«Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος

 Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο
γονέων του 5ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που
αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο
τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για
να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού»,
που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν
της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της
Ελλάδας.
Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο
Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου
αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων
προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό
να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να
ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.
Η αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού
ζητήματος στη χώρα μας, δεν είναι, και δεν μπορεί να
αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως, ανθρωπιστικό ζήτημα. Πόσο
μάλλον όταν ο αφηρημένος «ανθρωπισμός» έχει μεταβληθεί
σε πρόσχημα της συστηματικής πολιτικής συγκεκριμένων
κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας –του Σόρος, ως
εκπροσώπου του ευρωατλαντισμού, στο «πεδίο» της κατά τα
άλλα ισλαμοφασιστικής Τουρκίας–, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο
που λειτούργησε ως άλλοθι στους βομβαρδισμούς της Σερβίας,
στο Ιράκ, στην ίδια τη Συρία.
Eίτε το θέλουμε είτε όχι, η πραγματικότητα του εγκλωβισμού
δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα μας –με την προοπτική να
καταστούν εκατοντάδες χιλιάδες, εφόσον η Τουρκία ξεκινήσει και
πάλι να διοχετεύει πληθυσμούς στην Ελλάδα– κρίνει τη μελλοντική
φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας. Ο συνδυασμός της δεινής
δημογραφικής της κατάστασης, της χρεοκοπημένης οικονομίας
της, καθώς και της εξαιρετικά ε υ α ί σ θ η τ η ς γεωπολιτικής θέσης
της –δίπλα στην εστίατης μεγαλύτερης π ο λ ι τ ι σ τ ι κ ή ς α ν τ ι π α ρ ά θ ε σ η ς στον πλανήτη, εκείνην μεταξύ της Δύσης και του Ισλάμ– καθιστά διαφορετικό το διακύβευμα του μεταναστευτικού ζητήματος στον τόπο μας.
Η προοπτική της αναγκαστικής εγκατάστασης αρχικώς δεκάδων
χιλιάδων ανθρώπων, που προέρχονται από τον μουσουλμανικό
κόσμο, απειλεί μεσοπρόθεσμα να μεσανατολικοποιήσει την
Ελλάδα· δηλαδή, να την μεταβάλει σε κομμάτι του πολέμου των
πολιτισμών, ρίχνοντάς την στη χοάνη των πολυπολιτισμικών
συγκρούσεων. Από αυτήν την εξέλιξη δεν διακυβεύεται μόνον
η εθνική ή πολιτιστική συνοχή, αλλά ταυτοχρόνως υπάρχει ο
κίνδυνος για μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στη χώρα μας σε σχέση
με το επίπεδο εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της εκκοσμίκευσής
της, της ισότητας των φύλων κ.ο.κ. Για να το κάνουμε λιανά: η
θεαματική αναβάθμιση της μόνιμης παρουσίας μουσουλμανικών
πληθυσμών στη χώρα μας θα θέσει αναπόφευκτα ζητήματα που
ούτε έχουμε διανοηθεί ότι θα αντιμετωπίσουμε. Θα επιτρέψουμε,
άραγε, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας να
ρυθμίζει τον ατομικό και συλλογικό του βίο από τον θείο νόμο και
τη σαρία; Θα δικάζουν οι μουφτήδες με βάση το ακραία σοβινιστικό
οικογενειακό δίκαιο στα τζαμιά; Τα νεαρά κορίτσια θα πηγαίνουν
στα σχολεία; Θα διδάσκεται άραγε σε αυτά η Αντιγόνη, ο Δαρβίνος
ή ο… ευρωπαϊκός διαφωτισμός, ή μήπως θα εξαναγκαστούμε σε
αυτολογοκρισία στο όνομα του δικαιώματος στη διαφορετικότητα;
Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος, αν κρίνουμε από τις ανάλογες
εμπειρίες που γνωρίζουν σήμερα άλλες μεσογειακές ή ευρωπαϊκές
κοινωνίες.
Την ίδια στιγμή, η κοινωνική και πολιτιστική απορρύθμιση ανοίγει
την πόρτα σε έξωθεν επεμβάσεις κατά το παραδεδομένο πλέον νεο-
αποικιακό πρότυπο των τελευταίων χρόνων. Αυτό ήδη συνέβη στην
Ελλάδα με αφορμή τη μεγάλη εισροή προσφύγων και μεταναστών
και την ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε: πλέον, κουμάντο
κάνει ο ΟΗΕ, υπό την καθοδήγηση του… Σόρος, μυστικές
υπηρεσίες δρουν ανεξέλεγκτα στα camps, η Τουρκία συνεχίζει να
παίζει τον δουλεμπορικό της ρόλο, συνεπικουρούμενη από μαφίες
της Κεντρικής Ασίας, ελληνικά κυκλώματα αισχροκέρδειας
αλλά και τη νέα διαπλοκή πολλών ΜΚΟ που αναλαμβάνουν
εργολαβίες αλληλεγγύης… υπερτιμολογώντας τις συχνά κάκιστες
υπηρεσίες τους. Ήδη, δηλαδή, η χώρα μας τείνει να πάρει τον δρόμο
μιας αποσύνθεσης αλά Βαλκανικά, όπως συνέβη στην πρώην
Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του 1990. Ο «ανθρωπισμός» τους,
επομένως, δεν είναι τόσο άδολος όσο θέλουν να πιστεύουν όσοι
άκριτα και αλόγιστα σκοπεύουν να τον υιοθετήσουν με αναφορές
στην… προσφυγιά του 1922, την αγάπη του Χριστού για τον
«Ξένο», την αλληλεγγύη ή και την αλληλοβοήθεια ως συστατικό
στοιχείο μιας προοδευτικής ιδεολογίας.
Οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, επομένως, η υστερία, το κυνήγι
των εντός κι εκτός εισαγωγικών ρατσιστικών και φασιστικών
μαγισσών λειτουργεί προς όφελος αυτής της εκστρατείας· και
δευτερευόντως, επειδή ακριβώς όχι μόνο δεν απαντάει αλλά
αρνείται τα προβλήματα που ανακύπτουν από τη φιλοξενία των
εγκλωβισμένων πληθυσμών, καταλήγει να σπονσοράρει τον
πραγματικό φασισμό, τη Χρυσή Αυγή, τη διολίσθηση μερίδας
της ελληνικής κοινωνίας σε ρατσιστικά αντανακλαστικά: το
παράδειγμα του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών είναι πρόσφατο και
έχει αποδείξει τον πραγματικό αντίκτυπο αυτής της ιδεοληπτικής
στάσης απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα.
Θα πρέπει, επομένως, να κάνουμε μια βασική διάκριση, και πάνω σε
αυτήν να αναπτύξουμε μια ολόκληρη πολιτική για τους πρόσφυγες
και τους μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στην χώρα μας: Είναι
άλλο η φιλοξενία τους, με τους πιο ανθρώπινους όρους και άλλο
η εγκατάστασή τους εντός της ελληνικής κοινωνίας. Το πρώτο,
όντως, είναι υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας –
ταυτόχρονα με μια πολιτική που θα αποτρέψει να εξαπλωθούν και
πάλι φαινόμενα Ειδομένης στον ελληνικό χώρο, με τα προβλήματα
που τα συνοδεύουν. Το δεύτερο είναι μεθόδευση υπονόμευσης της
ίδιας της χώρας και της φυσιογνωμίας της ελληνικής κοινωνίας, και
πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.
Η διάκριση αυτή ορίζει και ποια πολιτική αντιμετώπισης των
εγκλωβισμένων προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών
θα πρέπει να ακολουθήσουμε: Όλοι οι πόροι, που τεχνηέντως
διοχετεύονται από τα ξένα κέντρα στην προοπτική μόνιμης
εγκατάστασης αυτών των ανθρώπων στην χώρα μας, θα πρέπει
να ανακατευθυνθούν στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών
προσωρινής φιλοξενίας, στις οποίες θα συγκεντρωθούν όλοι
οι πρόσφυγες και μετανάστες. Δομών που να παρέχουν τις
αναγκαίες εκπαιδευτικές και ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες και
να διασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαμονή αυτών των ανθρώπων για
όσο χρειαστεί μέχρι να καταλαγιάσει ο πόλεμος στην Συρία, ή να
βρεθεί μια δίκαιη διεθνής λύση για το πρόβλημά τους.
Με λίγα λόγια, θα πρέπει να απορρίψουμε την επιλογή της
μόνιμης εγκατάστασης, ψύχραιμα και συντεταγμένα, επειδή
ακριβώς θέλουμε να διαφυλάξουμε το –ήδη υπονομευμένο μέσα
στις συνθήκες της κρίσης– επίπεδο ανεξαρτησίας της χώρας,
εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, προσωπικών ελευθεριών.
Αντίθετα, πρέπει να σπεύσουμε σε μια ολοκληρωμένη πολιτική
φιλοξενίας, διότι, πέραν της αναγκαιότητας να οργανωθεί η
παρουσία των εγκλωβισμένων στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι η
αλληλεγγύη και η ανθρωπιά είναι συστατικό στοιχείο της κοινωνίας
μας και του πολιτισμού μας. Και δεν επιθυμούμε να το απολέσουμε.
Αυτή δεν είναι η δικαιότερη και σωστότερη πολιτικά λύση «μόνον»
για το Ωραιόκαστρο. Πρέπει να καταστεί πανεθνική πολιτική
για το μεταναστευτικό ζήτημα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για να
αποφύγουμε την πολιτική και κοινωνική μηχανική που προσβλέπει
στην αποδόμηση της κοινωνίας μας· και για να μην στρέφεται ο
ανθρωπισμός εναντίον… του ελληνικού λαού και του μέλλοντός του.

Σημειώσεις:
[1] Όσοι σπεύδουν στο πλαίσιο της ψευδοανθρωπιστικής υστερίας να καταγγείλουν αυτές τις απόψεις ως «ισλαμοφοβικές» (sic!) απλούστατα δεν ξέρουν που πατάν και που πηγαίνουν:
Πρώτον, το Ισλάμ δεν λειτουργεί όπως καταλαβαίνουμε εμείς τη θρησκεία, δηλαδή ως κομμάτι της συλλογικής παράδοσής μας και των ατομικών μεταφυσικών μας πεποιθήσεων· αντίθετα, διδάσκει την υποταγή όλου του ανθρώπινου βίου, ατομικού και συλλογικού, ιδιωτικού και δημόσιου, στον θείο νόμο. Είναι, δηλαδή, μια μορφή θρησκευτικής οργάνωσης της κοινωνίας και της πολιτικής.
Δεύτερον, το Ισλάμ διακατέχεται από έναν εγγενή επεκτατισμό, και δεν είναι εύκολο να τον διακρίνουμε ιστορικά, γιατί ο μουσουλμανικός κόσμος νικήθηκε και υποτάχθηκε στη δυτική αποικιοκρατία. Ωστόσο, πόσοι θυμούνται ότι, κατά τη «χρυσή εποχή» του ισλαμικού imperium (την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, θέλουν να επαναφέρουν οι δυνάμεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού), οι Άραβες είχαν αναπτύξει στην Αφρική δουλοκτησία αντίστοιχη και ισοδύναμη με εκείνη των Λευκών; Δέκα εκατομμύρια σκλάβοι μεταφέρθηκαν τότε από τον αφρικανικό νότο προς τη Μέση Ανατολή. Διόλου τυχαία, τα ιδεολογικά κέντρα του ριζοσπαστικού Ισλάμ, το οποίο πλέον τείνει να ηγεμονεύσει εντός του σουνιτικού κόσμου, προπαγανδίζουν καθημερινά, μέσα από φετφάδες και μηνύματα αντίστασης, ότι μετά τη μόνιμη εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη, η τελευταία έχει πλέον καταστεί «νταρ ελ Ισλάμ» (χώρος των πιστών) και όχι «νταρ ελ αχντ» (χώρος κατά συνθήκη ειρήνης). Η διαφορά έγκειται ότι στον «χώρο κατά συνθήκη ειρήνης» ο πιστός επιφορτίζεται μόνον με την τήρηση των τελετουργικών της θρησκείας του στον ατομικό του βίο, ενώ αντίθετα, ο «χώρος των πιστών» οφείλει να οργανωθεί κοινωνικά και πολιτικά σύμφωνα με τον θείο νόμο. Αυτό που διακυβεύεται με τη μόνιμη εγκατάσταση των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα είναι να μεταβληθεί η τελευταία από «νταρ ελ αχντ» σε «νταρ ελ Ισλάμ».
[2] Το σκάνδαλο των Σερρών είναι πλέον γνωστό στο πανελλήνιο, όπως και οι καταγγελίες του πρώην γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, Οδυσσέα Βουδούρη, ότι το κατά κεφαλήν κόστος φροντίδας των εγκλωβισμένων στη χώρα μας υπερβαίνει κατά 3.000€ το αντίστοιχο της Νορβηγίας. Και αν αναλογιστούμε τη χαοτική διαφορά που υφίσταται μεταξύ της ποιότητας των υπηρεσιών που προσφέρουν οι δομές φιλοξενίας στη Νορβηγία και εκείνων που προσφέρονται στην Ελλάδα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η διασπάθιση των πόρων έχει πάρει πολύ μεγαλύτερη έκταση από αυτήν που εκφράζει η διαφορά των 3.000€.

infognomonpolitics.blogspot

Ο πόνος στη ζωή του Χριστιανού

Πόσο ακραίος μπορεί να είναι ο πόνος! Ο σωματικός ή ο ψυχικός!



"Γνώρισα μια μητέρα, νέα, χήρα. Τη συνάντησα στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονταν τα δυο εννιάχρονα δίδυμα κοριτσάκια της. Είχαν και τα δύο καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο... Άλλα παιδιά δεν είχε. Η γυναίκα ήταν σχεδόν αλλόφρων. "Γιατί μου το κάνει αυτό ο Θεός; Τι Θεός είναι αυτός που μου παίρνει όλα τα αγαπημένα πρόσωπα!"
(Η μαρτυρία είναι ενός ιερέα που ήταν εφημέριος σε κάποιο νοσοκομείο των Αθηνών).
"Πονάω μαζί σου και δεν μπορώ να σου δώσω καμιά απάντηση. Δεν ξέρω το θέλημα του Θεού! Κλαίω για σένα και για τα παιδιά σου. Όμως θα κάνω πολλή προσευχή. Θα ζητήσω κι από σένα το ίδιο. Μίλα στο Θεό. Πες Του τον πόνο σου. Πες τον με θυμό, με απογοήτευση, πες τον άγρια, πες τον κλαίγοντας. Όπως θέλεις μίλα στο Θεό. Αλλά μίλα Του, γιατί σ' ακούει. Γιατί Εκείνος θα βρει τον τρόπο...."
Περνούσαν οι βδομάδες. Τα κοριτσάκια βάραιναν. Η μητέρα σε απόγνωση. Όταν συναντούσε τον ιερέα, έκλαιγε απελπισμένη. "Είμαι σε απόγνωση, αλλά προσεύχομαι!" του λέει. Την επόμενη φορά "Προσεύχομαι, πάτερ, πολύ. Ο πόνος είναι φωλιασμένος μέσα μου, αλλά αισθάνομαι γαλήνη στην ψυχή μου"...
"Την συνάντησα ξανά" λέει ο ιερέας "αφού είχε κηδέψει τα παιδιά της, και τα δύο. Είχε λιώσει! Έκλαψα πολύ μαζί της. Κάποια στιγμή μου είπε: "Ο πόνος μου σχίζει τα σπλάχνα. Αλλά έχω μες στην καρδιά μου πίστη κι ελπίδα. Αισθάνομαι πως βρήκα το δρόμο μου, βρήκα τον Θεό. Τον ευχαριστώ  που μου χάρισε για εννέα χρόνια τα δυο μου παιδιά. Έχω τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τα πήρε  απ' αυτόν τον μάταιο κόσμο για να τα έχει με τα αγγελούδια Του".
Ο πόνος θα έρθει γιατί είναι σύμφυτος με τη φύση την ανθρώπινη που είναι φθαρτή και θνητή. Αλλά μπορεί να γίνει ο πόνος αφορμή σωτηρίας, δρόμος συνάντησης με τον Θεό και την όντως Ζωή.
Η συζήτηση στον παρακάτω σύνδεσμο είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ίσως απαντήσει στα οντολογικά μας ερωτήματα.
ttps://www.youtube.com/watch?v=zvk2JCyEjOo

Σαν τις σταγόνες της βροχούλας...

Σαν να ποτίστηκε η ψυχή μου με τις σταγόνες μιας ευεργετικής απαλής βροχής...
Έτσι αισθάνθηκα σήμερα το πρωί, όταν, μετά από αρκετές ημέρες αναγκαστικής αποχής, βρέθηκα πάλι στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στην πρωινή Θεία Λειτουργία και την Παράκληση της Αγίας.
Έτσι ενεργεί η λειτουργική ζωή στην ψυχή μας. Είναι το νεράκι που την ποτίζει, τη ζωντανεύει, την ανασταίνει. Όσα όμορφα λουλούδια κι αν φυτέψουμε στο κήπο μας, όσο περίτεχνα κι αν στήσουμε τα παρτέρια του, όσο κόπο κι αν κάνουμε σκαλίζοντας, κλαδεύοντας, ξεχορταριάζοντας, αν δεν έρθει η βροχούλα ή το τακτικό πότισμα, όλα αποβαίνουν μάταιος κόπος.
Καλή η μελέτη, άριστη η κατά μόνας προσευχή! Αλλά πώς να το κάνουμε, η συμμετοχή στην κοινή λατρεία είναι ιδιαίτερα ζωογόνα!
Ιδιαιτέρως ευεργετημένη από τον λατρευτικό μας πλούτο, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την προθυμία του ευλαβέστατου ιερέα μας να τελεί συχνότατα τη Θεία Λειτουργία, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την ύπαρξη δύο πολύ κατανυκτικών ναών στην ενορία μου, του Αγίου Αθανασίου και της Αγίας Παρασκευής, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την λειτουργική παιδεία που έλαβα από τον μακαριστό πατέρα μου, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την ζωντανή ενοριακή κοινότητα στο Παλαιόκαστρο...
ιδιαιτέρως ευγνώμων στον Δωρεοδότη και Ζωοδότη Κύριό μας!

 

Ο Ναός του Αγίου Αθανασίου στο Παλαιόκαστρο

Το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής,

χάρμα οφθαλμών εξωτερικά...

...και εσωτερικά!

Φωτιστικά

Κάποιοι άνθρωποι είναι πραγματικά χρυσοχέρηδες!

Ξύλα που όταν τα δεις ακατέργαστα, τα προσπερνάς αδιάφορα,

ζωντανεύουν στα χέρια τους.

Παίρνουν μορφές μυστηριώδεις και συναρπαστικές,

χαρίζουν τη σκιά τους στο φως,

γίνονται ενδιαφέροντα διακοσμητικά,

διηγούνται την ιστορία...μιας ελιάς που την έκαψε η παγωνιά,

ενός γέρικου κλήματος μέσα στο αμπέλι του παππού, 

μιας αιωνόβιας ρίζας που την ξεχέρσωσε η αγροτική αξίνα,

του θαλασσόξυλου που το λείανε το κύμα...

Μα προπάντων διηγούνται τον κόπο δυο χεριών,

τη δημιουργική φαντασία και την υπομονή μιας ευαίσθητης ψυχής...

Αυτά, κι άλλα πολλά, έργα του γιου μου, Παναγιώτη!

Από τον 70ό Ψαλμό:

"...Ότι σύ εί η υπομονή μου, Κύριε. Κύριε, η ελπίς μου εκ νεότητός μου.

Επί σε επεστηρίχθην από γαστρός, 

εκ κοιλίας μητρός μου σύ  μου εί σκεπαστής.

Εν σοί η ύμνησίς μου διαπαντός... 

Μη απορρίψης με εις καιρόν γήρως, 

εν τω εκλείπειν την ισχύν μου μη εγκαταλίπης με...

Ο Θεός μου μη μακρύνης απ΄εμού,

ο Θεός μου, εις την βοήθειάν μου πρόσχες...

Ο Θεός μου, ά εδίδαξάς με εκ νεότητός μου και μέχρι του νυν 

απαγγελώ τα θαυμάσιά σου...

Και έως γήρως και πρεσβείου, ο Θεός μου, μη εγκαταλίπης με, 

έως αν απαγγελώ τον βραχίονά σου τη γενεά πάση τη ερχομένη..."

*Έρχεται η στιγμή που οι ψαλμικοί στίχοι μας αγγίζουν ιδιαίτερα και μιλούν στην ψυχή μας...

"Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας· 

εν τη Κοιμήσει, τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε. 

Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, 

και ταις πρεσβείαις ταις Σαις λυτρουμένη, 

εκ θανάτου τας ψυχάς ημών". 

Μια όμορφη τιμή στην Υπεραγία Θεοτόκο: 

Η περιφορά του Επιταφίου της ψαλλομένων εγκωμίων, 

στο όμορφο εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής Παλαιοκάστρου

*Με πολλή μου λύπη παρέστην μόνο νοερώς, λόγω προβλήματος υγείας.

"Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών".

Αφοσίωση

"Γύρισες, μάνα μου; Άργησες.
Σφίξε με στην αγκάλη σου!"

Αντίστροφα η σχέση η μητρική
βιώνεται από τη μάνα που ήταν δυνατή,
μα τώρα παραπαίει.
Μες στο γερό της κόρης σφιχταγκάλιασμα
η γραία βρέφος ξαναγίνεται
κι αποζητά ασφάλεια και φροντίδα!!...
Τα γηρατειά κι οι ασθένειες την λύγισαν.
Σαν το σκιαγμένο σπουργιτάκι
αφήνεται στης κόρης τις φροντίδες
που γίνεται γι' αυτήν η μάνα πια,
....ως νά 'ρθει η στερνή στιγμή
του τελευταίου αποχαιρετισμού η ώρα!!!

Και καταθέτω εδώ τον σεβασμό
και την εκτίμηση την άπειρη
σε μια θυγατρική και υιική αφοσίωση απαράμιλλη,
που θε να γίνει μέτρο σύγκρισης
και οδηγός για μας τους επιλοίπους....

Ο Πρωτεσίλαος και οι Κινέζοι

Αν ρωτούσα νεαρούς Έλληνες: "Ποιος ήταν ο Πρωτεσίλαος;" πόσοι πιστεύετε ότι θα ήταν σε θέση να μου δώσουν μια απάντηση; Αν κρίνω από τις άστοχες απαντήσεις σε πολύ κοινότοπες και απλοϊκές ιστορικές ερωτήσεις, παραδείγματος χάριν "Ποιους πολεμήσαμε το '40 ή ποιους νικήσαμε το 1821" που κατά καιρούς δοκιμάζουν ανεπιτυχώς τις γνώσεις των νέων μας, δεν τρέφω αυταπάτες, ελάχιστοι θα τον γνωρίζουν.
Γι' αυτό αναφέρω εδώ ένα απίστευτο περιστατικό που το καταγράφει το 2014 ο Αντώνιος-Αιμίλιος Ταχιάος, ομότιμος καθηγητής, ακαδημαϊκός: "Τα καλοκαίρια παραθερίζω στην παραλία του Πτελεού Μαγνησίας. Φέτος ήρθαν στον Πτελεό δύο Κινέζοι, συνεργάτες ενός φίλου και συγγενικού μου προσώπου, ο ένας διευθυντής εστιατορίου και ο άλλος στέλεχος μιας επιχείρησης. Ένα απόγευμα περπατούσαμε στην παραλία. Σταματήσαμε για να θαυμάσουμε ένα ψηφιδωτό που παριστάνει έναν πολεμιστή με το δόρυ προτεταμένο, έτοιμο να πηδήξει από την πλώρη του πλοίου στη στεριά. Με ρώτησαν ποιος εκπόνησε αυτό το έργο και τους απάντησα πως το φιλοτέχνησε ένας συγγενής της γυναίκας μου, αντιπτέραρχος ε.α. και πρώην Αρχηγός του Υγειονομικού της Πολεμικής Αεροπορίας. Έσκυψαν για να διαβάσουν το όνομα του πολεμιστή. Βέβαια δεν μπορούσαν να διαβάσουν Ελληνικά και τους το διάβασα εγώ: "Πρωτεσίλαος". Ενθουσιασμένοι αναφώνησαν: "Δεν είναι αυτός που εξεστράτευσε με πλοία εναντίον της Τροίας, ο πρώτος που έπεσε νεκρός!!!!", Η έκπληξη ήταν πλέον όλη δική μου. "Πώς τα γνωρίζετε εσείς όλα αυτά;" ρώτησα απίστευτα απορημένος. "Τα διδαχθήκαμε στο σχολείο" ήταν η πολύ απλή φυσική τους απάντηση!!!!

 Το ψηφιδωτό έργο του του αντιπτεράρχου  Απόστολου Κατσόγιαννη στην παραλία του Πτελεού

Για να μη πιανόμαστε αδιάβαστοι σας παραπέμπω στην ιστορία, μάλλον στον μύθο του Πρωτεσίλαου εδώ.

Νικόλαος ο ευγενής

Δυο λόγια ας ακουμπήσω σ' αυτό το "τετραδιάκι της μνήμης" για τον μόλις εκδημήσαντα αγαπημένο θείο. Εκοιμήθη εν Κυρίω πλήρης ημερών (90 ετών), ειρηνικός, ήσυχος κι ανάλαφρος σαν ένα αμέριμνο στρουθίο που έκλεισε τον κύκλο της ζωής του.
Νικόλαος Σκαμπαρδώνης, ιατρός, γαστρεντερολόγος, διευθυντής της αντίστοιχης κλινικής στο Θεαγένειο Νοσοκομείο. Η προσφορά του στον δυσκολότατο αυτό χώρο του αντικαρκινικού αγώνα ανεκτίμητη. Αλλά δεν θα μείνω σ' αυτήν.
Εκείνο που ιδιαίτερα τον χαρακτήριζε ήταν η ιδιαίτερη κι αξιοθαύμαστη  ευγένεια της ψυχής του. Ναι,αυτό το προσωνύμιο θα ήθελα να του απονείμω κι έτσι θα τον θυμάμαι: Νικόλαος ο ευγενής. Δεν είχε την επιτηδευμένη ευγένεια, την επιφανειακή. Είχε μια λεπτότητα ψυχής που γινόταν φανερή στο λόγο και στη σιωπή του και στο γλυκύτατο χαμόγελό του που σήμαινε κατανόηση, συμπαράσταση, ελπίδα, άκρα συγκατάβαση...
Καλό δρόμο, θείε μου προς τον Παράδεισο! Προσεύχομαι να σου χαρίσει ο Θεός την αιώνια μνήμη Του!

Μυρίζει το (ματο)βρεγμένο χώμα!

     Με κομμένη την ανάσα παρακολουθώ τα γεγονότα στη γειτονική μας χώρα. Με τρομάζουν πολλά πράγματα!
     Όταν βγάζεις στους δρόμους έναν λαό, εύκολα δεν τον μαζεύεις πάλι. Πιο ορμητικός από σαρωτικό χείμαρρο γίνεται ο όχλος που 'χει φανατιστεί. Όσο μαέστρος κι αν είναι ο ηγέτης που τον κατευθύνει, ο όχλος θέλει αντίποινα, θέλει πολύ αίμα για να ξεδιψάσει... Κι ο τουρκικός λαός έχει αποδείξει πάμπολλες φορές ότι εύκολα γίνεται όχλος!
    Ο Ερντογάν είναι απίστευτα φιλόδοξος! Θεωρεί τον εαυτό του έναν νέο Μωάμεθ Πορθητή. Όλη αυτή η ιστορία του αποτυχημένου πραξικοπήματος (!) του δίνει ισχυρότατο άλλοθι για να εγκαθιδρύσει το δικό του σουλτανάτο. Μπορεί να είναι δημοκρατικά εκλεγμένος, αλλά η πολιτεία του δεν είναι καθόλου δημοκρατική κι από δω και πέρα θα γίνει "σταλινική". Οι εκκαθαρίσεις του θα μείνουν στην ιστορία του τουρκικού κράτους... Ποιος ξέρει πόσοι θα "εξαφανισθούν"...

   Ο στρατός στη γείτονα  "ρύθμιζε" και απέτρεπε την άνοδο του θεοκρατικού ισλαμισμού. Η αστική δημοκρατία (όση τέλος πάντων δημοκρατία!) απήλαυσε η σύγχρονη Τουρκία εξασφαλίστηκε με την απειλή των πραξικοπημάτων, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται. Τώρα ανοίγει ο δρόμος και στο θεοκρατικό ισλάμ, αν το θελήσει ένας και μόνο, ο φίλα προσκείμενος σουλτάνος Ερντογάν. Όποτε εκείνος κρίνει ότι κάτι τέτοιο εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες του θα δούμε δίπλα μας ένα θεοκρατικό μουσουλμανικό κράτος με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
   Ήδη ακούγονται προκλητικές "κορώνες" εναντίον της Αμερικής. Προκάλεσε το πραξικόπημα! Πολύ πιθανόν! Η ιστορία της υπερδύναμης δικαιολογεί τις υποψίες! Αλλά η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών δεν θα προκαλέσει ψιχάλα!!!! Αν οι Αμερικάνοι θελήσουν να τα βάλουν με τον Ερντογάν θα ξεσπάσει φοβερή αιματοχυσία μπροστά στην οποία το συριακό  θα φαντάζει παιδική εκπομπή! Κι ό,τι ακολουθήσει ...είμαστε πολύ κοντά...θα το ζήσουμε στο πετσί μας!!!!
   Η προσγείωση του τουρκικού ελικοπτέρου στην Αλεξανδρούπολη και η αίτηση ασύλου από τους οκτώ στρατιωτικούς που επέβαιναν άναψε κιόλας ένα φιτίλι στις μεταξύ μας σχέσεις. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκληθεί έκρηξη αν αυτή βολεύει στο Σουλτάνο...
   Δεν μας φθάνουν όλα τα δικά μας ...Τα σύννεφα είναι πολύ πυκνά στον γειτονικό ουρανό... η καταιγίδα έρχεται...μυρίζει το (ματο)βρεγμένο χώμα...! Ας μας σκεπάσει η Παναγία!

Ο νους μου ταξιδεύει σήμερα στην Πόλη...

Κάθε χρόνο το καλοκαίρι ο νους μου ταξιδεύει στην Πόλη..."Ώ Πόλις πόλεων πασών οφθαλμέ"!


 Γιατί πολλά καλοκαίρια φιλοξένησε τις εκδρομές μας...Γιατί εκεί στο Πασά Μπαξέ στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου σ' ένα ξύλινο παλιό σπιτάκι υπάρχει μια γωνιά που μας περιμένει... Εκεί απέναντι απ' τον Άγιο Κωνσταντίνο, τη ρωμέικη εκκλησιά που με τόσους κόπους και προσωπικά έξοδα συντηρεί ο Θανάσης, ο ξάδερφός μας, ένας από τους ελάχιστους Ρωμιούς που κρατά αναμμένο ένα κεράκι ελληνισμού κι ορθοδοξίας... Εκεί κοντά στο Αγίασμα της Αγίας Κυριακής, κοντά στην Αγία Παρασκευή του Beykoz... Τι έμεινε πια από τους Ρωμιούς;...Εξοντώθηκαν μέσα στον 20ο αιώνα από τον φανατισμό και την εμπάθεια...Φέρνω στο νου μου και τους απλοϊκούς Τούρκους εκείνης της γειτονιάς. Είναι καλόψυχοι, πρόθυμοι, ταπεινοί, κρατούν τις οικογενειακές παραδόσεις. Ούτε μια στιγμή δεν μας έφεραν σε δύσκολη θέση με κάποιο εθνικιστικό σχόλιο, με μια γκριμάτσα αποστροφής...
Όλη νύχτα παρακολουθώ τις εξελίξεις στην ήδη καθημαγμένη Τουρκία. Άνθρωποι σκοτώνονται, άνθρωποι τραυματίζονται, άνθρωποι συλλαμβάνονται, άνθρωποι ορθώνουν ανάστημα, άνθρωποι αγωνίζονται για τα ιδανικά της δημοκρατίας, της ελευθερίας, για το σύνταγμα, για ό,τι τους καλούν οι πολιτικοί ηγέτες τους κι οι μουεζίνηδες...
Ένας κόσμος ανάστατος, διεκδικεί, μάχεται, χυμένος στους δρόμους, με αβέβαιο μέλλον...Και πολύ εύκολα αυτός ο κόσμος φανατίζεται κι από ειρηνικός και φιλήσυχος και καλόψυχος γίνεται ένα θηρίο ασυγκράτητο, ένας τρομερός όχλος! Αλίμονο σ΄όποιον πέσει στα χέρια του όχλου...
Κι αναρωτιέμαι...
Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να μπορούν να χαίρονται τις ειρηνικές στιγμές τους σ' έναν φτωχικό, ολάνθιστο κηπάκο, σε μια γειτονιά που αγκαλιάζει τον καθημερινό πόνο μας και τις μικροχαρές μας; Τι επιζητούν όσοι βάζουν σε περιπέτειες κι ανυπολόγιστους κινδύνους τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων; Γιατί τόση ταραχή και σχέδια επιβολής και ανατροπών και φανατισμοί και ξεσηκωμοί;

(λιντσάρισμα στρατιωτών...φρέσκο, πρωινό!)

Κι αναρωτιέμαι... Δεν χορταίνει ο άνθρωπος αίμα και δάκρυ; 

Ανάγκη για λίγη χαρά!

Κάθε μέρα μια νέα αφορμή θλίψης!!! Ειδήσεις θανάτου, φτώχειας, απαξίωσης του ανθρώπινου προσώπου, φυσικών καταστροφών και ηθικών διαστροφών που πραγματικά σοκάρουν! 
Πρέπει κάτι να κάνουμε επειγόντως, να βρούμε πηγές χαράς! 
Σκέφτομαι πως η χαρά μας μπορεί να τροφοδοτηθεί από τέσσερις πηγές τις οποίες αναφέρω με αύξουσα "τροφοδοτική ικανότητα":
Πρώτη πηγή είναι η δημιουργία, μάλιστα η χειροπιαστή δημιουργία, ας πούμε ενός εργοχείρου, ενός καλλιτεχνήματος, ενός φαγητού, ενός όμορφου κήπου, ενός συγγραφικού πονήματος κ.τ.λ. Κάτι που δημιουργούμε με λαχτάρα, μεράκι, αγάπη, προσωπικό κόπο και ενδιαφέρον.


Δεύτερη πηγή είναι η κοινωνία με ανθρώπους. Κοινωνία ειρηνική, βαθιά, αλληλοπεριχωρητική,στηρικτική και παρηγορητική. Κοινωνία μ' έναν δικό μας ή και μ' έναν ξένο, με μικρό παιδί ή ηλικιωμένο. Κοινωνία λόγων και σιωπής, κοινωνία ευφροσύνης ακόμη  και πένθους.
Τρίτη πηγή είναι η ανάληψη και επιτυχής διεκπεραίωση ενός επώδυνου έργου ή εγχειρήματος ή μιας διακονίας χάριν της αγάπης.
Τέταρτη πλουσιότερη πηγή είναι η έμπονη κατανυκτική προσευχή που προσκαλεί τη Θεία Χάρη. Κι αυτή έρχεται με όλα τα δώρα Της. Κι ανάμεσά τους είναι η Χαρά "ην ουδείς αίρει αφ' ημών".
Αν υπάρχουν κι άλλες πηγές χαράς, θα ήθελα να τις μάθω...

Μέγεθος βαραβαρότητας

Παρακολουθώντας μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή άκουσα το εξής: Έγινε καθαρισμός παραλιών στην ελληνική επικράτεια. Το πρώτο απόρριμμα: οι γόπες βέβαια! Αλλά σε μια ποσότητα πραγματικά ασύλληπτη! πάνω από 2.500 τόνοι!!!! Σ' ένα τετραγωνικό μέτρο αμμουδιάς μετρήθηκαν 110!
Συλλαμβάνουμε το μέγεθος της βαρβαρότητάς μας!
Ένας λαός που δεν μπορεί να προστατέψει τα παιδιά του από τη θανατηφόρα αυτή συνήθεια!
Ένας λαός που δεν μπορεί να εφαρμόσει αντικαπνιστικό νόμο, ενώ και η Τουρκία ακόμη - και να μην ξινιζόμαστε -  τα έχει καταφέρει!
Ένας λαός που στα νοσοκομεία του καπνίζουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές!
Ένας λαός που καίει τα δάση του πετώντας απρόσεχτα αναμμένα αποτσίγαρα!
Ένας λαός  που χρειάζεται υπηρέτες για να του μαζεύουν τ' αποτσίγαρα!
Ένας λαός που δεν σκέφτεται πως η γόπα είναι γεμάτη δηλητηριώδεις ουσίες τις οποίες πρώτα πρόσφερε στον εαυτό του κι ύστερα τις χαρίζει στο έδαφος όπου θα παίξει το παιδί του και στο υδάτινο ζωοποιό περιβάλλον του!!!
Αυτόν τον λαό μπορείς να μην τον χαρακτηρίσεις ΒΑΡΒΑΡΟ!!!!

Ψευτομαγκιάς επέτειος!!!!

    Μαζεύουμε επετείους! Μας αρέσει! Άραγε για να θυμόμαστε, να προβληματιζόμαστε και να σωφρονιζόμαστε; Ή έτσι για να κάνουμε μερικές ακόμα συγκεντρώσεις και για να ανταλλάζουμε μερικά κομματικά ανακοινωθέντα ψευτοπερηφάνειας, αυτοδικαίωσης και αλληλοφαγωμάρας!
    Ένας χρόνος μετά από το άχρηστο και καταστροφικό δημοψήφισμα ή ίσως και ....σωτήριο!!!!!
Τέτοια ώρα ακούγαμε πέρυσι τα πρώτα αποτελέσματα. Διαγραφόταν στον ορίζοντα το ΟΧΙ. Ριγούσαμε από εθνική υπερηφάνεια κι ανατριχιάζαμε στο φόβο του άγνωστου μετά την επικείμενη(!!) ρήξη με την Ε.Ε..Ο πρώτος που έσπευδε να συγχαρεί τον Αλέξη Τσίπρα ήταν ο Μαδούρο της Βενεζουέλας!!!!
   Σήμερα φορτωμένοι με μια ζημιά 100 δισεκατομμυρίων -κατά τις εκτιμήσεις των οικονομολόγων δικών μας και Ευρωπαίων- που οφείλεται στην παρέλκυση των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους-δανειστές και στο δημοψήφισμα, ειλικρινά δοξάζω τον Θεό που μας διέσωσε, έστω και διά πυρός. Σκέφτομαι πού θα είχαμε βρεθεί, αν ορθώναμε το περήφανο ανάστημά μας μετά το ΟΧΙ. Νομίζω στο χάλι της Βενεζουέλας! Οι άνθρωποι εκεί, ένας λαός ολόκληρος πεινάει και δεν έχει ενέργεια για τις βασικές του ανάγκες. Υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κι εμείς σε παρόμοια αθλιότητα θα καταντούσαμε;
   Και ποιος ηγέτης θα μπορούσε να συγκρατήσει-κυβερνήσει έναν λαό που έχει περιέλθει στην έσχατη αθλιότητα; Το BREXIT διέλυσε τα κόμματα σε μια άκρως δημοκρατική και ευνομούμενη και πλούσια χώρα που φημίζεται για την ψυχραιμία και το φλέγμα του λαού της. Σκέφτομαι τι θα γινόταν στην Ελλάδα μετά το GREXIT! Αλληλοκατηγορίες, αλληλοσφαγές, πόλεμος πάντων κατά παντός. Τι PLAN B και τι PLAN X; Ποιος θα έβγαινε μπροστά να αναλάβει το σταυρό του μαρτυρίου; Τι θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια χώρα χρεωμένη για δέκα γενιές, χωρίς αξιόλογη παραγωγή, χωρίς ικανούς ηγέτες;
   Ναι, πιστεύω πως μας φύλαξε ο Θεός! Ο Αλέξης έκανε το ΟΧΙ ΝΑΙ! Μοιραίος, τραγικός, αλλοπρόσαλλος, τελικά ...αξιοθαύμαστος!!!! Και σίγουρα πήραμε όλοι ένα γερό μάθημα (γι' αυτό αποκάλεσα το δημοψήφισμα σωτήριο): Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος!
    Οι ψευτομαγκιές μας φορτώνουν στις πλάτες μας αρκετά δισεκατομμύρια!!                                                                       

Άγιοι Πάντες

Από τον Εσπερινό της αυριανής εορτής των Αγίων Πάντων αλιεύω μερικά ωραία τροπάρια.

Νομίζω πως δεν χρειάζονται μετάφραση, αλλά ενσυναίσθηση!!!

Πυρὶ ἐκκαιόμενοι τῆς τοῦ Κυρίου ἀγάπης, 

πυρὸς κατεφρόνησαν καὶ ὡς θεῖοι ἄνθρακες ἀναπτόμενοι, 

οἱ σεπτοὶ Μάρτυρες ἐν Χριστῷ ἔφλεξαν φρυγανῶδες πλάνης φρύαγμα, 

θηρῶν δὲ ἔφραξαν στόματα σοφαῖς ἐπικλήσεσι,

καὶ κάρας ἐκτεμνόμενοι ἔτεμον ἐχθροῦ πάσας φάλαγγας 

καὶ τοὺς τῶν αἱμάτων προχέοντες κρουνοὺς καρτερικῶς 

τὴν Ἐκκλησίαν κατήρδευσαν πίστει ἀναθάλλουσαν.

Θηρσὶ προσπαλαίοντες, τυμπανιζόμενοι ξίφει,

 ὄνυξι ξεόμενοι, χεῖρας ἀφαιρούμενοι καὶ στρεβλούμενοι, 

οἱ στερροὶ μάρτυρες καὶ πυρὶ ἐνύλῳ ἀνενδότως φλογιζόμενοι 

καὶ ἐκκεντούμενοι καὶ τὰς ἁρμονίας τεμνόμενοι 

ὑπέφερον στερρότατα λήξιν προορῶντες τὴν μέλλουσαν 

καὶ τοὺς ἀκηράτους στεφάνους καὶ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, 

ᾧ παρρησίᾳ πρεσβεύουσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἐν πᾶσι τοῖς πέρασι τοὺς ἐναθλήσαντας πίστει, 

Ἀποστόλους, Μάρτυρας, ἱερεῖς θεόφρονας, σεμνὰ Γύναια, 

ἱερὸν ἄθροισμα ἱεροῖς ᾄσμασι κατὰ χρέος εὐφημήσωμεν, 

ὅτι συνήφθησαν τοῖς ἐπουρανίοις οἱ γήινοι, 

καὶ πάθει τὴν ἀπάθειαν χάριτι Χριστοῦ ἐκομίσαντο 

καὶ νῦν ὡς ἀστέρες στερροὶ περιαυγάζοντες ἡμᾶς, 

ἐν παρρησίᾳ πρεσβεύουσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Τη πρεσβεία, Κύριε, πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου 

την σην ειρήνην δος ημίν και ελέησον ημάς ως μόνος οικτίρμων!

Με την αυριανή εορτή κλείνει το Πεντηκοστάριο, καθώς ολοκληρώνεται ο κύκλος των κινητών εορτών. Με την ψυχή "γεμάτη" Ανάσταση και Πεντηκοστή, γεμάτη αναστημένο Χριστό και Άγιο Πνεύμα επιστρέφουμε στην Παρακλητική. Πόσο ευλογημένος είναι ο λειτουργικός μας κύκλος! Με μια συνεχή εναλλαγή εορτών κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον των πιστών, μας εισάγει και μας συντηρεί σε οδό γνώσεως και επιγνώσεως και αναζήτησης και εκζήτησης του Θείου Φωτισμού. Αλλά θέλει λίγο ψάξιμο, λίγο πόθο εκ μέρους μας!

Μικρές δημιουργίες

Σαν τα σπυράκια του ροδιού

πολλές να 'ναι οι χαρές σου

και σαν γλυκόπιοτος χυμός

οι μέρες της ζωής σου! (Σ.Κ.)

Σεράντα μήλα κόκκινα, πουλί μ'

σεράντα μήλα κόκκινα, γιαβρί μ'...

(παραδοσιακό ποντιακό)

Κόρη τρισεύγενη, 

αρχαίου θεού βλαστάρι,

άφωνη απόμεινες, 

θλιμμένη,

σ' ελληνικό ακρογιάλι... (Σ.Κ)

Παιδίων Ζωγραφείον

Αν η έκθεση των έργων των ενηλίκων και των μεγαλύτερων παιδιών μας 

ήταν πραγματικά αξιόλογη και ενδιαφέρουσα, 

(μπορείτε  εδώ να την επισκεφθείτε)

για τα έργα των μικρότερων παιδιών μας, από 4,5 μέχρι 12 ετών, 

τα λόγια αποδεικνύονται φτωχά!

Τα απολαύσαμε εκτεθειμένα στον φιλόξενο χώρο του ενοριακού κέντρου του Τιμίου Σταυρού Γαλήνης όπου και δουλεύαμε όλη τη χρονιά.

Μπράβο, παιδιά μας! 

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύετε πως έχετε έμπνευση, ταλέντο, υπομονή 

και με τα πινέλα και τα χρώματα

φτιάχνετε τον δικό σας πανέμορφο κόσμο!

Καλό καλοκαίρι!

Καλή αντάμωση τον Σεπτέμβριο με πολλή όρεξη και φρέσκες ιδέες!!!

Πιρουέτες κι αερόστατα σε μια μαγευτική δύση!

Έμπνευση από τη μουσική

κι ένας πίνακας που ακτινοβολεί αγάπη!

Αγαπώ τα πουλιά, τα παιδιά και τα λουλούδια!

Παραμυθένιος κόσμος! 

Κάθε ζωγραφιά μια ιστορία,

κάθε ζωγραφιά, ένα άνοιγμα της παιδικής ψυχής!

"Εγώ οδηγάω αυτό το φοβερό μηχάνημα!!!"

Γαλήνιες αδελφικές στιγμές!

Θαλασσογραφίες!

Αυτό το δέντρο το τόσο ξεχωριστό!!!

Αυτή η κούνια λίκνισε τα παιδικά μου όνειρα!

Η έγνοια μου: Να μη βραχεί το κουνελάκι μου!!!!

Μαργαρίτα μου μικρή, συ του κήπου μου στολή!

Ακόμη και το θρυλικό Volkswagen απαθανατίστηκε!

Της άνοιξης αρώματα και χρώματα!

Θα γεμίσω τη ζωή μου αστέρια και φως!

Απίθανη χρωματική αντίθεση

αναδεικνύει ένα γλυκύτατο πρόσωπο!

Ολοζώντανο!!!!

Τσάι και ...πολλή μελέτη!

Πανοραμικές!

Η υπομονετική και χαμογελαστή δασκάλα μας, η κ.Μαρία μας!

Έχουμε και την κ.Κική, αλλά ξέφυγε τη φωτογράφηση!

Ο ιερός ναός του Τιμίου Σταυρού Γαλήνης,

η κατακόμβη του είναι μια ζωντανή κυψέλη,

όπου φιλοξενούνται άπειρες δραστηριότητες για παιδιά, 

νέους και ενηλίκους!!!

Μια ανοιχτή αγκαλιά, μια πρόσκληση δημιουργίας για όλους!