Στην άγρια ομορφιά των Τζουμέρκων (2)

    Λίγο πριν φθάσουμε στα Πράμαντα ή την Πράμαντα βρίσκουμε το βαραθρώδες Σπήλαιο Ανεμότρυπα. Ονομάστηκε έτσι γιατί από μια σχισμή των βράχων έβγαινε ένα δροσερό αεράκι που μαρτυρούσε την ύπαρξη πίσω από αυτούς κάποιου αεριζόμενου χώρου. Δυο παλικάρια από τα Πράμαντα με εντολή του Κοινοτάρχη τους άνοιξαν μια οπή στο βράχο  κι έτσι φανερώθηκε η ύπαρξη του σπηλαίου. Η εξερεύνησή του έγινε από το ζεύγος Πετρόχειλου. Υπάρχουν τρία επίπεδα. Στο χαμηλότερο κυλάει το ποτάμι το οποίο χάνεται λίγο πιο πάνω από το σπήλαιο, εισέρχεται σ' αυτό για να βγει πάλι ορμητικό λίγο πιο κάτω. Η διέλευση του ποταμού δίνει οξυγόνο στο χώρο και δεν αισθάνεσαι καμιά δυσφορία. Τα τοιχώματα του σπηλαίου είναι κατάλευκα. 

Οι συνήθεις κάτοικοι των σπηλαίων!!!

Ο ξεναγός ο κ.Μανόλης επί το έργον.

Πολύ διαφωτιστικός και κυρίως "μερακλής" στη δουλειά του!

Ενενήντα δύο σκαλοπάτια κατεβήκαμε για να βρούμε την είσοδο του Σπηλαίου 

και φυσικά τα ανεβήκαμε φεύγοντας! 

Μια πολύ καλή γυμναστική για να δικαιολογήσουμε το γεύμα που ακολούθησε,

νηστίσιμο μεν, πεντανόστιμο δε (κάτι ρεβίθια στο φούρνο ανεπανάληπτα)!!!!

 

Για καφέ στο ξενοδοχείο "Ορίζοντες", ένα αληθινό κόσμημα 

εκεί που νομίζεις πως θα βρεις μόνο άγρια βουνά!

Καλόγουστες γωνιές!

Και θέα από τον εξώστη καθηλωτική!

Λίγο πιο πέρα το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής

Τα κελιά της Μονής

Το τέμπλο της

Στον αυλόγυρο δεξιά πάνω στον τοίχο ξεχωρίζει ένα σιδερόφραχτο κελάκι.

Εδώ κρατούσαν τους ταλαίπωρους ψυχοπαθείς ή δαιμονισμένους 

που έφερναν στη χάρη της για να τους θεραπεύσει.

Ο ναός του Αγίου Νικολάου στους Μελισσουργούς.

Ο φίλος και κουμπάρος μας μάς διηγείται 

πώς εδώ μοίρασαν την Ελλάδα το 1943 ο ΕΛΑΣ με τον ΕΔΕΣ.

Οι κορυφές των βουνών φαγωμένες από την διάβρωση

Λίγα χιόνια ακόμη πετρωμένα διασώζονται στις χαράδρες.

Λίγες ημέρες αργότερα θα πέσει πολύ χιόνι αρκετά όψιμο!

"Κι άλλα πλούτη δεν είδα,

κι άλλα πλούτη δεν άκουσα,

παρά βρύσες κρύες να τρέχουνε... "

(Οδ. Ελύτης)

Οι βρύσες με το παγωμένο νερό και η πλατεία από τους Μελισσουργούς

Τα Πράμαντα κάτω από την Στρουγκούλα

Τα Πράμαντα είναι ένα πολύ ξεχωριστό χωριό με φυσική ομορφιά, αλλά και έναν ιδιαίτερο πολιτιστικό πλούτο. Ο Δήμαρχός τους Γιάννης Σεντελές εκλέγεται για τρίτη φορά με ποσοστά πάνω από 80%. Μηχανολόγος-μηχανικός στο επάγγελμα με ιδιαίτερες συγγραφικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις και δημιουργίες έχει αναδείξει την ορεινή και αρκετά δυσπρόσιτη περιοχή του σε κοιτίδα ελληνικού πολιτισμού.

Το γλυπτό, η ιστορία των επαγγελμάτων, απέναντι από την Πλατεία των Πραμάντων

Φυσικά στην πρώτη θέση ο πετράς, ο χτίστης, 

αυτός που με τόσο μεράκι και υπομονή 

έχει φτιάξει τα πανέμορφα ηπειρώτικα χωριά μας!!! 

Η Αγία Παρασκευή, ο ναός των Πραμάντων, χτίστηκε γύρω το 1900 

από Πραμαντιώτες μαστόρους με εισφορές και προσωπική εργασία των κατοίκων.

Πανέμορφο και περιποιημένο και το εσωτερικό του ναού

Μόλις έχει αρχίσει ο Εσπερινός  της Κυριακής των Βαΐων.

Μια πολύ όμορφη γειτονιά στα Πράμαντα

Εδώ είναι η άνοιξη!! στη λαγκαδιά που διασχίζει το χωριό!

Γλυπτό αφιέρωμα στη Γυναίκα της Πράμαντας

Το γνέσιμο του μαλλιού: η χαρακτηριστική ασχολία των γυναικών 

σε περιοχές κτηνοτροφικές.

Το κεφάλι του Αράπη στην βρύση της Πλατείας

Ένας πλάτανος φτιάχνει μια πλατεία!!!

Πράμαντα!

Πρέπει να ξανάρθουμε

για να δοκιμάσουμε και το κατσικάκι σου!!!

"Ελάτια και χιονότριφτες κορφές,

φτενά χωράφια σε πεζούλια

κι άπιαστες γίδες που κρεμιούνται σε γκρεμνούς,

ετούτ' είν' η πατρίδα μας.

Μα η πούλια δε λάμπει πιο καθάρια

σ' άλλους ουρανούς!!!"

Στην άγρια ομορφιά των Τζουμέρκων (1)

Στους πολύ αγαπημένους κουμπάρους μας, τους εν Ιωαννίνοις,οφείλουμε την εκδρομή μας στα Τζουμέρκα. Τα λόγια είναι τιποτένια μπροστά στην απίστευτη ομορφιά τους που την έκαναν ακόμα πιο μαγευτική ο ανοιξιάτικος καταρράκτης του φρέσκου πράσινου και η λαμπρότητα μιας πεντακάθαρης ημέρας. Προορισμός μας το χωριό Καταρράκτης κοντά στα Πράμαντα. (εδώ ο χάρτης της περιοχής).

Η παρέα μας εκ δεξιών, Αφεντούλα, Μαρία, Απόστολος, Κώστας

κι εγώ, η φωτορεπόρτερ...

Η κοιλάδα του Άραχθου από μια θέση θέας

Εδώ δικαιώνεται ο στίχος του Ελύτη

"Θε μου, πρωτομάστορα μ' έχτισες μέσα στα βουνά..."

Καθώς περνάμε τη γέφυρα του Άραχθου φωτογραφίζουμε το γκρεμισμένο Γεφύρι της Πλάκας. Υπάρχει η υπόσχεση πως θα ξαναστηθεί. Ίσως όταν ξαναστηθεί και η Ελλάδα στα πόδια της!

(Θα μπορούσε το γκρέμισμά της από αβλεψία να είναι ένας πολύ καλός συμβολισμός της κατάρρευσης της πατρίδας μας από εγκληματικές αβλεψίες!)

Η όμορφη εκκλησία του χωριού Καταρράκτης -νομίζω αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή- δίπλα στην καταπράσινη πλατεία 

Ο πλάτανος έχει υποστεί μεγάλη καταπόνηση από το επιθετικό αναρριχώμενο!!!

Μεγαλειώδης πλάτανος καταπράσινος από τα βρύα.

Πέτρινα τα πάντα, σπίτια, δρόμοι, πεζοδρόμια, στέγες...

Ο Ξενώνας "Καταφύγι" μας φιλοξένησε Α Ψ Ο Γ Α!
(πληροφορίες εδώ)

Πινελιές κίτρινες, άσπρες, φούξια πάνω στη γκρίζα πέτρα!!!

Η θέα από το δωμάτιο: βουνά και  φρεσκοπράσινο!

 

Κορυφές που τις φιλούν τα σύννεφα. 

Κάποια απ' αυτές τη λεν Στρογγούλα!

 

Η θέα του δίδυμου καταρράκτη απίστευτα εντυπωσιακή.

Είναι η εποχή που τρέχει πολύ νερό.

Δεν είναι εύκολο να υπολογίσουμε το ύψος τους, αλλά μπορεί να είναι και 150 μέτρα!

Μια ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση στη βάση των καταρρακτών βοηθάει την πρόσβαση

Γεια σου, Αφεντούλα!!!

Κοντά στο χωριό  Καταρράκτης το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνας από τον 19ο αιώνα (1827).
Ο ναός προϋπήρχε από το 1730 αλλά ήταν μικρότερος.

Στο νάρθηκα του ναού έφερναν τους πάσχοντες ψυχικά και παρακαλούσαν την Αγία να τους θεραπεύσει. Σώζεται μια αλυσίδα στην οποία τους έδεναν. Πολλά θαύματα θεραπείας αναφέρονται μέχρι σήμερα.

Το ξυλόγλυπτο τέμπλο της Μονής

Η εφέστιος εικόνα της Μονής ντυμένη με πουκάμισο εξαιρετικής τέχνης 

από περίφημο Καλαρρυτινό μάστορα.

Η Αγία Αικατερίνα θεωρούνταν προστάτιδα των ανύπαντρων κοριτσιών. 

Γι' αυτό τα νεαρά ανύπαντρα κορίτσια έφερναν εδώ τα προικιά τους 

να τα ευλογήσει η Αγία και να τους ανοίξει το δρόμο της παντρειάς.

Υπήρχαν μάλιστα και νυφικά και πέπλα που τα φορούσαν οι ανύπαντρες κόρες 

για να βρεθεί γι' αυτές ένας καλός γαμπρός...

Οι Γερμανοί κατέστρεψαν τα κελιά  του Μοναστηριού μαζί με το χωριό Καταρράκτης εκδικούμενοι τον θάνατο δύο στρατιωτών τους. Προσπάθησαν να καταστρέψουν και το ναό τον οποίον είχαν ζώσει με πυρίτιδα, αλλά κατά τρόπο θαυμαστό δεν τα κατάφεραν.

(Συνεχίζεται η περιήγηση)

Με στήριγμα την πίστη

Δύσκολη η ημέρα σήμερα!
Οι κηδείες δυο νεαρών κοριτσιών που πέρασαν στην άλλη ζωή τόσο απρόσμενα και σκληρά!
Στην πρώτη στην οποία και παρέστην έκλαψα πολύ και πόνεσα, αλλά μ' αυτόν τον παρήγορο τρόπο της πίστης. Όλα ξεκινούν από την στάση της ηρωίδας μάνας και των αδελφών!
Η μάνα, η διπλά χαροκαμένη με τον ίδιο τρόπο, στεκόταν δίπλα στο κορίτσι της όλη την ώρα, το χάιδευε στοργικά, το ρουφούσε με τα μάτια να το χορτάσει πριν της κρύψει το χώμα την αγαπημένη θέα. Χωρίς όμως στεναγμό, χωρίς "γιατί" πικρίας. "Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλετο. Ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο! Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος". Το ίδιο και τ' αδέλφια θρήνησαν βουβά με τόση γλύκα δίπλα στην μικρή αδελφή, το στερνοπαίδι!
Κι αντί για την συνήθη νεκρώσιμη ακολουθία - που κι αυτή είναι τόσο φιλοσοφημένη και παρήγορη-  λόγω της Διακαινησίμου εψάλη ο Αναστάσιμος Κανόνας με τα δεκάδες "Χριστός Ανέστη"! "Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει..." Στ' αυτιά και στην καρδιά μας εντυπώθηκε η Ανάσταση του Χριστού και η δική μας ως βεβαιότητα, ως ήδη παρούσα.
Πλήθος νέων παιδιών αποχαιρέτησαν τη φίλη, τη συμμαθήτρια, τη συμφοιτήτρια. Άραγε συνειδητοποίησαν πως οι θλίψεις κι ο θάνατος θα επισκεφθούν όλους τους ανθρώπους; Αυτό είναι το μόνο σίγουρο και κοινό. Εκείνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που ο καθένας μας θα τις αντιμετωπίσει. Όποιος στηρίζεται μόνο στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, πόσο μπορεί ν' αντέξει; Όποιος έχει ισχυρά στηρίγματα, την πίστη στον Θεό και στην Ανάσταση, αλλά κι ένα πλήθος πιστών που θα του μιλήσουν στην ίδια γλώσσα, που θα προσευχηθούν μαζί του, θα βρει μέσα στον πόνο του παρηγοριά κι ελπίδα...
Άλλα δυο κορίτσια στο νοσοκομείο πολυτραυματίες... Κι εκεί πόνος και αγωνία...

Κι ο ερχομός στον κόσμο ενός παιδιού με πολλά και ολοφάνερα αλλά και απροσδιόριστα ακόμη προβλήματα. Δοκιμασία ισχυρή για τους γονείς που το αποδέχθηκαν και το έφεραν στον κόσμο και το υποδέχθηκαν με πολλή αγάπη και πολλή πίστη ...
Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Θεού μας! Εκείνος ξέρει πώς μας παιδαγωγεί με πόνο και αγάπη! Εκείνος επιτρέπει τον πειρασμό, αλλά μας δίνει και την έκβαση! Εμείς ας έχουμε στο νου μας, στην καρδιά μας, στην προσευχή μας τους εν πόνω και ποικίλη θλίψει αδελφούς μας...

Αναπεσών εκοιμήθη ως λέων

   Μια πολύ ξεχωριστή εικόνα έχει φέτος ο Επιτάφιός μας αντί της συνήθους Αποκαθήλωσης.

Ας προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε.

   Όταν ο Πατριάρχης Ιακώβ ευλόγησε τα παιδιά του, απευθυνόμενος στον Ιούδα από την γενιά του οποίου θα προερχόταν ο Χριστός ως άνθρωπος, είπε μεταξύ άλλων: 

   "Αναπεσών εκοιμήθης ως λέων και ως σκύμνος λέοντος,  τις εγερεί αυτόν"; 

   Κατά τους ερμηνευτές των Γραφών η ευλογία αυτή προτυπώνει τον θάνατο του Χριστού, αλλά και την Ανάστασή Του.

   "Τον γαρ θάνατον Αυτού κοίμησιν εκάλεσεν και ύπνον" λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, "αλλά αμέσως συνδυάζεται και η Ανάστασις. "Τις εγερεί αυτόν;" Κανένας δεν μπορεί να εγείρει τον Ιησού Χριστό παρά μόνον ο ίδιος θα εγείρει τον εαυτό Του, όπως προείπε: "Εξουσίαν έχω θείναι την ψυχήν μου και εξουσίαν έχω λαβείν αυτήν" και "Λύσατε τον ναόν τούτον και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν".

   Γιατί όμως ως λέων; Πάλι ο Χρυσόστομος ερμηνεύει: "Όπως ο λέοντας όχι μόνο όταν είναι ξύπνιος, αλλά και όταν κοιμάται είναι φοβερός, έτσι και ο Χριστός και σ' αυτόν τον Σταυρό και στον θάνατο είναι φοβερός και κάνει συγκλονιστικά θαύματα. Ο ήλιος στρέφει την τροχιά του, σχίζονται οι βράχοι, κλονίζεται η γη, σχίζεται το καταπέτασμα του Ναού, το σκότος τυλίγει την οικουμένη και νύχτα γίνεται η μέρα. Η τυραννίδα του θανάτου καταλύεται και αναπέμπονται τα σώματα των δεσμίων του Άδου. Ο θάνατος και ο διάβολος καταισχύνονται και ηττώνται κατά κράτος".

   Ο Αναπεσών λοιπόν είναι ο Κύριος εν τω μνήματι.

   Δίπλα Του η Μητέρα Του σαν να τον νανουρίζει, σαν να τον κανακεύει. Ίσως όμως να βλέπει με τα φωτισμένα μάτια της ψυχής της την ρομφαία που θα ξεσχίσει τα μητρικά της σπλάχνα. Γιατί δίπλα στον Χριστό εικονίζεται ο Άγγελος βαστάζων του φριχτού μαρτυρίου τα όργανα, τον σταυρό, το ακάνθινο στεφάνι, τους ήλους, το νεκροσέντονο.

Στην πίσω πλευρά του Επιταφίου "Η εις Άδου Κάθοδος".

Ο Χριστός γκρεμίζει και καταπατά τις θύρες και αδειάζει τα δώματα του Άδη. 

 Από τον Αδάμ και την Εύα ως τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο,

 οι Βασιλείς, οι Προφήτες, οι προ Χριστού Δίκαιοι  έλκονται από τον Αναστημένο Χριστό.

"Μηδείς φοβείσθω θάνατον. Ήλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος.

Έσβεσεν αυτόν απ' αυτού κατεχόμενος.

Εσκύλευσεν τον άδην ο κατελθών εις τον άδην.

Επίκρανεν αυτόν γευσάμενον της σαρκός αυτού.

Ο άδης επικράνθη...

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος..."

*Μικρά αριστουργήματα οι εικόνες του Επιταφίου μας!!!

Η μοιραία συνοδοιπορία!!!

Δυο "κακούργοι"! Μια μοιραία συνοδοιπορία!

Καταδικάστηκαν και οι δύο στον διά σταυρού ή επί σταυρού θάνατον.

Τους απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες και οι ποινές:

Ο πρώτος ένοχος θανάτου, ότι εαυτόν Υιόν του Θεού εποίησεν!

Ο δεύτερος ένοχος θανάτου, ότι πολλούς φονεύσας ελήστευσεν!

Πέρασαν και οι δυο τον προκαταρκτικό βασανισμό: 

ύβρεις, κολαφισμούς, το φοβερό φραγγέλιο.

Κουβάλησαν τα άθλια όργανα της καταδίκης τους, τους άτιμους σταυρούς.

Υπέμειναν το μαρτύριο της σταύρωσης.

Ο πρώτος διά την του κόσμου σωτηρίαν.

Ο δεύτερος δικαίως πάσχων, άξια γαρ ών έπραξεν απέλαβεν.

Ο πρώτος έστησε την γέφυρα της σωτηρίας.

Τα διεστώτα συνήψεν. 

Εις τούτο γαρ ελήλυθεν εις τον κόσμον.

Ο δεύτερος πρώτος διέβη την γέφυρα! 

Μια φράση έγινε κλειδί του Παραδείσου.

"Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου".

"Σήμερον μετ' εμού έση εν τω Παραδείσω".

Ο πρώτος μας χάρισε τη σωτηρία.

Ο δεύτερος μας υπέδειξε τον τρόπο.

Τον τρόπο που η χαρισμένη σωτηρία 

θα κερδηθεί απ' τον καθένα μας.

Ευλογημένη συνοδοιπορία!

Ευλογημένη συνάντηση στη γέφυρα 

που έστησε ο Σταυρός του Κυρίου μας!

Μακάρι κι εμείς να την διαβούμε!

"Κύριε, ο τον ληστήν συνοδοιπόρον λαβών, 

τον εν αίματι χείρας μολύναντα 

και ημάς συν αυτώ καταρίθμησον, 

ως αγαθός και φιλάνθρωπος".

*Η σκέψη μας απόψε στην αγάπη του Κυρίου μας, 

αλλά και σε όλους εκείνους που ως "κακούργοι" 

σε φυλακές και εξορίες και τόπους βασάνων 

ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά!

Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιοι από αυτούς 

να έχουν ήδη πει το "Μνήσθητι!"

.