κωνσταντίνο τον Δραγάση πού ΄χει του μελλοθάνατου αποδεχτεί την κολασμένη μοίρα...

Η τελευταία λειτουργία. Δεν έχει την πρωτινή την έπαρση, το μεγαλείο, τη φαντασμαγορία...

Μόλις που ακούγονται οι ψαλμουδιές και οι δεήσεις. Περνούνε στις καρδιές, θαρρείς, όχι απ΄ τα αυτιά, αλλά απ΄τα δακρυσμένα μάτια. Τώρα, στην ώρα τη στερνή, αναλογίζονται τις αμαρτίες και τα πάθη, τώρα που όλοι γεύονται τον θάνατο...! 

"Ελέησέ μας, Κύριε! κάμε το θαύμα Σου!"

Το 'καμε κιόλας, τους ένωσε, τους έδωσε το Σώμα και το Αίμα Του, τους ετοίμασε για το τέλος...!

Σε λίγες ώρες πάλι η Αγιά Σοφιά γίνεται το στερνό το καταφύγι! Χιλιάδες τρέχουνε σ' αυτήν, στην αγκαλιά,  στη μάνα,  όταν ακούγεται η φριχτή κραυγή "Η Πόλις μας εάλω"!  Για νά βρουνε κι εδώ θάνατο και σφαγή...!

Κι έγινε η Μεγάλη Εκκλησιά, εννιά αιώνων σύμβολο και δόξα των Βυζαντινών,  έγινε θρύλος πονεμένος και ...τζαμί, το πιο αγαπημένο των Αγαρηνών.

Ayia Sofia 2023

Για πανηγύρι στην Ayia Sofia ετοιμάζονται  οι νικητές των εκλογών των τουρκικών.  Απ΄ όλα τα τεράστια τζαμιά και τα πολυτελή παλάτια αυτήν διαλέγουν. Αυτήν τιμούν και σέβονται. Δεν τους πειράζει να τη λεν Ayia Sofia!!!! Στη γλώσσα τους αυτές οι λέξεις δεν υπάρχουν! Είναι η απόδειξη η τρανή πως τούτοι εδώ είναι κατακτητές, αλλόθρησκοι και βάρβαροι εχθροί, πως με των οπλών την ισχύ και της σκληρής φυλής τους την ακμή εσάρωσαν τα πάντα...

Και γίνεται η Αγια Σοφιά πάλι και πάλι στους αιώνες,  είτε για τους Ρωμιούς -πού ΄χουν το πρώτο το δικαίωμα- είτε για τους κατακτητές -πού 'χουν τη δύναμη και την αλαζονία- γίνεται τόπος λατρείας, δέησης θερμής κι ευχαριστίας, θρύλος και μάνα κι αγκαλιά!

Πίσω από την Αγία Σοφία του Θεού η Αγία Ειρήνη του Θεού, ο ναός μας που δεν έγινε ποτέ τζαμί. Φιλοξενεί καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Κάποιοι άλλοι θα τρέξουν στην Κλειστή αγορά (Kapal Charsi) που δεν απέχει πολύ για λίγα ακόμη ψώνια. Θα την βρουν αρκετά ακριβή και όχι πολύ γεμάτη κόσμο.

Κάποιοι θα επισκεφθούν το Yerebatan Serai, την περίφημη Ιουστινιάνεια Κινστέρνα. Η Πόλη ανέκαθεν χρειαζόταν πολύ νερό το οποίο ερχόταν από την Ανατολική Θράκη και έπρεπε να αποθηκεύεται. Υπήρχαν πολλές Κινστέρνες, δηλαδή υπόγειες δεξαμενές. Η σπουδαιότερη και πιο αξιοποιημένη αυτή δίπλα στην Αγια Σοφιά. Πολύ αλμυρό το εισιτήριο: 32 ευρώ (παρεμπιπτόντως για το TopKapi 52 ευρώ!!!). Με μουσική υπόκρουση και κατάλληλο φωτισμό η επίσκεψη γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα!

Πρόταση των διοργανωτών της εκδρομής είναι η επίσκεψη στο Μουσείο Ιστορίας και Εμπειρίας της Αγίας Σοφίας. Στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο του Κτηματολογίου της Πόλης που είναι χτισμένο στο χώρο των κερκίδων του Ιππόδρομου της Πόλης τον οποίο και βλέπουμε να ανοίγεται μπροστά μας. 

(Ο Ιππόδρομος ήταν τεράστιος. Τώρα έχει επιχωματωθεί και πολλά κτίρια βρίσκονται στο χώρο του. Σήμερα λέγεται Πλατεία Sultan Ahmet. Διασώζεται ένα τμήμα της σφενδόνης από το οποίο μπορούμε κάπως να συλλάβουμε το μέγεθος του όλου. Επίσης σώζονται ο οβελίσκος του Θεοδοσίου, ο οβελίσκος του Κωνσταντίνου Ζ΄του Πορφυρογέννητου ξεγυμνωμένος από το χάλκινο περίβλημά του και η στήλη των Όφεων. Στην πύλη του Ιππόδρομου  βρίσκονταν και τα περίφημα τέσσερα χάλκινα άλογα τα οποία τώρα κοσμούν τη βασιλική του Αγίου Μάρκου). 

Ο Ιππόδρομος έφτανε από την Σφενδόνη που βλέπουμε μπροστά μας 

ως την Αγία Σοφία που φαίνεται στο βάθος δεξιά.

Το Μουσείο Ιστορίας είναι πολύ καινούργιο. 25 ευρώ η είσοδος. Παίρνουμε ακουστικά τα οποία μας μεταφράζουν την ξενάγηση στα ελληνικά. Μπαίνουμε στις αίθουσες στις οποίες απολαμβάνουμε μια ψηφιακή αναπαράσταση της ιστορίας της Αγίας Σοφίας. Ομολογούμε πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα!!

Υπάρχει και έκθεση αντικειμένων που βρέθηκαν στα υπόγεια της Αγίας Σοφίας.

Συγκεντρωνόμαστε όλοι στο σημείο που ορίσαμε! Όλοι στην ώρα μας, άψογοι!! Και κατηφορίζουμε προς το σημείο που θα μας παραλάβει το λεωφορείο. Αποχαιρετούμε τον πολύ καλό, τον εξαίρετο ξεναγό μας, τον κ,Τανέρ, με την ευχή να ξαναβρεθούμε. Τον ευχαριστούμε θερμά για τις πλούσιες και έγκυρες ξεναγήσεις του και για την όλη διακριτική και ευχάριστη παρουσία και βοήθειά του! Τον αφήνουμε λίγο πιο κάτω, ενώ εμείς κατευθυνόμαστε για την τελευταία μας στάση-επίσκεψη στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Οφείλουμε μια έστω ολιγόλεπτη προσκύνηση στον Άγιο Γεώργιο.

Φεύγουμε ολοταχώς! Περνάμε για μια ακόμη φορά τα προάστια της Πόλης με τα θηριώδη κτίρια και την άπειρη κίνηση! Σχεδόν μέχρι να βγούμε στο  Buyukcekmece  πηγαίνουμε σημειωτόν. Ανάμεσα στα χιλιάδες αυτοκίνητα παιδάκια πουλούν κουλούρια και κρύο νερό.

Κάνουμε στάση έξω από τη Ραιδεστό και ξοδεύουμε τις τελευταίες μας λίρες σε τουαλέτα και χαζοψώνια.

Στα τουρκικά σύνορα ξεμπερδεύουμε πολύ γρήγορα παρόλο που τα αυτοκίνητα είναι πάρα πολλά. Ο Μιχαήλ ξέρει ακριβώς από πού να περάσει και πού να αποταθεί. Φροντίζουμε να επισκεφθούμε τις τουρκικές τουαλέτες για ευνόητους λόγους! (Παλιότερα συνέβαινε το αντίθετο!)

Περνάμε τη γέφυρα επιστρέφοντας αυτή τη φορά. Με το που πατάμε ελληνικό δρόμο καταλαβαίνουμε τη διαφορά: λακουβίτσες και τρικυμία!!!!

Στα ελληνικά σύνορα δεν θέλω καν να αναφερθώ!!!! Πρόκειται για μια τραγωδία βρωμιάς και εγκατάλειψης. Απλά ντρέπομαι!!!

Αποχαιρετούμε την συνταξιδιώτισσά μας Βίλμα Νταφούλη και φεύγουμε ευτυχώς μετά από μία ώρα μόνο. Πάλι μπράβο στον Μιχαήλ γιατί ήξερε πώς ακριβώς να κινηθεί! Τον ευχαριστούμε με πολύ θερμό χειροκρότημα! Τον ευχαριστούμε θερμά γιατί ήταν άψογος σε όλο το ταξίδι μας.

Η επόμενη και τελευταία μας στάση στη Μουσθένη, στου Χρυσανθίδη. Τιμούμε και τους κουραμπιέδες του!

Φτάνουμε αισίως στη Θεσσαλονίκη μας γύρω στις 10.30. Αποχαιρετιόμαστε ευχαριστούντες πρώτα τον Θεό για τις χίλιες δωρεές του αλλά και αλλήλους για την απρόσκοπτη και αγαπητική συμπόρευση στο μακρύ προσκύνημά μας!

Αν θέλει ο Θεός και δώσει... και εις άλλα με υγεία!

Και πάλι προς Ανατολάς (6)

 Πέμπτη 21 Αυγούστου

Αρχίζει σήμερα το μακρύ ταξίδι της επιστροφής! Έχουμε όμως μια πολύ σημαντική επίσκεψη ακόμη: το χώρο που έζησε και αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος!

Αποχαιρετούμε το Dinler Hotel με άριστες εντυπώσεις, αφού τιμήσουμε για ένα ακόμη πρωινό τον πλούσιο μπουφέ του. Φορτώνουμε αποσκευές και ξεκινάμε στις 8.30.

Το λεωφορείο μας αφήνει και περπατάμε λίγα λεπτά δίπλα στον τρύπιο βράχο που κάποτε φιλοξενούσε δεκάδες υπόσκαφα σπιτάκια. Τώρα πια δεν κατοικεί κανένας γιατί συνεχώς καταρρέουν διαβρωμένα βράχια. Ωστόσο το αρχοντικό του Πασά που  είχε στη δούλεψή του τον Άγιο Ιωάννη παραμένει σε αρκετά καλή κατάσταση. Η πρόσοψη είναι χτισμένη. Το πίσω μέρος μπαίνει μέσα στον βράχο και τον "χρησιμοποιεί". Μπαίνουμε στο ισόγειό του και βγαίνουμε σε μεγάλο υπόσκαφο χώρο που ολοφάνερα αναγνωρίζεται ως στάβλος ζώων. Σώζονται τα παχνιά τους και στο έδαφος τα σημεία όπου δένονταν. Ρίγος συγκίνησης μας καταλαμβάνει. Προχωρούμε προς το βάθος. Μια εσοχή του βράχου  που μοιάζει με κρεβάτι έχει γίνει τόπος λατρείας και προσευχής. Δεκάδες εικονίτσες έχουν τοποθετηθεί και πολλές φορές τελείται εδώ Θεία Λειτουργία από τους Χριστιανούς προσκυνητές. Ανάβουμε το κεράκι μας, θυμιάζουμε και ψάλλουμε ένα μέρος της Παράκλησης του Αγίου. Θα ακούσουμε αργότερα το θαυμαστό του βίο. Αναλογιζόμαστε τον ασκητικό του βίο, την καθημερινότητά του μέσα στην ταπεινότητα του χώρου, την δυσωδία, τους συνεχείς θορύβους των ζώων. Με προθυμία και παρά τις προτροπές του κυρίου του να εγκαταλείψει τον στάβλο, παρέμεινε εδώ μέχρι το τέλος της ζωής του ευτυχής που ζούσε σε χώρο παρόμοιο μ' αυτόν που φιλοξένησε το νεογέννητο αγαπημένο του Χριστό!

Πρόσοψη του αρχοντικού του Πασά που είχε δούλο τον Ιωάννη

Το κρεβατάκι του Οσίου

Εξερχόμαστε, φωτογραφιζόμαστε και κατηφορίζουμε λίγο για να βρούμε την βραχοεκκλησιά του Αγίου Γεωργίου. Διασώζεται σε καλή κατάσταση. Στο εσωτερικό της υπάρχουν κρεμασμένες εικόνες. Εδώ εκκλησιαζόταν ο Άγιος Ιωάννης όποτε μπορούσε. Εδώ τελούνται και σήμερα Θείες Λειτουργίες και από τον Πατριάρχη και από Χριστιανούς  προσκυνητές. Ψάλλουμε το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου και της Κοιμήσεως και βγαίνουμε πάλι στο δυνατό φως του ήλιου. Αφού αγναντέψουμε για μια τελευταία φορά το Προκόπι από το σημείο που βρισκόμαστε - που είναι σαν ένα πολύ ωραίο μπαλκόνι θέας - βαδίζουμε προς το λεωφορείο μας. 

                                                                               

Άγιος Γεώργιος, βραχοεκκλησιά

Εσωτερικό του Αγίου Γεωργίου

Άποψη του Προκοπίου (νεότερη επέκταση)

Ο Μιχαήλ, ο οδηγός μας, είναι λίγο αγχωμένος! "Μην αργείτε! μας λέει. Έχουμε πάρα πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας!" Πράγματι θέλουμε να φτάσουμε στην Κωνσταντινούπολη, τουτέστιν να διανύσουμε περίπου 750 χιλιόμετρα! Είναι η μακρύτερη διαδρομή του ταξιδιού μας.

Ξεκινάμε στις 10 παρά τέταρτο. Πρώτη μας έγνοια να ακούσουμε το βίο του αγαπημένου Αγίου Ιωάννη. Είναι πράγματι αγαπημένος και από τους Χριστιανούς και από τους μουσουλμάνους. Όταν έφευγαν οι ανταλλάξιμοι από το Προκόπι για την Ελλάδα και πήραν μαζί τους το σκήνωμά του, οι μουσουλμάνοι έκαναν επεισόδια διαμαρτυρόμενοι. Είχαν δει κι αυτοί πολλά θαύματα από τον Άγιο. Αναγκάστηκε να επέμβει η αστυνομία.

Λίγη μουσική και λίγος ύπνος! Κάποια στιγμή αναλαμβάνει η νεότερη γενιά με δικές της μουσικές  επιλογές και αφιερώσεις. Η ώρα κυλάει πολύ ευχάριστα! Πριν από την Άγκυρα κάνουμε εικοσάλεπτη στάση και συνεχίζουμε. Περνάμε έξω από την Άγκυρα της οποίας βλέπουμε δεξιά μας τα προάστια. Πέφτουμε σε έργα και αρκετή καθυστέρηση που μακραίνει ακόμη περισσότερο το δρόμο μας. 

Δεξιά μας ένα από τα πολλά χάνια του δρόμου του Μεταξιού. Είναι ενδιαφέρουσα η ιστορία των χανιών. Ήταν σταθμοί ανάπαυσης και ανεφοδιασμού των καραβανιών κάθε 30-40χιλιόμετρα  στους καθιερωμένους δρόμους και τελούσαν υπό την προστασία του Σουλτάνου. Κάθε βράδυ γινόταν απογραφή των ζωντανών και των εμπορευμάτων και έκλειναν οι πύλες. Υπήρχαν δωμάτια για τους ταξιδιώτες και στάβλοι για τα ζώα, τροφή για όλους και δυνατότητα αντικατάστασης ταλαιπωρημένων ζώων. Το πρωί γινόταν πάλι καταμέτρηση και άνοιγαν οι πύλες για να συνεχίσουν τα καραβάνια το ταξίδι τους.

Τώρα αναλαμβάνει να ελαφρύνει τον χρόνο ο ξεναγός μας ο κ.Τανέρ. Με πολλή μαεστρία και χιούμορ μάς μιλάει για την κατάσταση στη σύγχρονη Τουρκία, τα καλά και τα στραβά της. Για πολλά είναι αξιοθαύμαστη, όπως για το εξαιρετικό σύστημα υγείας και τα τεράστια δημόσια έργα. Υστερεί σε δημοκρατία, όπως τουλάχιστον την καταλαβαίνουμε και τη θέλουμε εμείς...! Βγαίνουμε πια στα καταπράσινα υψώματα της Bolu. Το στεπώδες τοπίο διαδέχονται τα δάση των ελάτων και της οξιάς.

Άλλη μία στάση για τα χρειώδη. Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση μας περιμένει στην επιστροφή. Ο Πέτρος Παπαγεωργίου με την αδελφή του Κασσιανή έχουν κάνει μια στατιστική έρευνα μεταξύ των μελών του γκρουπ. Ποια είναι η μέση ηλικία; Μαντεύουμε, γελάμε! 46 περίπου χρόνια, ο μέσος όρος! Υπάρχει τεράστια ηλικιακή ανανέωση! Σε άλλες εκδρομές -χωρίς επίσημη στατιστική- θα ήταν γύρω στα 60-65 με τις πιο ενθαρρυντικές εκτιμήσεις! 

Παίζουμε και παιχνίδι ερωτήσεων, συνέχεια του χθεσινοβραδινού! Παρουσιάστρια η Κασσιανή Παπαγεωργίου και βοηθός η Μυρτώ Λέκκου που μοίραζε τα βραβεία, δηλαδή τις καραμέλες!!! Ανέκδοτα από μικρούς συνταξιδιώτες και μια πολύ ωραία παρουσίαση για τα ελληνικά μουσικά όργανα και την ελληνική μουσική από τον Παντελή Τερεζάκη! 

"Καταπίνουμε" τον μακρύ δρόμο χωρίς πολλή κούραση! Σίγουρα ο Μιχαήλ τραβάει το ζόρι, αλλά παραμένει ψύχραιμος, υπομονετικός και προσεχτικός. Περνάμε βόρεια από τη Νικομήδεια. Ευτυχώς δεν βρίσκουμε πολλή κίνηση στην είσοδο της Πόλης. Ο ήλιος πάει προς τη δύση. 

Περνάμε την πρώτη γέφυρα του Βοσπόρου, που ονομάζεται "Γέφυρα μαρτύρων του 2016". Ο ξεναγός μας θυμίζει το "πραξικόπημα" κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016. Ένα ίσως αμφισβητούμενο κίνημα  των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων που κόστισε τη ζωή 265 ανθρώπων και τον τραυματισμό πολλών. Βγαίνουμε στην Ευρώπη, περνάμε από την περιοχή Besiktas και ανηφορίζουμε προς το Taksim. Πάλι στο Green Park  κι ένα ακόμη βράδυ στη Βασιλεύουσα! 

*Φαγητό στην περιοχή Ταξίμ... πανάκριβο!!!!

(Συνεχίζεται για λίγο ακόμη)

Και πάλι προς Ανατολάς (5)

 Τετάρτη 20 Αυγούστου 

Έχει ενσκήψει μια ίωση (;) με εντερικές διαταραχές αλλά και πυρετό. Κάποιοι ταλαιπωρούνται, αλλά κάνουν κουράγιο και συμμετέχουν και στο σημερινό ταξίδι μας. 

Ξεκινάμε στις 8.30 μετά από γενναίο πρόγευμα. Μπαίνοντας στην τραπεζαρία διαπιστώνουμε αρκετά ευχαριστημένοι πως η χθεσινή σπατάλη τροφίμων ήταν αρκετά μειωμένη, αλλά δυστυχώς όχι αμελητέα. 

Πηγαίνουμε νοτιοανατολικά για να βρούμε το χωριό Φάρασα, πατρίδα των πολύ αγαπημένων Αγίων Αρσενίου του Καππαδόκου και Παϊσίου του Αγιορείτου. Στο αριστερό μας χέρι αφήνουμε τον Αργαίο και κατευθυνόμαστε προς τον Αντίταυρο. Αμπέλια που ευδοκιμούν σίγουρα στα ηφαιστειογενή εδάφη και κολοκυθοχώραφα και μποστάνια πρασινίζουν το τοπίο που αλλιώς θα είχε αυτό το ασπρουδερό χρώμα που επικρατεί και χαρακτηρίζει όλη την Καππαδοκία. Το νερό είναι λιγοστό γι΄αυτό και η παραγωγή δυσκολεμένη.  Ακούμε αποσπάσματα από βιβλίο με συμβουλές του Αγίου Παϊσίου και τον βίο και τα θαύματα του Αγίου Αρσενίου. Τρέχουμε σε πολύ καλό δρόμο μέχρι την πόλη Yahyali. Σε βενζινάδικο αφήνουμε το λεωφορείο μας και επισκεπτόμαστε WC γιατί δεν θα ξαναβρούμε για λίγες ώρες. Στο market του βενζινάδικου κάνουμε και ουκ ολίγα ψώνια, από πατατάκια μέχρι κάλτσες!. Έχουμε συνεννοηθεί με τρία μικρότερα λεωφορειάκια στα οποία επιβιβαζόμαστε γιατί ο δρόμος πλέον θα είναι πολύ πιο στενός και πολύστροφος. (Πριν από οχτώ χρόνια, όταν ξαναήρθαμε ο δρόμος ήταν χωματόδρομος. Τώρα είναι ασφαλτοστρωμένος. Μεγάλη ανακούφιση!). Το τοπίο γύρω μας αλλάζει δραματικά. Δεν συναντάμε κανένα κατοικημένο μέρος για 50 λεπτά περίπου που διαρκεί η διαδρομή. Ανηφορίζουμε και στριφογυρίζουμε σε πλαγιές άλλοτε πιο απότομες, άλλοτε πιο ομαλές. Το κόκκινο χρώμα του εδάφους επιβεβαιώνει την ύπαρξη σιδηρομεταλλευμάτων. Τα μεταλλεία σιδήρου ήταν η μόνη αιτία κατοίκησης αυτού του απαρηγόρητου τόπου. Χώρος και έδαφος για καλλιέργειες δεν υπάρχουν. Σε μια στροφή βλέπουμε επιτέλους στην απέναντι κοιλάδα βυθισμένο το χωριό Φάρασα. Βγαίνουμε για φωτογραφίες.

Τα Φάρασα 

Κατακόρυφη ορθοπλαγιά

Κατηφορίζουμε προς το χωριό. Στην είσοδό του ένα κοπάδι αγελάδες ρεμβάζουν μακάριες και αμετακίνητες. 

Τα λεωφορεία μάς αφήνουν κοντά στο τζαμί που παλιότερα ήταν ο Ναός Αγίων Ιωνά και Βαραχησίου όπου λειτουργούσε ο Άγιος Αρσένιος. Μικρά παιδάκια έχουν ήδη βγει στο κατόπι μας. Τους δίνουμε κατραμέλες. Ζητούν money, money! Έρχεται και μας υποδέχεται ο μουχτάρης του χωριού (ο κοινοτάρχης). Μας πηγαίνει στην ανατολική πλευρά του ναού όπου στέκεται μισογκρεμισμένη η κόγχη του ιερού. Έρχονται αρκετά ελληνικά γκρουπς, ιδίως μετά την προβολή της σειράς Άγιος Παΐσιος. Μάλιστα κάποιοι ενδιαφέρονται για την αναστήλωση της κόγχης, μας λέει και μας δίνει κάποια τηλέφωνα*. Γι΄αυτό το χωριό το πάμφτωχο οι επισκέψεις των Χριστιανών ίσως γίνουν μια οικονομική παρηγοριά!  Μπαίνουμε στα χαλάσματα. Ανάβουμε κεράκια και θυμίαμα. Ψάλλουμε τα απολυτίκια των Αγίων. Μπαίνουμε και στο τζαμί, όσοι θέλουν. Αυτόν τον χώρο αγίασε με τις προσευχές και τους ασκητικούς του αγώνες ο Χατζηεφεντής, ο αγαπημένος Άγιος Αρσένιος.  

Η κόγχη του ιερού

Αφήνουμε λίγες εικονίτσες.

Μπροστά στην είσοδο του Ναού Αγίων Ιωνά και Βαραχησίου

Τα χελιδόνια των Φαράσων

Αφήνουμε το ναό, νυν τζαμί, περιτριγυρισμένοι από παιδάκια. Η όλη εικόνα του χωριού είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που θυμόμαστε. Ανηφορίζουμε λίγο αναζητώντας τα απομεινάρια του σπιτιού του Αγίου Παϊσίου, ή τουλάχιστον αυτά που μας δείχνουν οι χωρικοί ως απομεινάρια της οικίας του. Κάποτε είχε έρθει εδώ ο ίδιος ο Άγιος και βρήκε το σπίτι του. Ο ανταλλάξιμος που είχε εγκατασταθεί σ' αυτό είχε βρει τέσσερα χρυσά νομίσματα τα οποία χρησιμοποίησε για τις ανάγκες της οικογένειάς του, αλλά το είχε βάρος στη συνείδησή του. Προθυμοποιήθηκε να τα επιστρέψει στον π.Παΐσιο, αλλά εκείνος του τα χάρισε! Απλές ιστορίες γνήσιων ανθρώπων! . 

Εδώ μας έδειξαν πως ήταν τα θεμέλια της οικίας του Αγίου Παϊσίου.

Τα δρομάκια του χωριού δεν είναι πια χωματόδρομοι!

Ψάλλουμε κι εδώ τροπάρια στον Άγιο της καρδιάς μας και κατηφορίζουμε προς τα λεωφορεία μας. Η επιστροφή πιο γρήγορη γιατί έχει πιο πολλή κατηφόρα. Αναλογιζόμαστε πόσο δύσκολη ήταν εδώ η ζωή των ανθρώπων. Πώς είχαν ανάγκη να ακουμπούν πάνω στον π. Αρσένιο όχι μόνο για τα πνευματικά, αλλά και για κάθε βιοτική τους ανάγκη, ασθένεια κτλι Χριστιανοί τε και μουσουλμάνοι! Επίσης φέρνουμε στο νου τη δυσκολότατη πορεία προς τα Άδανα και τη Μερσίνα όταν έπρεπε να εγκαταλείψουν το χωριό τους το 1924 μετά την Ανταλλαγή. Ασύλληπτος κόπος! απερίγραπτη ταλαιπωρία που τώρα απλά σαν παραμύθι τη διηγούμαστε ή την βλέπουμε σε ταινίες!...

Πίσω στο Yahyali και στο καλό μας το λεωφορείο και ταξίδι προς την Καισάρεια. Κατεπείγουσες στάσεις για τουαλέτα. Υπάρχει πρόβλημα σε αρκετούς.

Ακούμε τον βίο του Μεγάλου Βασιλείου που φυσικά είναι ο αυτονόητος συνειρμός στη λέξη Καισάρεια! Ακούμε και μια παρουσίαση εκ μέρους της Παρασκευής Κριτοπούλου του επιστημονικού έργου του Μεγάλου Βασιλείου κυρίως της Εξαημέρου. Το επίπεδο γίνεται πανεπιστημιακό!!!!

Στην Καισάρεια μας αφήνει το λεωφορείο για δυο ώρες περίπου δίπλα στο βυζαντινό κάστρο της πόλης και την αγορά. Το όνομά της Kayseri και το αντίστοιχο δικό μας Καισάρεια είναι ρωμαϊκό από το 17 μ.Χ. που την κατέλαβαν οι Ρωμαίοι. Παλιότερα ονομαζόταν Μάζακα και Kultepe. Πριν από την Ανταλλαγή ζούσαν εδώ 3.000 περίπου Έλληνες-Χριστιανόι που μιλούσαν τα Καραμανλήδικα (γλώσσα τουρκική, γραφή ελληνογράμματη) και δραστηριοποιούνταν πολύ στο εμπόριο. Η Καισάρεια ήταν πάντοτε σπουδαίος εμπορικός σταθμός γιατί βρίσκεται πάνω στο Δρόμο του μεταξιού.

Το Κάστρο της χτισμένο από τα αρχαία χρόνια αναφέρεται σε νόμισμα του 3ουμ.Χ. αιώνα. Συντηρήθηκε από Ρωμαίους, Βυζαντινούς και Οθωμανούς και τώρα στέκεται αναστηλωμένο σε πολύ καλή κατάσταση με εσωτερικό και εξωτερικό περιτείχισμα και 18 πύργους.

Το επισκεπτόμαστε κυρίως για τις τουαλέτες του. Εδώ επίσης στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Καισάρειας που όσοι το επισκέφθηκαν το βρήκαν πολύ ενδιαφέρον. Παρακάτω εικονίζονται μερικά από τα εκθέματα: 

Στην αγορά της Καισάρειας κυριαρχούν κατά κράτος παστουρμάδες και σουτζούκια!!!!

Αλλά και κάθε είδους αγαθό από χρυσά σε άπειρες ποσότητες μέχρι πολύχρωμα μπαχαρικά και λεμπλεμπιά!!!! Γίνονται κι εδώ αρκετά ψώνια!!

Πολύς χρυσός έχει συγκεντρωθεί στην Τουρκία!!!

Αποξηραμένες μελιτζάνες, ντομάτες, πιπεριές σαν περιδέραια!

Δεν χρειάζεται συστάσεις!

Συγκεντρωνόμαστε στην ορισμένη ώρα στο λεωφορείο και αναχωρούμε. Περίπου δίωρη η επιστροφή κυλάει ευχάριστα με μια πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση-συνομιλία του Παύλου Νταφούλη για το Βυζάντιο γενικά και ειδικά για τους Ακρίτες. Έχει ταλέντο διδασκαλίας. (Του το αναγνωρίσαμε και πέρυσι!) Ακούμε και την παράκληση του Αγίου Παϊσίου και κυριολεκτικά δεν καταλαβαίνουμε πότε αντικρύζουμε τα χιλιοτρυπημένα βράχια του Προκοπίου και πότε το λεωφορείο στρίβει στον αυλόγυρο του ξενοδοχείου μας.

Δίνουμε ραντεβού στις 8μ.μ. σε μια αίθουσα δίπλα στην τραπεζαρία όπου έχει ετοιμασθεί ειδικά για μας ο χώρος για ένα γλεντάκι απόψε την τελευταία νύχτα μας στην Καππαδοκία!!!

Παίρνουμε το βραδινό μας στην ιδιαίτερη αίθουσα. Έχουμε και σήμερα γενέθλια που δεν περνούν απαρατήρητα. Η συνταξιδιώτισσά μας Μαρία Μπέκα εκπλήσσεται ευχάριστα όταν έρχεται η τούρτα της. "Να ζήσεις, Μαρία", "Happy birthday" και τα σχετικά!!!!

Πρώτο μέρος της σύναξής μας το παιχνίδι ερωτήσεων -κάθε είδους από ποδοσφαιρικά μέχρι ιστορία και φυσιολογία- με κονφερασιέ τον Νικόλα Γκαλίτσιο και νικητή τον Γιώργο Αγγελίδη. Βραβείο ένα όμορφο διακοσμητικό στεφανάκι!

Μετά παίρνει θέση η ορχήστρα μας, δηλαδή ο ένας και μοναδικός Παντελής Τερεζάκης, ο κιθαρωδός! Στα φωνητικά άψογες οι Κατερίνες μας, Μαζοκοπάκη και Μπαργιώτα! Οι στίχοι των τραγουδιών μας είναι ήδη αποθηκευμένοι στα κινητά μας!

Πρώτος σηκώνεται για το χορό ο Γιώργος Παπαγεωργίου και ξεσηκώνει και την κόρη του Κασσιανή. Η πίστα μας σε λίγο γεμίζει. Μικροί και μεγάλοι μπαίνουν στον κύκλο και επιμένουν μέχρι την 11η! Ωραίο βράδυ! Ωραίος ο αποχαιρετισμός μας στο Προκόπι! Αν και μερικοί θα το αποχαιρετήσουν και από πιο κοντά με μια τελευταία νυχτερινή βόλτα!

(Συνεχίζεται)

* Ενδιαφέρον για την αποκατάσταση της κόγχης του ιερού στα Φάρασα

Δέσποινα 6942904275 ή Βούλα 6974730161