Σαν τα μικρά παιδιά

Ανακάλυψα μέσα μου ένα μικρό παιδί!

Αναπαύομαι ζωγραφίζοντας.

Παίζω με τα χρώματα!

Φτιάχνω τον κόσμο μου όπως τον θέλω:

χαρούμενο, ειρηνικό, ανέμελο!

Φαντάζομαι τα κελαηδήματα των πουλιών,

μια ακατάπαυστη δοξολογία!!

Τι σκέφτεσαι, καλή μου;

Θαλασσινά ξωκλήσια, 

μια διαχρονική σφραγίδα της ορθόδοξης Ελλάδας μας!

Πλατσουρίσματα!

 Η μικρή δεσποινίς

Λίγα λουλούδια, αν θέλεις, στείλε μου!

Βόλτα στην ακροθαλασσιά!

Ηλιόλουτρο!

Συμβίωση

   Η συμβίωση είτε μέσα στην οικογένεια, είτε μέσα στο μοναστήρι είναι αληθινό μαρτύριο. Το πρώτο που πρέπει να ξεπεράσουμε είναι οι ιδιαιτερότητες του εαυτού μας, που στη μοναχική γλώσσα λέγονται ιδιορρυθμίες. Πρέπει να ταπεινωνόμαστε, να τρώμε χώμα κάθε ώρα για να συμπορευόμαστε ακόμα και με τα θηρία, να ζούμε με τους άλλους ειρηνικά, όποιοι και νά 'ναι. Αυτό το μαρτύριο και συγχρόνως μυστήριο της συμβίωσης ανθρώπων από διαφόρους τόπους και ποικίλες ανατροφές, το είδα πολλές φορές στη ζωή μου και το έζησα πέρα για πέρα.
    Ο γερο-Ευδόκιμος δυσκολευόταν με τον μοναχό Ιγνάτιο, όμως συμβίωνε ειρηνικά, επαναλαμβάνοντας τη ρήση: "Υποχωρώ εγώ για να κερδίσω τον αδελφό μου!" Και αυτό όχι αναστενάζοντας, αλλά πάντα έχοντας στο πρόσωπό του συνοδευτικό το γλυκύ του μειδίαμα.

Από το βιβλίο "Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας"

Γκουρίν και Αζχάρ

   

   Χαιρετηθήκαμε στην πύλη του στρατοπέδου. Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε, με κόπο συγκρατώντας τα δάκρυα. Εκείνοι επέστρεφαν με τα τέσσερα παιδιά τους στο πουθενά του κόσμου και της ιστορίας. Εγώ επέστρεφα στο ομορφοστολισμένο και ασφαλές σπίτι μου.
   Θέλησα να τους σταυρώσω, να τους πω "Ο Θεός να είναι μαζί σας!". Το έκαμα νοερά, αλλά είπα "Allah korosun".
   Στην προσευχή μου θα προσθέσω τα ονόματα έξι ανθρώπων που -διαλεγμένοι στην τύχη μέσα από ένα άπειρο πλήθος ταλαίπωρων προσφύγων- βρέθηκαν για λίγες ημέρες κοντά μας για να προσωποποιήσουν μέσα μας αυτό το αόριστο πρόβλημα που ονομάζουμε "Προσφυγικό", θύματα -κι αυτοί, όπως και οι δολοφονημένοι του Παρισιού και των Βρυξελλών και του Ιράκ και του Πακιστάν και... και... και... της απληστίας που ντύνεται τους μανδύες του θρησκευτικού φανατισμού ή του εθνικισμού και κατατρώει τον κόσμο.
   Γκουρίν, Αζχάρ, Μωχαμέντ, Αντνάν, Μαριάμ, Αμίρα, ώρα σας καλή!

Όλα τα οικονομεί ο Θεός όταν σ' Αυτόν ακουμπάμε!

   

   Ζούσε στο όμορφο Καρπενήσι. Από τα παιδικά της χρόνια την συνώδευε η φτώχεια. Υπανδρεύθη έναν άνδρα σκληρό και αγροίκο. Και μετά τον γάμο της εξακολούθησε να ξενοδουλεύη για να επιβιώσουν, γιατί τα έσοδα του συζύγου δεν επαρκούσαν ούτε για το δικό του ποτήρι. Τα πόδια της κοντόσωμης γυναίκας είχαν στραβώσει από την δουλειά. Έμοιαζαν με τις κουτσούρες του αμπελιού. Έτσι τα είχε χαρακτηρίσει ο μακαριστός πατέρας μου, προσθέτοντας πως αυτή η γυναίκα πρέπει να είναι πολύ τυραννισμένη. Τα βάσανα της ζωής και οι πόνοι της και οι σωματικές της κακώσεις την έκαναν να ταχθή στην Παναγιά την Προυσιώτισσα, να την διακονή κάθε Δεκαπενταύγουστο. Εκεί την γνώρισα και μου εκμυστηρεύθηκε το μεγάλο θαύμα της ζωής της:
   -Δούλευα, Γέροντά μου, από νύχτα σε νύχτα και το βράδυ για το παραμικρό έτρωγα και ξύλο από τον σχωρεμένο τον άνδρα μου. Με χτυπούσε στην γη, όπως τα παιδιά το τόπι στο γήπεδο.
   Μια περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σ' ένα γιατρό. Ήταν καλοπληρωτής, αλλά κι αυτός σκληρός και δύστροπος σαν τον άνδρα μου. Δεν μου επέτρεπε καμμιά κουβέντα να κάνω απ ' όσα άκουγα και έβλεπα στο ιατρείο του.
   Κάποτε πήρα τα σκουπίδια να τα πετάξω. Φορτώθηκα τον κάδο στην πλάτη και προχωρούσα μέσα στο παγερό απόβραδο γα τον σκουπιδότοπο. Όπως βάδιζα, άκουγα ένα σιγανό κλαυθμύρισμα. Γύριζα δεξιά, ζερβά. Δεν έβλεπα κανέναν. Άρχισα να σκιάζωμαι, να σταυροκοπιέμαι. "Πειρασμός θα είναι, λέγω. Κανείς δεν φαίνεται στο δρόμο και το μωρουδίστικο κλάμα με συνοδεύει". Έφθασα στον σκουπιδότοπο, άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα μωρό στα αίματα να κλαίη. "Παναγιά μου, τι να κάνω; Στον γιατρό δεν πρέπει να κάνω λόγο, αφού αυτός το πέταξε. Στον σύζυγό μου πού να το δείξω; Θα με σφάξη σαν λαμπριάτικο αρνί. Άσε και τι θα βάλει στο λογισμό του". Το πήρα στην ποδιά μου. Ήταν ζεστό. Κλαυθμύριζε. "Ζωντανό πλάσμα του Θεού δεν πάει η καρδιά μου να το πετάξω. Θα το πάρω στο σπίτι μου κι ο Θεός βοηθός". Το φίλησα. Τα αίματα τρέχανε από το κεφαλάκι του. Φαίνεται πως το χτύπησε το καπάκι του κάδου. Το 'σφιγξα στην αγκαλιά μου, για να το ζεστάνω, και τράβηξα για το σπίτι μου. Τον κάδο στην πλάτη και το παιδί στην αγκαλιά. Το 'σφιγξα, Γέροντά μου, όπως σου 'πα, όσο μπορούσα περισσότερο για να το ζεστάνω".
   Στο σπίτι δεν βρήκα κανέναν. Είπα μέσα μου: "Ο Θεός είναι μαζί μου". Το έπλυνα από τα αίματα, το τύλιξα στα κουρέλια μου, σε μια παλιά μου πουκαμίσα, το θήλασα (ήμουν μωρομάννα) κι το έβαλα στην σκάφη που ζύμωνα το ψωμί να κουρνιάση το πουλί μου. Το σταύρωσα και είπα: "Παναγιά μου Προυσιώτισσα, χαρίτωσέ το να μην κλάψη". έγινε, Γέροντά μου, το θαύμα της Προυσιώτισσας. Ποτέ δεν έκλαψε! Το τάιζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο άνδρας μου έτρεμα από τον φόβο. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν το ρολόι, μην κλάψη και πού να σταθώ.
   Πέρασε ο καιρός και άρχισε να μπουσουλά. Οπότε ένα μεσημέρι, την ώρα που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι. Μόλις το είδε ο άνδρας μου, γυάλισαν τα μάτια του σαν του λιονταριού.
   -Τι είναι αυτό; μου λέει.
   Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχτηκε σαν να ήταν δικό του. Το παιδί αυτό σήμερα είναι νυμφευμένο και εργάζεται στο Καρπενήσι. Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό, από τα δικά μου τίποτες...

...Όλα τα οικονομεί ο Θεός όταν σ' Αυτόν ακουμπάμε!

(Από το βιβλίο "Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας" της Ι.Μ. Δοχειαρίου)

Αυτό το εξάστιχο τα λέει όλα!

Άπειρο πλούτο πνευματικό περιέχουν οι ακολουθίες της Μεγάλης Σαρακοστής.
Στην Γ΄Βιβλική Ωδή που στιχολογούμε στον Όρθρο κάθε Τετάρτης διαβάζουμε:

"Μὴ καυχάσθω ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, 
καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, 
μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ,. 
Ἀλλ' ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, 
ἐν τῷ συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον, 
καὶ ποιεῖν κρῖμα καὶ δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς." 

Ας μην καυχιέται ο σοφός για τη σοφία του,
ας μη καυχιέται ο δυνατός για τη δύναμή του,
ας μην καυχιέται ο πλούσιος για τον πλούτο του.
Μόνο για ένα πράγμα ας καυχιέται αυτός που θέλει να καυχηθεί,
για το αν γνωρίζει τον Κύριο κι αν έχει ταυτιστεί με τον νου του Κυρίου
κι αν στο πέρασμά του από αυτή τη γη επέδειξε ευσπλαχνία και έπραξε το δίκαιο.

Αυτό το εξάστιχο τα λέει όλα!!!!

Σε μια μέρα

       Σε μια μέρα, τη σημερινή, Κυριακή της Τυρινής, εκτυλίσσεται όλο το δράμα αλλά και η λυτρωτική πορεία του ανθρώπου.

      Το πρωί θυμόμαστε την έξωση του Αδάμ από τον παράδεισο. Τον βλέπουμε καθισμένο απέναντι από τον κλειστό πλέον Παράδεισο, να θρηνεί συνειδητοποιώντας την αποστέρηση της δόξας, τη γύμνωση, τη φτώχεια, την καταδίκη του. Εγκαταλείπει την τρυφή και επιστρέφει πάλι σε μιαν άγρια και αφιλόξενη γη. Το φοβερότερο όλων..., στερείται τη θέα του Προσώπου του Κυρίου και Θεού και Πλάστη του! 

      Ωστόσο υπάρχει και μια μικρή ελπίδα, μια σχισμή φωτός: Ζητά το έλεος του οικτίρμονος και ελεήμονος Θεού!

     "Ἐκάθισεν Ἀδάμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, 

καὶ τὴν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. 

Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα καὶ κλαπέντα, 

καὶ δόξης μακρυνθέντα! 

οἴμοι, τὸν ἁπλότητι γυμνόν, νῦν δὲ ἠπορημένον!

Ἀλλ' ὦ Παράδεισε, οὐκέτι σου τῆς τρυφῆς ἀπολαύσω, 

 οὐκέτι ὄψομαι τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου καὶ Πλάστην· 

εἰς γῆν γάρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ προσελήφθην. 

Ἐλεῆμον Οἰκτίρμον, βοῶ σοι· Ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα". 

     Το απόγευμα στον πρώτο Κατανυκτικό Εσπερινό που ονομάζεται και Εσπερινός της Συγχώρησης, αυτή η αμυδρή ελπίδα γίνεται ένας δρόμος σίγουρος και ανοιχτός και φωτεινός. Ανοίγει μπροστά μας η ευκαιρία της χάριτος, η δωρεά της Ανάστασης. Μέσα από την μετάνοια, της οποίας ο καιρός επέστη, θα αφήσουμε μακριά τα έργα του σκότους, θα ντυθούμε τα όπλα του φωτός κι αφού διαπλεύσουμε το πέλαγος της νηστείας, δηλαδή του πνευματικού αγώνα, θα φτάσουμε στην απέναντι φωτεινή ακτή, όπου μας περιμένει ο Αναστημένος Κύριος και Σωτήρας των ψυχών μας.

     "Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, 

ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν· 

ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος· ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας, 

ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους, 

καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, 

ὅπως διαπλεύσαντες τὸ τῆς Νηστείας μέγα πέλαγος, 

εἰς τὴν τριήμερον Ἀνάστασιν καταντήσωμεν, 

τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 

τοῦ σώζοντος τὰς ψυχὰς ἡμῶν". 

     Όλα τα δεινά που επεσώρευσε στον Αδάμ και σ' όλο το ανθρώπινο γένος η παρακοή τελειώνουν με την μετάνοια.  Ο κόσμος γύρω μας θα συνεχίσει να είναι θλιβερός, αλλά η ψυχή που θα ενωθεί με τον Χριστό με την γέφυρα της μετάνοιας θα λούζεται από το φως του Χριστού, θα ζει την Ανάστασή Του, θα γεύεται πάλι τη δόξα του Παραδείσου.

     Έχουμε  ζωντανές αποδείξεις γι' αυτό τα εκατομμύρια των Αγίων μας.

     Μόνο να είμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον Κύριό μας. Μόνο να να μας βλέπει και να μας ακούει... μόνο να προσβλέπουμε προς Αυτόν και να Τον υπακούμε, γιατί μακριά Του υπάρχει θλίψη:

    "Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, 

ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν". 

     Καλή Σαρακοστή!

Αδυναμία εις τον κύβον

Για να λυθεί το προσφυγικό πρέπει να συντρέξουν τρεις παράγοντες:
Να συνεννοηθεί η Ευρώπη - Να οργανωθεί η Ελλάδα - Να τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της.

Πρώτος παράγοντας-ενδεικτικά: Η Ουγγαρία δηλώνει πως δεν μπορεί να ορίζουν οι Βρυξέλλες την πολιτική της στο θέμα των προσφύγων. Η Αυστρία κλείνει τα σύνορά της χωρίς προσυνεννοήσεις και μιλάει σκληρότατα. Η Κροατία μόλις από το 2014 μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπλέει με τους αντάρτεςκτλ. Ποιο ευρωπαϊκό όργανο και ποιες ευρωπαϊκές αρχές μπορούν να αναγκάσουν τις χώρες σε κοινή θετική αντιμετώπιση του προσφυγικού; Προφανώς none!! Αλλά και τα κράτη που είχαν κάπως ανοίξει την αγκαλιά τους κατά βάθος ανέπνευσαν ανακουφισμένα από τον περιορισμό των προσφυγικών ροών (Όρα δηλώσεις Τουσκ)!
Πρώτη  αδυναμία!!!
Δεύτερος παράγοντας-ενδεικτικά: Η Ελλάδα είναι τόσο οργανωμένη που δεν ξέρει καν πόσοι πρόσφυγες έχουν εγκλωβιστεί στο έδαφός της. Προσπαθεί να τους μετρήσει... πώς, έναν-έναν... Δεν έχουν καταμετρηθεί πόσοι εισήλθαν και πόσοι εξήλθαν. Υποτίθεται ότι υπάρχει έλεγχος και καταγραφή στα σημεία εισόδου και εξόδου. Δεν μπορεί να σταματήσει την προώθηση των δύστυχων ανθρώπων στην Ειδομένη. Τους έχει παραδώσει στους λαθροδιακινητές. Δεν προνοεί να στήσει στοιχειώδεις υποδομές ενώ βλέπει το τσουνάμι να έρχεται. Η τοπική αυτοδιοίκηση και η ιδιωτική συνεισφορά μπαλώνουν κάπως την κατάσταση η οποία παραμένει χαώδης.
Δεύτερη αδυναμία!!!
Τρίτος παράγοντας: Η Τουρκία είναι ο πρύτανης της διπλωματίας, των τσαλιμιών, των εκβιασμών και της ασυνέπειας. Πώς τα καταφέρνει, με οποιονδήποτε Πρόεδρο και Πρωθυπουργό -το σημερινό δίδυμο είναι "αχτύπητο"-, κρατά στο χέρι και Ευρώπη και Αμερική, πάντα κερδίζει, πάντα ξεγλιστράει. Με μοχλό το προσφυγικό θα καταφέρει -να το θυμηθείτε- να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν προλάβει βέβαια, γιατί μπορεί να έχει διαλυθεί η Ε.Ε. ακριβώς λόγω του προσφυγικού. Αλλά οι προσφυγικές ροές θα ελέγχονται αποκλειστικά από το τουρκικά εθνικά συμφέροντα και όχι από συμφωνίες.
Τρίτη αδυναμία!!!
Αδυναμία εις τον κύβο λοιπόν! Ας ετοιμαστούμε για πολύ βαριά κατάσταση! Δεν το λέω με καμιά εμπάθεια. Λυπάμαι βαθύτατα τους ταλαίπωρους αυτούς ανθρώπους, τους συμπονάω. Λυπάμαι που έπεσαν θύματα και του πολέμου και της προσφυγιάς και της ανελέητης διπλωματίας. Λυπάμαι ωστόσο πολύ και την πατρίδα μου, η οποία ήδη ασθενής  και ψυχορραγούσα, μπαίνει σε μια φοβερή  και άδηλη περιπέτεια.
Ο Θεός βοηθός!!!
*Υπάρχει κι ένας τέταρτος παράγοντας επίσης στη σφαίρα του αδυνάτου: Να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στα κράτη της Αφρικής!!!!
**Διάλεξα μια φωτογραφία με χαμογελαστά παιδικά προσωπάκια. Δεν αντέχω πια τη φρίκη των εικόνων της εξαθλίωσης των προσφύγων...

Τραγωδία τεραστίων διαστάσεων

  

    Αυτή η φρίκη στην Ειδομένη, στο λιμάνι, στην Πλατεία Βικτορίας, στο Ελληνικό, στα νησιά μας και όπου αλλού σ' ολόκληρη πια την Ελλάδα! Μετά από κάθε δελτίο ειδήσεων το στομάχι μας ένας κόμπος κι η θλίψη ανείπωτη...!
   Ως πού θα φθάσει αυτό το χάος! Φοβάμαι πως αυτή η κωλυσιεργία και η δυστοκία στα ευρωπαϊκά όργανα, αλλά και η απίστευτη ανοργανωσιά της δικής μας "διοίκησης" -τρόπος του λέγειν διοίκησης- αποσκοπούν στο να πεθάνουν οι πρόσφυγες από αρρώστιες, πείνα, ταλαιπωρία και μεταξύ τους συγκρούσεις για ένα πιάτο φαγητό.
   Δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση. Το τσουνάμι το βλέπαμε που ερχόταν. Οι πιο απλοί άνθρωποι, ο πιο απλός νους καταλάβαινε ότι κάποια στιγμή θα εγκλωβίζονταν στην Ελλάδα κάποιες χιλιάδες πρόσφυγες. Δεν έπρεπε να είμαστε έτοιμοι με κέντρα φιλοξενίας ώστε να παράσχουμε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, με πλάνο και σχεδιασμό για το πού θα κατευθυνθούν οι πρόσφυγες και αποτροπή τους με κάθε μέσο από τον να προωθηθούν προς την Ειδομένη, ιδίως τις τελευταίες ημέρες που τα σύνορα είναι κλειστά;
   Άκουσα σήμερα μία κοπέλα-εθελόντρια στην Ειδομένη, όπου οι άνθρωποι λιμοκτονούν και παγώνουν χωρίς ελπίδα διαφυγής και όπου σήμερα χτυπήθηκαν μεταξύ τους για ένα σάντουιτς, να λέει: "Ντρέπομαι που είμαι Ελληνίδα! Δεν υπάρχει καμιά κρατική μέριμνα και οργάνωση!".
   Οι εθελοντές πολλοί, η ανθρωπιά των Ελλήνων δεδηλωμένη και εκφρασμένη με κάθε τρόπο, αλλά τώρα πια το πράγμα θέλει κρατική οργάνωση και επιβολή. Πηγαίνουν ιδιώτες με ό,τι η καλή τους προαίρεση έχει να προσφέρει και φυσικά κινδυνεύει η ακεραιότητά τους από ένα επιθετικό πλέον πλήθος που βρίσκεται σε απόγνωση. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε με στρατό τη ροή προς τα σύνορα, όπου έχουν μαζευτεί πάνω από 13.000 άνθρωποι με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Και να απομακρυνθούν επίσης από τα σύνορα κάποιες χιλιάδες πριν είναι πολύ-πολύ αργά; Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ανθρωπιστική τραγωδία τεραστίων διαστάσεων και ναι μεν θα έχουν ευθύνη οι Βαλκάνιοι που έκλεισαν τα σύνορά τους, αλλά θα έχουμε κι εμείς μεγάλο μέρος ευθύνης εξαιτίας της ανικανότητάς μας.



Στην Πλατεία Βικτορίας δεν υπήρχαν χημικές τουαλέτες-μόλις προχθές άκουσα ότι θα τοποθετηθούν- για να αποτρέπεται η παραμονή των προσφύγων. Πέστε μου πού αποπατούν εδώ και βδομάδες και μήνες οι άνθρωποι που κατά εκατοντάδες παραμένουν ή έστω διέρχονται από εδώ; Και τι κάνουν οι περίοικοι, με όση καλή διάθεση κι αν διαθέτουν, γύρω από μια βρωμερή χαβούζα;

Ζωγραφείον

Μια πολύ ζεστή εκδήλωση όλο χρώματα και συγκίνηση έλαβε χώρα το Σαββατοκύριακο που διανύουμε στο Ενοριακό Κέντρο του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου από το "Ζωγραφείον", την ομάδα Εικαστικών της ενορίας μας.

Πίνακες παιδιών και ενηλίκων που έγιναν με πολλή αγάπη  εκτέθηκαν και πουλήθηκαν για να συγκεντρωθούν χρήματα για τη μικρή Αρετούλα η οποία πρέπει να υποβληθεί σε σειρά δύσκολων επεμβάσεων στο εξωτερικό.

Μια μικρή σταγόνα βοήθειας το χρηματικό ποσό που συγκεντρώθηκε, μπορεί όμως να γίνει ωκεανός αν υποστηριχθεί από τις προσευχές και την αγάπη μας.

Ένα μεγάλο "Μπράβο!" στην Κική Κασίδου και την κόρη της Μαρία (τις ζωγράφους-δασκάλες μας) που διοργάνωσαν την εκδήλωση και κοπίασαν πολύ για την επιτυχία της.

Ο Θεός να ευλογήσει τον κόπο τους!

"Ζωγραφείον": Μια καλλιτεχνική όαση στην μικρή μας κωμόπολη

Η Κική μας (Κασίδου), γνωστή ζωγράφος, η δασκάλα μας, 

δοσμένη ψυχή τε και σώματι σε κάθε όμορφη προσπάθεια.

Ακόμα κι η μπουγάδα μπορεί να γίνει θέμα ενός πίνακα!!!

Ο φλιτζανόπυργος!!

"Κοιμήσου, αγγελούδι μου!

Κοιμήσου, Αρετούλα μου!"

'Όμορφή μου κοπελιά!

Καλοτάξιδο!!

Ο πατήρ Εμμανουήλ τελεί τον Αγιασμό.

Για την Αρετούλα

"-Τι μου μηνάς, πουλάκι μου;

Σαν τι μαντάτο φέρνεις;

-Η Αρετούλα μας καλά 

θα γίνει, να το ξέρεις.

Όμορφη θάναι κοπελιά

γερή και φωτισμένη!

Καμάρι θάναι των γονιών

και χάρμα οφθαλμών!

Απόδειξη ολοζώντανη της δύναμης

της προσευχής και της αγάπης." (Σ.Κ.)

"Ασήμια και φεγγάρια,

ανθάκια και μπουμπούκια

σκόρπισαν ευωδιά και φως

στη νύχτα της ψυχής μας!" (Σ.Κ.)

Μια ροζ πεταλουδίτσα

Μια ροζ πεταλουδίτσα!!!

Σόλων ο Αθηναίος

     Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς τα καταφέραμε οι σύγχρονοι Έλληνες και κρατήσαμε μόνο τις αδυναμίες των αρχαίων προγόνων μας διαγράφοντας παντελώς από τη μνήμη και τη ζωή μας όλα τα ωραία και σοφά που σκέφτηκαν και εφάρμοσαν.
     Με αφορμή μια ανάρτηση σε κάποιο site θυμήθηκα τον μεγάλο άνδρα, τον σοφό Σόλωνα τον Αθηναίο. Με εντυπωσίασε για μια ακόμη φορά -η πρώτη φορά ήταν στην Α΄Γυμνασίου, από τότε τον συμπάθησα πολύ!
     Σε μια εποχή που οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν χάσει τις περιουσίες τους από την αρπακτική διάθεση -πάντα τέτοιοι ήταν- των ισχυρών κατάφερε χωρίς να προκαλέσει ξεσηκωμό και εμφύλιο να περάσει τη σεισάχθεια, δηλαδή την απόσειση του βάρους των χρεών από τις πλάτες των χρεωμένων, προφανώς αφήνοντας σύξυλους τους πλούσιους και ισχυρούς. Αλλά δεν μπόρεσε κανένας να του πει τίποτα γιατί και ο ίδιος ως πλούσιος αριστοκράτης έχασε πολλά από εκείνο το πρώτο "κούρεμα"!
    Μια από τις μεγάλες καινοτομίες του ήταν η Ηλιαία το δικαστήριο των 6.000 δικαστών. Για τις συνήθεις υποθέσεις απαιτούνταν 501 δικαστές οι οποίοι κληρώνονταν για την συγκεκριμένη ημέρα κι ο Σόλων το πρότεινε "διότι και για έναν Αθηναίο ήταν πολύ δύσκολο να δωροδοκήσει 500 δικαστές σε μια μόνο ημέρα"!!!! (Η πλάγια οδός της δωροδοκίας και της διαφθοράς, πάντα ...αγαπημένη, αλλά όταν ο νομοθέτης θέλει μπορεί να μπει φραγμός...)
     Όταν τον ρώτησαν μετά την νομοθέτηση, αν ήταν ευχαριστημένος ο ίδιος από τους νόμους που θέσπισε, απάντησε:«Όχι! Τους έδωσα, όμως, τους καλύτερους, που μπορούσαν να δεχτούν»!
Πάντα ήταν δύσκολο να βάλεις τους Έλληνες στο σωστό δρόμο....
      Είπε ο ίδιος το περίφημο "μηδέν άγαν" (τίποτα υπερβολικό, όλα με μέτρο), το οποίο μαζί με άλλα σπουδαία γνωμικά βρέθηκε χαραγμένο στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Το τήρησε με θρησκευτική ευλάβεια σ΄όλη του τη ζωή και προσπάθησε να το περάσει και στη νομοθεσία του. Να μερικές από τις διατάξεις με τις οποίες θέλησε να προστατεύσει τους Αθηναίους από την υπερβολή: "Οι γυναίκες απαγορευόταν να έχουν πάνω από τρεις φορεσιές, οι πομπώδεις τελετές τιμωρούνταν με βαριά πρόστιμα, οι πολυδάπανες θυσίες καταργήθηκαν, ενώ έτρωγε βαρύ πρόστιμο, όποιος το παράκανε με τα μοιρολόγια στις κηδείες"!!!!!!
     Όταν κάποιοι του σύστησαν να αναγκάσει με νόμο τους Αθηναίους να νυμφεύονται για να μην μειωθεί ο πληθυσμός της πόλεως των Αθηνών, απάντησε: "Βαρύ φορτίον η γυνή"! και δεν όρισε κάτι τέτοιο.    Κι όταν τον ρώτησαν πώς αντιλαμβάνεται την ευνομούμενη πολιτεία, είπε: «Είναι αυτή, της οποίας οι πολίτες υπακούουν στους κυβερνήτες τους και οι κυβερνήτες υπακούουν στους νόμους. Και σωστοί πολίτες είναι αυτοί που αν και δεν αδικούνται, υπερασπίζονται αυτούς που αδικούνται, σαν να αδικούνταν οι ίδιοι». (Πού να βρεις τέτοιους πολίτες!!!)
    Τέλος μια ακόμη διάσημη και σοφή ρήση του ήταν εκείνο το περίφημο «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε», που είπε στον βασιλιά της Λυδίας Κροίσο, όταν εκείνος καυχιόταν για τα πλούτη του. Κι ήρθε η ώρα που ο Κροίσος δεμένος πάνω στα ξύλα της πυράς περίμενε τον θάνατό του από τον Κύρο, τον Πέρση βασιλιά. Και ενθυμούμενος τη σοφία του φώναξε: "Σόλων! Σόλων!". Περίεργος ο Κύρος τον ρώτησε τι σήμαιναν τα λόγια του κι όταν ο Κροίσος του μίλησε για τον Σόλωνα και ειδικά για την περίφημη αυτή ρήση του, τόσο εντυπωσιάστηκε ώστε χάρισε τη ζωή στον Κροίσο και τον κράτησε κοντά του για σύμβουλο!
    Ήταν σπουδαίος! Ήταν το πρόσωπο που θεμελίωσε το μεγαλείο της αρχαίας Αθήνας!

Δεν υπάρχει και για μας σήμερα ένας Σόλων!!!!

Το ορειάλωτον πρόβατον ευρών

"...καὶ τὸ πλανηθὲν ὀρειάλωτον εὑρών, 

πρόβατον τοῖς ὤμοις ἀναλαβών, 

τῷ Πατρὶ προσαγάγει...",

"Βρίσκει ο Χριστός το πλανημένο πρόβατο 

να τριγυρνάει χαμένο στα βουνά

το παίρνει με στοργή στους ώμους Του
και το φέρνει πίσω στον Πατέρα..."


Τι όμορφη εικόνα και πόσο παρήγορη από το δογματικό θεοτοκίο του Δ΄ήχου!!!

Τα ξωκλήσια μας

    "Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως η Ελλάδα μας έχει τόσα εξωκλήσια. Εξωκλήσια είναι τα εκκλησιδάκια που βρίσκονται έξω από πόλεις και χωριά. Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία ευλαβικής αναφοράς και παρηγοριάς για τον άνθρωπο της υπαίθρου. Είχαν αγιάσματα με ιαματικά ύδατα. Είχαν άγιες εικόνες, που δάκρυζαν, χτυπούσαν, μιλούσαν, θαύματα ενεργούσαν. Ήταν αποκούμπια του πονεμένου και κουρασμένου ανθρώπου. Αυτά ήταν γι' αυτούς νοσοκομεία, τα καταφύγια στον πόνο και τις στενοχώριες της πικρής ζωής. Ήταν κτισμένα έπειτα από κάποιο όνειρο, κάποια οπτασία ή κάποιο τάμα. Οικοδομήθηκαν από φτωχούς χειρώνακτες, τις περισσότερες φορές με τους δικούς τους κόπους. Αρχιτέκτων ήταν η βαθιά τους ευλάβεια, γι' αυτό και ήσαν όμορφα, γουστόζικα. Η κάθε γωνιά και η κάθε πέτρα έχει τοποθετηθεί με μεράκι. Και οι άνθρωποι που τα συντηρούν και ανάβουν τα κανδηλάκια και τα ευτρεπίζουν στο διάβα του χρόνου είναι όμορφοι, ευλαβείς, προσηνείς..."
 (Από το βιβλίο "Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας" Ιεράς Μονής Δοχειαρίου)



Άγιος Νικόλαος στον Μαυρωνά (Ιθάκη)



Άγιος Ισίδωρος στη Χίο



Άγιος Βασίλειος στο Σέιχ-Σου



Αγία Παρασκευή στο Παλαιόκαστρο



Αγία Μαρίνα στην Ρεντίνα



Παλαιοπαναγιά στην Παλλήνη



Αγία Μαρίνα στον Ψηλορείτη



Άγιος Δημήτριος στους Στρατήδες Σάμου

"Στου δειλινού την ώρα
την πιο γλυκιά της μέρας
μπαίνω να ξαποστάσω
στον Άγιο μου Δημήτρη!

Τον Άγιο προσκυνώ,
ανάβω το καντήλι του
και σιγοψιθυρίζω
το "Φως το ιλαρόν".

Τον κόπο της ημέρας
τις έγνοιες της ζωής μου,
τις θλίψεις, τις χαρές μου
σ΄αυτόν τις ακουμπώ.

Και φεύγω αναπαυμένη,
γλυκά γαληνεμένη,
τι δεν παλεύω μόνη
στο δύσκολο στρατί". (Σ.Κ.)


Ας θυμηθούμε το νοσταλγικό τραγούδι των παιδικών μας χρόνων:
Εις το βουνό ψηλά εκεί

Άξιος!!!

"Άξιος!" Η ευχή ηχεί δυνατά και ενθουσιαστικά μέσα στο ναό  της Αγίας Τριάδος κατά τη χειροτονία εις διάκονον του νεαρού Αθανασίου (πατρός Αθανασίου πλέον).
"Άξιος" μέχρι τώρα για να μπει στον στίβο της ιεροσύνης, κυρίως όμως "Άξιος" να είναι από δω και πέρα να "βαστάσει τον ονειδισμόν του Κυρίου", όπως του εύχεται ο χειροτονών επίσκοπος.
Βαριά απόφαση, δύσκολος δρόμος για ένα παλικάρι μόλις είκοσι τριών ετών, γι΄αυτό ας τον συνοδεύουν θερμές οι προσευχές μας.
Ο δρόμος της ιεροσύνης μια συνεχής αυταπάρνηση, μια ολόψυχη παράδοση στο Θεό.

"Πάρε τον νουν μου, Κύριε, για να τον κάνεις νουν Χριστού.
Πάρε την καρδία μου, Κύριε, και πύρωσέ την, αλλοίωσέ την,
      ώστε να αγαπήσει υπερβολικά Εσένα και τις εικόνες Σου,
     τους ανθρώπους, που καλούμαι να υπηρετήσω.
Πάρε τα χέρια μου, Κύριε, για να τελείς επί γης τη Θεία Ευχαριστία.
Πάρε τα πόδια μου, Κύριε, κάμε τα φτερά για να τρέχω,
      να προφθαίνω στον ανθρώπινο πόνο της ψυχής και του σώματος".

Βαριά η απόφαση! Πάντα ήταν βαριά, ίσως στις μέρες μας να έγινε βαρύτερη.
Είναι τόση η εκκοσμίκευση, τόση η αποστασιοποίηση των νέων από την Εκκλησία!
Η ιεροσύνη φαντάζει κάτι εξωπραγματικό! (Για να μην χρησιμοποιήσω βαρύτερους όρους).
Είναι ονειδισμός για την αγάπη του Χριστού!
Μα και απροσμέτρητη ευλογία!
Για τον ίδιο τον ιερωμένο, για την οικογένειά του, για όλο τον κόσμο!
Ας είναι ευλογημένος ο Αθανάσιος!
Ας είναι ευλογημένη και άξια και η διακόνισσα Μαρία. Θα έχει κι αυτή μεγάλο μερίδιο στη δυσκολία, τον κόπο, τον ονειδισμό, αλλά και στην ευλογία του Θεού.
Ας είναι ευλογημένοι οι γονείς, ο Βασίλειος και η Μαρία!
Έδωσαν στην Εκκλησία με πολλή προθυμία και χαρά το παιδί τους!

Αν ο Θεός μετρήσει και το ποτήριον ύδατος που θα προσφερθεί στους μαθητές Του (Μαρκ. 9,41) πόσο θα μετρήσει την ολοπρόθυμη προσφορά του παιδιού σας στην Εκκλησία!

Κοιμήσου, αγγελούδι μου!

Κοιμήσου στην αγκάλη μου,

πού ΄ναι πλατιά σαν θάλασσα!

Κοιμήσου, κι όλοι οι ανθοί για σε

ομορφοστολιστήκαν!

Αστέρι, χρυσανθέ και φως μου

των θησαυρών ο πιο ακριβός 

εσύ όλου του κόσμου!

Σωπάστε, ψάρια του γιαλού,

κι ανθίστε, κρίνα του αγρού,

να κοιμηθεί ο γιόκας μου

σ΄ευωδιαστό λιβάδι!

Πουλί μου, παρηγόρα με!

Διώξε μακριά τη λύπη!

Τι ΄ναι το παιδάκι μου άρρωστο

κι απόκαμα απ' τη θλίψη. (Σ.Κ.)

*Ζωγραφιές και στίχοι αφιερωμένοι στις μωρομάνες κόρες μου.

Ανθάκια πρώιμα ανοιγμένα

Αμυαλοσύνες και βιασύνες 

που τις πληρώσαμε ακριβά...

ανθάκια πρώιμα ανοιγμένα

θύματα του σκληρού χιονιά...

*Χθες είδα τις αμυγδαλιές ανθισμένες στο γειτονικό ρέμα.

Σήμερα ο βοριάς κι ο χιονιάς τις "περιποιούνται" δεόντως!