Βουλιαράτες

   Είμαι λίγο ανεπίκαιρη. Το κλίμα των ημερών είναι καθαρά εκκλησιαστικό, αλλά οι αναμνήσεις της πρόσφατης επίσκεψής μας στην περιοχή Αργυροκάστρου, αν δεν αποτυπωθούν εγκαίρως, θα ξεθωριάσουν. 

   Αναχωρώντας από το Αργυρόκαστρο προς την Κακαβιά απολαύσαμε τη διαδρομή στην ανοιξιάτικη κοιλάδα-οροπέδιο του Δρίνου. Τα χωριά της Δρόπολης σαν φωλίτσες στημένες στις πλαγιές των γύρω χαμηλών πλαγιών! Τα βουνά είναι άδενδρα -κληρονομιά θλιβερή ενός καθεστώτος που δεν σεβάστηκε ούτε τους ανθρώπους ούτε τη φύση. Η κοιλάδα ακαλλιέργητη! Αναρρωτιόμαστε γιατί. Ίσως επειδή τα εργατικά χέρια είχαν φύγει στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια, ίσως να μην έχουν γίνει τα αναγκαία αρδευτικά έργα.

   Λίγο πριν από τα σύνορα στρίβουμε δεξιά προς Βουλιαράτες. Διπλός ο σκοπός της επίσκεψής μας: Το Οικοτροφείο της Μητροπόλεως και το Κοιμητήριο των πεσόντων Ελλήνων στρατιωτών.

Ανηφορίζουμε προς το Οικοτροφείο. Ένα πέτρινο μεγάλο καλοσυντηρημένο κτίριο.

   Μας υποδέχεται η κ.Μαρία, η ψυχή, η ζωή, όλο το είναι του. Μια ύπαρξη που μας συνεπαίρνει με την αφοσίωσή της, με την πίστη της, με τη χαρά της!! Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι! Όλη της η ζωή είναι αυτά τα κορίτσια κι αυτή η υπέροχη ζεστή φωλιά, το Οικοτροφείο της Μητροπόλεως Αργυροκάστρου που φιλοξενεί τριάντα περίπου κοπέλες από τη γύρω περιοχή καλύπτοντας όλες τους τις ανάγκες και τις σπουδές τους. Η κ.Μαρία είναι η μάνα τους!!!

    Η κ.Μαρία αριστερά

     Έχει προηγηθεί η βάπτιση πέντε κοριτσιών μόλις την προηγούμενη ημέρα μετά από έναν χρόνο περίπου κατήχησης. Οι νεοφώτιστες μαζί με τις αναδόχους τους, που είναι από τα μεγαλύτερα κορίτσια, μας υποδέχονται στο αρχονταρίκι τους με πρόσωπα που λάμπουν από τη χαρά και την Χάρη του μυστηρίου. "Ζούμε πρωτοχριστιανικές καταστάσεις" μας λέει η κ.Μαρία.

Όλος ο χώρος νοικοκυρεμένος και φιλόξενος μοσχομυρίζει αγάπη, φροντίδα, άγρυπνο ενδιαφέρον!

Το εκκλησάκι του Οικοτροφείου 

 Η αυλή του, περιποιημένη, με θέα των γύρω υψωμάτων

Μετά τα κεράσματα, συγκινημένοι από το έργο που επιτελείται εδώ, φεύγουμε για το Κοιμητήριο. Το είχαμε επισκεφθεί πριν είκοσι πέντε χρόνια. Ένας ιερέας βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του είχε συντηρήσει το κοιμητήριο στα δύσκολα χρόνια της τυραννίας του Χότζα. Κάτω από τους ξύλινους σταυρούς με τα ονόματά τους αναπαύονταν οι πεσόντες Έλληνες στη νικηφόρα μάχη που έγινε στο ύψωμα του Αγίου Αθανασίου λίγο πιο πάνω από το χωριό την 1η Δεκεμβρίου του '40.
Μετά τη μάχη όλα τα σπίτια του χωριού άνοιξαν αγκαλιά φιλόξενη για τους στρατιώτες μας κι η γη άνοιξε κι αυτή αγκαλιά ανάπαυσης για τα σκοτωμένα παλικάρια μας. Κι έμειναν εκεί ως σήμερα, μακριά από τους δικούς τους.

Το ύψωμα του Αγίου Αθανασίου

 

Το κοιμητήριο, όπως είναι σήμερα,
φιλοξενεί Έλληνες στρατιώτες και από άλλες μάχες που έγιναν εκεί γύρω.

Στο εκκλησάκι του Κοιμητηρίου η ελληνική σημαία τυλίγει το οστεοφυλάκιο.

Τα ονόματα των νεκρών στρατιωτών μας. 

Άραγε για ποια Ελλάδα σκοτώθηκαν!

Συγχωρέστε με, εμείς οι σημερινοί (ανθ)Έλληνες 

δεν αξίζαμε τη θυσία τους...

Το μνημείο στην αυλή του Κοιμητηρίου

Πολλοί έρχονται από την Ελλάδα και καταθέτουν στεφάνια.

Το ζητούμενο ωστόσο είναι να καταθέσουμε κι εμείς, 

οι σύγχρονοι Έλληνες 

την αγάπη μας για την πατρίδα μας, 

όχι με πολεμικούς αγώνες και θυσίες,

αλλά με εθνική συνεννόηση, με δουλειά, 

με αξιοκρατία και με τιμή στην ιστορία μας.

   Λίγο πιο κάτω τα σύνορα της Κακαβιάς. Έχουν αρκετή κίνηση αλλά δεν καθυστερούμε.

   Περνάμε στα δικά μας δασωμένα πανέμορφα βουνά που μοσχοβολούν και λάμπουν κάτω από έναν πεντακάθαρο ουρανό. Αναλογίζομαι πώς τα σύνορα τραβηγμένα επί χάρτου κατά τα συμφέροντα των Μεγάλων χώρισαν και καθόρισαν την πραγματική ζωή των ανθρώπων. Η Πωγωνιανή με την Κακαβιά είναι λίγος δρόμος με τα πόδια, δυο γειτονικά χωριά με την ίδια ιστορία, τον ίδιο λαό, τα ίδια έθιμα, όλα ίδια, αλλά έγιναν δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί, τόσο απόμακροι, τόσο εχθρικοί, έτσι γιατί κάποιοι το αποφάσισαν...

Στο Αργυρόκαστρο

  Την περασμένη Πέμπτη είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε το Αργυρόκαστρο. Πανέμορφη, ιστορική, πετροκτισμένη πόλη τόσο κατηφορική που μπορεί τα θεμέλια ενός σπιτιού να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με την στέγη του μπροστινού του!!! 

   Η ιστορία του ακολουθούσε την ιστορία της Ηπείρου ως τους Βαλκανικούς πολέμους, οπότε ελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό, αλλά προσαρτήθηκε στο νεοϊδρυμένο κράτος της Αλβανίας (1913). Το 1914 οι κάτοικοί του απογοητευμένοι εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την αυτόνομη αλλά πολύ βραχύβια Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου. Πάλι δόθηκε στην Αλβανία η περιοχή. Στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο η Αλβανία διαλύθηκε. Το Αργυρόκαστρο, οι Άγιοι Σαράντα και η Κορυτσά πόλεις σχεδόν αμιγώς ελληνικές υποδέχθηκαν τον ελληνικό στρατό κι έζησαν τρία χρόνια ελληνικότητας. Το 1919 επανιδρύθηκε η Αλβανία και τα εδάφη της Βορείου Ηπείρου πέρασαν πάλι στην κατοχή της. Στις 8 Δεκεμβρίου του '40 ο ελληνικός στρατός μπήκε στο Αργυρόκαστρο όπου έγινε δεκτός με απίστευτο ενθουσιασμό. Μετά από πέντε μήνες, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα, το Αργυρόκαστρο πέρασε στην ιταλική κατοχή και στη συνέχεια μετά την αποχώρηση των Ιταλών δόθηκε πάλι στην Αλβανία παρά την σφοδρή αντίδραση του ντόπιου πληθυσμού που ήταν ελληνικός στη συντριπτική του πλειοψηφία. Η κομμουνιστική περίοδος ήταν φρικτή, όπως για όλη την Αλβανία. 

    Το περίφημο κάστρο στο οποίο οφείλει το όνομά του, η ακρόπολη των τειχών του, είναι βυζαντινό, ανακατασκευασμένο από τον Αλή Πασά στου οποίου το πασαλίκι υπαγόταν η πόλη. Κατά μία παράδοση ονομάστηκε Αργυρόκαστρο από την Αργυρώ την κόρη του βυζαντινού άρχοντα της πόλης που γκρεμίστηκε από αυτό την ημέρα που οι Οθωμανοί κατέλαβαν την πατρίδα της.

Λίγες φωτογραφίες κάνουν τα πολλά λόγια για την ομορφιά του Αργυροκάστρου περιττά! 

 

   Το δικό μας ταξίδι  είχε έναν πολύ συγκεκριμένο προορισμό: την επίσκεψη στο ελληνικό σχολείο της Μητροπόλεως Αργυροκάστρου για κάποια εκδήλωση στην οποία είχαμε προσκληθεί. Ένα σχολείο αξιοζήλευτο και αξιοθαύμαστο στον αυλόγυρο του επιβλητικού νεοανεγερθέντος μητροπολιτικού ναού, αφιερωμένου στην Ανάσταση του Κυρίου.

Με την κ.Μέλπω, την διευθύντρια, την ψυχή του σχολείου,

 μπροστά στον καθεδρικό ναό της Αναστάσεως.

Ο ναός έχει αρχιτεκτονικά στοιχεία που θυμίζουν την Αγια-Σοφιά!

Στο εσωτερικό θα αρχίσει σύντομα η εικονογράφηση.

Το σχολείο μας υποδέχεται νοικοκυρεμένο, πεντακάθαρο, "ζεστό"!

Οι τάξεις ολοφώτεινες, στολισμένες με τις εργασίες των παιδιών.

Το αναγνωστήριο

Για τη Βιβλιοθήκη του Σχολείου πάσα προσφορά εκπαιδευτικών, 

λογοτεχνικών, εγκυκλοπαιδικών και λοιπών ωφέλιμων βιβλίων δεκτή!

Σ' αυτό το σχολείο θέλεις να είσαι μαθητής, 

θέλεις να είσαι δάσκαλος, 

θέλεις να είσαι έστω επισκέπτης!

Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου, π. Δημήτριος, 

παλιός γνώριμος και πολύ σεβαστός κι αγαπητός φίλος, 

δεν έκρυβε τη χαρά του για τη συνάντησή μας. 

Πολλές οι δυσκολίες, πολλά τα προβλήματα,

τιτάνιος ο αγώνας,

αλλά και πλούσια η Χάρη του Θεού, πολλά τα θαύματα,

απίστευτη καρποφορία!

Μαζί μας και η κ.Χαρά, αφιερωμένη συνεργάτιδα με πολύ ενθουσιασμό και ζήλο!

Η πανσέληνος κάνει τη νύχτα μέρα και προσδίδει στο κάστρο ξεχωριστή μαγεία και ομορφιά!

   Η σύντομη επίσκεψή μας μας έδωσε πολλή χαρά, αλλά μας έθεσε και προ των ευθυνών μας. Έχουμε χρέος να βοηθήσουμε, κυρίως ηθικά, με τη φυσική μας παρουσία εδώ και τη συμπαράσταση στο έργο της Μητροπόλεως, κυρίως το εκπαιδευτικό και κατηχητικό. 

    Αν μας αξιώσει ο Θεός, θα επιστρέψουμε!

Ένας άνθρωπος του Θεού, π.Συμεών Κραγιόπουλος

     Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε το τευχίδιο-αφιέρωμα στον π.Συμεών που προσφέρθηκε στο εκκλησίασμα μετά το εξάμηνο μνημόσυνό του.
https://drive.google.com/file/d/0B1eXzBIyvRPTRTBhTC1fV09BVTNSM2h0UUVxUTJOTDhmcW9v/view?usp=sharing
     Μεταφέρω τον επίλογό του:
     "Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν Άνθρωπο. Έναν άνθρωπο του Θεού. Να δω τον Θεό στο πρόσωπό του. Στο πρόσωπό του είδαν τον Θεό αμέτρητοι άνθρωποι. Τώρα ο ίδιος βλέπει τον Θεό "πρόσωπον προς πρόσωπον". Τώρα παρακάθηται στο δείπνον της Βασιλείας του Θεού "συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού" εκλεκτός και κεκλημένος "εις τους γάμους του Αρνίου", φορώντας το λαμπρό ένδυμα του γάμου που ετοίμαζε με τους αγώνες του σ΄όλη την επίγεια ζωή του. Κι εκεί κοντά στο θρόνο του Θεού θα συνεχίζει να μεριμνά για όλη την πνευματική του οικογένεια που εξακολουθεί να ζει "εν χώρα και σκιά θανάτου" στην "κοιλάδα του κλαυθμώνος", θα μεσιτεύει για τις ψυχές που η αγάπη του σμίλευε και θα τις βοηθεί με τον τρόπο πλέον που μόνο η ευσπλαχνία του Θεού γνωρίζει!".

Τιμωρημένη-οι! Γιατί;

   Δεν μπορώ να αντιπαρέλθω τον πειρασμό να γράψω για μια ακόμη φορά ένα σχόλιο-παράπονο για τον τρόπο τέλεσης της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου από τους περισσότερους ιερείς. Αναφέρομαι και πάλι στην μη έκφωνη ανάγνωση των ευχών στην Αναφορά.
   Το μόνο που άκουσα σήμερα (χθες το πρωί) από τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό της λατρείας μας -είναι αυτές οι ευχές του Μεγάλου Βασιλείου ό,τι υψηλότερο και βαθύτερο με τη φώτιση του Θεού έχει διατυπωθεί ως λειτουργικό κείμενο- ήταν το "Λάβετε, φάγετε - Πίετε εξ αυτού πάντες..." κι από κει και πέρα ατελείωτα ααα και εεε και ιιι των ψαλτάδων που έσερναν κακοποιώντας τα το "Άγιος, άγιος" και το "Επί σοι χαίρει Κεχαριτωμένη" μη τυχόν και ακουστεί καμιά λεξη από τις ευχές που ο ιερέας πολύ βιαστικά και χαμηλόφωνα αναγίνωσκε.
   Αισθάνθηκα ότι ήμουν τιμωρημένη και αποκλεισμένη, καταδικασμένη να στερηθώ κάτι μεγαλειώδες στο οποίο ωστόσο είχα κληθεί να συμμετάσχω και να υποστώ κι έναν "ιεροψαλτικό" βιασμό.
   Ήθελα κυριολεκτικά να φωνάξω δυνατά: "Έλεος!!!!" Έφυγα από την εκκλησία άδεια, ταραγμένη και πολύ πικραμένη.
   Γιατί αποκλείεται ο λαός του Θεού από τον λειτουργικό παράδεισο; Μόνο για τους ιερείς έχει γραφτεί η Θεία Λειτουργία; Πώς να συμμετάσχουμε σε κάτι κρυφό κι ανείπωτο; Μαγικώ τω τρόπω;

Σαν αύριο, 10 Απριλίου 1821

Όλοι κλαύστε^. αποθαμένος

ο αρχηγός της Εκκλησιάς,

κλαύστε, κλαύστε^. κρεμασμένος

ωσάν νάτανε φονιάς... (Διον. Σολωμού)

Πώς μας θωρείς ακίνητος, πού τρέχει ο λογισμός σου

Τα φτερωτά σου όνειρα, γιατί στο μέτωπό σου

να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσες χρυσές ελπίδες

όσες μας δίδει η όψις σου παρηγοριές κι’ ελπίδες;

Τώρα σε βλέπει γίγαντα, πατέρα, η θάλασσά σου.

Το λείψανό σου το φτωχό, το ποδοπατημένο

τ’ ανάστησε η αγάπη μας, κι’ εδώ μαρμαρωμένο

θα στέκει ολόρθο, ακλόνητο και αιώνια θε να ζήση

νάναι φοβέρα αδιάκοπη σ’ ανατολή και δύση. (Αρ. Βαλαωρίτη)

Ο μαρτυρικός θάνατος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄κλείνει το στόμα όσων επιπόλαια τον κατηγόρησαν πως δεν υποστήριξε την ελληνική επανάσταση. Η ευθύνη του για το ποίμνιό του που κυριολεκτικά ήταν στο στόμα των λύκων τον έκαμε επιφυλακτικό. Τον εαυτό του τον είχε ξεγράψει από την πρώτη στιγμή!

                                   (λεπτομέρεια από πίνακα του Νικηφόρου Λύτρα)

    Σε άρθρο που δημοσίευσε ο αείμνηστος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Περικλής Βιζουκίδης με θέμα «Η Εκκλησία και ο ιερός αγών» αποκαλύπτεται ότι υπέγραφαν μεν ο πατριάρχης και οι συνοδικοί το αφοριστικό έγγραφο, «διότι ευρίσκοντο προ του φοβερού διλήμματος ή να αποδοκιμάσωσι και αφορίσωσι έργον άγιον και ιερόν εις ό και αυτοί ήσαν μεμυημένοι και συνεργάται ή να απολέσωσι όχι εαυτούς, άπαγε, περί αυτών ουδείς λόγος, ως το απέδειξαν ολίγον βραδύτερον, αλλά το ταλαίπωρον έθνος, εναντίον του οποίου θα εστρέφετο, ως ηπείλει, η σουλτανική οργή και λύσσα».  

Στη συνέχεια δε κατά τον καθηγητή Βιζουκίδη, την ίδια νύκτα μετά την υπογραφή του αφορισμού, ο πατριάρχης μαζί με τους δώδεκα συνοδικούς αρχιερείς κατέβηκαν στον πατριαρχικό ναό και σε ειδική μυστική τελετή, εν μέσω λυγμών και δακρύων έλυσαν και ακύρωσαν τον αφορισμό «επευλογούντες νοερώς τα όπλα των υπέρ πίστεως και Πατρίδος αγωνιζομένων αδελφών»!

Ας είναι αιωνία  η μνήμη του!

Σαν τα μικρά παιδιά

Ανακάλυψα μέσα μου ένα μικρό παιδί!

Αναπαύομαι ζωγραφίζοντας.

Παίζω με τα χρώματα!

Φτιάχνω τον κόσμο μου όπως τον θέλω:

χαρούμενο, ειρηνικό, ανέμελο!

Φαντάζομαι τα κελαηδήματα των πουλιών,

μια ακατάπαυστη δοξολογία!!

Τι σκέφτεσαι, καλή μου;

Θαλασσινά ξωκλήσια, 

μια διαχρονική σφραγίδα της ορθόδοξης Ελλάδας μας!

Πλατσουρίσματα!

 Η μικρή δεσποινίς

Λίγα λουλούδια, αν θέλεις, στείλε μου!

Βόλτα στην ακροθαλασσιά!

Ηλιόλουτρο!

Συμβίωση

   Η συμβίωση είτε μέσα στην οικογένεια, είτε μέσα στο μοναστήρι είναι αληθινό μαρτύριο. Το πρώτο που πρέπει να ξεπεράσουμε είναι οι ιδιαιτερότητες του εαυτού μας, που στη μοναχική γλώσσα λέγονται ιδιορρυθμίες. Πρέπει να ταπεινωνόμαστε, να τρώμε χώμα κάθε ώρα για να συμπορευόμαστε ακόμα και με τα θηρία, να ζούμε με τους άλλους ειρηνικά, όποιοι και νά 'ναι. Αυτό το μαρτύριο και συγχρόνως μυστήριο της συμβίωσης ανθρώπων από διαφόρους τόπους και ποικίλες ανατροφές, το είδα πολλές φορές στη ζωή μου και το έζησα πέρα για πέρα.
    Ο γερο-Ευδόκιμος δυσκολευόταν με τον μοναχό Ιγνάτιο, όμως συμβίωνε ειρηνικά, επαναλαμβάνοντας τη ρήση: "Υποχωρώ εγώ για να κερδίσω τον αδελφό μου!" Και αυτό όχι αναστενάζοντας, αλλά πάντα έχοντας στο πρόσωπό του συνοδευτικό το γλυκύ του μειδίαμα.

Από το βιβλίο "Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας"

Γκουρίν και Αζχάρ

   

   Χαιρετηθήκαμε στην πύλη του στρατοπέδου. Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε, με κόπο συγκρατώντας τα δάκρυα. Εκείνοι επέστρεφαν με τα τέσσερα παιδιά τους στο πουθενά του κόσμου και της ιστορίας. Εγώ επέστρεφα στο ομορφοστολισμένο και ασφαλές σπίτι μου.
   Θέλησα να τους σταυρώσω, να τους πω "Ο Θεός να είναι μαζί σας!". Το έκαμα νοερά, αλλά είπα "Allah korosun".
   Στην προσευχή μου θα προσθέσω τα ονόματα έξι ανθρώπων που -διαλεγμένοι στην τύχη μέσα από ένα άπειρο πλήθος ταλαίπωρων προσφύγων- βρέθηκαν για λίγες ημέρες κοντά μας για να προσωποποιήσουν μέσα μας αυτό το αόριστο πρόβλημα που ονομάζουμε "Προσφυγικό", θύματα -κι αυτοί, όπως και οι δολοφονημένοι του Παρισιού και των Βρυξελλών και του Ιράκ και του Πακιστάν και... και... και... της απληστίας που ντύνεται τους μανδύες του θρησκευτικού φανατισμού ή του εθνικισμού και κατατρώει τον κόσμο.
   Γκουρίν, Αζχάρ, Μωχαμέντ, Αντνάν, Μαριάμ, Αμίρα, ώρα σας καλή!

Όλα τα οικονομεί ο Θεός όταν σ' Αυτόν ακουμπάμε!

   

   Ζούσε στο όμορφο Καρπενήσι. Από τα παιδικά της χρόνια την συνώδευε η φτώχεια. Υπανδρεύθη έναν άνδρα σκληρό και αγροίκο. Και μετά τον γάμο της εξακολούθησε να ξενοδουλεύη για να επιβιώσουν, γιατί τα έσοδα του συζύγου δεν επαρκούσαν ούτε για το δικό του ποτήρι. Τα πόδια της κοντόσωμης γυναίκας είχαν στραβώσει από την δουλειά. Έμοιαζαν με τις κουτσούρες του αμπελιού. Έτσι τα είχε χαρακτηρίσει ο μακαριστός πατέρας μου, προσθέτοντας πως αυτή η γυναίκα πρέπει να είναι πολύ τυραννισμένη. Τα βάσανα της ζωής και οι πόνοι της και οι σωματικές της κακώσεις την έκαναν να ταχθή στην Παναγιά την Προυσιώτισσα, να την διακονή κάθε Δεκαπενταύγουστο. Εκεί την γνώρισα και μου εκμυστηρεύθηκε το μεγάλο θαύμα της ζωής της:
   -Δούλευα, Γέροντά μου, από νύχτα σε νύχτα και το βράδυ για το παραμικρό έτρωγα και ξύλο από τον σχωρεμένο τον άνδρα μου. Με χτυπούσε στην γη, όπως τα παιδιά το τόπι στο γήπεδο.
   Μια περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σ' ένα γιατρό. Ήταν καλοπληρωτής, αλλά κι αυτός σκληρός και δύστροπος σαν τον άνδρα μου. Δεν μου επέτρεπε καμμιά κουβέντα να κάνω απ ' όσα άκουγα και έβλεπα στο ιατρείο του.
   Κάποτε πήρα τα σκουπίδια να τα πετάξω. Φορτώθηκα τον κάδο στην πλάτη και προχωρούσα μέσα στο παγερό απόβραδο γα τον σκουπιδότοπο. Όπως βάδιζα, άκουγα ένα σιγανό κλαυθμύρισμα. Γύριζα δεξιά, ζερβά. Δεν έβλεπα κανέναν. Άρχισα να σκιάζωμαι, να σταυροκοπιέμαι. "Πειρασμός θα είναι, λέγω. Κανείς δεν φαίνεται στο δρόμο και το μωρουδίστικο κλάμα με συνοδεύει". Έφθασα στον σκουπιδότοπο, άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα μωρό στα αίματα να κλαίη. "Παναγιά μου, τι να κάνω; Στον γιατρό δεν πρέπει να κάνω λόγο, αφού αυτός το πέταξε. Στον σύζυγό μου πού να το δείξω; Θα με σφάξη σαν λαμπριάτικο αρνί. Άσε και τι θα βάλει στο λογισμό του". Το πήρα στην ποδιά μου. Ήταν ζεστό. Κλαυθμύριζε. "Ζωντανό πλάσμα του Θεού δεν πάει η καρδιά μου να το πετάξω. Θα το πάρω στο σπίτι μου κι ο Θεός βοηθός". Το φίλησα. Τα αίματα τρέχανε από το κεφαλάκι του. Φαίνεται πως το χτύπησε το καπάκι του κάδου. Το 'σφιγξα στην αγκαλιά μου, για να το ζεστάνω, και τράβηξα για το σπίτι μου. Τον κάδο στην πλάτη και το παιδί στην αγκαλιά. Το 'σφιγξα, Γέροντά μου, όπως σου 'πα, όσο μπορούσα περισσότερο για να το ζεστάνω".
   Στο σπίτι δεν βρήκα κανέναν. Είπα μέσα μου: "Ο Θεός είναι μαζί μου". Το έπλυνα από τα αίματα, το τύλιξα στα κουρέλια μου, σε μια παλιά μου πουκαμίσα, το θήλασα (ήμουν μωρομάννα) κι το έβαλα στην σκάφη που ζύμωνα το ψωμί να κουρνιάση το πουλί μου. Το σταύρωσα και είπα: "Παναγιά μου Προυσιώτισσα, χαρίτωσέ το να μην κλάψη". έγινε, Γέροντά μου, το θαύμα της Προυσιώτισσας. Ποτέ δεν έκλαψε! Το τάιζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο άνδρας μου έτρεμα από τον φόβο. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν το ρολόι, μην κλάψη και πού να σταθώ.
   Πέρασε ο καιρός και άρχισε να μπουσουλά. Οπότε ένα μεσημέρι, την ώρα που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι. Μόλις το είδε ο άνδρας μου, γυάλισαν τα μάτια του σαν του λιονταριού.
   -Τι είναι αυτό; μου λέει.
   Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχτηκε σαν να ήταν δικό του. Το παιδί αυτό σήμερα είναι νυμφευμένο και εργάζεται στο Καρπενήσι. Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό, από τα δικά μου τίποτες...

...Όλα τα οικονομεί ο Θεός όταν σ' Αυτόν ακουμπάμε!

(Από το βιβλίο "Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας" της Ι.Μ. Δοχειαρίου)

Αυτό το εξάστιχο τα λέει όλα!

Άπειρο πλούτο πνευματικό περιέχουν οι ακολουθίες της Μεγάλης Σαρακοστής.
Στην Γ΄Βιβλική Ωδή που στιχολογούμε στον Όρθρο κάθε Τετάρτης διαβάζουμε:

"Μὴ καυχάσθω ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, 
καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, 
μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ,. 
Ἀλλ' ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, 
ἐν τῷ συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον, 
καὶ ποιεῖν κρῖμα καὶ δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς." 

Ας μην καυχιέται ο σοφός για τη σοφία του,
ας μη καυχιέται ο δυνατός για τη δύναμή του,
ας μην καυχιέται ο πλούσιος για τον πλούτο του.
Μόνο για ένα πράγμα ας καυχιέται αυτός που θέλει να καυχηθεί,
για το αν γνωρίζει τον Κύριο κι αν έχει ταυτιστεί με τον νου του Κυρίου
κι αν στο πέρασμά του από αυτή τη γη επέδειξε ευσπλαχνία και έπραξε το δίκαιο.

Αυτό το εξάστιχο τα λέει όλα!!!!

Σε μια μέρα

       Σε μια μέρα, τη σημερινή, Κυριακή της Τυρινής, εκτυλίσσεται όλο το δράμα αλλά και η λυτρωτική πορεία του ανθρώπου.

      Το πρωί θυμόμαστε την έξωση του Αδάμ από τον παράδεισο. Τον βλέπουμε καθισμένο απέναντι από τον κλειστό πλέον Παράδεισο, να θρηνεί συνειδητοποιώντας την αποστέρηση της δόξας, τη γύμνωση, τη φτώχεια, την καταδίκη του. Εγκαταλείπει την τρυφή και επιστρέφει πάλι σε μιαν άγρια και αφιλόξενη γη. Το φοβερότερο όλων..., στερείται τη θέα του Προσώπου του Κυρίου και Θεού και Πλάστη του! 

      Ωστόσο υπάρχει και μια μικρή ελπίδα, μια σχισμή φωτός: Ζητά το έλεος του οικτίρμονος και ελεήμονος Θεού!

     "Ἐκάθισεν Ἀδάμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, 

καὶ τὴν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. 

Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα καὶ κλαπέντα, 

καὶ δόξης μακρυνθέντα! 

οἴμοι, τὸν ἁπλότητι γυμνόν, νῦν δὲ ἠπορημένον!

Ἀλλ' ὦ Παράδεισε, οὐκέτι σου τῆς τρυφῆς ἀπολαύσω, 

 οὐκέτι ὄψομαι τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου καὶ Πλάστην· 

εἰς γῆν γάρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ προσελήφθην. 

Ἐλεῆμον Οἰκτίρμον, βοῶ σοι· Ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα". 

     Το απόγευμα στον πρώτο Κατανυκτικό Εσπερινό που ονομάζεται και Εσπερινός της Συγχώρησης, αυτή η αμυδρή ελπίδα γίνεται ένας δρόμος σίγουρος και ανοιχτός και φωτεινός. Ανοίγει μπροστά μας η ευκαιρία της χάριτος, η δωρεά της Ανάστασης. Μέσα από την μετάνοια, της οποίας ο καιρός επέστη, θα αφήσουμε μακριά τα έργα του σκότους, θα ντυθούμε τα όπλα του φωτός κι αφού διαπλεύσουμε το πέλαγος της νηστείας, δηλαδή του πνευματικού αγώνα, θα φτάσουμε στην απέναντι φωτεινή ακτή, όπου μας περιμένει ο Αναστημένος Κύριος και Σωτήρας των ψυχών μας.

     "Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, 

ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν· 

ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος· ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας, 

ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους, 

καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, 

ὅπως διαπλεύσαντες τὸ τῆς Νηστείας μέγα πέλαγος, 

εἰς τὴν τριήμερον Ἀνάστασιν καταντήσωμεν, 

τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 

τοῦ σώζοντος τὰς ψυχὰς ἡμῶν". 

     Όλα τα δεινά που επεσώρευσε στον Αδάμ και σ' όλο το ανθρώπινο γένος η παρακοή τελειώνουν με την μετάνοια.  Ο κόσμος γύρω μας θα συνεχίσει να είναι θλιβερός, αλλά η ψυχή που θα ενωθεί με τον Χριστό με την γέφυρα της μετάνοιας θα λούζεται από το φως του Χριστού, θα ζει την Ανάστασή Του, θα γεύεται πάλι τη δόξα του Παραδείσου.

     Έχουμε  ζωντανές αποδείξεις γι' αυτό τα εκατομμύρια των Αγίων μας.

     Μόνο να είμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον Κύριό μας. Μόνο να να μας βλέπει και να μας ακούει... μόνο να προσβλέπουμε προς Αυτόν και να Τον υπακούμε, γιατί μακριά Του υπάρχει θλίψη:

    "Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, 

ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν". 

     Καλή Σαρακοστή!

Αδυναμία εις τον κύβον

Για να λυθεί το προσφυγικό πρέπει να συντρέξουν τρεις παράγοντες:
Να συνεννοηθεί η Ευρώπη - Να οργανωθεί η Ελλάδα - Να τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της.

Πρώτος παράγοντας-ενδεικτικά: Η Ουγγαρία δηλώνει πως δεν μπορεί να ορίζουν οι Βρυξέλλες την πολιτική της στο θέμα των προσφύγων. Η Αυστρία κλείνει τα σύνορά της χωρίς προσυνεννοήσεις και μιλάει σκληρότατα. Η Κροατία μόλις από το 2014 μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπλέει με τους αντάρτεςκτλ. Ποιο ευρωπαϊκό όργανο και ποιες ευρωπαϊκές αρχές μπορούν να αναγκάσουν τις χώρες σε κοινή θετική αντιμετώπιση του προσφυγικού; Προφανώς none!! Αλλά και τα κράτη που είχαν κάπως ανοίξει την αγκαλιά τους κατά βάθος ανέπνευσαν ανακουφισμένα από τον περιορισμό των προσφυγικών ροών (Όρα δηλώσεις Τουσκ)!
Πρώτη  αδυναμία!!!
Δεύτερος παράγοντας-ενδεικτικά: Η Ελλάδα είναι τόσο οργανωμένη που δεν ξέρει καν πόσοι πρόσφυγες έχουν εγκλωβιστεί στο έδαφός της. Προσπαθεί να τους μετρήσει... πώς, έναν-έναν... Δεν έχουν καταμετρηθεί πόσοι εισήλθαν και πόσοι εξήλθαν. Υποτίθεται ότι υπάρχει έλεγχος και καταγραφή στα σημεία εισόδου και εξόδου. Δεν μπορεί να σταματήσει την προώθηση των δύστυχων ανθρώπων στην Ειδομένη. Τους έχει παραδώσει στους λαθροδιακινητές. Δεν προνοεί να στήσει στοιχειώδεις υποδομές ενώ βλέπει το τσουνάμι να έρχεται. Η τοπική αυτοδιοίκηση και η ιδιωτική συνεισφορά μπαλώνουν κάπως την κατάσταση η οποία παραμένει χαώδης.
Δεύτερη αδυναμία!!!
Τρίτος παράγοντας: Η Τουρκία είναι ο πρύτανης της διπλωματίας, των τσαλιμιών, των εκβιασμών και της ασυνέπειας. Πώς τα καταφέρνει, με οποιονδήποτε Πρόεδρο και Πρωθυπουργό -το σημερινό δίδυμο είναι "αχτύπητο"-, κρατά στο χέρι και Ευρώπη και Αμερική, πάντα κερδίζει, πάντα ξεγλιστράει. Με μοχλό το προσφυγικό θα καταφέρει -να το θυμηθείτε- να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν προλάβει βέβαια, γιατί μπορεί να έχει διαλυθεί η Ε.Ε. ακριβώς λόγω του προσφυγικού. Αλλά οι προσφυγικές ροές θα ελέγχονται αποκλειστικά από το τουρκικά εθνικά συμφέροντα και όχι από συμφωνίες.
Τρίτη αδυναμία!!!
Αδυναμία εις τον κύβο λοιπόν! Ας ετοιμαστούμε για πολύ βαριά κατάσταση! Δεν το λέω με καμιά εμπάθεια. Λυπάμαι βαθύτατα τους ταλαίπωρους αυτούς ανθρώπους, τους συμπονάω. Λυπάμαι που έπεσαν θύματα και του πολέμου και της προσφυγιάς και της ανελέητης διπλωματίας. Λυπάμαι ωστόσο πολύ και την πατρίδα μου, η οποία ήδη ασθενής  και ψυχορραγούσα, μπαίνει σε μια φοβερή  και άδηλη περιπέτεια.
Ο Θεός βοηθός!!!
*Υπάρχει κι ένας τέταρτος παράγοντας επίσης στη σφαίρα του αδυνάτου: Να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στα κράτη της Αφρικής!!!!
**Διάλεξα μια φωτογραφία με χαμογελαστά παιδικά προσωπάκια. Δεν αντέχω πια τη φρίκη των εικόνων της εξαθλίωσης των προσφύγων...

Τραγωδία τεραστίων διαστάσεων

  

    Αυτή η φρίκη στην Ειδομένη, στο λιμάνι, στην Πλατεία Βικτορίας, στο Ελληνικό, στα νησιά μας και όπου αλλού σ' ολόκληρη πια την Ελλάδα! Μετά από κάθε δελτίο ειδήσεων το στομάχι μας ένας κόμπος κι η θλίψη ανείπωτη...!
   Ως πού θα φθάσει αυτό το χάος! Φοβάμαι πως αυτή η κωλυσιεργία και η δυστοκία στα ευρωπαϊκά όργανα, αλλά και η απίστευτη ανοργανωσιά της δικής μας "διοίκησης" -τρόπος του λέγειν διοίκησης- αποσκοπούν στο να πεθάνουν οι πρόσφυγες από αρρώστιες, πείνα, ταλαιπωρία και μεταξύ τους συγκρούσεις για ένα πιάτο φαγητό.
   Δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση. Το τσουνάμι το βλέπαμε που ερχόταν. Οι πιο απλοί άνθρωποι, ο πιο απλός νους καταλάβαινε ότι κάποια στιγμή θα εγκλωβίζονταν στην Ελλάδα κάποιες χιλιάδες πρόσφυγες. Δεν έπρεπε να είμαστε έτοιμοι με κέντρα φιλοξενίας ώστε να παράσχουμε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, με πλάνο και σχεδιασμό για το πού θα κατευθυνθούν οι πρόσφυγες και αποτροπή τους με κάθε μέσο από τον να προωθηθούν προς την Ειδομένη, ιδίως τις τελευταίες ημέρες που τα σύνορα είναι κλειστά;
   Άκουσα σήμερα μία κοπέλα-εθελόντρια στην Ειδομένη, όπου οι άνθρωποι λιμοκτονούν και παγώνουν χωρίς ελπίδα διαφυγής και όπου σήμερα χτυπήθηκαν μεταξύ τους για ένα σάντουιτς, να λέει: "Ντρέπομαι που είμαι Ελληνίδα! Δεν υπάρχει καμιά κρατική μέριμνα και οργάνωση!".
   Οι εθελοντές πολλοί, η ανθρωπιά των Ελλήνων δεδηλωμένη και εκφρασμένη με κάθε τρόπο, αλλά τώρα πια το πράγμα θέλει κρατική οργάνωση και επιβολή. Πηγαίνουν ιδιώτες με ό,τι η καλή τους προαίρεση έχει να προσφέρει και φυσικά κινδυνεύει η ακεραιότητά τους από ένα επιθετικό πλέον πλήθος που βρίσκεται σε απόγνωση. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε με στρατό τη ροή προς τα σύνορα, όπου έχουν μαζευτεί πάνω από 13.000 άνθρωποι με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Και να απομακρυνθούν επίσης από τα σύνορα κάποιες χιλιάδες πριν είναι πολύ-πολύ αργά; Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ανθρωπιστική τραγωδία τεραστίων διαστάσεων και ναι μεν θα έχουν ευθύνη οι Βαλκάνιοι που έκλεισαν τα σύνορά τους, αλλά θα έχουμε κι εμείς μεγάλο μέρος ευθύνης εξαιτίας της ανικανότητάς μας.



Στην Πλατεία Βικτορίας δεν υπήρχαν χημικές τουαλέτες-μόλις προχθές άκουσα ότι θα τοποθετηθούν- για να αποτρέπεται η παραμονή των προσφύγων. Πέστε μου πού αποπατούν εδώ και βδομάδες και μήνες οι άνθρωποι που κατά εκατοντάδες παραμένουν ή έστω διέρχονται από εδώ; Και τι κάνουν οι περίοικοι, με όση καλή διάθεση κι αν διαθέτουν, γύρω από μια βρωμερή χαβούζα;