Αδελφή Φιλαρέτη, η ευλογημένη αχθοφόρος του πόνου

Δεν έχω διαβάσει ωφελιμότερο και συγχρόνως πιο καλογραμμένο και "από καρδίας εξερχόμενο" κείμενο. Παρόλο που μπορεί να το βρει κανείς και στο ΑΗΔΟΝΙ και στα ΓΟΡΓΑ ΠΑΡΕΣΤΙΓΜΕΝΑ, επειδή το θεωρώ πραγματικό θησαυρό, το καταχωρώ στη μνήμη της ...

Αδελφή Φιλαρέτη,

η ευλογημένη αχθοφόρος του πόνου

Χθες βράδυ ο γιός μου, μου ζήτησε να του αναπτύξω το θέμα «Όταν το άχθος γίνεται ευλογία». Θέμα τόσο βαθύ,τόσο ουσιώδες...

      Αστραπιαία ο νους μου έτρεξε στην Έλενα,γιατί  ήταν το ζωντανότερο παράδειγμα...  

     Την ίδια ώρα έμπαινε ο σύζυγος για να μας αναγγείλει ότι η Έλενα,η αδελφή Φιλαρέτη «Έφυγε από κοντά  μας «σήμερα το μεσημέρι» 25 Ιανουαρίου ημέρα μνήμης των οσίων Ξενοφώντος, Αμμωνά και Συμεών του Παλαιού.

     Λουσμένη πάντα στο φως του πόνου, απ’ τη γέννηση ως το θάνατο, φωτεινή-καθαρή-γαλήνια η μορφή της, γαργαριστή-τραγουδιστή  κι η καθάρια φωνή της, γλυκό το χαμόγελό της, αληθινή αριστοκράτισσα-αρχόντισσα του πόνου, «έκανε αγόγγυστα και με χαρά τον κανόνα της πάνω στη γη»· μετέβαλε το άχθος της, την εκ γενετής αναπηρία της και όσα στην πορεία επέτρεψε ο Θεός, σε πραγματική ευλογία·  πάνω στα δεκανίκια της αρχικά, στο αναπηρικό της καρότσι μετά με το σιδερένιο νάρθηκα στο πόδι, στο κρεββάτι του πόνου τής «επαχθούς ευλογίας» του καθολικού καρκίνου στο τέλος, που σαν κάμινος την λαμπικάρισε- λεύκανε στο μαύρο ρασάκι της· πάνω από 50 χρόνια...Θα είναι πάντα στην ψυχή μας...

      Η ‘Ελενα ήταν η «τρυφερή» χαρά και η αγαπημένη έγνοια μας στην φοιτητική μας παρέα στη Θεσσαλονίκη· θεολόγος που δεν «θεολογούσε»· μ’ αυτό το κάτι απ’ τα αδιάψευστα που μόνον οι ψυχές γνωρίζουν να σε τραβά δίπλα της, να σε κάνει να νοιώθεις «καλόν ημάς έστιν ώδε»· αυτό που αναπαύει δίχως λόγια , ανεπιτήδευτα, χωρίς προσπάθεια, το ξεχείλισμα κι η ευωδία της ψυχής, αυτό που οι ελάχιστοι -οι εκλεκτοί- το έχουν χάριτι Θεού. 

     Η ζωή της απ’ το ίδρυμα στη Γλυφάδα στο άβολο για το καρότσι της δωμάτιο της φοιτητικής εστίας με τις πολλές σκάλες, στο στενάχωρο διαμέρισμα της Τούμπας... στο Νοσοκομείο της Μονής, αδιαμαρτύρητα σήκωνε το βαρύ της σταυρό, μα το δυσβάστακτο βάρος του απαλά το απέθετε στα πόδια του Γέροντά μας, των Αγίων μας, της Παναγίας μας, στον Κύριό μας. Έτσι το φορτίο του αλάφρυνε και στο τέλος αγιάστηκε κι εκείνο.

     Πόνεσε πολύ, μα ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε· ούτε ένα δάκρυ ούτε ένα «αχ!». Ανεπιτυχείς εγχειρήσεις στα παραμορφωμένα πόδια  που την έκαναν αδύναμη να κινηθεί μόνη της. Η  συνοστέωση και τα προβλήματα συμπίεσης των νεύρων, οι ίλιγγοι, η μυϊκή αδυναμία-ατροφία, το αδύνατο ανοσοποιητικό σύστημα με τις συνεχείς λοιμώξεις στην παραμικρή επίσκεψη, οι συνεχείς ναυτίες, το κατεστραμμένο απ’ τα βαριά φάρμακα στομάχι, η κορτιζόνη, η δύσπνοια και τα προβλήματα των πνευμόνων... «Έγινα έγκλειστη θέλω δεν θέλω-μου έγραφε. Ο Θεός να βοηθήσει...Υπομονή να δίνει ο Κύριος για όλα. Ελένη της υπομονής!

     «Ειρηνεύετε μέσα στην αγάπη των αγίων μας και της Παναγίας μας» έγραφε και το βίωνε καθημερινά. Και μέσα στον πόνο της παρακολουθούσε «με αγωνία τα προβλήματα των φίλων και προσευχόταν». «Εμείς δόξα τω Κυρίω. Τα νέα τα ίδια. Πάντα σιωπή του πόνου για ευλογία στην ζωή μας μια και  είμαστε ανάξιες για πολλά πράγματα. Μιλώ πάντα προσωπικά, έγραφε εξαιρώντας την συγκάτοικο-συνοδοιπόρο και διακόνισσα της ζωής της που η πρόνοια του Θεού έστειλε αληθινό επίγειο φύλακα άγγελο. Να εύχεσθε και για μας. Η προσευχή και απλά η σκέψις μας, για το κάθε πρόβλημα του καθενός στον Θεό θα σώσει όλους μας, για να μας χαρίσει την πολυπόθητη και αιώνια ζωή. Δεν γράφω κήρυγμα, απλές σκέψεις μέσα από πόνο που ο καθένας μας είτε φανερά, είτε μόνος  περνά...» 

     Η Έλενα που τόσο πόνεσε, ποτέ δεν πόνεσε κάποιον, ποτέ δεν θύμωσε με κάποιον, ούτε έθιξε-μόνον προσευχήθηκε- για όποιον την έβλαψε ή ζημίωσε (γιατί έζησε και τέτοιες δοκιμασίες). Αν και αντιλαμβανόταν τα πάντα, αντιπαρέρχονταν τους πειρασμούς με σιωπή ή με χιούμορ. «Κάναμε πολύ ωραία βόλτα σήμερα, ε Δήμητρα;», έλεγε γελώντας μετά από πολύωρη-άσκοπη διαδρομή  για το Πανόραμα ενός ταξιτζή, συγκαταβαίνοντας στην αδυναμία του «για το κάτι παραπάνω». Ποτέ δεν την άκουσα να σχολιάσει κάποιον!

     Διακριτική, ήρεμη πάντα και ευγενική στήριζε όλους με τον καλό της λόγο, το ζεστό της βλέμμα, το χαμόγελό της. Τα λόγια της λίγα, αγαπητικά, από καρδίας, με ουσία ζωής από τότε που ήταν πολύ νέα, πολύτιμα.

     «Μην κουράζεσθε πολύ, απαντούσε στις νεανικές μου υπερβάσεις, γιατί η υγεία είναι το πολύτιμο δώρο του Θεού· εάν την χάσει κάποιος τότε καταλαβαίνει. (Με συγχωρείς που στα γράφω έτσι καθαρά, την αλήθεια σου λέγω...αν την χάσεις δεν ξαναβρίσκεται εύκολα...Γνωρίζω και εγώ από ασθένεια).
     Ο Θεός θα δώσει την καλύτερη λύσι... και ό,τι θα γίνει, θα είναι για ωφέλεια ψυχής και ταπείνωση...
Θα κάνετε ό,τι μπορείτε για τα παιδιά χωρίς άγχος και με το σταυρό σας θα ξεκινάτε...Τόσοι αφανείς Γέροντες, μα και φανεροί προσεύχονται...Μετά όλοι αυτοί που σας αγαπούν και σας σκέπτονται.
      Ο Γιάννης με τα έξι παιδιά· τώρα που είναι κοντά στο Θεό, θα φροντίσει Εκείνος για όλη την οικογένεια...

      Καθένας και κάθε μας ημέρα με τον δικό της Σταυρό...».

      Καθαρή και περιποιημένη, όμορφη μέσ’ στα απλά της ρούχα, αξιοπρεπής μ’ όλα τα περιορισμένα οικονομικά, όχι μόνον δεν άφηνε περιθώρια οίκτου για την αναπηρία της, αλλά σ’ έκανε να θαυμάζεις πόσο θετικά και με πόση εμπιστοσύνη στο Θεό την αντιμετώπιζε, σαν δώρο Θεού και ξεχωριστή ευλογία στη ζωή της. Ώρες-ώρες ακτινοβολούσε από χαρά. «Νοιώθω ότι πετάω», μου έλεγε όντας καθηλωμένη στο καρότσι της και κουνούσε τα χέρια σα φτερά.

     Και αγαπούσε πλέρια. Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους, τα λουλούδια, τα πουλιά, την κτίση και τον Κτίστη, την Παναγία μας, τους Αγίους, τον Γέροντά μας, που σαν στοργικός πατέρας την περιέθαλψε απ’ την ώρα που πήγε κοντά του μέχρι τις πολύ δύσκολες ώρες της οδύνης στη μονή της μετάνοιάς της, δίνοντάς της στο τέλος έπαθλο-εφόδιο για την άλλη ζωή το Αγγελικό Σχήμα.

     «Ο π. Σ. πήρε τηλέφωνο...έγραφε όλο χαρά. Παίρνει και μιλάμε. Έχει αγάπη και πολλά χαρίσματα μα τα κρύβει, φανερώνεται πάντα στο αμήν. Θέλω ώρες να σου μιλώ γι’ αυτόν και τα λόγια που μας λέγει και πόσο μας αγαπά...Η προσευχή του είναι πολύ μεγάλη παρά τα λόγια του, που βέβαια δεν είναι, λιγότερο ωφέλιμα.»

     Φιλοπατερική, φιλακόλουθη, φίλη της προσευχής και της νηστείας, δεν χαρίστηκε στον εαυτό της, ούτε στις δύσκολες ώρες. Τήρησε το πρόγραμμά της, χωρίς δικαιολογημένες παρεκκλίσεις, αθόρυβα, με συναίσθηση, εν μετανοία και υπακοή.

     Ήταν φίλη της σιωπής, μα και φίλη της ζωής και των ανθρώπων.  

     «Μου λείπει η θάλασσα, μου λείπουν οι άνθρωποι» , μου έγραψε όταν η αρρώστια την έκλεισε μέσα. «Όσο και να λένε την  Αθήνα ζούγκλα, εγώ ένοιωθα και ζούσα όμορφα,  έβγαλα το Γυμνάσιο-Λύκειο Γλυφάδας με πλούσια παιδιά, που ακόμα με πολλά απ’ αυτά αλληλογραφούμε». Χαιρόταν τη ζωή. «Μου διάβαζει η Δήμητρα. Χαίρομαι με την Ιστορία, την ποίηση, τη Γεωγραφία, τους κλασσικούς, τους Πατέρες της εκκλησίας. ..Αγαπώ πολύ τα βιβλία, την κλασσική μουσική, μή γελάσεις, τις κουκλίτσες (είχε πολλές ρομαντικές πορσελάνινες, που τις δώριζε) και γενικά δεν βρίσκω κάτι που να μην το αγαπώ όταν είναι όμορφο...»

     Αγιογραφούσε όταν μπορούσε, δημιουργούσε όσο μπορούσε. «Έκανα και ένα μεγάλο μέρος ενός χαλιού· τώρα λίγο ζεσταίνομαι και παρουσιάζει το χέρι μου κάποιες φλεγμονές. Γράφω κάπου κάπου...»

     «Η Δήμητρα έχει ένα ολάνθιστο μπαλκόνι...αν και μικρό.
     Σου στέλνω την αγάπη τους, στο μωβ μου βάζο, οι σομόν μεγάλες (4) μαργαρίτες και ο γαλανός ουρανός...
     Έλπισον επί Κύριον και Αυτός σε διαθρέψει...»

     Κάποιοι συνήθιζαν να «κατακρημνίζουν» τους ανάπηρους (και περισσότερο τους παραπληγικούς και τους νοητικά καθυστερημένους) συνανθρώπους μας στον καιάδα της παραγωγικότητας ή να τους σκοτώνουν σαν «άχθος αρούρης» πριν ανοίξουν τα μάτια τους στο φως. Αλλά και σε πόσους η ευλογία αυτή δεν γίνεται επαχθής εξ’ αιτίας ημών. Κι όμως η Έλενα έκανε το άχθος της ευλογία· απλά, αθόρυβα, ταπεινά, δι ευχών. Κι η χαρά της ξεχείλισε και πότισε όλους εμάς γύρω της. Η παρουσία της έδωσε δύναμη σε όλους εμάς τους αρτιμελείς, υγιείς,  που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό.

΄Οταν ήμουν στην ξενιτειά η σκέψη της, τα γράμματά της, οι προσευχές της με στήριξαν.

Το ίδιο και στην πατρίδα, «στην ξενιτεία του κόσμου τούτου».

     Και την τελευταία φορά πριν φύγει, όταν εξουθενωμένη έσερνε τα βήματά της στο κρεββάτι του πόνου της, η χαρά της με έκανε να νοιώσω ότι δεν δικαιούμαι να θλίβομαι για το άχθος που κουβαλούσα· έφυγα άλλος άνθρωπος... Και τώρα γυρνώντας πίσω και βλέποντας τη χαριτωμένη ζωή της, νοιώθω στις κοινές-απειροελάχιστες, συγκριτικά- δοκιμασίες να σηματοδοτεί και τη δική μου πορεία. Το «πάντα συνεργεί εις αγαθόν» στο μυστήριο της σωτηρίας...

     Αγαπημένη μας  Έλενα, το όνομα που δόθηκε στη κουρά σου δεν ήταν τυχαίο. Αγάπησες και στολίστηκες με αρετές· Πραότητα, Ταπείνωση, Απλότητα, Υπομονή, Αγάπη...

     «Καλλιέργησες το κήπο σου, αφήνοντας τους άλλους να φτιάξουν το δικό τους όπως ήθελαν, μα τον έκανες τόσο όμορφο που όποιος περνούσε δίπλα του, ήθελε να κάνει και το δικό του τόσο ωραίο».

     ΄Ολοι σε αγαπήσαμε και θέλαμε να σε έχουμε κι άλλο κοντά μας. Πονέσαμε που έφυγες.

Σήμερα στην εξόδιο ακολουθία σου όλοι προσευχηθήκαμε και όλοι κλάψαμε, παρόντες και απόντες· ο ασθενής και υποβασταζόμενος Γέροντάς μας που ήρθε να σε ευλογήσει, οι Πατέρες, η Γερόντισσα και οι αδελφές, οι συγγενείς, εμείς οι φίλοι σου, ο ανηψιός σου ο «Σπυράκος» σου, που χάρη στις θερμές προσευχές σου και τις ευχές του πατρός Παϊσίου, που σου πέρασε το κομποσχοίνι στο χέρι, καταδικασμένος απ’ τους γιατρούς, γεννήθηκε υγιέστατος.

     Η αρρώστια σε απέσυρε διακριτικά από την καθημερινότητά μας και πιστέψαμε ότι θα ‘κανε μικρότερο το κενό που θ’ άφηνες. Όμως τώρα νοιώθουμε πόσο μας λείπεις...

     Αδελφή Φιλαρέτη, σήμερα που έφυγες, πιστεύω πως οι Άγγελοι και οι Άγιοι σε ασπάζονται χαρούμενοι και πως ο Άγιος Συμεών «θα σε βάλει στο ράσο του και θ’ ανεβείτε μαζί τη σκάλα, να μη φοβηθείς, να παρουσιαστείτε μαζί στο Θεό» και πως το «ολάνθιστο μπαλκόνι» του ουρανού θα ευωδιάσει απ’ το πηγαιμό σου.

     Συχνά μου έγραφες: «Να μας θυμάσαι στη προσευχή σου, όπως κι εμείς ταπεινά θυμόμαστε εσάς». Μέσα μου βαθιά το νοιώθω πως δεν θα μας ξεχνάς από εκεί ψηλά· όλους εμάς τους αχθοφόρους της ζωής· εσύ που τόσο πόνεσες, μα και τόσο ευλογήθηκες.

     Καλόν Παράδεισο!

     Σε ασπάζομαι,

                                       η φίλη σου Κ.Γ.

     Αθήνα 27 Ιανουαρίου 2012

    +Ανακομιδή λειψάνου Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Μαρκιανής Βασιλίσσης

Το μήνυμα της ημέρας:

«Είναι μακάριοι εκείνοι που ζώστηκαν την υπομονή και την ελπίδα και ρίχτηκαν στη θάλασσα των θλίψεων για χάρη της αγάπης του Θεού, με απλότητα και χωρίς να το εξετάσουν»

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Μνήμη Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Ο Άγιος Γρηγόριος ήταν ο δεύτερος Θεολόγος κι έτσι μας είναι γνωστός.
Ήταν όμως κι ένας πολύ τρυφερός και στοχαστικός ποιητής.
Ένα μικρό δείγμα της ποίησής του σε κάπως ελεύθερη μετάφραση:

«Αν δεν ήμουν δικός σου θα ήμουν αδικημένος, Χριστέ μου.

Τι λόγο έχει αυτή η ζωή; Τι λόγο έχει αυτή η τυράννια;
Γιατί στροβιλίζομαι στις τρικυμίες του βίου;
Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, σβήνουμε, χανόμαστε απ’ τη γη,
Νυστάζω, κοιμάμαι, ξυπνάω, πορεύομαι,
αρρωσταίνω, γίνομαι καλά, ευχαριστιέμαι , πονώ...
Τι περισσότερο έχω εγώ από τ’ άλογα πλάσματα, απ’ τ’ ανεύθυνα ζώα;
Τι περισσότερο έχω εγώ; Τίποτα παρά μόνο τον Θεό.


Αν δεν ήμουν δικός σου, θα ήμουν αδικημένος, Χριστέ μου».

Αληθινή μόρφωση

Μου το έστειλε η αγαπητή Πίστη. Μου άρεσε και με προβλημάτισε και το παραθέτω.
Ευκαιρία για αυτοκριτική και επαναπροσανατολισμό.

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου

Όταν ζήτησαν από το Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για τη συσσώρευση γνώσεων.
«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς...  Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;
Πρώτα αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές.
Ύστερα αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική.
Αλλά και αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές
και όσους αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα.
Μορφωμένοι είναι αυτοί που ελέγχουν τις απολαύσεις τους και όσοι δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους.
Πάνω απ΄όλους  όμως βάζω όσους δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...»


Σωκράτης (469-399 π.Χ.)

Ο ασυλλόγιστος δανεισμός

Ο ασυλλόγιστος δανεισμός των πάντων.
Πολίτες και κράτος, νέοι και ώριμοι, πλούσιοι και φτωχοί μπήκαμε στον ξέφρενο χορό του υπερδανεισμού. Για μια εικοσαετία περίπου φερθήκαμε ως άμυαλοι άσωτοι νεανίσκοι. Πέσαμε με τα μούτρα να τα αποκτήσουμε όλα όλοι: μεγάλα σπίτια, μεγάλα αυτοκίνητα, διακοπές, ταξίδια, σπουδές στο εξωτερικό... Ξεχάσαμε όλες τις παροιμίες του τύπου "Άπλωσε τα πόδια σου όσο σε παίρνει το πάπλωμά σου", "Πιες νερό απ' το δικό σου παγούρι" που βγήκαν ως μάθημα μετά από ανάλογα παθήματα. Ο ασυλλόγιστος δανεισμός δισεκατομμυρίων. Δεν βρέθηκε κάποιος να ανακόψει αυτόν το χορό;
Οι πολιτικοί τον έσυραν πρώτοι κι ο λαός ακολούθησε ξεγελασμένος από την εφήμερη ευδαιμονία. Δεν έχω δικαίωμα να γίνω κατήγορος κανενός. Αλλά απορώ:
Οι πνευματικοί πατέρες που είχαν μελετήσει τις Γραφές και τους Πατέρες δεν έπρεπε να συγκρατήσουν με κάθε τρόπο το λαό του Θεού να μη βρεθεί τόσο εκτεθειμένος με τα δάνεια; Παρόλο που όλα αυτά τα χρόνια εκκλησιαζόμουν και είχα αρκετή σχέση με ομιλίες και πνευματικές νουθεσίες, δεν θυμάμαι καμιά αναφορά σ' αυτή την "πληγή" που είχε γίνει τρόπος ζωής για τους περισσότερους Έλληνες. Αντίθετα πολλά μοναστήρια είχαν μπει στο χορό χτίζοντας πολυτελέστατα συγκροτήματα - που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις ανάγκες τους - και υπερβολικά ακριβούς ναούς με το πρόσχημα ότι θα μείνουν εις τους αιώνες και ότι θα δοξάζεται το όνομα του Θεού - με τους ...τοίχους;
Ποιος θα συγκρατούσε το λαό από τον υπερδανεισμό, αφού δεν το έκαναν αυτοί που έπρεπε να είχαν διαβάσει τις Παροιμίες ή τις σοφές ομιλίες του Μεγάλου Βασιλείου;

" ΄Ηδη σκέψου από πού θα πληρώσεις το χρέος. Από εκείνα που παίρ­νεις; Αλλ' αυτά δεν αρκούν και για τις ανάγκες σου και για την εξόφληση. Εάν δε μάλιστα υπολο­γίσεις και τους τόκους, από πού θα πολλαπλασια­σθούν τα χρήματα σε τόσο μεγάλο ποσόν, ώστε και να υπηρετήσουν την δική σου ανάγκη, και να εξο­φλήσεις το κεφάλαιο, επί πλέον δε να γεννούν και τόκους; Αλλά δεν θα εξοφλήσεις το δάνειο από ε­κείνα που παίρνεις. Από άλλους πόρους, λοιπόν; Ας περιμένουμε λοιπόν εκείνες τις ελπίδες, και ας μη πάμε, όπως τα ψάρια, στο δόλωμα. Οπως δηλα­δή εκείνα μαζί με την τροφή καταπίνουν και το αγ­κίστρι, έτσι και εμείς για τα χρήματα αγκιστρωνό­μαστε με τους τόκους. Δεν προξενεί καμμιά αισχύ­νη η φτώχεια. Γιατί λοιπόν να προσθέτουμε στους εαυτούς μας τους ονειδισμούς εξ αιτίας του χρέους μας; Κανείς δεν θεραπεύει τα τραύματα με το τραύ­μα, ούτε ιατρεύει το κακό με το κακό, ούτε επανορθώνεται η φτώχεια με τους τόκους".


Τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής των χρεών και των τόκων. Τα αγκίστρια των δανειστών μας γδέρνουν τα σωθικά μας. Σπαρταράμε από τον πόνο κι ίσως να μην αντέξουμε. Κι όμως γι' αυτή την κατάσταση υπάρχουν καταγεγραμμένα σοφά λόγια με διαχρονική ισχύ τα οποία δυστυχώς αγνοήσαμε.

"Για τούτο, και το είδος αυτό της πλεονε­ξίας έλαβε την ονομασία αυτή. Διότι τόκος, καθώς νομίζω, ονομάσθηκε για την μεγάλη γονιμότητα του κακού. Από πού λοιπόν αλλού; Η ίσως τόκος λέγεται για τους πόνους και τις λύπες που εκ φύσεως προξενεί στις ψυχές αυτών που εδανείσθηκαν. Διότι όπως ο πόνος του τοκετού στην γυναίκα, έτσι παρουσιάζεται η προθεσμία στον χρεωφειλέτη. Τόκος επάνω στον τόκο είναι πονηρό γέννημα πονηρών γονέων. Αυτά ας λέγονται γεννή­ματα εχιδνών, τα γεννήματα των τόκων. Λέγουν ότι οι έχιδνες γεννώνται αφού καταφάγουν την κοιλιά της μητέρας των. Και οι τόκοι παύουν να γεννούν αφού καταφάγουν τις οικίες των χρεωφειλετών". (Μ.Βασιλείου "κατά τοκιζόντων")



*Πήρα αφορμή από τις ομιλίες στις οποίες παραπέμπουν τα ΓΟΡΓΑ ΠΑΡΕΣΤΙΓΜΕΝΑ.

Οι Φιλέλληνες της Νάντης

Φιλέλληνες! Πάντα με συγκινούσαν! Και πάντα απορούσα ποια δύναμη κι ορμή τους παρακινούσε ν' αφήσουν την ησυχία και το βόλεμά τους και να προσφέρουν και να προσφέρονται θυσία στις  δικές μας συμφορές, στα δικά μας προβλήματα, στους δικούς μας αγώνες.
Θαυμάζω και ευγνωμονώ αυτούς που ήρθαν απ' τα πέρατα της γης κι αγωνίστηκαν κι έπεσαν στο Πέτα και στο Μεσολόγγι κι όπου αλλού. Οι Έλληνες πολεμούσαν για την πατρίδα, για τις γυναίκες και τα παιδιά τους, για τους ναούς, τις εκκλησιές και τα μοναστήρια τους, για τους τάφους των προγόνων τους, για την ελευθερία τους. Αυτοί για ποιον, για ποιους; Έβλεπαν στους ταπεινωμένους Έλληνες τους εαυτούς τους και στους καταπιεστές τους τους δικούς τους μελλοντικούς πιθανούς καταπιεστές. Ο αγώνας ελευθερίας των Ελλήνων ήταν ένα σύμβολο για όλους τους λαούς, για όλους τους αγνούς ελεύθερους ανθρώπους.
Διαβάζω τώρα τη Διακήρυξη των σύγχρονων Φιλελλήνων της Νάντης και πάλι αισθάνομαι την ίδια συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη. Πολλοί σύγχρονοι Γάλλοι -και μακάρι να ξυπνήσουν κι όλοι οι λαοί της Ευρώπης- βλέπουν τους Έλληνες ως τα πρώτα σφαχτάρια της θυσίας στο βωμό του αισχρού κι αχόρταγου κέρδους. Βλέπουν όμως και τους εαυτούς τους ως τα πιθανά επόμενα θύματα, γι' αυτό στέκονται τώρα στο πλευρό μας. Η Ελλάδα γίνεται πάλι ένα σύμβολο κατά της εξαθλίωσης και μιας σύγχρονης οικονομικής δουλείας.
Μήπως πρέπει να βρούμε τον τρόπο να υποστηρίξουμε αυτή την κίνηση ώστε να επεκταθεί να γίνει μια μεγάλη πυρκαγιά που θα κάψει τους οικονομικούς "κυρίαρχους" και τα υποχείριά τους, τους ανά την υφήλιο ευτελείς πολιτικούς;
Μήπως ο κάθε Έλληνας πρέπει να κινητοποιήσει όσους γνωρίζει σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου ώστε να δημιουργηθεί μια παγκόσμια φιλελληνική κίνηση, μια παγκόσμια κίνηση κατά της νέας μορφής δουλείας που εμπεδώνεται μ' αυτούς τους πρωτοφανείς χρηματοπιστωτικούς μηχανισμούς; 


Λόγω αλληλεγγύης είμαι και εγώ Έλληνας, Ελληνίδα!
 Ζητάμε τη διπλή υπηκοότητα

"Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου. Ας ζητήσουμε όλοι, συμβολικά, την ελληνική υπηκοότητα!

Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων - μεταξύ των οποίων και η δική μας - ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών, και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα για ασωτεία και απάτη, συλλογικά υποδεικνυόμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτοϋπερασπισθεί, καταδικασμένος σε μια ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνοια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 για την "ηθική τάξη", την "προσπάθεια" και το "πνεύμα ηδονής".

Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλιτώσουν!
Είναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν την Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία.
Δεν αντέχουμε πια να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος , διότι έδωσε στη Ευρώπη τον πρώτο σπόρο της άμεσης Δημοκρατίας, βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους για τα χρέη αυτά, πριν από 2.500 χρόνια.
Για όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Ελληνες και Ελληνίδες.

Συνεπώς, ήρθε η ώρα να μη γίνουμε συνένοχοι, μέσω της παθητικότητάς μας, ούτε μια στιγμή παραπάνω, στην οικονομική υποταγή της Ελλάδας. Ετσι θέλουμε, με ένα σαφές μήνυμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, την τύχη του λαού της.

Οπότε ζητάμε σήμερα να τύχουμε της Ελληνικής υπηκοότητας και απευθύνουμε επίσημη αίτηση στην Ελληνική Πρεσβεία της χώρας μας, θα δημοσιοποιήσουμε δε αυτή τη ενέργεια με μία πρώτη λίστα υπογραφών, στις 24 Νοεμβρίου 2011, επέτειο μιας σημαντικής δράσης της Ελληνικής Αντίστασης, που έγινε στη γέφυρα του Γοργοπόταμου τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942."

Ένα ρητό που το έχω ως moto λέει: "Λέγε τι σιγής κρείττον ή σιγήν έχε!"
Μη έχοντας λοιπόν σιγής τι κρείττον, έχω σιγήν.
Πρέπει ωστόσο να ευχηθώ για τη χρονιά που "όρμησε ακάθεκτη και επιθετική" και προοιωνίζεται επιεικώς δύσκολη.
Τι να πω όμως; Υγεία, ευτυχία, επιτυχίες, ειρήνη, αγάπη και τα συναφή; Ακούγονται όλα τόσο ψεύτικα και ουτοπικά;
Τι να πω; "Να βάλει ο Θεός το χέρι Του;" Δεν είμαι τόσο σίγουρη, αν κι αυτό το θέλουμε.
Μου έστειλαν και αντιγράφω τα παρακάτω που δείχνουν την τραγική ανοησία στην οποία πλέουμε ως πολιτεία:

ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ!!!!!

Βλέποντας ο Θεός το τεράστιο πρόβλημα της Ελλάδας και τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πιστός ελληνικός λαός, αποφασίζει να στείλει τον Υιό Του και πάλι στη Γη για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες.

Ο Ιησούς εμφανίζεται ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων και μετά από μια θερμή ομιλία συμπαράστασης και υποστήριξης της Ελλάδας, ανακοινώνει ότι διαγράφει όλα τα χρέη της χώρας, φέρνει μεγάλες επενδύσεις, παρέχει αυξήσεις 100% σε όλους τους Έλληνες και διαγράφει τα δάνειά τους.

Όλοι οι Βουλευτές όρθιοι ζητωκραυγάζουν. Αλαλαγμοί χαράς και ικανοποίησης από όλες τις πτέρυγες. Ακόμα και η Παπαρήγα σταυροκοπιέται.

Τότε ο Ιησούς λέει: «Υπό έναν όρο!». Όλοι ησυχάζουν και περιμένουν να ακούσουν. «Όλοι σας θα παραιτηθείτε και κανείς σας δεν θα είναι του λοιπού υποψήφιος βουλευτής».

Νεκρική σιγή στην αίθουσα.  Κάποιοι του απαντούν ότι θα πρέπει να συνέλθουν τα κόμματα για να αποφασίσουν.

«Πολύ καλά. Θα περιμένω την απάντησή σας αύριο το πρωί» λέει ο Ιησούς.

Την επομένη ο Πρόεδρος δίνει στον Ιησού την ομόφωνη απάντηση όλων των πτερύγων της Βουλής, με την οποία «καταγγέλλεται η απαράδεκτη παρέμβαση του Θεού στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας»!!!

Νομίζω πως δεν μου μένει παρά να ευχηθώ στον καθένα προσωπικά να κάνει κουράγιο και να μπορέσει μέσα στις αντιξοότητες και  τα προβλήματα να βρει οδό μετανοίας και σωτηρίας. 
Πού ξέρετε; Ίσως να γίνει το 2012 πραγματικά σωτήριο για πολλούς.

 

Χριστουγεννιάτικες ευχές

Εύχομαι να γίνουν τα φετινά Χριστούγεννα

"αρχή παλιννόστησης του αλήτη νου μας

προς τον Ποιητή και Σωτήρα μας,

που για μας τους ανόητους κι αμετανόητους

δέχθηκε να ντυθεί την πολύπαθη και πολύμοχθη σάρκα μας

και να φανερωθεί ως βρέφος 

τεχθέν και ανακλιθέν σε φάτνη αλόγων".

Χριστούγεννα

                                                 
                                                   

Μη δεν μπορούσε σαν Θεός να γεννηθεί

σ' ένα πανέμορφο παλάτι,

τα Χερουβίμ να Τον υπηρετούν,

ανάστατη γι' Αυτόν να τρέμει όλη η πλάση;

Μη δεν μπορούσε σαν Θεός

τη φοβερή Του δύναμη στα σύμπαντα να δείξει,

κι ο άνθρωπος, το πλάσμα Του,

σιωπηλός κι εκστατικός να πέσει να Τον προσκυνήσει;

Μη δεν μπορούσε σαν Θεός

τις εξουσίες του κόσμου αυτού να αφανίσει,

άρχοντες, βασιλιάδες, στρατηγούς

μ' ένα Του νεύμα διά παντός να καταργήσει;

Στ' αλήθεια -ποιος θα τό 'λεγε! -

στ' αλήθεια δεν μπορούσε!

Η αγάπη Του η άπειρη, η ακατάληπτη

η αγάπη Τον εμπόδιζε, η αγάπη Τον κρατούσε,

η αγάπη Τον ταπείνωσε!

Για μας τους άσημους θνητούς, 

τα χωματένια σκεύη,

σάρκα εντύθη χοϊκή κι ως βρέφος εσπαργανωμένο

στην αγκαλιά της Παναγιάς μας ώφθη.

Αγάπη ανώτερη απ' τη δύναμη, που τον Θεό ταπείνωσες,

έλα και βρες μας, φώλιασε στην άφιλη ψυχή μας.

Αλλοίωσε την ύπαρξη, κατάργησε τα πάθη

και μην αφήσεις ίχνος, σπιθαμή του εγωισμού

να κυβερνά, να διαφεντεύει τη ζωή μας!

Δώρα πτερόεντα (διασκευή από το ομώνυμο διήγημα του Αλ. Παπαδιαμάντη με ...άλλη εξέλιξη))

Ξένος στον κόσμο και τη σάρκα, κρύβοντας τις φτερούγες του, ο θεϊκός Άγγελος κατέβηκε από τα ύψη του ουρανού την παραμονή των Χριστουγέννων. Έφερνε δώρα από τα άνω Βασίλεια για τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Ήταν ο καλός άγγελος της πόλης.

Τα δώρα του ήταν ζωή αληθινή και δύναμη ψυχής και θεϊκή γαλήνη και φωτεινό καθάριο βλέμμα. Αυτά τα δώρα ήθελε να χαρίσει σε όλους όσοι θα τα δέχονταν πρόθυμα, σε όλους όσοι θα δέχονταν τον ίδιον με λαχτάρα, σαν να περίμεναν με βεβαιότητα τον ερχομό του. Κι έπρεπε τα δώρα να βρουν αποδέκτη σήμερα.

Με την άυλη ύπαρξή του κινήθηκε γρήγορα πάνω από την πόλη. Διάλεξε ένα πλούσιο αρχοντικό για να κάνει την πρώτη του επίσκεψη. Όλα ήταν τέλεια, η αρχιτεκτονική του σπιτιού θαυμάσια, ο κήπος του «ένα ποίημα», το εσωτερικό του άψογα φροντισμένο. Στραφτοκοπούσε από την πολυτέλεια. Οι ένοικοί του όμως ήταν βλοσυροί, αδιάφοροι, ανέλπιδοι. Ανία και ψεύτικη ζωή, ερμητικό κλείσιμο στον εαυτό τους και θυμό διάβασε στις ψυχές τους. Ο Άγγελος πήρε τα ουράνια δώρα του κι έφυγε βιαστικός κι απορημένος: «Μα, γιατί δεν ήταν ευτυχισμένοι, αφού τα είχαν όλα; Γιατί ήταν θυμωμένοι;».

Οι δυο δοκιμασίες

Ο Θεός, λέει, δοκιμάζει τους ανθρώπους με δυο τρόπους: Ή με δεινά, αρρώστιες, θανάτους, πολέμους, ένδεια, κάθε είδους δυσχέρεια που προκύπτει στη ζωή του καθενός, ή με αφθονία αγαθών, με τον πλούτο και την ευμάρεια. 

Δεν ξέρω ποια δοκιμασία είναι πιο εύκολη, δηλαδή ποια θα την περάσουμε πιο εύκολα.

Συνήθως στη δοκιμασία των δεινών παρά το σοκ που περνά ο άνθρωπος βαθύτερα "οργώνεται" από τον πόνο και μαλακώνει και καρπόν πολύν φέρει σε πολλές περιπτώσεις και βγαίνει από τη δοκιμασία με επιτυχία κι ακούει από τον Κύριο το:"Ευ, δούλε, αγαθέ και πιστέ!". Εξάλλου στην ένδεια φανερώνεται με θαυμαστό τρόπο η αγάπη και ο άπειρος πλούτος του Θεού.

Η δοκιμασία του πλούτου φαίνεται πολύ ευχάριστη, τόσο που ξεχνάμε ότι κρινόμαστε δι' αυτής. Επαναπαυόμαστε και λέμε με λόγια και έργα  "Ψυχή μου, έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά. Αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου". Ξεχνάμε ότι είμαστε διαχειριστές του πλούτου και όχι δικαιωματικά κύριοί του. Στρογγυλοκαθόμαστε πάνω στα υλικά αγαθά, μάλλον τα θεοποιούμε. Ξεχνάμε ότι την ίδια ώρα που εμείς υπεραπολαμβάνουμε, κάποιοι στερούνται τα στοιχειώδη. Θεωρούμε αυτονόητα όσα έχουμε κι ούτε σαν σκιά δεν περνά από το νου μας η υποψία ότι κάποια στιγμή μπορεί όλα να χαθούν, να πάνε στα χέρια κάποιου άλλου για να δοκιμαστεί κι αυτός με τη σειρά του. Λίγοι άνθρωποι περνούν με επιτυχία τη δοκιμασία του πλούτου.

Μακάρι και στον πλούτο και στην ένδεια να κρατιόμαστε από το χέρι του Θεού και να ζητούμε το δικό Του φωτισμό.  Να πορευόμαστε χωρίς έπαρση ή απελπισία, χωρίς παράπονο ή αναλγησία, αλλά με την αμεριμνησία και την ειρήνη του ανθρώπου που αισθάνεται  κάθε στιγμή γεμάτος από την αγάπη του Θεού.

Η πλαγιά του κυρ-Βαγγέλη

 

Κάποιοι αφήνουν πίσω τους συντρίμμια, ας πούμε μια ολόκληρη χώρα ρημαγμένη. 

Κάποιοι αφήνουν στη γενιά που μας ακολουθεί χρέη κι αδιέξοδα. 

Ο κυρ-Βαγγέλης αφήνει μια πλαγιά δενδροφυτεμένη και περιποιημένη από τα ίδια του τα χέρια. 

Μια πλαγιά στους πρόποδες του βουνού Σιβρί στο Παλιόκαστρο Θεσσαλονίκης. 

Φύτεψε μόνος του εκατοντάδες δεντράκια και θάμνους. 

Εγκατέστησε σύστημα ποτίσματος με δικά του έξοδα  κι όπου δεν μπόρεσε τα πότιζε ο ίδιος αφιερώνοντας πολλές ώρες μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού.

Κάθε απόγευμα θα τον έβρισκες στην όμορφη πλαγιά ν΄αγωνίζεται, μόνος, με τις έγνοιες και τα προβλήματά του, αλλά με μια γλυκύτητα κι αγάπη για τη γη, για τη φύση, για τον τόπο μας. 

Σε μια εποχή που ζούμε τόσο εγωιστικά, που μας νοιάζουν μόνο τα δικά μας, (αυτά για τα οποία έχουμε τίτλους ιδιοκτησίας), ο κυρ-Βαγγέλης είναι ένα υπέροχο παράδειγμα, μια αχτίδα φωτός.

Εύχομαι να ζήσει χρόνια πολλά και να ιδεί τα δεντράκια του να"κρουν" τον ουρανό και τα εγγόνια του γερά και δυνατά να ξαποσταίνουν στον ίσκιο τους.

Σ' ευχαριστούμε, κυρ-Βαγγέλη!

 

Η πλαγιά του κυρ-Βαγγέλη

*Ξέρω είμαι εντελώς ανεπίκαιρη. Έπρεπε να γράφω για τα "κουρεμένα" ομόλογα και το ξεπούλημα της Ελλάδας. Τώρα είναι πολύ αργά για δάκρυα. Πιστεύω όμως πως μέσα στο σκότος και το έρεβος που έχουμε βυθιστεί, έχουμε ανάγκη από μια σπιθίτσα, ένα φωτάκι, μια σχισμή ελπίδας.

Αυτά τα φωτάκια ψάχνω να βρω.

Στη Ραψάνη

Το περασμένο Σάββατο χαρήκαμε άλλη μια υπέροχη εκδρομή με ανεπανάληπτη παρέα και σύμμαχο έναν καταπληκτικό καιρό αυτή τη φορά στην πανέμορφη Ραψάνη, τα Τέμπη και το Μοναστήρι Κομνηνείου Στομίου. 

Μια ακόμη ευκαιρία μας έδωσαν τα Σεμινάρια Γονέων του Σχολείου μας να περάσουμε μια μέρα στη φύση παιδιά και γονείς και εργαζόμενοι στο Σχολείο (Εκαπαιδευτήρια "Ο Απόστολος Παύλος"). Ευλογίες πνευματικές στο Μοναστήρι του Στομίου, προσκύνημα στην Αγία Παρασκευή Τεμπών και θέα του Πηνειού, πορεία σε πανέμορφο δάσος στον Κάτω Όλυμπο, πικ-νικ στο προαύλιο της Αγίας Παρασκευής έξω από τη Ραψάνη, καφές στην πλατεία του χωριού, εσπερινός στην Παναγία, παρέα με τον Άγιο Γεώργιο τον τοπικό Άγιο. Με κέφι, με καλή διάθεση, με ατέλειωτο παιχνίδι για τα παιδιά και όμορφες συζητήσεις για τους μεγάλους. Σίγουρα πρέπει να το επαναλάβουμε με κάποιον άλλον προορισμό.

  

Η όμορφη παρέα μας στον αυλόγυρο της Μονής Κομνηνείου (Αγίου Δημητρίου και Παναγίας) Στομίου Λάρισας

Βασιλικά και αηδημητριάτικα στολίζουν τη βρύση στο προαύλιο του μοναστηριού.

 

Απίστευτο δάσος πάνω από τη Μονή

 

Λουκουμάκι και κασέτες με ομιλίες του μακαριστού π.Αθανασίου ήταν η ευλογία από τον π.Συμεών.

 

Στάμνες, κανάτια, γάστρες και κάθε λογής πήλινα δημιουργήματα περιμένουν αγοραστές στα Τέμπη που όταν ολοκληρωθούν οι σήραγγες θα χαθούν από προσώπου οδηγών και ταξιδιωτών.

  

Ο Πηνειός στα Τέμπη είναι γοητευτικός.

 

Παιχνίδι με τα γατάκια. Τρυφερότητες μεταξύ μικρών πλασμάτων.

 

Αυτή η καταπληκτική πλατεία της Ραψάνης με τα γιγάντια πλατάνια, 

το ωραίο πλακόστρωτο, τα καφενεία ένα γύρο και την απίστευτη θέα.

 

Από την πλατεία της Ραψάνης βλέπουμε την τελευταία κορφούλα του Ολύμπου 

πάνω από τα Τέμπη και στο βάθος τον Κίσσαβο. 

 

Πόσο ψηλό μπορεί να είναι ένα δέντρο!

 

Το εσωτερικό του Ναού της Παναγίας όπου παρακολουθήσαμε τον Εσπερινό 

στον οποίο έψαλαν δικοί μας ψαλτάδες.

 

Ο νεομάρτυς Άγιος Γεώργιος, το κλέος της Ραψάνης, μαρτύρησε σε ηλικία 20 ετών. 

Τα λείψανά του ως πολύτιμος θησαυρός φυλάσσονται στον Ιερό Ναό της Παναγίας.

 

"Ξεδιψάστε, παιδιά, με το πεντακάθαρο γάργαρο νερό του Ολύμπου."

 

Κάποιες Ραψανιώτισσες επιμένουν στην ανθοκομία.

Σ' αυτήν την όμορφη αυλή κάναμε το πικ-νικ μας.

 

Όση ώρα ήμασταν στο εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής δεν σταμάτησε η καμπάνα. 

Όλα τα πιτσιρίκια βρήκαν την ευκαιρία να κωδωνοκρούσουν. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα μικρά.

΄Οσοι δεν ήρθαν μαζί μας ...Ε Χ Α Σ Α Ν ! ! !

"Κύριε, ως θέλεις και ότε θέλεις, μόνον χωρίς αισχύνης και παραπτωμάτων"

Με συγκλόνισε το άθλιο τέλος του Καντάφι, όχι τόσο γιατί ως άνθρωπο τον λυπήθηκα, αλλά γιατί επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ότι το χέρι του Θεού πέφτει φοβερό πάνω στους υβριστές και τους άδικους. Και απορώ, πώς δεν παραδειγματίζονται οι ασκούντες παράνομα και απάνθρωπα την εξουσία από το φριχτό τέλος τόσων προηγηθέντων τυράννων; Τόσο λοιπόν μωραίνονται και μένουν κολλημένοι στο "θρόνο" τους, παρόλο που τον βλέπουν να καταρρέει, οδηγούν τη χώρα τους σε αιματοκύλισμα, προκαλούν το θάνατο ή τον ακρωτηριασμό ή τον βαρύτατο τραυματισμό χιλιάδων αθώων υπηκόων τους, καταστρέφουν την οικονομία τους, αφήνουν μαύρο και φριχτό το όνομά τους στην ιστορία ... Άραγε τι προσδοκούν; Σε τι ελπίζουν;
Μάλλον επιτρέπει ο Κύριος να μωρανθούν για να καταεξευτελιστούν και να οδηγηθούν από τις ίδιες τους ενέργειες στην απώλεια.
Πόσο ευλογημένη είναι η ζωή του απλού ανθρώπου που αντί να ακουμπάει στον πλούτο και την εξουσία, ακουμπάει στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού!
Μου άρεσε πολύ - και την κρατώ μέσα μου ως σύνθημα- μια ευχή από τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου που χθες ετιμάτο η μνήμη του "Κύριε, ως θέλεις και ότε θέλεις, μόνον χωρίς αισχύνης και παραπτωμάτων".

Κι όμως προκαλέσαμε...

Έτσι ήμασταν μέχρι να 'ρθει η κρίση.

Κι ούτε που το υποψιαζόμασταν.

Τουλάχιστον ας περάσει σαν υποψία από το μυαλό μας. 

Θα είναι μεγάλο το όφελος.

   Χώρες με τα μεγαλύτερα αποτυπώματα

•9,5 εκτάρια (5 πλανήτες): Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (Ντουμπάι), Κουβέιτ, Κατάρ, Μπαχρέιν, Η.Π.Α.

•7,5 εκτάρια (4 πλανήτες): Αυστραλία, Καναδάς

•6 εκτάρια (3 πλανήτες): Ελλάδα, Ισπανία

  Χώρες με τα μικρότερα αποτυπώματα

•0,5 εκτάρια (1/4 του πλανήτη): Μαλάουι, Αφγανιστάν, Μπαγκλαντές, Σομαλία

 

Είναι προφανές ότι, επειδή η Γη μας είναι ένας πλανήτης, 

για να μπορούν οι πλούσιες χώρες να έχουν τόσο μεγάλα οικολογικά

αποτυπώματα, θα πρέπει οι φτωχές χώρες να έχουν πολύ μικρά.

Την στιγμή που ο κάθε Έλληνας καθημερινά καταναλώνει και μολύνει για 3

ανθρώπους,1δις άνθρωποι πηγαίνουν στο κρεβάτι τους πεινασμένοι.

 

Ουσιαστικά, κλέβουμε το μερίδιο κατανάλωσης και ρύπανσης των φτωχών χωρών.

 
Κάνω κι εγώ την αυτοκριτική μου υπο το φως των προβολέων της

κρίσης. Δεν συγκρίνω τον εαυτό μου με τους εν Ελλάδι κλέφτες,

παχυλόμισθους ή τους φοροφυγάδες. Τον συγκρίνω με τους

Σομαλούς και τους Αφγανούς που έχουν οικολογικό αποτύπωμα

0,25 για να έχω εγώ 2,5, ο μέσος Ευρωπαίος 2,8-3 και ο

Αμερικανός 5. (Αυτό σημαίνει ό,τι αν όλοι ζούσαν σαν εμένα πάνω

στη Γη θα χρειαζόντουσαν 2,5 πλανήτες σαν τη Γη, αν ζούσαν σαν

τον μέσο Αμερικανό θα χρειαζόντουσαν 5 πλανήτες κι αν ζούσαν

σαν τον Σομαλό θα έφθανε το ένα τέταρτο της Γης).

Ομολογώ πως δεν βρίσκω πολλά ελαφρυντικά.

Απογοήτευση κι ελπίδα

 Η γενιά μας έζησε μια διπλή ιδεολογική απογοήτευση. Πρώτα, στη δεκαετία του ’90, ήρθε η κατάρρευση του κομμουνιστικού ονείρου. Το όνειρο στο οποίο πολλοί πίστεψαν με απόλυτη αφοσίωση, αλλά και εκατομμύρια ανθρώπων το πλήρωσαν με τη ζωή τους (με εκτοπίσεις, εγκλεισμούς σε φυλακές, μαρτύριο συνειδήσεως, δολοφονίες κτλ), διαλύθηκε αφήνοντας πίσω λαούς φτωχότατους και διαλυμένες χώρες. Τώρα μας προδίδει και ο καπιταλισμός με στρατιές ανέργων και υπερχρεωμένων απελπισμένων πολιτών, αλλά και ξεπουλημένων χωρών.

Πού λοιπόν θα αναζητήσουμε δύναμη, ελπίδα, χαρά, πληρότητα, δικαίωση; Ποια σχήματα και ποια συστήματα θα καλύψουν τις ανάγκες και τις αναζητήσεις μας όχι εφήμερα, αλλά σταθερά και με πιστότητα; Μια πολύ ζεστή, παρηγορητική απάντηση μας δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον λόγο του "Περί αγάπης".

“Ώστε τίποτα δεν είναι ανώτερο από την αγάπη και την ομόνοια, αγαπητοί. Γιατί με την αγάπη ο ένας γίνονται πολλοί. Αν δύο ή δέκα έχουν αγάπη και ομόνοια μεταξύ τους τότε ο ένας δεν είναι πια ένας, αλλά ο καθένας γίνεται δεκαπλάσιος και θα βρεις στους δέκα τον έναν και τους δέκα στον έναν κι, αν έχουν εχθρό, εκείνος που θα θελήσει να βλάψει τον έναν θα βρει απέναντί του δέκα και θα νικηθεί. Κι αν ο ένας δυστυχήσει, δεν θα τον λυγίσει η δυστυχία, γιατί την σηκώνουν μαζί δέκα. Καθένας απ’ αυτούς έχει είκοσι χέρια, είκοσι μάτια και άλλα τόσα πόδια και δέκα ψυχές. Κι αν γίνουν εκατό ή χίλιες οι αγαπημένες ψυχές, μέχρι πού θα φτάσει η δύναμή τους και πόσο θαυμαστά θα γίνουν τα κατορθώματά τους; 

Γιατί λοιπόν δεν αποκτάμε τη δύναμη της αγάπης έτσι ώστε να κρατάμε τους εαυτούς μας σε ασφάλεια; Μέχρι πότε θα την  περιορίζουμε σε ένα και δύο ανθρώπους; 

Ακόμη κι αν είναι φτωχός εκείνος που έχει φίλους, εν τούτοις είναι πλουσιότερος από τους πλουσίους. Και δεν είναι δυνατόν να πάθει τίποτε κακό εκείνος που φυλάσσεται από τόσους φύλακες, γιατί ούτε οι σωματοφύλακες του βασιλιά δεν είναι τόσο προσεχτικοί, όσο αυτοί οι φίλοι. Εκείνοι, οι σωματοφύλακες, δείχνουν προσοχή από φόβο και ανάγκη, ενώ ετούτοι από συμπάθεια και αγάπη. Έρχονται στιγμές που ο βασιλιάς φοβάται τους σωματοφύλακές του, μήπως ενεργούν για λογαριασμό κάποιων που επιβουλεύονται το θρόνο του, ενώ όποιος βασίζεται σε ανθρώπους που τον αγαπούν, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Σαν τείχος αρραγές, οχυρωμένο αρμονικά με μεγάλους λίθους, απόρθητο στις εφόδους των εχθρών, είναι η παράταξη εκείνων που αγαπούν ο ένας τον άλλον και είναι θωρακισμένοι με την ομόνοια. Σαν τις χορδές της λύρας που συμβάλλουν σε μια αρμονία και παράγουν γλυκύτατο μέλος, έτσι κι εκείνοι που είναι ενωμένοι σε ομοψυχία αποδίδουν τον ευχάριστο ήχο της αγάπης. Μυριάδες θησαυροί δεν αξίζουν όσο ένας γνήσιος, αγαπημένος συνοδοιπόρος. 

Κι αν η αγάπη των ανθρώπων είναι τόσο δυνατή κι αν η σκέψη των αγαπημένων προσώπων μας τα φέρνει δίπλα μας και μας ενισχύει, αν έχουμε στο νου μας Εκείνον που είναι η Αγάπη, Εκείνον που μας αξίωσε να αγαπάμε αληθινά, τότε ποια λύπη θα μας τσακίσει, ποιο πράγμα θα είναι τόσο φοβερό και επικίνδυνο, ώστε να μας λυγίσει και να μας εξουθενώσει; Αν όταν μας αγαπούν ισχυροί άνθρωποι, αισθανόμαστε ασφαλείς και ισχυροί, πόσο μάλλον πρέπει να αισθανόμαστε ασφαλείς και ισχυροί αφού μας αγαπάει ο Παντοδύναμος Θεός; Η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο, τον κάθε είδους φόβο».

Μόνο λοιπόν αν μάθουμε, αν μπορέσουμε αληθινά να αγαπήσουμε, θα ξεφύγουμε από την απελπισία της οικονομικής μονοδιάστασης την οποία καθημερινά βιώνουμε και η οποία φαίνεται πως μας έχει λυγίσει. Θα υψωθούμε σε άλλο επίπεδο. Θα ανακαλύψουμε αγαθά που δεν εκδαπανώνται και χαρά που δεν είναι πρόσκαιρη κι εφήμερη, αλλά διαρκής, βαθιά, «ήν ουδείς αίρει αφ’ ημών». Πιστεύω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αναζητά αυτή την ελπίδα, αυτή τη χαρά, αυτή την πληρότητα.

Στα όπλα...

Στον πόλεμο οι στρατοί αντιπαρατάσσονται με οπλισμό. Συνήθως δεν αρκεί ο ηρωισμός και η φυσική ρώμη των παλικαριών, αν και αυτά έχουν θεμελιώδη αξία. Τις μάχες και την έκβαση του πολέμου θα την κρίνουν τα όπλα. Όταν ανακαλύφθηκε η μπαρούτη και τα πυροβόλα όπλα, όλα τα προηγούμενα, ξίφη, τόξα-βέλη, ακόντια, αχρηστεύθηκαν. Κι όταν ανακαλύφθηκαν τα πυρηνικά όπλα, όχι απλά αχρηστεύθηκαν τα συμβατικά, αλλά αποσβολώθηκε έντρομη η ανθρωπότητα.
Λοιπόν ποιος θα ξεκινούσε πόλεμο δίχως ισχυρά όπλα;
Ήδη μπήκαμε στη δίνη ενός φοβερού πολέμου. Είναι πρωτοφανής, σκληρότατος κι απίστευτα απροσδόκητος. Ο αντίπαλος δεν φανερώνει το πρόσωπό του. Είναι απροσδιόριστος, άγνωστος, κρυμμένος πίσω από εταιρίες και λέσχες και οίκους και τραπεζικούς κολοσσούς. Μας πολεμά με τα πιο εξελιγμένα όπλα που δεν τα συλλαμβάνουν ραντάρ και δορυφόροι, που διαπερνούν τοίχους, τείχη, θάλασσες κι ωκεανούς που δεν απαιτούν εργοστάσια και ακριβές πρώτες ύλες για την κατασκευή τους.  
Πρώτα μας έπληξε με την απληστία-φιλαργυρία και την ανηθικότητα, ύστερα μας αποκοίμισε με την κενοδοξία και την υπερηφάνεια. Τώρα μας χτυπά με την οργή, την κοσμική λύπη και  την ακηδία και ολοφάνερα μας οδηγεί στον όλεθρο δεμένους  με την απόλυτη απελπισία και απογοήτευση.
Αν μας έμεινε λίγη ακόμη αγωνιστικότητα και εγρήγορση, αν δεν νεκρωθήκαμε εντελώς, ας ακούσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Μας υποδεικνύει οπλοστάσιο κραταιότατο. δοκιμασμένο, ακατανίκητο. Υπάρχει εξειδικευμένο αντίπαλο όπλο για καθένα από τα όπλα που αναφέρθηκαν.
Την απληστία την πολεμά η εγκράτεια.
Τη φιλαργυρία η συμπάθεια προς τους πτωχούς.
Την ανηθικότητα ο θείος πόθος και η επιθυμία των μελλόντων αγαθών.
Την κενοδοξία η συνεχής προσευχή με συντριβή καρδιάς και η εργασία των αρετών.
Την υπερηφάνεια θα την χτυπήσουμε αν σταματήσουμε να κρίνουμε τους άλλους κι αν θεωρήσουμε τους εαυτούς μας κατώτερους από όλους.
Την οργή αν αγαπήσουμε τους άλλους
Την κοσμική λύπη αν βάλουμε μέσα μας την πνευματική χαρά.
Την ακηδία αν αποκτήσουμε υπομονή κι ευχαριστιακό φρόνημα.
Την απελπισία και απογοήτευση αν στηρίξουμε με πίστη τη ζωή μας στην Αγάπη και την Πρόνοια του Θεού.
Σίγουρα όλοι θα ευχόμασταν να μην αρχίσει ένας πόλεμος. Από την ώρα όμως που θ' αρχίσει πρέπει να βρούμε τρόπο να τον κερδίσουμε!

Ελληνική παιδεία

Με τις ολόθερμες ευχές μου για "Καλή χρονιά" σε μαθητές και εκαιδευτικούς μεταφέρω το παρακάτω άρθρο από το πολύ ενδιαφέρον Blog 24grammata.

Καλή Σχολική Χρονιά!

σε όλα τα Ελληνόπουλα και σε όλους όσοι μετέχουν της ελληνική παιδείας.

Για τα προβλήματα και τις ελλείψεις στο έμψυχο και άψυχο υλικό των ελληνικών σχολείων, δυστυχώς, θα τα λέμε όλη τη χρονιά. Σήμερα, ας χαιρετήσουμε τους Δασκάλους και τους μαθητές που μεταλαμπαδεύουν και δέχονται τα Ελληνικά Γράμματα απανταχού της γης. Ένα τέτοιο
σχολείο είναι και το  Ελληνικό Δημοτικό σχολείο «Ελλάς – Μακεδονία» στην Ακτή Ελεφαντοστού. Το “Ελλάς – Μακεδονία” αναζητά όχι μόνο την ηθική αλλά και την υλική υποστήριξη των εκπαιδευτικών και των μαθητών της “μητέρας – Ελλάδας” (μην τους εγκαταλείψουμε και εμείς τώρα που το υπουργείο, επιτέλους, βρήκε την ευκαιρία να κρυφτεί πίσω από τις δικαιολογίες της οικονομικής κρίσης). Αγάπη για την πατρίδα είναι να διαδίδεις τα μηνύματα του ελληνισμού-ανθρωπισμού στα πέρατα της οικουμένης. Τα περί χρωμάτων, φυλής, καθαρότητας και αιμάτων αφήστε τα για τους αργόσχολους, που περιστρέφονται, ισοβίως, στον κύκλο του μηδενός.
Λίγα λόγια για το σχολείο “Ελλάς -Μακεδονία”
Το σχολείο “Ελλάς-Μακεδονία” βρίσκεται στην περιοχή Guiglo, της Ακτής Ελεφαντοστού. Στεγάζει 300 μαθητές, ορφανά παιδιά οι γονείς των οποίων πέθαναν από HIV/AIDS και συστάθηκε με χρηματοδότηση της οργάνωσης «Ελληνική Δράση Αφρικής», πρόεδρος της οποίας είναι η κ. Μέρω Κεσεσίογλου, πρόξενος της Ακτής Ελεφαντοστού στην Ελλάδα www.actionafrica.gr.
Το σχολείο αυτό είναι το δεύτερο ελληνικό σχολείο που ιδρύει η κ. Κεσεσίογλου. Το πρώτο ήταν πριν από 11 χρόνια στην πόλη Toukouzou της Ακτής Ελεφαντοστού, όπου φοιτούν 600 παιδιά μαθαίνοντας ελληνικά.
Από το 1980 μέχρι σήμερα η ίδια έχει ιδρύσει συνολικά εννιά νοσοκομεία, ένα ορφανοτροφείο και δύο σχολεία, όλα με την επωνυμία «Ελλάς» και με την ελληνική σημαία να κυματίζει σε αυτά. Εξόπλισε 30 Κέντρα Υγείας και υλοποίησε 70 προγράμματα ανάπτυξης όπου ιδρύθηκαν 70 συνεταιρισμοί με 3.000 γυναίκες, οι οποίες πέτυχαν να αυξήσουν το μηνιαίο τους εισόδημα.
 
Το έργο της Ελληνικής Δράσης Αφρικής
Το έργο της Ελληνικής Δράσης Αφρικής είναι πολύπλευρο και δεν στέκεται μονάχα σε μια άποψη των προβλημάτων των ανθρώπων της Αφρικής. Αντίθετα αγκαλιάζει κάθε πλευρά της ζωής τους, με έμφαση στην παροχή της γνώσης και της υλικής υποδομής ώστε να σταθούν πλέον στα δικά τους πόδια. Παράλληλα με εκδηλώσεις και άλλα μέσα, αλλά κυρίως με την χωρίς αντάλλαγμα παροχή της αγάπης μας προς τους λαούς της Αφρικής, δημιουργεί ένα αδιάρρηκτο δεσμό μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών της Αφρικής.Τα αγροτικά προγράμματα στοχεύουν στην κατάρτιση των γυναικών της Αφρικής στην καλλιέργεια και τη μεταποίηση προϊόντων της γης. Εκατοντάδες αφρικανές έχουν εκπαιδευθεί στην Ελλάδα και αφού μετέφεραν τη γνώση τους και σε άλλες στην πατρίδα τους, μαζί με την οργάνωσή μας δημιούργησαν αγροτικούς συνεταιρισμούς. Έτσι σήμερα στους δεκάδες αυτούς συνεταιρισμούς οι αγρότισσες με τα δικά τους χέρια πλέον έχουν ένα βασικό εισόδημα. Για τους άνδρες ιδρύει εγκαταστάσεις ιχθυοκαλλιεργειών για να αντιμετωπίσει το καυτό πρόβλημα της ανεργίας.Η οργάνωσή μας ακόμα με τις δικές σας προσφορές και τη βοήθεια του κράτους δημιουργεί μονάδες υγείας. Έχει υπό την επίβλεψή της τρία νοσοκομεία, ενώ έχει δημιουργήσει και τη δικιά της νοσοκομειακή μονάδα “Ελλάς” στην οποία εδώ και 15 χρόνια κυματίζει η ελληνική σημαία. Η Ελληνική Δράση Αφρικής εργάζεται και για την επιμόρφωση των παιδιών της Αφρικής. Κατασκευάζει και επιχορηγεί σχολικές μονάδες και τις εξοπλίζει με σχολικό υλικό. Οργανώνει αθλητικά προγράμματα. Υιοθετεί τοπικά ορφανοτροφεία. Ακόμη, βοηθά στη μηχανοργάνωση του Πανεπιστημίου του Αμπιτζάν και ιδρύει βιβλιοθήκες.
Φέρνει πιο κοντά τους λαούς της Αφρικής με την Ελλάδα προωθώντας ενεργά την διάδοση της Ελληνικής παράδοσης στην Αφρική. Οργανώνει ετήσιες Ελληνικές εβδομάδες και ιδρύει ελληνικές βιβλιοθήκες. Γίνεται δίαυλος για κρατικές και επιχειρηματικές συνεργασίες προς τις χώρες της Αφρικής.

*Ευτυχώς Ελλάδα δεν είναι μόνο η ελληνική επικράτεια. 

Η Ελλάδα ζει σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης ως ελληνική παιδεία και μέσα σε υπέροχους ανθρώπους που την αγαπούν και την πιστεύουν.

Αυτούς να τιμήσουμε και να μιμηθούμε με κάθε θυσία προσωπική. Αυτή θα είναι και η άμυνά μας στον αμείλικτο πόλεμο τον οποίον έχουν κηρύξει οι "βάρβαροι" δυστυχώς κυβερνήτες μας.

Δράση για το κάτι άλλο

Ή... όταν οι νέοι κάνουν τους μεγαλύτερους να ντρέπονται....

Νέα παιδιά, 22-24 ετών έχουν συστήσει σωματείο, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, για να φροντίσουν εθελοντικά ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Με προσωπική εργασία και έξοδα ετοίμασαν έναν καταπληκτικό ξενώνα, όπου αναπτύσσουν προγράμματα "Ψυχαγωγίας και γνώσης", "Εικαστικής έκφρασης", "Υπολογιστών", "Μουσικής", "Αrt therapy" κτλ., πραγματοποιούν εκθέσεις και bazar χειροτεχνημάτων.

Τα απογεύματα των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα, αλλά και των εθελοντών που το πραγματοποιούν έχουν πάρει ξεχωριστή, μοναδική αξία και διάσταση.

Σε μας μένει να χειροκροτήσουμε θερμά τα παιδιά που πήραν αυτή την εξαιρετική πρωτοβουλία και προχώρησαν στην υλοποίησή της, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, αλλά και να τα ενισχύσουμε οικονομικά και ηθικά.

Μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ! και ΕΥΓΕ!

www.drasigiatokatiallo.gr

Θεσσαλονίκη, Ξενοφώντος 31, πίσω από το Ιπποκράτειο, ΤΚ54639

τηλ. 6976579364

Ώρα πνευματικής μάχης

Κοινωνική εξέγερση και σην Αγγλία! Νομίζω πως θα γενικευτεί η αντίδραση των πολιτών σ' όλα τα μήκη και πλάτη της καπιταλιστικής υφηλίου. Το σύστημα έδειξε "τα δόντια του" και τους καταχθόνιους σχεδιασμούς του, την ανθρωποφαγία του στο βωμό του κέρδους. Και οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Το χρησιμοποίησαν όσο τους έπαιρνε για να καλοφάνε, αλλά τώρα τους ξεπέρασε και τους πετά στην άκρη. Ο Μαμμωνάς είναι πολύ-πολύ ισχυρός και ανελέητος. Έχει χτίσει ένα τέλειο -τουλάχιστον έτσι φαίνεται - σύστημα που τον υπηρετεί τυφλά. Φαίνεται να μην έχει ανθρώπινο πρόσωπο, ούτε αισθήματα, ούτε συμπόνια και κατανόηση για κανέναν.
Δεν θα νικηθεί με ανθρώπινες δυνάμεις.Η μάχη δεν θα δοθεί εναντίον κάποιων προσώπων η έστω κάποιων πολιτικών συστημάτων. Είναι πνευματική μάχη και θέλει πνευματικά όπλα και ηγέτη πνευματικό
Μόνη μας ελπίδα ο δι' ημάς Ενανθρωπήσας Θεός.
Σ' Αυτόν ας καταφύγουμε, αλλά όχι συμβατικά, όχι για να εξασφαλίσουμε τη βολεμένη ζωή μας και να αυτοδικαιωθούμε.Ας τα χάσουμε όλα. Ας έχουμε μόνο Αυτόν με την απόλυτη πίστη ότι είμαστε δικά Του αγαπημένα πλάσματα, από Αυτόν παίρνουμε φως και αξία και νόημα ζωής και μόνο αν ζήσουμε κατά το Άγιο Θέλημά Του, αν αδειάσουμε τη ζωή μας από τις άπληστες επιθυμίες και διεκδικήσεις μας και τη γεμίσουμε με λαχτάρα για Εκείνον, θα βρούμε αξιόπιστες προσωπικές και κοινωνικές ισορροπίες και σχέσεις και ελπίδα ζωής..

Πόλη: λιγότερο γνωστά μνημεία

Η Αγία Ειρήνη, ναός αφιερωμένος στην Ειρήνη του Θεού, πίσω ακριβώς από την Αγία Σοφία, ένα κτίριο αληθινό κόσμημα, με άριστη ακουστική που χρησιμοποιείται ως χώρος συναυλιών και λοιπών καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, δυστυχώς μη επισκέψιμο.

Κι εκεί που περπατάς, στο ιστορικό κέντρο της Πόλης, βλέπεις ένα άνοιγμα και μια όμορφη αυλή με περιστύλιο. Ποιος ξέρει από πότε είναι αυτοί οι τοίχοι; ποιος ξέρει από πού έχουν μεταφερθεί αυτοί οι κίονες; Σε ποιον αιώνα βρίσκομαι;

Ψηφιδωτό από το δάπεδο του Μεγάλου Παλατίου των Βυζαντινών. Βρέθηκαν πολλά και εκτίθενται στον χώρο όπου αποκαλύφθηκαν. Εικονίζουν σκηνές καθημερινού βίου, κυνηγιού, εικόνες από το ζωικό βασίλειο και είναι εξαιρετικής τέχνης.

Ναός Σεργίου και Βάκχου, ή αλλιώς Μικρή Αγια-Σοφιά.  

Πριν λίγα χρόνια ο χώρος και το μνημείο ήταν σε άθλια χάλια. Φέτος μας περίμενε αυτή η ευχάριστη έκπληξη. Περιποιημένο πεντακάθαρο εξωτερικό και άριστα συντηρημένο εσωτερικό. 

Η "Κωνσταντινούπολη-πρωτεύουσα της Ευρώπης 2010" ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία "ζωής" για πολλά-πολλά μνημεία. 

Αξίζει έπαινος σε όλους τους φορείς που δραστηριοποιήθηκαν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Όταν αντίκρυσα αυτόν τον πανέμορφο βυζαντινό ναό τόσο περιποιημένο εξωτερικά, δεν μπόρεσα να μην κάνω μια σύγκριση που με πονάει. Στη Θεσσαλονίκη, τη Συμβασιλεύουσα, υπάρχουν βυζαντινοί ναοί εξαιρετικοί. Ανάμεσά τους ο ναός των Αγίων Αποστόλων (14ου αιώνα), δίπλα στα δυτικά τείχη της πόλης. Ο περιβάλλων χώρος είναι -ας τον χαρακτηρίσω επιεικώς- απαράδεκτος.  Ήταν και η Θεσσαλονίκη πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης... Γιατί δεν ευτρεπίστηκε ο χώρος γύρω από ένα τόσο αξιόλογο μνημείο;

Για του λόγου το αληθές...