Άγιος Γεώργιος ο Ομολογητής

Από το 2008 εορτάζεται στις 4 Νοεμβρίου η μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Ομολογητού (Καρσλίδη).

Ο 20ος αιώνας μας χάρισε πολλούς νέους Αγίους, μεταξύ αυτών και τον Άγιο Γεώργιο. Η ζωή του πόνος και περιπέτεια, ταπεινώσεις και αδιάκοποι αγώνες πνευματικοί. (Μπορεί κανείς να την βρει και εδώ). Στο έλεος του Θεού, στην προστασία των αγγέλων και των αγίων, έζησε και επέζησε με τρόπους θαυμαστούς. Έδωσε αίμα -κυριολεκτικά- και έλαβε πνεύμα, Πνεύμα Άγιο που του κατέστησε οδηγό χιλιάδων ψυχών και φως Χριστού στην περιοχή της Δράμας, όπου και βρίσκεται ο τάφος και το σκήνωμά του (Ιερά Μονή της Σίψας έξω από το χωριό Ταξιάρχες).




Αποφάσισε με μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα από την μικρή παιδική ηλικία να ζήσει ασκητικά και να αφιερωθεί στον Θεό. Η παιδαγωγία της πολύ πιστής γιαγιάς του και η αγνή του φύση τον βοήθησαν στην απόφασή του. Αλλά πόσος αγώνας, πόσες δοκιμασίες τον περίμεναν και από πόσους κινδύνους θανάτου ερρύσατο αυτόν ο Κύριος! Η πολύ πρώιμη ορφάνια, η σκληρότητα του αδελφού, η οσιακή κοίμηση της αδελφούλας του, η εργασία του δίπλα στον κρυπτοχριστιανό αφέντη, η αποκάλυψη των Τριών Ιεραρχών, η φυλάκιση και η καταδίκη του σε θάνατο από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ρωσίας, η θαυμαστή σωτηρία του αλλά και η ανεπανόρθωτη βλάβη της υγείας του, η εγκατάστασή του στη φτωχική περιοχή της Δράμας, οι νέοι διωγμοί από τους Βουλγάρους, η ακατάπαυστη άσκηση, η πνευματική ευθύνη για χιλιάδες ψυχές που τον επισκέπτονταν και εξομολογούνταν ή ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση. Πώς να μη συγκινήσει τη Θεία Αγάπη μια τέτοια αφοσιωμένη ψυχή! Πώς να μην της χαριστεί και το διορατικό και το προορατικό χάρισμα και η ιαματική χάρις! Ο αγιασμός εντέλει και η ένδοξη αποκάλυψη της αγιότητάς του στην ανακομιδή των λειψάνων του!
Κάτι που ιδιαίτερα με συγκλόνισε διαβάζοντας τον βίο του είναι το εξής:
Όταν τον επισκέπτονταν στο μοναστήρι της Σίψας και εξομολογούνταν γυναίκες που είχαν κάνει έκτρωση τις επέβαλε ως επιτίμιο να ζητιανεύουν επί επτά ημέρες σε επτά χωριά και ό,τι μαζέψουν να το διαθέσουν σε ελεημοσύνη. Μου φάνηκε πολύ σκληρό και ταπεινωτικό το επιτίμιο. Με έκανε όμως να καταλάβω πόσο φοβερό αμάρτημα είναι η έκτρωση και τι βάρος για την ψυχή της γυναίκας που το διέπραξε -ανεξάρτητα από τις συνθήκες που την ανάγκασαν και που πολλές φορές ξεπερνούν τις αντοχές και τις ανθρώπινες δυνάμεις της!! Επίσης ανέτρεψε την περί "αξιοπρέπειας" και "καλής έξωθεν μαρτυρίας" γνώμη μου. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; Η ταπεινωτική ζητιανιά έβαζε τις γυναίκες "κάτω απ' όλον τον κόσμο", τις εξέθετε, αλλά άνοιγε στην ψυχή τους θύρα μετανοίας και σωτηρίας...
Τις πρεσβείες του να έχουμε, αλλά κυρίως την έγνοια να τον μιμηθούμε στην πίστη και την αφοσίωσή του στον Θεό.

Στον σύνδεσμο αυτό http://ahdoni.blogspot.gr/2013/11/4.html μπορείτε να δείτε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον Άγιο Γεώργιο από την 4Ε.

Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. 
Εκ Πόντου ανέτειλας, ώσπερ αστήρ φαεινός, την Δράμαν εφώτισας, ταις διδαχαίς σου σοφέ, τη ισαγγέλω πολιτεία σου. Όθεν τοις προσιούσι, τη αγία Μονή σου, νέμεις ειρήνην, και παντοίας ιάσεις’ ως έχων παρρησίαν προς Χριστόν, Γεώργιε, πατήρ ημών Όσιε. 

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον. 
Αναλήψεως μάνδρας σεπτόν δομήτορα, χαροποιού πένθους μύστην, καρδιακής προσευχής, ταπεινώσεως και νήψεως το έσοπτρον, ύμνοις, Γεώργιον, πιστοί, ώσπερ ομολογητών, τιμήσωμεν νέον εύχος, βοώντες, φρούρει θεόθεν, σημειοφόρε, τους ικέτας σου. 

Ο ανώνυμος πλούσιος και ο επώνυμος πτωχός!

 "...ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν 

καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων 

εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ·

 ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη..."

Ο ανώνυμος πλούσιος και ο επώνυμος πτωχός! 

Ο Λάζαρος πέρασε τούτη τη ζωή ηλκωμένος, πένης και πεινών.

Ο πλούσιος ευφραινόμενος καθ' ημέραν λαμπρώς.

Ο πλούσιος απέθανε και ετάφη.

Ετάφη... ένας τάφος σφράγισε, έκλεισε την ανούσια ζωή του!

Ο Λάζαρος απεφέρθη: μετεφέρθη υπό των αγγέλων 

στον κόλπο του Αβραάμ,

στη χώρα των δικαίων, των υπό του Θεού εκλεκτών δεδικαιωμένων.

Η πρόσκαιρη επίγεια οδύνη έγινε αιώνια ηδονή 

των καθορώντων του Σου προσώπου το κάλλος το άρρητον!

Η πρόσκαιρη επίγεια ηδονή έγινε αιώνια οδύνη

των εστερημένων της Σης όψεως και γλυκύτητος!

Ο πλούτος ήταν η καταδίκη; Η πτωχεία ήταν η σωτηρία;

Πλούτος και φτώχεια είναι η δοκιμή, 

είναι η πρόκληση, είναι ο πειρασμός!

Η στάση τους, οι επιλογές τους, 

το βόλεμα ή η υπομονή τους έκριναν την αιωνιότητά τους!

Η στάση μας, οι επιλογές μας,

το βόλεμα ή η υπομονή μας θα κρίνουν τη δική μας αιωνιότητα!

Πρόσφατη παραγωγή

Λίγη ψυχοθεραπευτική ζωγραφική!!!

ekinakis για την Μακρίνα!!!

   

Μια τριάδα για την κουζίνα!

Είναι μικρούλα, αλλά φορτωμένη έγνοιες!!!

Προσευχὴ τῶν συζύγων καὶ τῆς οἰκογενείας (Γέροντος Σωφρονίου) Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὁ τῇ σῇ ἀναβάσει ἐπὶ τὸν Γολγοθᾶν ἐξαγοράσας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ Νόμου καὶ ἀποκαταστήσας τὴν πεπτωκυῖαν εἰκόνα σου, ὁ ἐκτείνας ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὰς ἀχράντους χεῖράς Σου, ἵνα τὰ ἐσκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ ἐπισυναγάγῃς εἰς ἕν, καὶ καλέσας τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς ἑνότητα πάντας, Σύ, ὁ Ὤν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα, πρὸ τῆς ἐξόδου Σου ἐπὶ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ κοσμοσωτήριον ἱερουργίαν ἐδεήθης τοῦ Πατρός Σου, ἵνα πάντες ἓν ὦμεν, καθὼς Σὺ εἶ μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Παράσχου τοίνυν ἡμῖν χάριν και σοφίαν τοῦ ἐκπληροῦν τὴν ἐντολὴν ταύτην καθ᾿ ἑκάστην, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀγάπης, ἣν Σὺ ἐνετείλω ἡμῖν εἰπών· Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. Δώρησαι ἡμῖν διὰ τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος τὴν δύναμιν τοῦ ταπεινοῦν ἑαυτοὺς ὁ εἷς ἐνώπιον τοῦ ἑτέρου, ἐν τῷ κατανοεῖν ὅτι, ἐάν τις πλεῖον ἀγαπᾷ, πλεῖον καὶ ταπεινοῦται. Δίδαξον ἡμᾶς εὔχεσθαι ὁ εἷς ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζειν ἐν ὑπομονῇ καὶ ἕνωσον ἡμᾶς τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀκαταλύτου ἀγάπης ἐν τῷ Ὀνόματί Σου τῷ Ἁγίῳ, χαριζόμενος ἡμῖν ὡσαύτως τοῦ ὁρᾶν ἐν ἑκάστῳ ἀδελφῷ καὶ ἑκάστῃ ἀδελφῇ ἡμῶν τὴν εἰκόνα τῆς ἀῤῥήτου δόξης Σου καὶ μὴ ἐπιλανθάνεσθαι ὅτι «ὁ ἀδελφὸς ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἐστι». Ναί, Κύριε, ὁ τῇ Σῇ εὐδοκίᾳ ἐπισυναγαγὼν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ αὐτό, ποίησον ἡμᾶς γενέσθαι ἐν ἀληθείᾳ μίαν οἰκογένειαν, ζῶσαν ἐν μιᾷ καρδίᾳ, μιᾷ θελήσει, μιᾷ ἀγάπῃ, ὡς εἷς ἄνθρωπος, κατὰ τὴν περὶ τοῦ προπάτορος Ἀδὰμ προαιώνιον βουλήν Σου. Ἐπισκίασον τὸν οἶκον ἡμῶν τῷ τοῦ φόβου Σου πνεύματι καὶ σκέπασον αὐτὸν τῇ σκέπῃ τῆς Παναχράντου Σου Μητρός, (τῶν ἁγίων ὧν φέρομεν τὰ ὀνόματα καὶ ὧν εὐλαβούμεθα) καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου, εὐλογῶν καὶ ὑπερασπιζόμενος ἕνα ἕκαστον τῶν ἐνθάδε διαμενόντων(μνημονεύομεν τὰ ὀνόματα τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας), διαφυλάττων ἡμᾶς ἐκ φθοροποιῶν λογισμῶν, ἀναρμόστων λόγων ἢ κινήσεων καρδίας, ἐπιβλαπτόντων τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ὁμόνοιαν, ὅπως οἰκοδομηθῇ ὁ οἶκος οὗτος ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν εὐαγγελικῶν Σου ἐντολῶν, εἰς τόπον προσευχῆς, ἁγιασμοῦ καὶ σωτηρίας δι᾿ ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ διὰ πάντας τοὺς ἐπισκεπτομένους ἡμᾶς, τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς ἡμῶν, ἵνα πάντες εὕρωμεν ἀνάπαυσιν ἐν Σοί, τῷ πράῳ καὶ ταπεινῷ Βασιλεῖ ἡμῶν, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μια όμορφη ψυχή

Μια γυναίκα, ιδιοκτήτρια μιας μικρής επιχείρησης ενοικιαζομένων δωματίων, διηγείται μια ιστορία που της άλλαξε τη ζωή.
«Το σπίτι μας ήταν ακριβώς απέναντι από την είσοδο του Νοσοκομείου Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη. Ζούσαμε στον κάτω όροφο και στον πάνω όροφο είχαμε φτιάξει δωμάτια που τα νοικιάζαμε σε ανθρώπους που ήθελαν να επισκεφτούν την κλινική.
Ένα καλοκαιρινό βράδυ, ετοιμάζαμε το τραπέζι για να φάμε όταν χτύπησε ξαφνικά η πόρτα. Όταν την άνοιξα είδα μπροστά μου έναν πραγματικά πολύ παράξενο ηλικιωμένο άνθρωπο. «Είναι τόσο ψηλός όσο ο 8χρονος γιος μου» σκέφτηκα καθώς κοιτούσα το σκυφτό, ζαρωμένο του σώμα. Αλλά το πιο φρικτό πράγμα πάνω του ήταν το πρόσωπό του. Πρησμένο, κόκκινο και γεμάτο πληγές. Ήταν τρομακτικός αλλά η φωνή του ακούστηκε πολύ ευγενική όταν μου είπε:
«Καλησπέρα σας. Θα ήθελα ένα δωμάτιο για μία μόνο νύχτα. Είχα πάει για θεραπεία το πρωί στο νοσοκομείο αλλά δεν υπάρχει άλλο λεωφορείο σήμερα για να γυρίσω πίσω στην ανατολική ακτή. Έτσι αναγκαστικά πρέπει να βρω κάπου να μείνω για ένα βράδυ.»
Μου είπε ότι από το μεσημέρι προσπαθούσε να νοικιάσει κάποιο δωμάτιο, χωρίς όμως επιτυχία. «Είναι παράξενο αλλά δεν υπήρχε κανένα ελεύθερο. Ίσως να φταίει το πρόσωπο μου» μου είπε προσπαθώντας να χαμογελάσει. «Ξέρω ότι φαίνεται τρομακτικό αλλά ο γιατρός μου είπε ότι με τις θεραπείες θα γίνω πάλι όπως παλιά.»
Για μια στιγμή δίστασα, αλλά η επόμενη φράση του με έπεισε: «Θα μπορούσα να κοιμηθώ σε αυτή την κουνιστή πολυθρόνα στη βεράντα σας. Το λεωφορείο μου φεύγει πολύ νωρίς το πρωί.»
Του είπα ότι μπορεί να καθίσει για να ξεκουραστεί στην βεράντα μέχρι να του ετοιμάσουμε το δωμάτιο. Μπήκα μέσα για να σερβίρω το δείπνο. Όταν τα είχα όλα έτοιμα βγήκα στην βεράντα και τον ρώτησα αν επιθυμεί να έρθει να φάει μαζί μας. «Όχι, σας ευχαριστώ. Έχω αρκετό φαγητό» ήταν η απάντηση του δείχνοντας μου μια καφέ χάρτινη σακούλα που κρατούσε στο χέρι του.
Όταν έπλυνα τα πιάτα, βγήκα στη βεράντα για να μιλήσω για λίγο μαζί του. Δεν μου πήρε πολύ χρόνο για να καταλάβω ότι αυτός ο ηλικιωμένος έκρυβε μια τεράστια καρδιά μέσα σε αυτό το μικροσκοπικό σώμα.
Μου είπε ότι ήταν ψαράς. Δούλευε όλη μέρα και όλη νύχτα για να ζήσει την κόρη του, τα πέντε παιδιά της και τον σύζυγό της, ο οποίος είχε μείνει ανάπηρος εξαιτίας ενός τραγικού ατυχήματος.
Δεν παραπονέθηκε για τη ζωή του ούτε μια φορά. Το αντίθετο μάλιστα. Σε κάθε πρόταση του έβρισκε ένα λόγο να νιώθει ευτυχισμένος.
Ήταν χαρούμενος γιατί αν και είχε καρκίνο του δέρματος δεν ένιωθε πόνο. Ήταν χαρούμενος γιατί δεν είχε χάσει τις δυνάμεις του και έτσι μπορούσε ακόμη να δουλέψει. Ήταν χαρούμενος γιατί είχε μια όμορφη οικογένεια που τον αγαπούσε πολύ.
Μιλήσαμε για λίγη ώρα ακόμη και στη συνέχεια τον συνόδεψα στο δωμάτιο του για να κοιμηθεί.
Όταν σηκώθηκα το πρωί, τα σεντόνια ήταν τακτοποιημένα, διπλωμένα και ο μικρόσωμος ηλικιωμένος κάθονταν έξω στη βεράντα. Αρνήθηκε να πάρει μαζί μας πρωινό, αλλά λίγο πριν φύγει για το λεωφορείο του, μου είπε διστακτικά:
«Θα μπορούσα σας παρακαλώ να μείνω πάλι σε εσάς την επόμενη φορά που θα έρθω για θεραπεία; Δεν θα σας βάλω σε κόπο. Μπορώ να κοιμηθώ και σε μια καρέκλα. Δεν έχω πρόβλημα.»
Σταμάτησε για μια στιγμή και στη συνέχεια πρόσθεσε:
«Τα παιδιά σας με έκαναν να νιώσω σαν στο σπίτι μου. Συνήθως οι ενήλικοι ενοχλούνται από το πρόσωπό μου, αλλά τα παιδιά φαίνεται ότι έχουν πιο καθαρό μυαλό».
Του είπα ότι όποτε θελήσει θα είναι ευπρόσδεκτος να έρθει και πάλι.
Είχαν περάσει αρκετές μέρες μέχρι να τον δούμε και πάλι. Ήρθε λίγο μετά τις 7 το πρωί και έφερε μαζί του και δώρα. Ένα μεγάλο ψάρι και μισό κιλό από τις μεγαλύτερες γαρίδες που είχα δει ποτέ μου.
Μου είπε ότι ήταν φρέσκα γιατί τα είχε βγάλει την νύχτα πριν μπει στο λεωφορείο για να έρθει. Εγώ όμως ήξερα ότι το λεωφορείο του έφυγε στις 4 τα ξημερώματα. Αυτός ο άνθρωπος ή δεν κοιμήθηκε καθόλου ή κοιμήθηκε ελάχιστα. Μόνο και μόνο για να φέρει αυτά τα ψάρια σε μας!
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο ηλικιωμένος ήρθε και έμεινε στο δωμάτιο μας πάρα πολλές φορές. Ποτέ δεν ήρθε όμως με άδεια χέρια. Πάντα έφερνε μαζί του ψάρια, γαρίδες ή λαχανικά από τον κήπο του. Όταν αργούσε να έρθει για θεραπεία, δεν ήθελε να μας αφήσει χωρίς τα δώρα του. Έτσι μας τα έστελνε σε ειδικά συσκευασμένα πακέτα με το ταχυδρομείο.
Γνωρίζοντας ότι έπρεπε να περπατήσει τρία χιλιόμετρα για να πάει στο ταχυδρομείο αλλά και ότι ήταν σε τρομερά δύσκολη οικονομική κατάσταση, ένιωθα ότι τα δώρα του ήταν για εμάς ακόμη πιο πολύτιμα.
Όταν μου τα έφερναν στην πόρτα μου, πάντα είχα στο μυαλό μου το σχόλιο του γείτονα όταν είδε τον ηλικιωμένο εκείνο το πρώτο βράδυ:
«Μην μου πεις ότι τον κράτησες αυτόν τον απαίσιο άντρα; Εγώ τον έδιωξα. Μπορεί να χάσεις εξαιτίας του, τους πελάτες σου».
Ναι, ίσως και να έχασα ένα πελάτη. Μπορεί και δυο. Αλλά αν ξόδευαν λίγο από τον χρόνο τους για να γνωρίσουν αυτόν τον άνθρωπο, αποκλείεται να έφευγαν εξαιτίας του.
Εγώ ξέρω ότι η οικογένεια μου είναι ευτυχισμένη που τον γνώρισε. Χάρη σε αυτόν μάθαμε πόσο σημαντικό είναι να δέχεσαι τις άσχημες στιγμές που θα σου φέρει η ζωή χωρίς παράπονο. Μάθαμε να μην απογοητευόμαστε και να μην τα παρατάμε. Να μην κρίνουμε τον άλλον από την εμφάνιση του. Μα πάνω από όλα, αυτός ο άνθρωπος μας δίδαξε πως να είμαστε μια δεμένη οικογένεια. Μια οικογένεια που τα μέλη της θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον.
Πρόσφατα είχα πάει επίσκεψη σε ένα φίλο μου, ο οποίος έχει θερμοκήπιο. Όπως μου έδειχνε τα λουλούδια του, φτάσαμε στο πιο όμορφο απ όλα: Ένα μεγάλο χρυσάνθεμο, γεμάτο με άνθη. Αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη, πρόσεξα ότι μεγάλωνε σε ένα παλιό, σκουριασμένο κουβά. Του είπα: «Εάν αυτό το χρυσάνθεμο ήταν δικό μου, θα το έβαζα στην ωραιότερη γλάστρα που είχα.»
Ο φίλος μου όμως μου άλλαξε γνώμη: «Έχω πολύ όμορφες γλάστρες» μου είπε. «Γνωρίζοντας πόσο όμορφο είναι αυτό το λουλούδι σκέφτηκα ότι δεν θα το πείραζε να μεγαλώσει σε ένα παλιό δοχείο. Είναι μόνο για λίγο, μέχρι να το πάω έξω στο κήπο.»
Μάλλον ο φίλος μου αναρωτήθηκε όταν με είδε να γελάω τόσο δυνατά. Γέλασα γιατί σκέφτηκα τον ηλικιωμένο ψαρά. Για λίγο καιρό φύλαγε μια υπέροχη καρδιά σε ένα άσχημο, μικροσκοπικό, καμπουριασμένο σώμα. Ώσπου κάποιος πήρε την όμορφη καρδιά του για να την φυτέψει στον τεράστιο κήπο του εκεί ψηλά στον ουρανό. Αυτό ακριβώς δηλαδή που ήθελε να κάνει και ο φίλος μου με το χρυσάνθεμο".

Μνήμη Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά

 

Απόστολε Άγιε, και Ευαγγελιστά Λουκά, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Ακέστωρ σοφώτατος, Ιερομύστα Λουκά, ζωγράφος πανάριστος, της Θεοτόκου Μητρός, εδείχθης Απόστολε, έγραψας μάκαρ, λόγους, δια πνεύματος θείου, έδωκας εννοήσαι, συγκατάβασιν άκραν, Χριστού της παρουσίας, διο πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών,
των μη προσκυνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν,
την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου,
Λουκά ιερωτάτου, την οδηγήτριαν. 

 Ο άγιος Λουκάς έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας κι έλαβε εξαιρετική μόρφωση και ελληνιστική παιδεία. Ήταν ειδωλολάτρης και δεν γνωρίζουμε κάτι για την μεταστροφή του στον Χριστό.

Του οφείλουμε πολλά. Του χρωστάμε το τρίτο, κατά τον κανόνα της Καινής Διαθήκης, Ευαγγέλιο, όπου περιγράφονται η ζωή, τα θαύματα, η διδασκαλία, το πάθος και η Ανάσταση του Κυρίου μας, και τις Πράξεις των Αποστόλων στις οποίες με πολύ γλαφυρό τρόπο περιγράφεται ο αγώνας των Αποστόλων, ιδιαιτέρως του Πέτρου και του Παύλου, για την εξάπλωση του ευαγγελικού μηνύματος. Ο ίδιος συνοδεύει τον Απόστολο Παύλο από τη δεύτερη περιοδεία του και μετά. 

Του χρωστάμε όμως και την πιστή απεικόνιση της μορφής της Παναγίας μας. Είχε ο Λουκάς το χάρισμα του ζωγράφου και κατά θεία έμπνευση ένιωσε την επιθυμία να ζωγραφίσει την Παναγία μας. Της το ζήτησε κι εκείνη έδωσε την "ευλογία" της. Άγγελος Κυρίου του έδωσε τρία ξύλα, πάνω στα οποία έφτιαξε τις τρεις πρώτες εικόνες της. Όταν τελείωσε την πρώτη, την παρουσίασε στην Παναγία. Εκείνη του είπε πως ήταν πολύ καλή, αλλά είχε μια μεγάλη έλλειψη: εικονιζόταν μόνη της, χωρίς τον Υιό και Θεό της. Τη δεύτερη εικόνα ο Λουκάς έφτιαξε με κερί και μαστίχα. Σ' αυτήν απεικόνισε την Παναγία να βαστά ως βρέφος τον Κύριο. Την τρίτη εικόνα την κάλυψε με χρυσό και ασήμι. Και τις τρεις εικόνες η Παναγία τις ευλόγησε λέγοντας: "Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος δι' εμού μετ' αυτών". Οι τρεις εικόνες διασώζονται με τρόπο και ιστορίες θαυμαστές. Η μία είναι η Παναγία Σουμελά, η άλλη η Παναγία της Μονής Κύκκου και η τρίτη η Μεγαλοσπηλαιώτισσα. Κατά την παράδοση ο Άγιος Λουκάς συνέχισε να αγιογραφεί. Περίπου εβδομήντα εικόνες της Παναγίας θεωρούνται έργα του.

Για τη ζωή και τη δράση του μετά τον θάνατο του Αποστόλου Παύλου δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα. Κατά την παράδοση κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Δαλματία, Γαλλία, Ιταλία και Μακεδονία και Αχαΐα. Κατά τον Συμεών τον Μεταφραστή έφθασε ως τη Λιβύη και την Αίγυπτο όπου χειροτονήθηκε επίσκοπος Θηβαΐδας. Εκεί και απέθανε. Άλλοι συγγραφείς αναφέρονται στη Θήβα της Βοιωτίας, όπου και τιμάται ιδιαιτέρως η μνήμη του.

«Τίποτε δεν είναι τυχαίο…»

Tίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ό,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.
Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά… Αν δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου. Σου τους έχει δώσει ο Θεός για σένα. Μα θα μου πεις -συνέχισε ο Γέροντας- είναι καλό να υποφέρουμε από τους αγαπημένους μας; 
Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ, και από τη στενοχώρια σου, σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου εκεί χαμηλά.
- Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κάποιος ευαίσθητος; 
- Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;
- Όχι…
- Ε, μάθε το τώρα από μένα…

Aγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

Λίγο έξω απ΄την μικρή την πόλη της Ναΐν
συναπαντιέται η Ζωή με μια νεκροπομπή!
Ο θάνατος πολύ σκληρά χτύπησε τούτη τη φορά:
Μάνα κηδεύει το παιδί κι είναι ο γιος μονογενής
κι η μάνα είναι χήρα!
Ακόμα κι η Ζωή πονά και συγκινείται
κι αφήνει να φανερωθεί το μεγαλείο κι η δύναμή της!
"Σήκω, παιδί μου!"... κι ο νεκρός ξυπνά!!!!
Και παραδίνεται στη χήρα μάνα που τρέμει σύγκορμη
από την απροσδόκητη χαρά και του Θεού την παντοδυναμία!

Τότε και σήμερα η Ζωή περιδιαβαίνει
στου κόσμου τις ρύμες,τα στενά, τα μονοπάτια,
κι επιζητεί τον γιο, τον μονογιό, που είναι νεκρός να συναντήσει!
Θα πει σε μένα και σε σένα, θα πει στον πονεμένο τον καθένα:
"Σήκω, παιδί μου! Ανάστα! Στο θάνατο δεν είσαι χαρισμένος!
Πάρε ζωή! Πάρε Ζωή αληθινή! Ζωή ως τα τρίσβαθα της ύπαρξής σου!
Γύρνα και δες τη δόλια μάνα σου με τι λαχτάρα καρτερά,
η Εκκλησία, μια ανοιχτή αγκαλιά, να σε καλοδεχτεί
αναστημένο κι όμορφο, λαμπρό, ασπροφορεμένο!
Σήκω, παιδί μου! Ανάστα!"

Στη λειτουργία της Κυριακής την αναστάσιμη
η Ανάσταση, η Ζωή με περιμένουν!
Εγώ ο γιος, ο μονογιός της χήρας της Ναΐν
πάω να τις βρω, τι είμαι νεκρός και λαχταρώ ζωή!
Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

«Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος

 Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο
γονέων του 5ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που
αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο
τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για
να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού»,
που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν
της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της
Ελλάδας.
Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο
Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου
αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων
προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό
να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να
ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.
Η αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού
ζητήματος στη χώρα μας, δεν είναι, και δεν μπορεί να
αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως, ανθρωπιστικό ζήτημα. Πόσο
μάλλον όταν ο αφηρημένος «ανθρωπισμός» έχει μεταβληθεί
σε πρόσχημα της συστηματικής πολιτικής συγκεκριμένων
κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας –του Σόρος, ως
εκπροσώπου του ευρωατλαντισμού, στο «πεδίο» της κατά τα
άλλα ισλαμοφασιστικής Τουρκίας–, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο
που λειτούργησε ως άλλοθι στους βομβαρδισμούς της Σερβίας,
στο Ιράκ, στην ίδια τη Συρία.
Eίτε το θέλουμε είτε όχι, η πραγματικότητα του εγκλωβισμού
δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα μας –με την προοπτική να
καταστούν εκατοντάδες χιλιάδες, εφόσον η Τουρκία ξεκινήσει και
πάλι να διοχετεύει πληθυσμούς στην Ελλάδα– κρίνει τη μελλοντική
φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας. Ο συνδυασμός της δεινής
δημογραφικής της κατάστασης, της χρεοκοπημένης οικονομίας
της, καθώς και της εξαιρετικά ε υ α ί σ θ η τ η ς γεωπολιτικής θέσης
της –δίπλα στην εστίατης μεγαλύτερης π ο λ ι τ ι σ τ ι κ ή ς α ν τ ι π α ρ ά θ ε σ η ς στον πλανήτη, εκείνην μεταξύ της Δύσης και του Ισλάμ– καθιστά διαφορετικό το διακύβευμα του μεταναστευτικού ζητήματος στον τόπο μας.
Η προοπτική της αναγκαστικής εγκατάστασης αρχικώς δεκάδων
χιλιάδων ανθρώπων, που προέρχονται από τον μουσουλμανικό
κόσμο, απειλεί μεσοπρόθεσμα να μεσανατολικοποιήσει την
Ελλάδα· δηλαδή, να την μεταβάλει σε κομμάτι του πολέμου των
πολιτισμών, ρίχνοντάς την στη χοάνη των πολυπολιτισμικών
συγκρούσεων. Από αυτήν την εξέλιξη δεν διακυβεύεται μόνον
η εθνική ή πολιτιστική συνοχή, αλλά ταυτοχρόνως υπάρχει ο
κίνδυνος για μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στη χώρα μας σε σχέση
με το επίπεδο εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της εκκοσμίκευσής
της, της ισότητας των φύλων κ.ο.κ. Για να το κάνουμε λιανά: η
θεαματική αναβάθμιση της μόνιμης παρουσίας μουσουλμανικών
πληθυσμών στη χώρα μας θα θέσει αναπόφευκτα ζητήματα που
ούτε έχουμε διανοηθεί ότι θα αντιμετωπίσουμε. Θα επιτρέψουμε,
άραγε, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας να
ρυθμίζει τον ατομικό και συλλογικό του βίο από τον θείο νόμο και
τη σαρία; Θα δικάζουν οι μουφτήδες με βάση το ακραία σοβινιστικό
οικογενειακό δίκαιο στα τζαμιά; Τα νεαρά κορίτσια θα πηγαίνουν
στα σχολεία; Θα διδάσκεται άραγε σε αυτά η Αντιγόνη, ο Δαρβίνος
ή ο… ευρωπαϊκός διαφωτισμός, ή μήπως θα εξαναγκαστούμε σε
αυτολογοκρισία στο όνομα του δικαιώματος στη διαφορετικότητα;
Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος, αν κρίνουμε από τις ανάλογες
εμπειρίες που γνωρίζουν σήμερα άλλες μεσογειακές ή ευρωπαϊκές
κοινωνίες.
Την ίδια στιγμή, η κοινωνική και πολιτιστική απορρύθμιση ανοίγει
την πόρτα σε έξωθεν επεμβάσεις κατά το παραδεδομένο πλέον νεο-
αποικιακό πρότυπο των τελευταίων χρόνων. Αυτό ήδη συνέβη στην
Ελλάδα με αφορμή τη μεγάλη εισροή προσφύγων και μεταναστών
και την ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε: πλέον, κουμάντο
κάνει ο ΟΗΕ, υπό την καθοδήγηση του… Σόρος, μυστικές
υπηρεσίες δρουν ανεξέλεγκτα στα camps, η Τουρκία συνεχίζει να
παίζει τον δουλεμπορικό της ρόλο, συνεπικουρούμενη από μαφίες
της Κεντρικής Ασίας, ελληνικά κυκλώματα αισχροκέρδειας
αλλά και τη νέα διαπλοκή πολλών ΜΚΟ που αναλαμβάνουν
εργολαβίες αλληλεγγύης… υπερτιμολογώντας τις συχνά κάκιστες
υπηρεσίες τους. Ήδη, δηλαδή, η χώρα μας τείνει να πάρει τον δρόμο
μιας αποσύνθεσης αλά Βαλκανικά, όπως συνέβη στην πρώην
Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του 1990. Ο «ανθρωπισμός» τους,
επομένως, δεν είναι τόσο άδολος όσο θέλουν να πιστεύουν όσοι
άκριτα και αλόγιστα σκοπεύουν να τον υιοθετήσουν με αναφορές
στην… προσφυγιά του 1922, την αγάπη του Χριστού για τον
«Ξένο», την αλληλεγγύη ή και την αλληλοβοήθεια ως συστατικό
στοιχείο μιας προοδευτικής ιδεολογίας.
Οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, επομένως, η υστερία, το κυνήγι
των εντός κι εκτός εισαγωγικών ρατσιστικών και φασιστικών
μαγισσών λειτουργεί προς όφελος αυτής της εκστρατείας· και
δευτερευόντως, επειδή ακριβώς όχι μόνο δεν απαντάει αλλά
αρνείται τα προβλήματα που ανακύπτουν από τη φιλοξενία των
εγκλωβισμένων πληθυσμών, καταλήγει να σπονσοράρει τον
πραγματικό φασισμό, τη Χρυσή Αυγή, τη διολίσθηση μερίδας
της ελληνικής κοινωνίας σε ρατσιστικά αντανακλαστικά: το
παράδειγμα του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών είναι πρόσφατο και
έχει αποδείξει τον πραγματικό αντίκτυπο αυτής της ιδεοληπτικής
στάσης απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα.
Θα πρέπει, επομένως, να κάνουμε μια βασική διάκριση, και πάνω σε
αυτήν να αναπτύξουμε μια ολόκληρη πολιτική για τους πρόσφυγες
και τους μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στην χώρα μας: Είναι
άλλο η φιλοξενία τους, με τους πιο ανθρώπινους όρους και άλλο
η εγκατάστασή τους εντός της ελληνικής κοινωνίας. Το πρώτο,
όντως, είναι υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας –
ταυτόχρονα με μια πολιτική που θα αποτρέψει να εξαπλωθούν και
πάλι φαινόμενα Ειδομένης στον ελληνικό χώρο, με τα προβλήματα
που τα συνοδεύουν. Το δεύτερο είναι μεθόδευση υπονόμευσης της
ίδιας της χώρας και της φυσιογνωμίας της ελληνικής κοινωνίας, και
πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.
Η διάκριση αυτή ορίζει και ποια πολιτική αντιμετώπισης των
εγκλωβισμένων προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών
θα πρέπει να ακολουθήσουμε: Όλοι οι πόροι, που τεχνηέντως
διοχετεύονται από τα ξένα κέντρα στην προοπτική μόνιμης
εγκατάστασης αυτών των ανθρώπων στην χώρα μας, θα πρέπει
να ανακατευθυνθούν στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών
προσωρινής φιλοξενίας, στις οποίες θα συγκεντρωθούν όλοι
οι πρόσφυγες και μετανάστες. Δομών που να παρέχουν τις
αναγκαίες εκπαιδευτικές και ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες και
να διασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαμονή αυτών των ανθρώπων για
όσο χρειαστεί μέχρι να καταλαγιάσει ο πόλεμος στην Συρία, ή να
βρεθεί μια δίκαιη διεθνής λύση για το πρόβλημά τους.
Με λίγα λόγια, θα πρέπει να απορρίψουμε την επιλογή της
μόνιμης εγκατάστασης, ψύχραιμα και συντεταγμένα, επειδή
ακριβώς θέλουμε να διαφυλάξουμε το –ήδη υπονομευμένο μέσα
στις συνθήκες της κρίσης– επίπεδο ανεξαρτησίας της χώρας,
εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, προσωπικών ελευθεριών.
Αντίθετα, πρέπει να σπεύσουμε σε μια ολοκληρωμένη πολιτική
φιλοξενίας, διότι, πέραν της αναγκαιότητας να οργανωθεί η
παρουσία των εγκλωβισμένων στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι η
αλληλεγγύη και η ανθρωπιά είναι συστατικό στοιχείο της κοινωνίας
μας και του πολιτισμού μας. Και δεν επιθυμούμε να το απολέσουμε.
Αυτή δεν είναι η δικαιότερη και σωστότερη πολιτικά λύση «μόνον»
για το Ωραιόκαστρο. Πρέπει να καταστεί πανεθνική πολιτική
για το μεταναστευτικό ζήτημα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για να
αποφύγουμε την πολιτική και κοινωνική μηχανική που προσβλέπει
στην αποδόμηση της κοινωνίας μας· και για να μην στρέφεται ο
ανθρωπισμός εναντίον… του ελληνικού λαού και του μέλλοντός του.

Σημειώσεις:
[1] Όσοι σπεύδουν στο πλαίσιο της ψευδοανθρωπιστικής υστερίας να καταγγείλουν αυτές τις απόψεις ως «ισλαμοφοβικές» (sic!) απλούστατα δεν ξέρουν που πατάν και που πηγαίνουν:
Πρώτον, το Ισλάμ δεν λειτουργεί όπως καταλαβαίνουμε εμείς τη θρησκεία, δηλαδή ως κομμάτι της συλλογικής παράδοσής μας και των ατομικών μεταφυσικών μας πεποιθήσεων· αντίθετα, διδάσκει την υποταγή όλου του ανθρώπινου βίου, ατομικού και συλλογικού, ιδιωτικού και δημόσιου, στον θείο νόμο. Είναι, δηλαδή, μια μορφή θρησκευτικής οργάνωσης της κοινωνίας και της πολιτικής.
Δεύτερον, το Ισλάμ διακατέχεται από έναν εγγενή επεκτατισμό, και δεν είναι εύκολο να τον διακρίνουμε ιστορικά, γιατί ο μουσουλμανικός κόσμος νικήθηκε και υποτάχθηκε στη δυτική αποικιοκρατία. Ωστόσο, πόσοι θυμούνται ότι, κατά τη «χρυσή εποχή» του ισλαμικού imperium (την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, θέλουν να επαναφέρουν οι δυνάμεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού), οι Άραβες είχαν αναπτύξει στην Αφρική δουλοκτησία αντίστοιχη και ισοδύναμη με εκείνη των Λευκών; Δέκα εκατομμύρια σκλάβοι μεταφέρθηκαν τότε από τον αφρικανικό νότο προς τη Μέση Ανατολή. Διόλου τυχαία, τα ιδεολογικά κέντρα του ριζοσπαστικού Ισλάμ, το οποίο πλέον τείνει να ηγεμονεύσει εντός του σουνιτικού κόσμου, προπαγανδίζουν καθημερινά, μέσα από φετφάδες και μηνύματα αντίστασης, ότι μετά τη μόνιμη εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη, η τελευταία έχει πλέον καταστεί «νταρ ελ Ισλάμ» (χώρος των πιστών) και όχι «νταρ ελ αχντ» (χώρος κατά συνθήκη ειρήνης). Η διαφορά έγκειται ότι στον «χώρο κατά συνθήκη ειρήνης» ο πιστός επιφορτίζεται μόνον με την τήρηση των τελετουργικών της θρησκείας του στον ατομικό του βίο, ενώ αντίθετα, ο «χώρος των πιστών» οφείλει να οργανωθεί κοινωνικά και πολιτικά σύμφωνα με τον θείο νόμο. Αυτό που διακυβεύεται με τη μόνιμη εγκατάσταση των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα είναι να μεταβληθεί η τελευταία από «νταρ ελ αχντ» σε «νταρ ελ Ισλάμ».
[2] Το σκάνδαλο των Σερρών είναι πλέον γνωστό στο πανελλήνιο, όπως και οι καταγγελίες του πρώην γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, Οδυσσέα Βουδούρη, ότι το κατά κεφαλήν κόστος φροντίδας των εγκλωβισμένων στη χώρα μας υπερβαίνει κατά 3.000€ το αντίστοιχο της Νορβηγίας. Και αν αναλογιστούμε τη χαοτική διαφορά που υφίσταται μεταξύ της ποιότητας των υπηρεσιών που προσφέρουν οι δομές φιλοξενίας στη Νορβηγία και εκείνων που προσφέρονται στην Ελλάδα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η διασπάθιση των πόρων έχει πάρει πολύ μεγαλύτερη έκταση από αυτήν που εκφράζει η διαφορά των 3.000€.

infognomonpolitics.blogspot

Ο πόνος στη ζωή του Χριστιανού

Πόσο ακραίος μπορεί να είναι ο πόνος! Ο σωματικός ή ο ψυχικός!



"Γνώρισα μια μητέρα, νέα, χήρα. Τη συνάντησα στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονταν τα δυο εννιάχρονα δίδυμα κοριτσάκια της. Είχαν και τα δύο καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο... Άλλα παιδιά δεν είχε. Η γυναίκα ήταν σχεδόν αλλόφρων. "Γιατί μου το κάνει αυτό ο Θεός; Τι Θεός είναι αυτός που μου παίρνει όλα τα αγαπημένα πρόσωπα!"
(Η μαρτυρία είναι ενός ιερέα που ήταν εφημέριος σε κάποιο νοσοκομείο των Αθηνών).
"Πονάω μαζί σου και δεν μπορώ να σου δώσω καμιά απάντηση. Δεν ξέρω το θέλημα του Θεού! Κλαίω για σένα και για τα παιδιά σου. Όμως θα κάνω πολλή προσευχή. Θα ζητήσω κι από σένα το ίδιο. Μίλα στο Θεό. Πες Του τον πόνο σου. Πες τον με θυμό, με απογοήτευση, πες τον άγρια, πες τον κλαίγοντας. Όπως θέλεις μίλα στο Θεό. Αλλά μίλα Του, γιατί σ' ακούει. Γιατί Εκείνος θα βρει τον τρόπο...."
Περνούσαν οι βδομάδες. Τα κοριτσάκια βάραιναν. Η μητέρα σε απόγνωση. Όταν συναντούσε τον ιερέα, έκλαιγε απελπισμένη. "Είμαι σε απόγνωση, αλλά προσεύχομαι!" του λέει. Την επόμενη φορά "Προσεύχομαι, πάτερ, πολύ. Ο πόνος είναι φωλιασμένος μέσα μου, αλλά αισθάνομαι γαλήνη στην ψυχή μου"...
"Την συνάντησα ξανά" λέει ο ιερέας "αφού είχε κηδέψει τα παιδιά της, και τα δύο. Είχε λιώσει! Έκλαψα πολύ μαζί της. Κάποια στιγμή μου είπε: "Ο πόνος μου σχίζει τα σπλάχνα. Αλλά έχω μες στην καρδιά μου πίστη κι ελπίδα. Αισθάνομαι πως βρήκα το δρόμο μου, βρήκα τον Θεό. Τον ευχαριστώ  που μου χάρισε για εννέα χρόνια τα δυο μου παιδιά. Έχω τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τα πήρε  απ' αυτόν τον μάταιο κόσμο για να τα έχει με τα αγγελούδια Του".
Ο πόνος θα έρθει γιατί είναι σύμφυτος με τη φύση την ανθρώπινη που είναι φθαρτή και θνητή. Αλλά μπορεί να γίνει ο πόνος αφορμή σωτηρίας, δρόμος συνάντησης με τον Θεό και την όντως Ζωή.
Η συζήτηση στον παρακάτω σύνδεσμο είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ίσως απαντήσει στα οντολογικά μας ερωτήματα.
ttps://www.youtube.com/watch?v=zvk2JCyEjOo

Σαν τις σταγόνες της βροχούλας...

Σαν να ποτίστηκε η ψυχή μου με τις σταγόνες μιας ευεργετικής απαλής βροχής...
Έτσι αισθάνθηκα σήμερα το πρωί, όταν, μετά από αρκετές ημέρες αναγκαστικής αποχής, βρέθηκα πάλι στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στην πρωινή Θεία Λειτουργία και την Παράκληση της Αγίας.
Έτσι ενεργεί η λειτουργική ζωή στην ψυχή μας. Είναι το νεράκι που την ποτίζει, τη ζωντανεύει, την ανασταίνει. Όσα όμορφα λουλούδια κι αν φυτέψουμε στο κήπο μας, όσο περίτεχνα κι αν στήσουμε τα παρτέρια του, όσο κόπο κι αν κάνουμε σκαλίζοντας, κλαδεύοντας, ξεχορταριάζοντας, αν δεν έρθει η βροχούλα ή το τακτικό πότισμα, όλα αποβαίνουν μάταιος κόπος.
Καλή η μελέτη, άριστη η κατά μόνας προσευχή! Αλλά πώς να το κάνουμε, η συμμετοχή στην κοινή λατρεία είναι ιδιαίτερα ζωογόνα!
Ιδιαιτέρως ευεργετημένη από τον λατρευτικό μας πλούτο, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την προθυμία του ευλαβέστατου ιερέα μας να τελεί συχνότατα τη Θεία Λειτουργία, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την ύπαρξη δύο πολύ κατανυκτικών ναών στην ενορία μου, του Αγίου Αθανασίου και της Αγίας Παρασκευής, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την λειτουργική παιδεία που έλαβα από τον μακαριστό πατέρα μου, ιδιαιτέρως ευεργετημένη από την ζωντανή ενοριακή κοινότητα στο Παλαιόκαστρο...
ιδιαιτέρως ευγνώμων στον Δωρεοδότη και Ζωοδότη Κύριό μας!

 

Ο Ναός του Αγίου Αθανασίου στο Παλαιόκαστρο

Το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής,

χάρμα οφθαλμών εξωτερικά...

...και εσωτερικά!

Φωτιστικά

Κάποιοι άνθρωποι είναι πραγματικά χρυσοχέρηδες!

Ξύλα που όταν τα δεις ακατέργαστα, τα προσπερνάς αδιάφορα,

ζωντανεύουν στα χέρια τους.

Παίρνουν μορφές μυστηριώδεις και συναρπαστικές,

χαρίζουν τη σκιά τους στο φως,

γίνονται ενδιαφέροντα διακοσμητικά,

διηγούνται την ιστορία...μιας ελιάς που την έκαψε η παγωνιά,

ενός γέρικου κλήματος μέσα στο αμπέλι του παππού, 

μιας αιωνόβιας ρίζας που την ξεχέρσωσε η αγροτική αξίνα,

του θαλασσόξυλου που το λείανε το κύμα...

Μα προπάντων διηγούνται τον κόπο δυο χεριών,

τη δημιουργική φαντασία και την υπομονή μιας ευαίσθητης ψυχής...

Αυτά, κι άλλα πολλά, έργα του γιου μου, Παναγιώτη!

Από τον 70ό Ψαλμό:

"...Ότι σύ εί η υπομονή μου, Κύριε. Κύριε, η ελπίς μου εκ νεότητός μου.

Επί σε επεστηρίχθην από γαστρός, 

εκ κοιλίας μητρός μου σύ  μου εί σκεπαστής.

Εν σοί η ύμνησίς μου διαπαντός... 

Μη απορρίψης με εις καιρόν γήρως, 

εν τω εκλείπειν την ισχύν μου μη εγκαταλίπης με...

Ο Θεός μου μη μακρύνης απ΄εμού,

ο Θεός μου, εις την βοήθειάν μου πρόσχες...

Ο Θεός μου, ά εδίδαξάς με εκ νεότητός μου και μέχρι του νυν 

απαγγελώ τα θαυμάσιά σου...

Και έως γήρως και πρεσβείου, ο Θεός μου, μη εγκαταλίπης με, 

έως αν απαγγελώ τον βραχίονά σου τη γενεά πάση τη ερχομένη..."

*Έρχεται η στιγμή που οι ψαλμικοί στίχοι μας αγγίζουν ιδιαίτερα και μιλούν στην ψυχή μας...

"Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας· 

εν τη Κοιμήσει, τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε. 

Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, 

και ταις πρεσβείαις ταις Σαις λυτρουμένη, 

εκ θανάτου τας ψυχάς ημών". 

Μια όμορφη τιμή στην Υπεραγία Θεοτόκο: 

Η περιφορά του Επιταφίου της ψαλλομένων εγκωμίων, 

στο όμορφο εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής Παλαιοκάστρου

*Με πολλή μου λύπη παρέστην μόνο νοερώς, λόγω προβλήματος υγείας.

"Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών".