Ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω!

Μερικοί άνθρωποι αφήνουν δυνατό το αποτύπωμά τους στον χώρο και το χρόνο του βίου τους. Ανάμεσά τους κι ο πολύ αγαπητός, καλλιφωνότατος και κραταιότατος ιεροψάλτης του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου που τιμήθηκε σήμερα για την υπερεβδομηκονταετή διακονία του στο αναλόγιο του ναού μας, ο κ.Δημήτριος Κούντης!

Τον γνώρισα γύρω στα 1968 όταν πρωτοήρθαμε ως κατ' έτος παραθεριστές στο Παλαιόκαστρο. Θα ήταν τότε περίπου τριάντα ετών. Η φωνή του ήταν απίστευτη!! Χροιά συμπαθέστατη και ένταση -χωρίς μικρόφωνο τότε- ισχυρότατη. Από τότε δεν υπήρξε λειτουργία, πανήγυρις, κηδεία, γάμος, βάπτιση στο χωριό, στην οποία να παραβρέθηκα, και να μην έτερψε τα ώτα και την καρδία μου η ψαλμωδία του κ.Δημήτρη -αν και πολλές φορές αναρωτιόμουν προς τι τα μεγάφωνα που στο μεταξύ καθιερώθηκαν, αφού η φωνή του χωρίς αυτά ήταν υπεραρκετή. Πολλοί ιερείς διακόνησαν όλα αυτά τα χρόνια στον Άγιο Αθανάσιο. Θα θυμηθώ τον π.Αναστάσιο, τον π.Ευριπίδη, τον π.Νικόλαο, τον π.Ηλία, τον π.Ιωάννη, τον π.Γεώργιο, τον π.Δημήτριο, τον νυν εφημέριο π.Εμμανουήλ -ίσως κάποιον ξεχνώ. Αλλά ο ψάλτης μας εδώ, σταθερός. Το σημείο αναφοράς της ενορίας μας. Καμιά φορά πήγαινα κοντά του να τον βοηθήσω. Μου έκανε εντύπωση πόσο σχολαστικά πρόσεχε το τυπικό. Μου υπεδείκνυε κάτι υποσημειώσεις, κάτι "αόρατους" αστερίσκους. Τίποτα δεν του ξέφευγε! Αγαπημένα του: το Δύναμις στον Τρισάγιο Ύμνο, το αργό "Τη υπερμάχω" στους Χαιρετισμούς, το τροπάριο της Κασσιανής και φυσικά το "Σε τον αναβαλλόμενον το φως ώσπερ ιμάτιον..." της Μεγάλης Παρασκευής. Στις κηδείες το "Μετά των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ", όπως το έψαλλε αργά και εκφραστικά γινόταν το ολόψυχο κατευόδιο, ο τιμητικός και πονεμένος αποχαιρετισμός των κηδευομένων! Η παρουσία του και η φωνή του γέμιζαν τον ναό. 

Τελευταία, μετά και την αναχώρηση της συζύγου για την άλλη ζωή, έσπασε αρκετά! Η ψυχή του δυνατή, αλλά το σώμα κουράστηκε. Ο χρόνος ο παναδαμάτωρ, δεν περνά χωρίς να αφήσει σημάδια φθοράς και κόπωσης. Ποιος μπορεί να του ξεφύγει; Έρχεται για όλους η ώρα που πρέπει να αποχαιρετήσουμε ακόμη και την πιο αγαπημένη μας ασχολία, ακόμη κι αυτό με το οποίο κυριολεκτικά ταυτισθήκαμε. Ο κύριος Δημήτρης μας, με ιδιαίτερη τιμή από τον Μητροπολίτη μας, ολοκλήρωσε σήμερα την σταδιοδρομία του ως ιεροψάλτης. "Άξιος!" φώναξαν όλοι οι εκκλησιαζόμενοι ευγνώμονες για την συνεπέστατη διακονία του. 

Ευτυχώς η ψαλτική μπορεί έστω και ερασιτεχνικά και με άνεση να ασκείται κι έτσι ευελπιστούμε πως θα τον έχουμε κοντά μας όσο χρόνο του χαρίσει ακόμα ο Κύριος.

Σ' ευχαριστούμε, κ.Δημήτρη!

Και λέγω "Χαίρε!" και πάλιν ερώ "Χαίρε!" γιατί σε αξίωσε ο Κύριος τόσα χρόνια να τον ψάλλεις και να Τον δοξολογείς!!!! 

Ο επίσκοπός μας απονέμει στον ιεροψάλτη μας

 το "Χρυσό Σταυρό του αρχιερέως Διονυσίου"

Ο κ.Δημήτρης στη θέση του και σήμερα στο δεξιό αναλόγιο,

μαζί με τον μαθητή και διάδοχό του κ.Βαγγέλη.

*Πόσο όμορφος "χωροχρόνος" είναι η εκκλησία! Ο μικρός ευλογημένος ναός μας χωράει το παρελθόν και το παρόν και το άπειρο και το επέκεινα και το ατελεύτητο!!!!

Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον...

Ζούσε κάποτε ο Γιόχαν. Δούλευε στα τρένα. Ήταν κλειδούχος σε μια γέφυρα η οποία κάποιες φορές τη μέρα έπρεπε να ανοίγει για να περνούν τα ψηλά ποταμόπλοια κι ύστερα πάλι να κλείνει για να περνούν με ασφάλεια τα τρένα.
Ο Γιόχαν είχε έναν γιο, τον εφτάχρονο Εμάνουελ. Ήταν το μοναδικό δικό του πρόσωπο σ' αυτόν τον κόσμο. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν από λίγα χρόνια.
Ο Γιόχαν λάτρευε τον Εμάνουελ. Περνούσαν μαζί κάθε στιγμή της ζωής τους. Ο Εμάνουελ έμαθε να ζει στο ρυθμό των τρένων. Τα τρένα ήταν και των δυο η ζωή.
Μια μέρα ο Γιόχαν μπήκε στο μικρό δωμάτιο όπου ήταν το χειριστήριο της γέφυρας. Η γέφυρα ήταν ανοιχτή γιατί μόλις είχε περάσει ένα πλοίο. Πλησίαζε ωστόσο η ώρα που θα περνούσε το μεγάλο επιβατικό τρένο με τους πάνω από πεντακόσιους επιβάτες. Έπρεπε να κατεβάσει τον μοχλό, ώστε να πέσουν τα δυο σκέλη της γέφυρας, να κλείσει, για να περάσει το τρένο που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα. Ο Εμάνουελ έπαιζε έξω κυνηγώντας τη γατούλα του. Ο Γιόχαν κοιτά το ρολόι του. Είναι ακριβώς η ώρα. Πιάνει το μοχλό κι αρχίζει να τον κατεβάζει. Εκείνη τη στιγμή, τη φοβερή στιγμή, βλέπει τον γιο του να σκύβει ακριβώς στο σημείο όπου θα δίπλωνε η γέφυρα. Αν κατεβάσει το μοχλό θα λυώσει το παιδί του. Αν δεν τον κατεβάσει θα σκοτώσει πεντακόσιους ανθρώπους. Περνά αφόρητη οδύνη. Σπαράζει η ψυχή του, διαλύεται... Κατεβάζει το μοχλό... Το τρένο περνά με μεγάλη ταχύτητα. Κάποιοι ελάχιστοι επιβάτες τον χαιρετούν.Είναι άγνωστοι, είναι ξένοιαστοι. Οι πιο πολλοί δεν τον αντιλαμβάνονται. Δεν ξέρουν την ύπαρξή του. Δεν τους ενδιαφέρει. Φυσικά κανείς δεν λέει "ευχαριστώ".
Κι ο Γιόχαν σέρνεται ώς το δίπλωμα της γέφυρας για να βρει το παιδί του ...συντετριμμένο, θυσιασμένο..."

Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν ...
Έτσι μας αγάπησε ο Θεός κι έτσι εμείς τον προσπεράσαμε αδιάφοροι, ξένοι, αγνώμονες...

*Αφορμή μου έδωσε μια αληθινή ιστορία...

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν 

καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι.

Όποιος θέλει στα χνάρια του Χριστού να βαδίσει,

εαυτόν απαρνείται, τον σταυρόν αυτού αίρει

και πιστά ακολουθεί…

Τον σταυρό του καθένας με δική του απόφαση φτιάχνει

από δυο υλικά που δωρεάν μα και άφθονα βρίσκει.

Πρώτα παίρνει τον πόνο…

Τον δικό του. Αυτόν που το σώμα και τα πάθη γεννούν.

Κι αν ο πόνος ο δικός του δεν φθάνει,

πολύ κοντά του  υπάρχει μία τράπεζα πόνου,

που είναι πάντα, μα πάντα γεμάτη…

Είν΄ ο πόνος του άλλου, του αδελφού, του πλησίον

που είν' ατέλειωτος κι εναγώνια αχθοφόρο ζητεί .

Κι ύστερα παίρνει του Χριστού την Αγάπη,

του Χριστού, που για μας σε Σταυρό μαρτυρίου καρφώθη.

Κι η Αγάπη τον πόνο που μάζεψε τον πυρώνει, τον λυώνει.

Υλικό δυνατό, μα και εύπλαστο τώρα κρατεί.

Κι αν σιωπήσει, θ΄ακούσει του Σοφού Δημιουργού τη φωνή:

«Δούλεψέ το και φτιάξε το δικό σου σταυρό.

Δώσ’ του όποιο ύψος και πλάτος και βάρος θελήσεις.

Μόνο τούτο -σου λέω- θυμήσου:

Πως στο τέρμα αυτής της ζωής

ο σταυρός σου μια σκάλα θα γίνει

κι ως τα ουράνια θα φτάσει

και κλειδί δυνατό που θ’ ανοίξει  για σένα

του κλειστού Παραδείσου την θύρα.

Πάρε Αγάπη πολλή, μα και πόνο και φτιάξε

δυνατό κι αψηλό τον δικό σου σταυρό!».

Σταυρούλα Κουμενίδου

Επιτροχάδην

Επειδή το blog μου... έπιασε αράχνες, είπα να περάσω να πω μια καλησπέρα!!!
Και ν' αφήσω δυο-τρεις σκέψεις βιαστικές, επιτροχάδην.
Άκουγα σε μια εκπομπή (60 λεπτά Ελλάδα, μπορεί να ήταν επανάληψη) που έκανε ρεπορταζ στην Κάρπαθο, τον δήμαρχο του νησιού να λέει: "Μας δώρισαν τρία ασθενοφόρα. Εδώ κι ένα χρόνο παλεύουμε να τα εκτελωνίσουμε!!! Αυτή τη στιγμή κυκλοφορεί ένα μισοδιαλυμένο!!!!"
Δεν ξέρω πού μπορεί να κολλήσει ο εκτελωνισμός και να μην ξεκολλάει ένα χρόνο! Σε μίζες; σε αδιαφορία; στη γραφειοκρατία; Ό,τι και νάναι, δεν είναι τραγικό; Πώς θα ξεκολλήσει η Ελλάδα από τον βούρκο και τον λήθαργό της;

Η Όλυμπος στην Κάρπαθο

Όμορφα και γραφικά τα νησιά μας και τα χωριά τους, αλλά χρειάζονται φροντίδα!

Διάβασα και μια ωραία ανάρτηση: Εσύ που ανησυχείς για τον Αμαζόνιο, νοιάσου πρώτα για το παρτέρι της γειτονιάς σου, για τα πλαστικά που χρησιμοποιείς ασυλλόγιστα, για όλα όσα  δεν ανακυκλώνεις, για τον κακό σου εαυτό...κτλ (Το κοινοποίησα στο fb https://www.facebook.com/koumstav). Πράγματι είναι πιο εύκολο να ανησυχούμε και να κοπτόμαστε για κάτι που είναι μακρινό και δεν απαιτεί από μας καμιά θυσία. Το δύσκολο είναι να ξεβολευτούμε, να μπούμε σε διαδικασία προσωπικής αλλαγής, προσπάθειας, φροντίδας. Και μου έρχεται στο νου κάτι που ίσως φανεί εκ πρώτης αναγνώσεως άσχετο, αλλά νομίζω πως είναι καίριο: "Πηγαίνει μια κυρία στον πνευματικό της και του λέει: Πάτερ μου, αγαπώ όλο τον κόσμο, να δώσω την ψυχή μου... αλλά δυσκολεύομαι να ανεχθώ τις ιδιοτροπίες του συζύγου μου!" Εδώ σε θέλω! Εκεί που σε πονάει! Όχι γενικά κι αόριστα!!! Επί του πρακτέου!!!
Όχι ότι ο Αμαζόνιος μπορεί να μας είναι αδιάφορος, επειδή τάχα είναι μακριά...Εδώ και χρόνια έχουν μπει τα μεγάλα συμφέροντα και υλοτομούν ασύστολα. Οι πυρκαγιές φέτος ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο για να εξασφαλιστούν εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης προφανώς για την εκτροφή ζώων και για την γεωργία. Παντού συμφέροντα, αλλά τόσο κοντόφθαλμα, τόσο μικροπρόθεσμα! Όταν δεν θα υπάρχει οξυγόνο στην ατμόσφαιρα να δούμε τι θα τον κάνουμε τον πλούτο! Είναι ολοφάνερο πως έχουμε μπει σε τροχιά καταστροφής κι οι φλόγες της κολάσεως γλείφουν κιόλας τα πόδια μας...!

Ο πόνος είναι ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του αυτόχθονος. Αυτός πραγματικά πονάει!!!! Γιατί ο Αμαζόνιος είναι το σπίτι του! Αυτός καίγεται μαζί με το δάσος!

Η πιο τραγική φωτογραφία!!!!!

Ζώντας στην Εκκλησία

Είμαι βαπτισμένος-η  Χριστιανός-ή  Ορθόδοξος. Βαπτίσθηκα όταν ήμουν βρέφος. Κάποιοι άλλοι, οι γονείς μου, αποφάσισαν για μένα. Η απόφασή τους ωστόσο δεν είναι δεσμευτική. Η Βάπτιση μου έδωσε τη δυνατότητα να είμαι τέκνον Θεού, υιός-θυγατέρα και κληρονόμος της Βασιλείας Του, αλλά η δική μου βούληση, ο δικός μου πνευματικός αγώνας θα ενεργοποιήσει αυτή τη δυνατότητα. Έλαβα το Άγιο Πνεύμα με το Μυστήριο του Χρίσματος. Σαν σπίθες φωτιάς ενυπάρχουν μέσα μου τα χαρίσματά Του, αλλά οι σπίθες θα γίνουν φλόγα καθαρτική και φωτιστική μόνο αν συνειδητά αγωνιστώ γι' αυτό. Πώς;

Μόνο αν ζω μέσα στην Εκκλησία του Χριστού ως ζωντανό  μέλος της. Όταν εκκλησιάζω τη ζωή μου, την κάθε στιγμή της ζωής μου, την χαρά και τον πόνο μου, την πτώση και την ανόρθωσή μου, την κάθε δυσκολία, το πένθος και τη θλίψη μου. Όταν ζω στον χρόνο, στον τόπο και κυρίως στον τρόπο της Εκκλησίας. Στην Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Εδώ θα βρω την αληθινή τροφή, το ουράνιο μάνα, τον Άρτο της ζωής. Εδώ τον λόγο τον αναγεννητικό και ωφέλιμο, τον ενυπόστατο Λόγο του Θεού που μιλάει στην καρδιά μου και αλλάζει το είναι μου. Εδώ θα βρω τον οδηγό μου, τον πνευματικό μου. Εδώ θα βρω τα αδέλφια μου, τους πνευματικούς μου αδελφούς με τους οποίους μας ενώνει η βαθύτερη και στενότερη εξ αίματος συγγένεια, αυτό το Αίμα του Κυρίου μας. Εδώ θα κλάψω αποθέτοντας το βάρος των αμαρτιών μου και θα λάβω την άφεση σκυμμένος-η κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού μου. Εδώ θα ζητήσουμε ευλογία και ευχή για να ανοίξουμε το σπιτικό μας. Εδώ θα ακουμπήσουμε τα παιδιά μας για να τα ασφαλίσουμε από τους κινδύνους που τα περιζώνουν. Εδώ θα χαρούμε με την αγνότερη χαρά στις πανηγύρεις και τις μεγάλες Εορτές που είναι η απαντοχή της ψυχής μας, τα φιλόξενα πανδοχεία στην μακρά οδό της ζωής μας. Εδώ θα προφυλαχθούμε από τους λύκους των αιρέσεων. Εδώ θα βιώσω ήπια και γλυκά, με πίστη στην αθανασία και ελπίδα αναστάσεως τον θάνατο των δικών μου προσώπων. Εδώ θα προσδοκώ και τον δικό μου θάνατο, όχι ως ένα τέλος οδυνηρό και απεφευκτέο, αλλά ως ένα ποθούμενο πέρασμα-Πάσχα προς την Βασιλεία του Θεού.

Η Εκκλησία είναι η Κιβωτός που μας ασφαλίζει, είναι το λιμάνι που μας διαφυλάσσει, είναι το θεραπευτήριο που εγγυάται την ίασή μας, είναι η μήτρα στην οποία κυοφορούμαστε για να γεννηθούμε στην αιωνιότητα.

Στην Πόλη των πόλεων

Πριν από λίγες ημέρες βρεθήκαμε στην Κωνσταντινούπολη ιδωτικά -όχι με εκδρομικό γκρουπ- και είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε την καθημερινότητα του γειτονικού μας λαού στην μεγαλούπολή του. Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό της σύγκρισης με την δική μας πραγματικότητα, όπως δεν μπορώ και  να διασκεδάσω την πικρία μου για το δικό μας χάλι.
1.Συγκοινωνίες!!!! Απίστευτες!!!! Απίθανες!!!! Εξυπηρετικότατες!!!! Μετρό -υπόγειο και υποθαλάσσιο που ενώνει τις δύο ηπείρους - τραμ επίγειο που διατρέχει όλη την ευρωπαική πλευρά, λεωφορεία άπειρα, καινούργια, πεντακάθαρα και σωστά κλιματιζόμενα, πλοία που χωρούν εκατοντάδες ανθρώπους  και μικρότερα καραβάκια που ενώνουν τις απέναντι ακτές του Βοσπόρου σε πολύ συχνά δρομολόγια, minibus και taxi ων ουκ έστιν αριθμός. Κάναμε τεράστιες διαδρομές, αλλάξαμε πολλές φορές μέσον. Μ' ένα ηλεκτρονικό εισιτήριο που φορτίζεται σε άπειρα σημεία ανεβαίναμε παντού. Καμιά δυσκολία στην μετακίνηση παρά τον υπερπληθυσμό. (18-20.000.000 είναι ο πληθυσμός της Πόλης και περί τα 2.000.000 τουρίστες διακινούνται καθημερινά). Όσοι είναι άνω των 65 μπορούν να κάνουν χρήση των δημοσίων μέσων εντελώς δωρεάν!
Τα έργα υποδομής -δρόμοι, γέφυρες κτλ- είναι ασύλληπτα!
 (Την επομένη της επιστροφής μας χρειάστηκε να πάρω λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη. Ήθελα να βάλω τα κλάματα!!! Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια).
2.Πάρκα!!!!!! Πανέμορφα, καταπράσινα , περιποιημένα, αγαπημένα από τον κόσμο!!!! Και στην Πόλη και σ΄όλον το Βόσπορο, που είναι εκ φύσεως προικισμένος με πολύ πράσινο, είδαμε φροντισμένο πράσινο, στολισμένο με πολύχρωμα παρτέρια σε σχέδια ιδιότροπα φτιαγμένα κυρίως με  μπιγόνιες και κατηφέδες  σε άπειρα χρώματα, πετραδάκια πολύχρωμα κτλ,πλούσιες παιδικές χαρές, όργανα γυμναστικής για κοινή χρήση. Τα πάρκα ήταν γεμάτα κόσμο που έκανε πικ-νικ -ιδίως τα Σαββατοκύριακα. Όταν το βράδυ αποχωρούσε ο κόσμος έβγαιναν αμέσως τα συνεργεία του Δήμου -πολυπρόσωπα- και αποκαθιστούσαν συντομότατα την καθαριότητα των χώρων.
3.Νοσοκομεία!!! Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να τα γνωρίσουμε εξ ανάγκης προσωπικής, αλλά μας ενημέρωσε ο συγγενής μας που μας φιλοξένησε, για την αμεσότητα στην εξυπηρέτηση, την καθαριότητά τους, τον έγκαιρο και αχρημάτιστο προγραμματισμό χειρουργείων. (Μιλάμε για τα δημόσια και δημοτικά νοσοκομεία, όχι για ιδιωτικά).
4.Σεβασμός, ευγένεια και προθυμία των ανθρώπων!!!! Δεν υπήρξε ούτε μία περίπτωση να μπούμε σε μέσο μαζικής μεταφοράς και να μην μας παραχωρήσουν θέση. Δεν υπήρξε ούτε μία φορά να ζητήσουμε μια πληροφορία και να μην "σχιστούν" να μας εξυπηρετήσουν. Γενικότερα ο κόσμος είναι απλός και καθόλου αγχωμένος. Οι φυσιογνωμίες πιο ήρεμες και αγαθές.
Δεν έχω κανένα λόγο να θαυμάζω τους Τούρκους και το κράτος τους! Τα έχουν όμως καταφέρει πολύ καλά! Εμάς μας έχει καταστρέψει, νομίζω, ο απίστευτος ατομισμός μας!
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες.

Όλα τα πρανή στους αυτοκινητόδρομους είναι σαν πίνακες ζωγραφικής!

Ο κόσμος μπορεί να χαρεί τα πάρκα.

Ευφάνταστες διακοσμήσεις!!!

Με τις ταπεινές μπιγόνιες γίνονται πανέμορφα παρτέρια!

Η κτιριακή ανάπτυξη είναι κάπως τρομακτική! Τείνει ωστόσο να σταματήσει λόγω της οικονομικής κρίσης. Υπάρχουν πάνω από 1.000.000 απούλητα διαμερίσματα!

*Υπάρχουν πολλά προβλήματα στην γείτονα, τα οποία φυσικά ούτε αγνοώ, ούτε παραγνωρίζω. Για όσα όμως προανέφερα πραγματικά ζηλεύω! Ίσως επανέλθω με ταξιδιωτικές μου εντυπώσεις σε επόμενη ανάρτηση.

Επίκαιρες σκέψεις

Παίρνω αφορμή από κάποιες σκληρές αναρτήσεις φίλων στο FB κατά της νέας κυβέρνησης και κάνω τις εξής σκέψεις τις οποίες επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας.
1."Μη πεποίθατε επ' άρχοντας επί υιούς ανθρώπων οις ουκ έστι σωτηρία." μας λέει η Αγία Γραφή και διαχρονικά δικαιώνεται αυτή η ρήση. Τα ανθρώπινα είναι αδύναμα, είναι εφάμαρτα, είναι ατελέστατα. Και οι άρχοντες έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός από την κοινή ανθρώπινη αδυναμία και τον φοβερό πειρασμό της εξουσίας. Κι αυτό έχει εκφρασθεί πολύ ωραία από τους δικούς μας σοφούς προγόνους -σοφούς ως προς τις ρήσεις, ασόφους ως προς τις πράξεις πολλάκις- "Αρχή άνδρα δείκνυσι", δηλαδή στην εξουσία δοκιμάζεται η αξιοσύνη του ανδρός, η τιμιότητα, η ανδρεία κτλ.
Επομένως όταν κρίνουμε τους άρχοντες κι όταν καλούμαστε να επιλέξουμε άρχοντες, λαμβάνουμε υπόψη μας ότι ανθρώπους κρίνουμε. Ούτε παντοδύναμοι είναι, ούτε πάνσοφοι, ούτε πανάγαθοι!
2. Η πατρίδα μας δεν ζει μόνη και ανεπηρέαστη στο σύμπαν. Ανήκει σε πολιτικούς και στρατιωτικούς συνασπισμούς με τους οποίους πρέπει να συνεργασθεί. Στην περίπτωσή μας μάς επιβλήθηκε όχι απλώς συνεργασία, αλλά απόλυτη εξάρτηση έως δουλεία. (Πολλοί θα πουν: οι κακοί οι ξένοι, η παγκοσμιοποίηση, ο Σόρρος, οι Αμερικάνοι, ο Αντίχριστος κτλ. Μπορεί κι όλα αυτά να ισχύουν, αλλά κι εμείς ως λαός δεν έχουμε καθαρή συνείδηση και τίμια απολογία. Αλλά δεν θέλω ν' ανοίξω τώρα αυτή τη  κουβέντα). Όλες λοιπόν οι κυβερνήσεις από την αρχή της κρίσης ως σήμερα ελέγχονται και περιορίζονται από εξωτερικούς ισχυρότατους παράγοντες οι οποίοι μια και δυο μας "τραβούν το αυτί". Ο ΣΥΡΙΖΑ που πίστεψε -δέχομαι ότι με αφέλεια το πίστεψε, δεν του καταλογίζω κακή προαίρεση- ότι μπορεί να ξεφύγει από την σκληρή εποπτεία κατάφερε μόνο 100 δισ. επιπλέον χρέος το οποίο όλοι μας βέβαια φορτωθήκαμε. Καλό λοιπόν είναι να δεχθούμε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Καλές οι επαναστάσεις, αλλά καταλήγουν σε χειρότερα αδιέξοδα. Κι αν κάποιος μου μιλήσει για το 1821, θα του θυμίσω ότι μετά τα δύο πρώτα χρόνια του ενθουσιασμού και των επιτυχιών ήρθαν τα δίσεκτα χρόνια του εμφυλίου και δεν θα γινόμασταν ποτέ κράτος ανεξάρτητο, αν τα συμφέροντα των Άγγλων δεν συμβάδιζαν κάποια στιγμή με τη δική μας ανεξαρτησία. Και την περίφημη γαλλική επανάσταση σφράγισε το σκληρότατο Διευθυντήριο και η μοναρχία του Ναπολέοντα. Ίσως είμαι πολύ προσγειωμένη. Συγχωρέστε με οι ιδεολόγοι, πιστεύω πως πρέπει να κινούμαστε στα όρια και στα επίπεδα των επιλογών που έχουμε. Ή, όποιος έχει τα κότσια και μπορεί να τραβήξει μπροστά και να οδηγήσει έναν ολόκληρο λαό -και ποιον λαό, τον ελληνικό- εκτός μνημονίων, εκτός κηδεμονίας, εκτός ελέγχου, τι να πω, ας βγει μπροστά. Η ιστορική του ευθύνη θα είναι τεράστια!!!
3. Μετά από αυτές τις βασικές παρατηρήσεις έρχομαι και στην νεοσχηματισθείσα κυβέρνηση. Είδα ανθρώπους καλοβαλμένους, πολύ μορφωμένους, ευπρεπείς, σεμνούς -τουλάχιστον εξωτερικά. Όλοι ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο. Κάτι δείχνει αυτό. Τουλάχιστον δεν έχουμε δηλωμένους άθεους (Την πίστη του καθενός και τα βιώματα δεν είμαστε εμείς που θα τα κρίνουμε, εννοείται). Ο Πρωθυπουργός δεν άφησε περιθώρια έπαρσης και πανηγυρισμών. Τους κάλεσε όλους σε σκληρή δουλειά. Στα πρόσωπα των νέων υπουργών έβλεπα ζωγραφισμένη την επίγνωση της ευθύνης και των δυσκολιών που τους περιμένουν. Εύχομαι από τα βάθη της κατρδιάς μου να πετύχει στο έργο της η νέα κυβέρνηση. Το ίδιο είχα ευχηθεί και στον Τσίπρα και το έχω δημοσιευμένο. Εύχομαι για το καλό της Ελλάδας, για το μέλλον των παιδιών μας, για την ιστορική συνέχεια του έθνους μας, να βάλουν λίγα λιθαράκια στέρεα στο όλο οικοδόμημα της πατρίδας μας. Έχουν άπειρη δουλειά σε όλους τους τομείς. Αλλά κι εμείς όλοι έχουμε την προσωπική μας ευθύνη. Να βοηθήσουμε όσο μπορεί ο καθένας στο χώρο του για την οικοδόμηση μιας υγιούς Ελλάδας, βασικά για την επανασύσταση του κράτους- επιτρέψτε μου, δεν νομίζω πως σήμερα υπάρχει ελληνικό κράτος. Με την απόλυτη συνέπεια στον εργασιακό μας χώρο, με τιμιότητα, με νοικοκυροσύνη, με ενδιαφέρον για τα κοινά που δεν σταματά στην κάλπη, μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε. Απευθυνόμενη ειδικά στους πιστούς Χριστιανούς τους καλώ σε μια συστράτευση προσευχής. Αφήνοντας κατά μέρος κρίσεις και κατακρίσεις και προφητικές αρνητικές εκτιμήσεις, να ζητήσουμε από τον Θεό φώτιση για τους άρχοντες και για όλους μας. Και να καταθέσουμε την προσωπική μας μετάνοια. Γιατί κι όλα τα δεινά του κόσμου αν πέσουν επάνω μας, μπορούμε τελικά να βγούμε ωφελημένοι βαθύτατα και ουσιαστικότατα, αν οδηγηθούμε από τις δυσάρεστες καταστάσεις και εμπειρίες στη μετάνοια και στην αγκαλιά του Θεού!

Μνήμη θανάτου

Η αυριανή ημέρα -που αρχίζει με τον αποψινό εσπερινό- είναι αφιερωμένη στους προαπελθόντας πατέρας και αδελφούς. Ημέρα μνήμης και προσευχής για τους κεκοιμημένους μας. Ψυχοσάββατο!
Ας κάνουμε λοιπόν μια μικρή αναφορά στην ώρα της εξόδου μας, στην ώρα του θανάτου μας.
Ενστικτωδώς οι άνθρωποι επιθυμούμε τη ζωή και απωθούμε την ιδέα του θανάτου. Κι όμως η μόνη βεβαιότητα στη ζωή μας είναι η πραγματικότητα του θανάτου. Άγνωστο το πότε, το πώς, το πού, σίγουρο το αν!
Γι' αυτή τη βεβαιότητα όμως πώς προετοιμαζόμαστε;
Η καλύτερη προετοιμασία για την αντιμετώπιση του θανάτου είναι η μνήμη του θανάτου. Αυτή μας συγκρατεί από την αμαρτία και μας παρακινεί να εργασθούμε τις αρετές. "Δεν είναι δυνατόν να περάσουμε ενάρετα  την σημερινή ημέρα, εάν δεν την λογαριάσουμε σαν την τελευταία της ζωής μας". (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)  Οι Άγιοι Πατέρες μας συνιστούν: "Ας θυμούμαστε ακατάπαυστα τον θάνατο. Έτσι γεννιέται μέσα μας η απόρριψη των φροντίδων και κάθε ματαιότητος, η φύλαξη του νου, η ακατάπαυστη δέηση, η απάθεια του σώματος και η αποστροφή της αμαρτίας". "Πνευματικό κλειδί που ανοίγει την θύρα του Παραδείσου είναι η μνήμη του θανάτου".
Για το μακρύ ταξίδι του θανάτου  το πολύτιμο εφόδιο είναι η Θεία Κοινωνία, το Άγιο Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας. "Εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιον" κοινωνούμε. "Ο αρραβώνας της μελλοντικής απορρήτου και αρρήτου κοινωνίας με τον Ιησού είναι ο Άρτος της ζωής". Εάν φύγουμε από αυτήν τη ζωή έχοντας κοινωνήσει το άγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού, θα παρουσιασθούμε με παρρησία στα πρόθυρα του Ουρανού, προστατευμένοι από παντού σαν με χρυσά όπλα".
Η βεβαιότητα της Ανάστασης του Χριστού θεμελιώνει την πίστη μας στη δική μας Ανάσταση. Ο Κύριος αναστήθηκε και έγινε η αρχή της αναστάσεως όλων των ανθρώπων. Τη ζωή μας δεν την σφραγίζει ένα μνήμα. Η ζωή μας συνεχίζεται μετά τον θάνατο. Όπως η γέννησή μας είναι ένα πέρασμα από την μήτρα στον φυσικό κόσμο που γνωρίζουμε, έτσι κι ο θάνατος είναι ένα πέρασμα σ' έναν άλλο κόσμο, άφθαρτο, άχρονο και άτοπο. Ο άνθρωπος άπαξ δημιουργείται με την σύλληψη και ζει εις τον αιώνα.
Μ' αυτή την πίστη, η οποία είναι βεβαία, θεωρούμε τον θάνατο ως ένα ταξίδι, ως έναν ύπνο. Το νεκρό σώμα "σπείρεται εν φθορά και εγείρεται εν αφθαρσία. Σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη". Ο πιστός Χριστιανός μαζί με τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, ο οποίος βάδιζε προς το μαρτύριο, λέγει: "Για μένα είναι καλύτερο να πεθάνω για τον Ιησού Χριστό, παρά να βασιλεύω στα πέρατα της γης...Εκείνον ζητώ που πέθανε για χάρη μας. Συγχωρέστε με, αδελφοί. Μην με εμποδίσετε να ζήσω, μην θελήσετε να πεθάνω". Και ο ιερός Χρυσόστομος μας λέγει: "Δεν είναι λογικό να τρέμουμε μπρος στον θάνατο. Αντίθετα θα πρέπει να χαιρόμαστε και να ευθυμούμε, διότι αφήνουμε την φθαρτή αυτή ζωή και πηγαίνουμε σε άλλη, πολύ ανώτερη, λαμπρότερη και ατελεύτητη".
Για να έχουμε ωστόσο αυτή την βεβαία πίστη πρέπει να έχουμε σ' αυτή τη ζωή ισχυρό και αμετάθετο βίωμα αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο, με όλα όσα αυτή η αγάπη συνεπάγεται και ντύνει τη ζωή μας, κάθε στιγμή της ζωής μας. Γιατί τούτη η πρόσκαιρη και συντομότατη ζωή -ακόμη κι αν ζήσουμε εκατό χρόνια είναι μια στιγμή μέσα στην αιωνιότητα- μόνο ως προετοιμασία για την αληθινή και αιώνια ζωή μπορεί να λογιστεί!
Μ' αυτές τις σκέψεις παρμένες από το βιβλίο του  Ιερομονάχου Γρηγορίου "Η νεκρώσιμος Ακολουθία και τα Ιερά Μνημόσυνα" εύχομαι Καλό Παράδεισο στους κεκοιμημένους μας, χριστιανά και ανεπαίσχυντα τέλη σ' εμάς! 

Επισκέψεων συνέχεια - Αγία Αικατερίνα

Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει κι εσάς...πού και πού με πιάνει μια εμμονή...όπως αυτή τώρα, με τα μνημεία της πόλης μας...
Πριν λίγες ημέρες είχε την "τιμητική" του ο ναός της Αγίας Αικατερίνης. Βρεθήκαμε εκεί με μια παρέα κυριών. Ό,τι και να πω είναι λίγο: Ένα κρυφό καμάρι σε μια γειτονιά άλλης εποχής!!! Στην αρχή της οδού Ολυμπιάδος ανεβαίνεις στην οδό Τσαμαδού και σε λίγα μέτρα βλέπεις τον αυλόγυρο και το τουβλάκι της τοιχοποιίας της.

Πριν την δεις σ' έχουν προλάβει οι ευωδιές από τα γιασεμιά της αυλής της. Αρκετές κυρίες ενορίτισσες ασχολούνται με την καθαριότητα του ναού. "Δεν υπάρχει νεωκόρος. Όλες μας βοηθούμε!"λένε. Και τα καταφέρνουν περίφημα. Ο ναός στραφτοκοπάει κι η αυλή του λάμπει και μοσχοβολάει.
Ο ναός χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα. Είναι κι αυτός καρπός της παλαιολόγειας αναγέννησης, όπως και ο ναός των Αγίων Αποστόλων και της Μονής Βλατάδων και του Αγίου Παντελεήμονος που σώζονται μέχρι σήμερα στην Συμβασιλεύουσα! Σταυροειδής, εγγεγραμμένος, σύνθετος , τετρακιόνιος με περίστωο! Έτσι χαρακτηρίζεται αρχιτεκτονικά ο τύπος του. Χτισμένος με το τουβλάκι της υπομονής είναι πανέμορφος και εξωτερικά και εσωτερικά. Εσωτερικά υπήρχαν βέβαια ωραιότατες τοιχογραφίες οι οποίες καταστράφηκαν όταν ο ναός έγινε τζαμί, το Γιακούμπ Πασά τζαμί! Σώζονται λίγα σπαράγματα, ιδίως στα τόξα των παραθύρων, που προδίδουν εξαιρετική τέχνη.
Ο πατήρ Νεκτάριος, ο εφημέριος του ναού, μας καλοδέχεται και μας ξεναγεί στο μνημείο. Αξιοσημείωτο το εξής: η περιοχή αυτή είχε πενήντα μικρά μοναστηράκια. Βρέθηκαν σε πολλές εκσκαφές για τη θεμελίωση πολυκατοικιών ωραιότατα ψηφιδωτά δάπεδα και δομικά υλικά τους.
Και η Αγία Αικατερίνη ήταν μοναστηριακός ναός. Σήμερα σεμνύνεται να φιλοξενεί λείψανο -το χέρι- της πανευφήμου Αγίας Αικατερίνης, αλλά και ενός νεομάρτυρος από την Νεάπολη της Καππαδοκίας (Νεφσεχίρ) του Αγίου Θεοχάρους το οποίο, ως θησαυρό, μετέφεραν ανταλλάξιμοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν μετά το '24 στην ενορία. Ο π.Νεκτάριος μας παραθέτει τα λείψανα σε προσκύνηση. Ο ναός διατηρεί τον μνημειακό του χαρακτήρα, αλλά επιτελεί και την ύψιστη λατρευτική του αποστολή. Το παρελθόν και το παρόν βρίσκονται εδώ άριστα συνδυασμένα!

Το εσωτερικό του ναού δεν είναι βαρυφορτωμένο! Είναι πολύ καλόγουστα λιτό.

Στο τέμπλο οι προφήτες κυκλώνουν την Παναγία, 

δίπλα στην οποία βρίσκεται ο Άγιος Ιωάννης o Πρόδρομος, 

και οι Απόστολοι κυκλώνουν τον Χριστό, 

δίπλα στον οποίο βρίσκεται η νύμφη Του, η Αγία Αικατερίνα!

Μια πλάγια λήψη -δεν υπάρχει χώρος για μακρινή! Πόσο περίτεχνο κι ανάλαφρο το εξωτερικό! Αψιδώματα, εσοχές, οδοντωτές κορδέλες, κοσμίτης, δίλοβα παράθυρα! Χαίρεσαι κάθε εκατοστό! Φαντάζομαι πως παρουσιάζει τεράστιο αρχιτεκτονικό ενδοαφέρον!

Η κόγχη του ιερού!

Στα λίγα τετραγωνικά της αυλής μια πέργκολα με γιασεμιά και πιο πέρα γλάστρες κι όμορφα παρτέρια προδίδουν μεράκι και προσφορά!

"Νύμφη τοῦ Σωτῆρος πανευκλεής, αἴγλῃ παρθενίας,καὶ σοφίας τῇ καλλονῇ, καὶ μαρτύρων ἄθλοις, λαμπρῶς πεποικιλμένη, Αἰκατερίνα ὤφθης ὡς καλλιπάρθενος".

Προσκυνούμε το ιερό λείψανό της!

Προσκυνούμε και τα λείψανα του Αγίου Θεοχάρους.

Ο Άγιος Θεοχάρης μαρτύρησε στην Καππαδοκία σε νεαρή ηλικία το 1740. Ήταν ορφανό παιδί και βρέθηκε να δουλεύει ως σταβλίτης στον δικαστή της Νεάπολης. Εκείνος πολύ εκτίμησε το ήθος και την ομορφιά του και τον πίεζε να αλλαξοπιστήσει για να τον κάνει γαμπρό στην θυγατέρα του. Ο Θεοχάρης πλήρωσε την άρνηση και την αφοσίωση στην πίστη του με λιθοβολισμό και απαγχονισμό σ΄αυτήν τη ζωή, αλλά  με αμαράντινο στέφανο δόξης στην άλλη!

Και μία ακόμη, πιο καθαρή εικόνα του Αγίου

Ένα από τα δύο παρεκκλήσια που βρίσκονται βόρεια και νότια του ιερού.

Ναός Αγίας Αικατερίνης: Αν σας φέρει ο δρόμος, αξίζει να τον επισκεφθείτε!

Μάλλον ...φέρτε εσείς τον δρόμο σας προς τα εκεί!!!

Το timing του Θεού

Ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης που εκοιμήθη χθες είχε 23 χρόνια άρρωστος. Όχι κατά συνηθισμένο τρόπο, αλλά, όπως ανθρωπίνως θα λέγαμε, ούτε ζωντανός (με την έννοια ότι δεν επικοινωνούσε καθόλου) αλλά ούτε και νεκρός. Η βουλή του Θεού και οι φροντίδες των μοναζουσών στην Ορμύλια όπου βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια του έδωσαν αυτή την παράταση ζωής, που σίγουρα αποτελεί μια ιατρική εξαίρεση. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που τον είδα στη μονή για ένα επεισόδιο πνευμονίας: σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να προβλέψω την μακρά αυτή επιβίωση. Κάποια πράγματα δεν επιδέχονται επιστημονικές εξηγήσεις.

     Κι αν μας έρθει ο λογισμός να αναζητήσουμε το ‘γιατί’ και το νόημα μιας τέτοιας ‘εμπειρίας’, ας ανατρέξουμε στο παρακάτω σύντομο κείμενο που κατά συγκυρίαν βρήκα απροσδόκητα χθες βράδυ στο Διαδίκτυο:  

     «Ο Ιωσήφ περίμενε 13 χρόνια.
     Ο Δαβίδ περίμενε 15 χρόνια.
     Ο Αβραάμ περίμενε 25 χρόνια.
     Ο Μωυσής περίμενε 40 χρόνια.
     Ο Χριστός περίμενε 30 χρόνια.
     Αν ο Θεός σε κάνει να περιμένεις, έχεις πολύ καλή συντροφιά!
     Αυτό που γίνεσαι ενώ περιμένεις είναι ίσως εξίσου σημαντικό με αυτό που περιμένεις.
     Και να θυμάσαι ότι το timing του Θεού είναι τέλειο».
(Από το blog Γοργά Παρεστιγμένα του Αντώνη Παπαγιάννη)

Τουρίστας στην πόλη μας!

Έχω μια φίλη και κουμπάρα που συνεχώς με κεντρίζει αποστέλλοντάς μου ενδιαφέροντα άρθρα, ντοκυμαντέρ κτλ μέσω email. Μόλις προχθές μου έστειλε πολύ ωραίο videάκι με αναπαράσταση των ρωμαϊκών Ανακτόρων της Θεσσαλονίκης, της Πομπικής Οδού, της Αψίδας του Γαλέριου και της Ροτόντα. Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, μπορεί να είναι σε πολλούς γνωστό. Έλεγξα αυστηρά τον εαυτό μου γιατί δεν αξιώθηκα να επισκεφθώ την Ροτόντα μετά την προ τριετίας περίπου παράδοσή της στο κοινό -αφού αποκαταστάθηκαν οι ζημιές που υπέστη στο σεισμό του '78. Φυσικά δεν μου ήταν άγνωστη. Την θυμόμουν από τα φοιτητικά μου χρόνια, τότε που γίνονταν εκεί φοιτητικοί εκκλησιασμοί. Αλλά πώς να το κάνουμε, όφειλα μια επίσκεψη, όπως έναν δικό σου άνθρωπο που τον στερείσαι για 40 χρόνια λαχταράς να τον δεις, όταν πια έχεις την δυνατότητα...

Έτσι χθες -μόλις την επομένη του "κεντρίσματος"- καθώς βρέθηκα στο κέντρο -όπου ο προσωπικός μου φυσικοθεραπευτής μου χάρισε μια κάποια έως αρκετή ευκινησία στο πονεμένο μου γόνατο, ο Θεός να τον έχει καλά!!!-άδραξα την ευκαιρία για την οφειλόμενη επίσκεψη.

Δεν θα σας ζαλίσω με την ιστορία του μνημείου. Πολύ εύκολα την βρίσκει κανείς σε πολλά sites.

και εδώ  http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=1812

Για την είσοδο δίνει κανείς 2 ευρώ. Η υπάλληλος στο γκισέ κοίταξε με συμπάθεια τα γκρίζα μου μαλλιά και την πατερίτσα  και με ρώτησε διστακτικά: Πόσων ετών είστε; Προφανώς ήθελε να με απαλλάξει από το έξοδο λόγω ηλικίας. Της είπα 62 και φυσικά ήμουν εκτός. Της χαμογέλασα: "Ευχαριστώ, είπα! Αλλά τι είναι δύο ευρώ για μια Ροτόντα!!!"

Πρόκειται για τεράστιο μνημείο-σφραγίδα της πόλης μας. Εντυπωσιακότατη κατασκευή που δέχθηκε εξαιρετική φροντίδα από την τέως 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και όλους τους τότε συναδέλφους της Υπηρεσίας και στη συνέχεια από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης.

Είναι το νούμερο 1 αξιοθέατο της πόλης μας, αν και δεν έχει αναδειχθεί όσο του αξίζει. Πάντως πολλούς τουρίστες συνάντησα και εκτός και εντός.

Η αίσθηση του εισερχομένου είναι δέος και απόλυτος εντυπωσιασμός από τις διαστάσεις του οικοδομήματος!!! Μπροστά ακριβώς απέναντι η κόγχη του ιερού, η οποία εξωτερικά διακόπτει το κυκλικό σχήμα του κτίσματος!

Η Ροτόντα προοριζόταν για Μαυσωλείο του Γαλέριου, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε ως τέτοιο.

Πολύ νωρίς από τον 4ο αιώνα δόθηκε στην χριστιανική λατρεία. Τότε κατασκευάστηκε η κόγχη του ιερού και τα περίφημα ψηφιδωτά που κοσμούν τον θόλο περιμετρικά και τις καμάρες των παραθύρων.

Στην κόγχη του ιερού παριστάνεται η Ανάληψη του Κυρίου.

Ο σταυρός, το κυρίαρχο σύμβολο των Χριστιανών, στην καμάρα του νότιου ανοίγματος.

Στο κέντρο του θόλου προφανώς θα παριστάνετο ο Παντοκράτορας, αφού περιμετρικά βλέπουμε 

τους αρχαγγέλους με ορθάνοιχτες φτερούγες να περιβάλλουν τον εσώτερο κύκλο.

Κι άλλο εξαιρετικό ψηφιδωτό "κέντημα" από την βόρεια καμάρα!

Στη νότια έξοδο μια μεταλλική αναπαράσταση του μνημείου!

Τα ψηφιδωτά του θόλου είναι αριστοτεχνικά, αλλά πρέπει να έχεις μαζί σου κυάλια λόγω του μεγάλου ύψους 30 περίπου μέτρα.

Οι βαριές μεταλλικές θύρες θα έλεγα πως στέκονται άξια στο "ύψος" του μνημείου!

Η κρήνη και ο μιναρές είναι οι μουσουλμανικές προσθήκες στο μνημείο.

Κάθε νέα χρήση τού πρόσθετε και νέα κτίσματα.

Σημειωτεόν: Ο μιναρές είχε περίπου 35μ ύψος. Τώρα λείπει η κωνική του απόληξη η οποία κατέρρευσε στο σεισμό του 1978. Είναι ο μοναδικός μιναρές που απέμεινε στη Θεσσαλονίκη και καθώς τον βλέπω από την βάση προς τα πάνω συνειδητοποιώ την μεγάλη δυσκολία της κατασκευής του, αλλά και την δυσκολία του έργου του χότζα. Πώς ανέβαινε ως εκεί επάνω πέντε φορές την ημέρα, παρακαλώ, και απήγγελε δυνατά τους στίχους από το Κοράνι τότε που δεν υπήρχαν τα σημερινά μέσα (μεγάφωνα, CD κτλ)!!!!

Στη βόρεια πλευρά του αυλόγυρου σώζονται κτίσματα των αρχών του 20ου αιώνα, ίσως και παλαιότερα.

Αφήνω την Ροτόντα ικανοποιημένη που πραγματοποίησα μια τριετή επιθυμία μου και κατηφορίζω προς την οδό Ιασονίδου. Βγαίνω ακριβώς στο ιερό του Ναού του Αγίου Παντελεήμονα και δεν αντιστέκομαι καθόλου στον πειρασμό να τον επισκεφθώ.

Τι να πούμε τώρα και γι' αυτό το κόσμημα!!

Θα βρείτε εδώ πληροφορίες. Από τα τέλη του 130υ αιώνα χτισμένος με το τουβλάκι της υπομονής, τα αψιδώματα, τα τρίκογχα παραθυράκια του, τον αρμονικό του τρούλλο. Στο εσωτερικό δεν σώζεται ούτε ίχνος αγιογραφίας, αλλά βόρεια και νότια στα δύο παρεκκλήσιά (;) του διακρίνονται αρκετά σπαράγματα από μορφές αγίων ιεραρχών, της Παναγίας κτλ.

Η κρήνη, δεν ξέρω αν είναι χριστιανικό ή μουσουλμανικό κτίσμα. Θα μπορούσε να είναι χριστιανικό βαπτιστήριο ή μουσουλμανική κρήνη καθαρισμού. Ό,τι και να είναι είναι ένα στολίδι της αυλής.

Η κ.Στέλλα η νεωκόρισσα αποσταμένη κάθεται στην είσοδο του ναού. Έχει στη φροντίδα της το μνημείο -που λειτουργεί τακτικά και ως λατρευτικός χώρος όντας παρεκκλήσιο της Μονής της Αγίας Θεοδώρας. "Έρχονται ξένοι, αλλά δεν αφήνουν τίποτα. Αν άναβαν έστω ένα κεράκι θα μπορούσε το μνημείο να μένει ανοιχτό όλη την ημέρα με κάποιον φύλακα".

Προσκυνώντας την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα τον παρακάλεσα να μου χαρίσει στοιχειώδη βαδιστική επάρκεια! Πιστεύω ως τούτο ποιήσει!...

Αν την έχω θα επανέλθω με κάποιο άλλο μνημείο της "πάμπλουτης, αλλά αδικημένης από τους δημοτικούς άρχοντες και τους κατοίκους της, πόλης μας. Συγχωρέστε μου αυτήν τη ρήση. Οι δρόμοι της θαρρείς πως είναι κακοτράχαλοι, η συγκοινωνία θλιβερή, η όψη των κτιρίων της θυμίζει πολύχρωμες κουρελούδες και τα σκουπίδια ξεχειλίζουν στους κάδους και επιπολάζουν σε κάθε στάση λεωφορείων...ούτε ένα όμορφο παρτέρι...

Τουρίστας στην πόλη μου χθες...είδα δυο  θησαυρούς 1700 και 700 περίπου ετών και θαύμασα. Είδα και την σύγχρονη αθλιότητά μας και πόνεσα πολύ...

Να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο;