"Μακεδονικός Αγώνας ...πριν τη λευτεριά"

Μέσα από τα έργα του Κώστα Βουτσά ταξιδέψαμε σ΄εκείνες τις τραχιές μέρες και νύχτες που οι Μακεδόνες πάλευαν για να τους βρει η λευτεριά, που ίσως κάποτε να ΄ρχόταν, Έλληνες...

 

Ευχαριστούμε τον Κώστα γιατί μαζί του αποτίσαμε κι εμείς φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης στους ανώνυμους ήρωες και τον συγχαίρουμε για την εξαιρετική δημιουργία του.

Χρυσός και μάρμαρο

Ρωτά ο χρυσός το μάρμαρο:

 

"Στα πέρατα του κόσμου ποιος ήλιος λάμπει ωσάν κι εμέ;
Ποιο φως έχει το φως μου;
Εγώ τον κόσμο κυβερνώ, την ευτυχία υφαίνω,
περιφρονώ την ομορφιά, άσχημους ομορφαίνω.
Εγώ ακονίζω του φονιά το δίκοπο μαχαίρι,
εγώ οδηγώ στα σκοτεινά του κλέφτη μου το χέρι.
Εγώ αγοράζω την τιμή και την πουλώ στο δρόμο,
ποδοπατώ την αρετή, καταπατώ το νόμο!
Περίσσιες είν' οι χάρες μου κι η δύναμή μου μόνη
γκρεμίζει θρόνους απ'εδώ, θρόνους εκεί στυλώνει.
Εσύ τι κάνεις μάρμαρο;"
Και παίρνει την απάντηση:

"Εγώ σε τάφου σκοτεινιά τη δύναμή σου κλείνω!".
(Ιωάννη Πολέμη)

Ευτυχώς που υπάρχει ο θάνατος που ανακόπτει και σβήνει
την πλεονεξία και την ύβρη των ανθρώπων
"΄Ινα μη το κακόν αθάνατον γένηται".

Πατρίδα

Μπορεί και νάναι η απανεμιά η πατρίδα.
Λίγο να ησυχάσεις από την πολλή περιπλάνηση.
Να πεις "Καληνύχτα", να κοιμηθείς...
Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος















Γλυκώτερον πρἀγμα δεν είναι άλλο από την πατρίδα και θρησκεία.
Όταν δι'αυτά τον άνθρωπο δεν τον τύπτη η συνείδησή του
αλλά τα δουλεύει ως τίμιος και τα προσκυνεί,
είναι ο πλέον ευτυχής και ο πλέον πλούσιος.
Στρατηγός Μακρυγιάννης















Να συνεισφέρουμε κι όχι να δανειζόμαστε...
Με σεβασμό προς τις κατακτήσεις των άλλων
αλλά και με τη συνείδηση του πλούτου,
που ένας κρυφός αγώνας αιώνων
εκχύνει ασταμάτητα μέσα μας.
Οδυσσέας Ελύτης













Μια γραμμή από αίμα κάθε τόσο σημάδευε
τα νέα σου σύνορα.
Κι η γραμμή μετατίθονταν.
κι ο χώρος σου εστένευε κάποτε τόσο,
όσο που γίνονταν ένα "αλωνάκι"
που δεν χώραγε άλλον,
εξόν από τους δύο σας,
εσέ και τον χάροντα.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Αποτρόπαια...

Σταυρωμένα παιδιά -θύματα

παιδεραστίας στο Βατικανό,

σεξουαλικού τουρισμού στην Ταϊλάνδη,

πολέμων,

εμπορίας οργάνων,

ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ και αλλού,

της παχυσαρκίας για την οποία κατηγορούνται οι εταιρείες fast food...

Φθινοπωρινές αποδράσεις

Αρχές φθινοπώρου... ηλιόλουστη ημέρα... υπέροχη εκδρομή στο Νυμφαίο και την περιοχή Αμυνταίου.

 
Τα πετρόκτιστα ανακαινισμένα σπίτια του Νυμφαίου προδίδουν την παλιά του δόξα και τον πλούτο που ως κέντρο αργυροχρυσοχοΐας είχε συγκεντρώσει τον 18ο και 19ο αιώνα.

 




 
Το μνημείο των Μακεδονομάχων μας θυμίζει πως εδώ είχε στρατηγείο ο Παύλος Μελάς που σαν σήμερα σκοτώθηκε στη Στάτιστα κι έγινε ο πρόδρομος της ελευθερίας της Μακεδονικής γης.

 

 Μια μαρμάρινη κρήνη σε ανάμνηση του ευεργέτη του Νυμφαίου Κωνσταντίνου Μίσσιου δροσίζει τους περαστικούς, ομορφαίνει τη γειτονιά, αποδίδει φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης.

 

Οι στέγες που σήμερα στραφτοκοπούν στις αχτίνες του ήλιου θα σηκώσουν το μακρύ βαρύ χειμώνα του Βέρνου τόνους χιονιού. Η Νίκειος Σχολή, δωρεά του Νυμφαιώτη Ιωάννη Ζαν Νίκου, η οποία δεν φιλοξενεί πια παιδιά-μαθητές, έχει γίνει Συνεδριακό Κέντρο του Α.Π.Θ.

Οι οξιές δεν πήραν ακόμη το υπέροχο κοκκινωπό τους χρώμα.
Οι φθινοπωρινές αποχρώσεις μόλις αρχίζουν  να εισβάλλουν στην παλέτα της φύσης.

 

 Κατεβαίνοντας από το Νυμφαίο σαν από αεροπλάνο φαίνεται το οροπέδιο του Αμυνταίου με τις λίμνες Ζάζαρη και Χειμαδίτιδα. Πιό αριστερά η Βεγορίτιδα και η λίμνη των Πετρών (δεν φαίνονται). Η περιοχή έχει έξι λίμνες μαζί με τη Μεγάλη και Μικρή Πρέσπα και θεωρείται η Φινλανδία της Ελλάδας.

 

 Στο πολυβραβευμένο Κτήμα Άλφα τα κρασιά ωριμάζουν στα χιλιάδες βαρέλια, στο κελλάρι, και όμορφα χειροτεχνήματα με φελλούς στολίζουν τους τοίχους της εισόδου  του. Το κρασί του Αμυνταίου ήταν ανέκαθεν φημισμένο.

"Φως ιλαρόν..."στο ταπεινό αλλά ευλογημένο μοναστηράκι του Αγίου Παντελεήμονος και της μητρός αυτού Αγίας Ευβούλης δίπλα στη λίμνη Βεγορίτιδα.
Η ευλογημένη μέρα φεύγει κι εμείς δοξάζουμε κι ευχαριστούμε το Θεό σε ήχο ... βαρύ!



*Μια ακόμη εκδρομή των Εκπαιδευτηρίων " Ὁ Απόστολος Παύλος" που προσπαθεί να συνδυάσει ψυχαγωγία, εκπαιδευτικές ευκαιρίες, λατρευτική και πνευματική αναψυχή.
Το πρόγραμμα περιελάμβανε και επίσκεψη-ξενάγηση στον Αρκτούρο.

Ο Άγιος της πολιτικής

 

Η σημερινή ανάρτηση έρχεται με λίγη καθυστέρηση -για την οποία ζητώ συγνώμην- να αποτίσει φόρο τιμής στον πιο αγνό και άξιο πολιτικό της Ελλάδας που είχε το τέλος των μαρτύρων: τον Ιωάννη Καποδίστρια που δολοφονήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831 έξω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο, στον οποίον κατέφευγε όπως κάθε Κυριακή από τον όρθρο το βαθύ, -χωρίς φρουρά- για να αποθέσει στο Θεό το αβάσταχτο από ανθρώπινους ώμους φορτίο της διακυβέρνησης της ξεσχισμένης και καθημαγμένης Ελλάδας την οποία ως πρώτος Κυβερνήτης προσπαθούσε να "αναστήσει".
Εκείνο το πρωινό δολοφονήθηκε η Ελλάδα κι αυτό επιβεβαιώνεται από τη σημερινή κατάντια της.
Μεταφέρω δυο-τρία αποσπάσματα δικών του επιστολών για να συλλάβουμε, αν είναι δυνατόν, την αγάπη και την αφοσίωση του ανδρός στην πατρίδα:
""...είδα πολλά εις την ζωήν μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγιναν, δεν είδα τι παρόμοιον ποτέ και άλλος να μην το ιδεί..."Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας" εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά γδυτά, κατεβασμένα από τες σπηλιές. Δεν ήτο το συναπάντημά μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος, η γη εβρέχετο από δάκρυα, ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνή του λαού έσχιζε την καρδιά μου. Μαυροφορεμένες, γέροντες μου εζητούσαν να αναστήσω τους αποθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου έλεγαν να τα ζήσω, ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα κι εγώ...".
Αυτή την Ελλάδα παρέλαβε ο Κυβερνήτης. Αγωνίστηκε καταθέτων όλη την δική του περιουσία, μη δεχθείς ούτε έναν οβολόν από το δημόσιο ταμείο ποτέ και παρακινών κάθε γνωστό και φίλο του σ΄όλη την Ευρώπη να συντρέξουν την αγωνιώδη προσπάθειά του να διαθρέψει τον πεινασμένο λαό της χώρας του. "...κατά το παρόν δεν παρακινώ ουδένα να έλθει εις την Ελλάδα προς τέρψιν, διότι ο μεν ουρανός της είναι πάγκαλος, αλλ' η γη στενάζει άγονος, αχθοφόρος σμήνους προσφύγων και επαιτών. Και εν Αιγίνη, και εν Πόρω και εν Ναυπλίω και παντού όπου υπήγα ηυλίσθην χειρότερα  παρά εις στρατόπεδον, μόλις ευρών κλίνην εξ αποσκευής και τράπεζαν εις γραφήν".
"Οποία ζωή, αγαπητέ μου η εμή -γράφει στον φίλο του Μουστοξύδη- και οποίαι δυσκολίαι αι πανταχόθεν περιβάλλουσαι και πιέζουσαί με! Μακράν όμως, πολλά μακράν είμαι του αθυμήσαι. Ο Θεός είναι μετά της Ελλάδος και υπέρ της Ελλάδος και αύτη σωθήσεται. Εκ ταύτης της πεποιθήσεως αντλώ πάσας τας δυνάμεις μου και πάσας τας ελπίδας μου".
Τις παραμονές του θανάτου του τον οποίον περίμενε γιατί ήξερε την εχθρότητα των συγκεκριμένων προσώπων, οι οποίοι και τον εφόνευσαν, έγραφε: "Θα έλθει κάποτε η ημέρα, κατά την οποίαν οι Έλληνες θα εννοήσουν την σημασίαν της θυσίας μου!..".
"Εύρεν Ελλάδα ανάπηρον και πειναλέαν και με απαράμιλλον δεξιότητα συνέλεξε τα διεσπαρμένα μέλη της, επούλωσε τας πληγάς της...Εις την Ελλάδα αφιέρωσε τας σκέψεις και τον χρόνο του, την περιουσίαν και την αγάπην του. Μοναδική του ευτυχία ήτο η ευτυχία του λαού του χάριν του οποίου εθυσίασε την ζωή του. Ο άρχων ας εμπνευσθεί από την σοφία του, ο απλούς πολίτης από την αγάπη του προς την πατρίδα και την καλοσύνη του, οι κληρικοί ας ενισχυθούν από την πίστη και την ευσέβειά του, οι δυνατοί από την μετριοφροσύνη του, οι πλούσιοι ας μιμηθούν την φιλανθρωπία του, οι ευτυχείς την ταπεινότητα της ψυχής του, οι πονεμένοι την παρηγορίαν του" έγραψε ο νεανικός του φίλος και βιογράφος Αρλιώτης Δημήτριος.
Οι αγώνες του για την ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών, για την ελευθερία και την αναγέννηση της Ελλάδας ειδικότερα, η αφιλοκερδής άσκηση της ιατρικής επιστήμης την οποία είχε σπουδάσει, η Πίστη του στον Θεό, η πεποίθησή του πως η παιδεία θα αναστήσει το γένος μας και η έμπρακτη συμπαράσταση στις σπουδές δεκάδων νέων -και του δολοφόνου του-με δικά του προσωπικά έξοδα, η εκούσια πτωχεία την οποία αναδέχθηκε για να μην προκαλέσει και να μην επιβαρύνει τον λιμώττοντα λαό του είναι ελάχιστα από τα σημεία της ζωής του στα οποία θα μπορούσε κανείς να εντρυφήσει και να παραδειγματισθεί.

Η Ελλάδα έπρεπε κατ' έτος να τον τιμά και να τον ευγνωμονεί, αλλά ανέκαθεν πάσχει από αμνησία και αγνωμοσύνη ...
Ένα είναι σίγουρο: πως ο Θεός τον έχει στα δεξιά Του.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

Γέροντας Θαδδαίος

 

Έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο "Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας"
που αναφέρεται στον βίο και τις διδαχές του Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα.
Μεταφέρω δυο-τρεις πολύ ωφέλιμους λόγους του:

"Γιατί άραγε ο Κύριος εντέλλεται να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι'αυτούς;
Όχι για δικό τους καλό, αλλά για το δικό μας! Διότι όσο κρατάμε μνησικακία σε κάποιον και

κρατάμε μέσα μας την προσβολή του δεν πρόκειται να έχουμε ειρήνη".

"Μπορούμε να περιφρουρούμε ολόκληρο τον κόσμο περιφρουρώντας την ατμόσφαιρα του παραδείσου μέσα μας, διότι αν χάσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών, δεν θα σώσουμε ούτε τον εαυτό μας, ούτε τους άλλους. Εκείνος που έχει μέσα του τη Βασιλεία του Θεού θα την μεταδώσει ανπαίσθητα και στους άλλους. Οι άνθρωποι θα ελκύονται από την εντός μας ειρήνη και ζεστασιά. Θα θέλουν να είναι κοντά μας, και η ατμόσφαιρα του ουρανού θα περάσει σταδιακά και σε κείνους. Η ατμόσφαιρα του Παραδείσου θα ακτινοβολεί από μέσα μας είτε σιωπούμε, είτε μιλάμε για τα πιο απλά καθημερινά πράγματα".

"Όποτε τα προβλήματα πέφτουν πάνω μου σαν άχθος δυσβάσταχτο κι εγώ προσπαθώ να σηκώσω όλες τις μέριμνες του μοναστηριού και της αδελφότητας μόνος μου, συσσωρεύω μπελάδες σε μένα και την αδελφότητα. Ακόμα και το ευκολότερο έργο επιτελείται με τεράστια δυσκολία. Όταν όμως εναποθέτω τον εαυτό μου, την αδελφότητα και καθετί άλλο στον Κύριο, τότε ακόμα και τα δυσκολότερα έργα επιτελούνται με ευκολία".

Απ’ Αγάπη και πόνο το σταυρό σου θα φτιάξεις...

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν 

καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι.

Όποιος θέλει στα χνάρια του Χριστού να βαδίσει,

εαυτόν απαρνείται, τον σταυρόν αυτού αίρει

και πιστά ακολουθεί…

Τον σταυρό του καθένας με δική του απόφαση φτιάχνει

από δυο υλικά που δωρεάν μα και άφθονα βρίσκει.

Πρώτα παίρνει τον πόνο…

Τον δικό του. Αυτόν που το σώμα και τα πάθη γεννούν.

Κι αν ο πόνος ο δικός του δεν φθάνει,

πολύ κοντά του  υπάρχει μία τράπεζα πόνου,

που είναι πάντα, μα πάντα γεμάτη…

Είν΄ ο πόνος του άλλου, του αδελφού, του πλησίον

που είν΄ ατέλειωτος κι εναγώνια αχθοφόρο ζητεί .

Κι ύστερα παίρνει του Χριστού την Αγάπη,

του Χριστού, που για μας σε Σταυρό μαρτυρίου καρφώθη.

Κι η Αγάπη τον πόνο που μάζεψε τον πυρώνει, τον λυώνει.

Υλικό δυνατό, μα και εύπλαστο τώρα κρατεί.

Κι αν σιωπήσει, θ΄ακούσει του Σοφού Δημιουργού τη φωνή:

«Δούλεψέ το και φτιάξε το δικό σου σταυρό.

Δώσ’ του όποιο ύψος και πλάτος και βάρος θελήσεις.

Μόνο τούτο -σου λέω- θυμήσου:

Πως στο τέρμα αυτής της ζωής

ο σταυρός σου μια σκάλα θα γίνει

κι ως τα ουράνια θα φτάσει

και κλειδί δυνατό που θ’ ανοίξει  για σένα

του κλειστού Παραδείσου την θύρα.

Πάρε Αγάπη πολλή, μα και πόνο και φτιάξε

δυνατό κι αψηλό τον δικό σου σταυρό!».

Σταυρούλα Κουμενίδου

Ὤ τρισμακάριστον ξύλον!!

"Τό ζωηφόρον φυτόν, ὁ Σταυρός ὁ πανάγιος, 

εἰς ὕψος αἰρόμενος ἐμφανίζεται σήμερον!

Δοξολογοῦσι πάντα τά πέρατα,

ἐκδειματοῦνται δαίμονες ἅπαντες!

Ὤ οἷον δώρημα τοῖς βροτοῖς κεχάρισται,

δι οὗ, Χριστέ, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν,

ὡς μόνος εὔσπλαγχνος!"

...ἡμεῖς δέ κηρύσσομεν Χριστόν ἐσταυρωμένον,

Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρίαν,

αὐτοῖς δέ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις τε καί Ἕλλησι,

Χριστόν Θεοῦ δύναμιν καί Θεοῦ σοφίαν!

Η εκπλήρωση;

Είχα ακούσει, τότε που ελέχθησαν, αυτά τα λόγια του μακαριστού Αντωνίου.

Φυσικά τότε ούτε κρίση είχαμε εμείς ακόμη, ούτε είχε ξεσπάσει η "τρέλα" στη Συρία. Αλλά μου είχαν εντυπωθεί αυτά τα λόγια, γιατί γνώριζα τον υπέροχο αυτό ΑΝΘΡΩΠΟ.

Από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ακούγεται ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας τα έχω στο νου μου.Τώρα δυστυχώς φαίνεται πως ήρθε η ώρα της εκπλήρωσής των...

 «Μας έλεγε, συνέχεια και πολλές φορές με στενοχώρια, τον καιρό της ευδαιμονίας "μεγάλη πείνα θα πέσει στην Ελλάδα, παιδί μου, μεγάλη πείνα..." κι εμείς δυσκολευόμασταν να τον πιστέψουμε...

Τον καιρό δε που ήταν στο νοσοκομείο στα τελευταία του, μετά την τελευταία εγχείρηση (το 2005) που έκανε μόλις τον φέρανε στο δωμάτιο κοιτούσε απέναντι την εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού και έκλαιγε σαν μικρό παιδί λέγοντας με την γνωστή ταπεινότητά του "πώς με αξίωσες Χριστέ μου, εμένα και μου απεκάλυψες αυτά τα πράγματα!", προφανώς κάτι σοβαρό είχε δει πιο μπροστά...

Όταν τον ρωτήσαμε "τι είδες Δέσποτα;" με δυσκολία μας απάντησε γιατί είχε πρόβλημα με την φωνή του, "όταν αρχίσει το κακό από την Συρία να αρχίσετε να προσεύχεστε!" και το επανέλαβε πολλές φορές "εκεί, από την Συρία όταν ξεκινήσει..." εννοώντας ότι μετά θα πιάσει η μπόρα και εμάς... Τον ξαναρωτήσαμε "τι άλλο είδες Δέσποτα;" και μας είπε "θα σας πω μετά..." αλλά μετά εκοιμήθη...»

(πηγή:hggiken.pblogs.gr)