Αναγνώστες

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019

Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και άλλα ενδιαφέροντα κι όμορφα

Στην καθιερωμένη -πια- φθινοπωρινή μας εξόρμηση αξιωθήκαμε φέτος να προσκυνήσουμε στην Ιερά μονή του Τιμίου Προδρόμου Σερρών. (Μπορείτε να βρείτε αρκετές πληροφορίες εδώ). Πρόκειται για αρχαιότατη Μονή, από τις παλαιότερες στον ελλαδικό χώρο. Η ίδρυσή της χρονολογείται στο 1270μ.Χ. Βαριά η ιστορία της, ένας αρχιτεκτονικός και καλλιτεχνικός θησαυρός το σωζόμενο από την ίδρυσή της καθολικό της, άπειρα τα κειμήλια τα οποία σε τρεις φοβερές διαρπαγές συλλήθησαν από τους Βουλγάρους. Εδώ βρίσκεται ο τάφος του πρώτου μετά την άλωση Πατριάρχη, Γενναδίου Σχολαρίου, ο οποίος εμόνασε εδώ στα τέλη του βίου του.
Η σημερινή εικόνα της Μονής είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Μπαίνοντας ο επισκέπτης-προσκυνητής συναρπάζεται από την καλαίσθητη διακόσμηση του αύλειου χώρου με πέτρα και λουλούδια - ιδιαίτερα, θαρρείς, ευλογημένα. Τίποτα υπερβολικό. Όλα με μέτρο, γούστο και ευπρέπεια! 
Το Καθολικό βέβαια κουβαλάει μια μακραίωνη ιστορία και αναδίδει την πνευματική ευωδία πολύαθλων ασκητικών αγώνων. Αφού προσκυνήσαμε, μας ξενάγησε μια μοναχή. Στο εσωτερικό απαγορεύεται η φωτογράφηση.

Στη είσοδο της Μονής μια παράξενη επιγραφή: "Αγεωμέτρητος μηδείς εισίτω. 
Γεωμετρήσων εισίτω. Μη κωλύσω. Τω δε μη θέλοντι συζυγώσω τας πύλας".


Κατηφορίζουμε με πολλή προσοχή και συγκέντρωση το καλντερίμι προς το Καθολικό.
Καθώς είμαστε εντελώς ανεκπαίδευτοι κινδυνεύουμε να το "μετρήσουμε" με επικίνδυνες πτώσεις.

 Πανέμορφες πινελιές! Τα λουλούδια κεντούν πάνω στην πέτρα!

Αυτό είναι το Καθολικό, αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο, 
σε αναπαράσταση που βρίσκεται στο Μουσείο της Μονής.


Στο περίστοο του ναού είναι αγιογραφημένοι οι τρούλοι και τα τόξα.


Η κρήνη



Πολύ καλαίσθητα όλα τα περιβάλλοντα κτίρια, 
με απόλυτο σεβασμό στην αρχιτεκτονική παράδοση

Περνάμε για ένα κέρασμα - καφές μοναστηριακός και λουκούμι με άρτο- και μετά επισκεπτόμαστε το εκπληκτικό από κάθε άποψη Μουσείο της Μονής. Να γιατί τα Μοναστήρια μας, ιδίως τα παλαιά, είναι αληθή θησαυροφυλάκια. Δεν είναι μόνο χώροι λατρείας. Είναι χώροι διαφύλαξης ιστορίας, παράδοσης, λαογραφίας. Χρωστάμε τεράστια ευγνωμοσύνη στους μοναχούς και τις μοναχές που με άπειρο κόπο, χωρίς να παραμελούν το κύριο έργο της προσευχής και της λατρείας, έχουν επωμισθεί κι αυτό το πολύμοχθο χρέος της διάσωσης και διαφύλαξης μιας βαρύτατης κληρονομιάς. 
Οικιακά σκεύη, εργαλεία, ληνοί -πατητήρια-, τεράστια κρασοβάρελα, δοχεία απόσταξης του τσίπουρου, αλλά και ελαιοτριβείο με όλα του τα σύνεργα και τις χειροκίνητες μηχανές, και όλα τα εργαλεία του οργώματος και του θερισμού και της παρασκευής του άρτου, εκτίθενται αριστοτεχνικά, συνοδευόμενα από φωτογραφίες εποχής και σχετικά χωρία από το ευχολόγιο και την Αγία Γραφή. Στο Εκθετήριο της Μονής βρίσκουμε βιβλία μονατηριακής Μαγειρικής, κεραλοιφές και βότανα διά πάσαν νόσον, χειροποίητα ζυμαρικά και πολλά άλλα ενδιαφέροντα!
Παρατίθενται μερικές φωτογραφίες:
Μια μοναχή μας ξεναγεί μπροστά στην μακέτα
που αναπαριστά με εξαιρετική πιστότητα το Καθολικό της Μονής.

Στην εξαιρετική αναπαράσταση του Καθολικού έχει γίνει ακόμη 
και η αγιογράφηση του εξωτερικού του!!!

Στο τεράστιο αυτό κρασοβάρελο είναι εντυπωσιακά τα καμπύλα δοκάρια του!!!
Φύτευαν κυπαρίσια στα οποία ενόσω ήσαν νεαρά -με κατάλληλη περίδεση- έδιναν το καμπύλο σχήμα το οποίο διατηρούσε το δέντρο μέχρι να αναπτυχθεί και να φθάσει στο μέγεθος που χρειαζόταν. Η μια γενιά φύτευε, η μεθεπόμενη έπαιρνε τον χρειαζούμενο κορμό!
Ευρεσιτεχνία, μέθοδος και υπομονή αξιοθαύμαστη!!!!

Οι αποστακτήρες για τα τσίπουρα

"Μου έβγαλες το λάδι!" Με σύνθλιψες! Οι ελιές έμπαιναν στα πλεκτά πανέρια και συνθλίβονταν μ' ένα φοβερό σφιγγτήρα. Το λάδι μαζευόταν στα πέτρινα δοχεία και στη συνέχεια συλλεγόταν.

Πινακωτές και σφραγίδες για τα πρόσφορα


Ωραιότατη φορητή εικόνα του Αγίου Τρύφωνος, 
προστάτου των αμπελουργών


Οικιακά σκεύη

Αναχωρούμε από τη Μονή εντυπωσιασμένοι και ευγνώμονες. 
Στο πρόγραμμά μας έχουμε ακόμη μια επίσκεψη, στο Λαογραφικό Μουσείο των Σαρακατσάνων των Σερρών.  Το Μουσείο στεγάζεται σ' ένα σύγχρονο κτίριο στις παρυφές της πόλης των Σερρών, σε μια γειτονιά όπου διασώζονται αρκετά παλιά κτίρια, άλλα συντηρημένα, άλλα υπό ανακαίνιση και άλλα ερειπωμένα. Πολύ ενδιαφέρουσα η ξενάγηση από τον κ.Βασίλη στα εντυπωσιακά εκθέματα. Σαρακατσάνοι εκ της τουρκικής λέξεως Καρακατσάκοι που σήμαινε μαύροι φυγάδες. Μαύροι λόγω της μάλλινης μαύρης κάπας που φορούσαν και φυγάδες λόγω του διωγμού που υπέστησαν και του διασκορπισμού τους στα χρόνια του Αλή Πασά. Από τα βουνά της Πίνδου (Ηπείρου και Θεσσαλίας) βρέθηκαν κυνηγημένοι ως την Ανατολική Θράκη και την Αττικοβοιωτία και την Πελοπόννησο. Ο νομαδικός τρόπος της ζωής τους που ακολουθούσε την μετακίνηση των κοπαδιών τους προσδιόρισε όλο το στήσιμο της ζωής τους, τις κατοικίες τους, το ντύσιμο, τις ασχολίες τους, τα έθιμά τους. Όλα αυτά εκτίθενται μπροστά μας συνοδευόμενα από επεξηγηματικές αναρτήσεις. Για μιάμιση περίπου ώρα μεταφερθήκαμε πίσω στον χρόνο (ως τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διατηρήθηκε ο νομαδικός βίος των Σαρακατσαναίων). Μπήκαμε στην τσατούρα και στην καλύβα, στο χολείο και στο τυροκομείο. Θαυμάσαμε τις φορεσιές, ακούσαμε τα κουδούνια των κοπαδιών, παρακολουθήσαμε την πορεία του μαλλιού από το κούρεμα και την λανάρα ως το γνέσιμο και τον αργαλειό, είδαμε τα υφαντά και τις βελέντζες. Κόπος, κόπος, κόπος... αλλά και μια ζωή πιο ξένοιαστη, πιο φυσική, πιο ανθρώπινη! Συγχαρητήρια στους ιδρυτές αυτού του Μουσείου!!! 








Μας ξεναγεί ο κ.Βασίλης


Η τσατούρα -κοινώς τσαντίρι- σκηνή από κατσικίσιο μαλλί, αδιάβροχη. Στηνόταν κάθε βράδυ σε άλλον τόπο κατά τις μακρές μετακινήσεις των Σαρακατσάνων από τα χειμαδιά στα καλοκαιρινά βοσκοτόπια. Τέλεια και πανεύκολη στο στήσιμο. Πολύχρωμα χράμια, ο σοφράς, τα μιντέρια!


Η καλύβα εσωτερικά και εξωτερικά
Η κατασκευή της ήταν ευφυέστατη! Στηνόταν πρώτα ο σκελετός φτιαγμένος από ένα ξύλο που όσο εύκαμπτο ήταν χλωρό, τόσο σκληρό και ανθεκτικό γινόταν όταν στέγνωνε -δεν συγκράτησα το είδος του δέντρου. Στη συνέχεια γινόταν το ντύσιμο με άχυρο σίκαλης. Το καμπύλο σχήμα προστάτευε από τους ανέμους -δεν υπήρχε πλευρική αντίσταση- η δε κατηφορική στέγη έκανε το νερό της βροχής και τα χιόνια να γλιστρούν χωρίς να την διαπερνούν. Το εσωτερικό της μια ζεστή αγκαλιά για όλη την οικογένεια, χωρίς έπιπλα εκτός από τον σοφρά, με μπόλικα ευχάριστα χρωματιστά στρωσίδια και την πυροστιά βέβαια για το μαγείρεμα δίπλα στην είσοδο για να φεύγει ο καπνός κι οι μυρωδιές. Όλα απλά!



Στο σχολείο για γραφή, ανάγνωση και λίγα μαθηματικά πήγαιναν μόνο τα αγόρια.
Τα κορίτσια μάθαιναν άπειρα πράγματα χρειαζούμενα για τη ζωή τους μέσα στα σπίτια.


Το μαλλί και η επεξεργασία του ήταν όλη η ζωή των Σαρκατσαναίων. Τα χέρια δούλευαν ασταμάτητα μέρα και νύχτα και υπήρχε δουλειά για όλους και όλες!!!

Στις ρόκες έβγαζαν μερικοί και το καλλιτεχνικό τους ταλέντο. Στις ανταλλαγές δώρων μια ξυλόγλυπτη ρόκα για τη γυναίκα και μια γκλίτσα επίσης ξυλόγλυπτη για τον άνδρα θα ήταν σίγουρα ευπρόσδεκτη!

Ατέλειωτες ώρες στον αργαλειό ίσως με τραγούδι, ίσως με καημό,
σίγουρα με πολύ κόπο, αλλά και αποτέλεσμα λαμπρό!




Πολύχρωμες γκέτες και πατούνες. Οι κάλτσες δεν ήταν μονοκόμματες για λόγους πρακτικούς. Οι φτέρνες έλυωναν γρήγορα. Ήταν κρίμα και σπατάλη να πάνε χαμένες ολόκληρες οι κάλτσες.
Στα σχέδια επικρατούν οι μαίανδροι, οι ρόμβοι, οι σταυροί σε άπειρους χρωματικούς και σχεδιαστικούς συνδυασμούς.


Μια ωραία αναπαράσταση ενός σαρακατσάνικου καλοκαιρινού οικισμού με τις καλύβες, το σχολείο, το τυροκομείο και τις στάνες των ζώων.



Το εσωτερικό του τυροκομείου

Τα κουδούνια...άλλη μελωδική ιστορία! Άλλα για τα πρόβατα, άλλα για τα γίδια, άλλα για τα μικρά αρνάκια. Όταν το κοπάδι ήταν ήσυχο, ακουγόταν το ελαφρό κουδούνισμα σαν ένα κελάρυσμα. Ο τσομπάνης ήταν ήσυχος, θα τραβούσε και κανέναν ελαφρό ύπνο. Αν το "τρομαγμένο" ακατάστατο κουδούνισμα πρόδιδε ταραχή  στο κοπάδι, ο τσομπάνης έπρεπε να τρέξει να προστατέψει, να σώσει με τη βοήθεια πάντα των τσομπανόσκυλών του.

Η ξενάγηση τράβηξε αρκετά, αλλά σίγουρα ήταν πάνω από ενδιαφέρουσα. Είμαστε όμως και κάποιας ηλικίας... λίγο οι μέσες, λίγο τα πόδια μας πρόδωσαν. 
Αναχωρούμε και φεύγουμε για τον Αη-Γιάννη, το όμορφο προάστιο των Σερρών με τα ποταμάκια, τα καταρρακτάκια, τη λιμνούλα του. Καθόμαστε στους "Καταρράκτες", δίπλα ακριβώς στη λιμνούλα. Το αδιάκοπο κελάρυσμα του νερού επιδρά πάνω μας χαλαρωτικά και μαζί με το φαγητό μας στηρίζουν επαρκώς. Οι γνωστοί μουσικοί μας δεν αφήνουν να πάει χαμένη η ευκαιρία. Αρχίζουν το τραγούδι με τη συνοδεία των κιθαρών τους και μας ψυχαγωγούν...




.




Στις τέσσερις αναχωρούμε για τη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βύσσιανης λίγο έξω από το χωριό Μετόχι. Είναι σχετικά νέο Μοναστήρι που ιδρύθηκε στο μέρος όπου βρέθηκε η εφέστια εικόνα της Παναγίας το 1914. Θέλαμε να κάνουμε εδώ τον Εσπερινό, αλλά υπάρχει κώλυμα. Θα γίνει μια βάπτιση. Είναι στημένα τα σχετικά "συμπράγκαλα". Προσκυνούμε την Παναγία και μαζευόμαστε στο Αρχονταρίκι της Μονής για τον απογευματινό καφέ μας. Μια μοναχή μας λέει το ιστορικό της μονής από το 1972 που ιδρύθηκε. Πολλά θαύματα αποδίδονται στην Παναγία από προσκυνητές της. Επισκεπτόμαστε και το Εκθετήριο για να αγοράσουμε τα εκλεκτά τυροκομικά προϊόντα της Μονής. 


Το Καθολικό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου


Πώς γίνονται τόσο όμορφα τα λουλούδια σ' όλα τα μοναστήρια;
Μάλλον είναι κι αυτά ευλογμένος καρπός προσευχής, δεν εξηγείται αλλιώς!

Τελικά θα ψάλλουμε τον αναστάσιμο εσπερινό του Α΄ήχου και του Αγίου Αρτεμίου μέσα στο λεωφορείο στην επιστροφή. Έχουμε πολλούς ψαλτάδες και τα λειτουργικά κείμενα προσφέρονται internetικά. (Να κι ένα καλό της τεχνολογικά προηγμένης εποχής μας)!

Φθάνουμε γύρω στις 7.30 στη Θεσσαλονίκη που σφύζει από ζωή και τρελή κίνηση, με δρόμους φρακαρισμένους ή κλειστούς λόγω του Ημιμαραθώνιου. (Κι άλλη χρονιά διαλέξαμε αυτή τη μερα!!! Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού! Πρέπει να βάλουμε μυαλό κάποτε). Με αρκετή ταλαιπωρία για κάποιους πιο μακρινούς συνεκδρομείς ολοκληρώνεται κι αυτή η εκδρομή.
Χίλιες δόξες κι ευχαριστίες στον Θεό μας!!! Ραντεβού στην επόμενη, αν Εκείνος μας το επιτρέψει!!!

*Τι να πω για τον καιρό; Ήταν μια καλοκαιρινή μέρα στα μέσα του Οκτωβρίου! Ήταν κι αυτό δώρο ανεκτίμητο!




Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω!

Μερικοί άνθρωποι αφήνουν δυνατό το αποτύπωμά τους στον χώρο και το χρόνο του βίου τους. Ανάμεσά τους κι ο πολύ αγαπητός, καλλιφωνότατος και κραταιότατος ιεροψάλτης του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου που τιμήθηκε σήμερα για την υπερεβδομηκονταετή διακονία του στο αναλόγιο του ναού μας, ο κ.Δημήτριος Κούντης!
Τον γνώρισα γύρω στα 1968 όταν πρωτοήρθαμε ως κατ' έτος παραθεριστές στο Παλαιόκαστρο. Θα ήταν τότε περίπου τριάντα ετών. Η φωνή του ήταν απίστευτη!! Χροιά συμπαθέστατη και ένταση -χωρίς μικρόφωνο τότε- ισχυρότατη. Από τότε δεν υπήρξε λειτουργία, πανήγυρις, κηδεία, γάμος, βάπτιση στο χωριό, στην οποία να παραβρέθηκα, και να μην έτερψε τα ώτα και την καρδία μου η ψαλμωδία του κ.Δημήτρη -αν και πολλές φορές αναρωτιόμουν προς τι τα μεγάφωνα που στο μεταξύ καθιερώθηκαν, αφού η φωνή του χωρίς αυτά ήταν υπεραρκετή. Πολλοί ιερείς διακόνησαν όλα αυτά τα χρόνια στον Άγιο Αθανάσιο. Θα θυμηθώ τον π.Αναστάσιο, τον π.Ευριπίδη, τον π.Νικόλαο, τον π.Ηλία, τον π.Ιωάννη, τον π.Γεώργιο, τον π.Δημήτριο, τον νυν εφημέριο π.Εμμανουήλ -ίσως κάποιον ξεχνώ. Αλλά ο ψάλτης μας εδώ, σταθερός. Το σημείο αναφοράς της ενορίας μας. Καμιά φορά πήγαινα κοντά του να τον βοηθήσω. Μου έκανε εντύπωση πόσο σχολαστικά πρόσεχε το τυπικό. Μου επεδείκνυε κάτι υποσημειώσεις, κάτι "αόρατους" αστερίσκους. Τίποτα δεν του ξέφευγε! Αγαπημένα του: το Δύναμις στον Τρισάγιο Ύμνο, το αργό "Τη υπερμάχω" στους Χαιρετισμούς, το τροπάριο της Κασσιανής και φυσικά το "Σε τον αναβαλλόμενον το φως ώσπερ ιμάτιον..." της Μεγάλης Παρασκευής. Στις κηδείες το "Μετά των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ", όπως το έψαλλε αργά και εκφραστικά γινόταν το ολόψυχο κατευόδιο, ο τιμητικός και πονεμένος αποχαιρετισμός των κηδευομένων! Η παρουσία του και η φωνή του γέμιζαν τον ναό. 
Τελευταία, μετά και την αναχώρηση της συζύγου για την άλλη ζωή, έσπασε αρκετά! Η ψυχή του δυνατή, αλλά το σώμα κουράστηκε. Ο χρόνος ο παναδαμάτωρ, δεν περνά χωρίς να αφήσει σημάδια φθοράς και κόπωσης. Ποιος μπορεί να του ξεφύγει; Έρχεται για όλους η ώρα που πρέπει να αποχαιρετήσουμε ακόμη και την πιο αγαπημένη μας ασχολία, ακόμη κι αυτό με το οποίο κυριολεκτικά ταυτισθήκαμε. Ο κύριος Δημήτρης μας, με ιδιαίτερη τιμή από τον Μητροπολίτη μας, ολοκλήρωσε σήμερα την σταδιοδρομία του ως ιεροψάλτης. "Άξιος!" φώναξαν όλοι οι εκκλησιαζόμενοι ευγνώμονες για την συνεπέστατη διακονία του. 
Ευτυχώς η ψαλτική μπορεί έστω και ερασιτεχνικά και με άνεση να ασκείται κι έτσι ευελπιστούμε πως θα τον έχουμε κοντά μας όσο χρόνο του χαρίσει ακόμα ο Κύριος.
Σ' ευχαριστούμε, κ.Δημήτρη!
Και λέγω "Χαίρε!" και πάλιν ερώ "Χαίρε!" γιατί σε αξίωσε ο Κύριος τόσα χρόνια να τον ψάλλεις και να Τον δοξολογείς!!!! 

Ο επίσκοπός μας απονέμει στον ιεροψάλτη μας
 το "Χρυσό Σταυρό του αρχιερέως Διονυσίου"



Ο κ.Δημήτρης στη θέση του και σήμερα στο δεξιό αναλόγιο,
μαζί με τον μαθητή και διάδοχό του κ.Βαγγέλη.

*Πόσο όμορφος "χωροχρόνος" είναι η εκκλησία! Ο μικρός ευλογημένος ναός μας χωράει το παρελθόν και το παρόν και το άπειρο και το επέκεινα και το ατελεύτητο!!!!

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον...

Ζούσε κάποτε ο Γιόχαν. Δούλευε στα τρένα. Ήταν κλειδούχος σε μια γέφυρα η οποία κάποιες φορές τη μέρα έπρεπε να ανοίγει για να περνούν τα ψηλά ποταμόπλοια κι ύστερα πάλι να κλείνει για να περνούν με ασφάλεια τα τρένα.
Ο Γιόχαν είχε έναν γιο, τον εφτάχρονο Εμάνουελ. Ήταν το μοναδικό δικό του πρόσωπο σ' αυτόν τον κόσμο. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν από λίγα χρόνια.
Ο Γιόχαν λάτρευε τον Εμάνουελ. Περνούσαν μαζί κάθε στιγμή της ζωής τους. Ο Εμάνουελ έμαθε να ζει στο ρυθμό των τρένων. Τα τρένα ήταν και των δυο η ζωή.
Μια μέρα ο Γιόχαν μπήκε στο μικρό δωμάτιο όπου ήταν το χειριστήριο της γέφυρας. Η γέφυρα ήταν ανοιχτή γιατί μόλις είχε περάσει ένα πλοίο. Πλησίαζε ωστόσο η ώρα που θα περνούσε το μεγάλο επιβατικό τρένο με τους πάνω από πεντακόσιους επιβάτες. Έπρεπε να κατεβάσει τον μοχλό, ώστε να πέσουν τα δυο σκέλη της γέφυρας, να κλείσει, για να περάσει το τρένο που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα. Ο Εμάνουελ έπαιζε έξω κυνηγώντας τη γατούλα του. Ο Γιόχαν κοιτά το ρολόι του. Είναι ακριβώς η ώρα. Πιάνει το μοχλό κι αρχίζει να τον κατεβάζει. Εκείνη τη στιγμή, τη φοβερή στιγμή, βλέπει τον γιο του να σκύβει ακριβώς στο σημείο όπου θα δίπλωνε η γέφυρα. Αν κατεβάσει το μοχλό θα λυώσει το παιδί του. Αν δεν τον κατεβάσει θα σκοτώσει πεντακόσιους ανθρώπους. Περνά αφόρητη οδύνη. Σπαράζει η ψυχή του, διαλύεται... Κατεβάζει το μοχλό... Το τρένο περνά με μεγάλη ταχύτητα. Κάποιοι ελάχιστοι επιβάτες τον χαιρετούν.Είναι άγνωστοι, είναι ξένοιαστοι. Οι πιο πολλοί δεν τον αντιλαμβάνονται. Δεν ξέρουν την ύπαρξή του. Δεν τους ενδιαφέρει. Φυσικά κανείς δεν λέει "ευχαριστώ".
Κι ο Γιόχαν σέρνεται ώς το δίπλωμα της γέφυρας για να βρει το παιδί του ...συντετριμμένο, θυσιασμένο..."



Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν ...
Έτσι μας αγάπησε ο Θεός κι έτσι εμείς τον προσπεράσαμε αδιάφοροι, ξένοι, αγνώμονες...

*Αφορμή μου έδωσε μια αληθινή ιστορία...

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019



Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν 
καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι.

Όποιος θέλει στα χνάρια του Χριστού να βαδίσει,
εαυτόν απαρνείται, τον σταυρόν αυτού αίρει
και πιστά ακολουθεί…
Τον σταυρό του καθένας με δική του απόφαση φτιάχνει
από δυο υλικά που δωρεάν μα και άφθονα βρίσκει.
Πρώτα παίρνει τον πόνο…
Τον δικό του. Αυτόν που το σώμα και τα πάθη γεννούν.
Κι αν ο πόνος ο δικός του δεν φθάνει,
πολύ κοντά του  υπάρχει μία τράπεζα πόνου,
που είναι πάντα, μα πάντα γεμάτη…
Είν΄ ο πόνος του άλλου, του αδελφού, του πλησίον
που είν' ατέλειωτος κι εναγώνια αχθοφόρο ζητεί .
Κι ύστερα παίρνει του Χριστού την Αγάπη,
του Χριστού, που για μας σε Σταυρό μαρτυρίου καρφώθη.
Κι η Αγάπη τον πόνο που μάζεψε τον πυρώνει, τον λυώνει.
Υλικό δυνατό, μα και εύπλαστο τώρα κρατεί.
Κι αν σιωπήσει, θ΄ακούσει του Σοφού Δημιουργού τη φωνή:
«Δούλεψέ το και φτιάξε το δικό σου σταυρό.
Δώσ’ του όποιο ύψος και πλάτος και βάρος θελήσεις.
Μόνο τούτο -σου λέω- θυμήσου:
Πως στο τέρμα αυτής της ζωής
ο σταυρός σου μια σκάλα θα γίνει
κι ως τα ουράνια θα φτάσει
και κλειδί δυνατό που θ’ ανοίξει  για σένα
του κλειστού Παραδείσου την θύρα.
Πάρε Αγάπη πολλή, μα και πόνο και φτιάξε
δυνατό κι αψηλό τον δικό σου σταυρό!».

Σταυρούλα Κουμενίδου


Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Επιτροχάδην

Επειδή το blog μου... έπιασε αράχνες, είπα να περάσω να πω μια καλησπέρα!!!
Και ν' αφήσω δυο-τρεις σκέψεις βιαστικές, επιτροχάδην.
Άκουγα σε μια εκπομπή (60 λεπτά Ελλάδα, μπορεί να ήταν επανάληψη) που έκανε ρεπορταζ στην Κάρπαθο, τον δήμαρχο του νησιού να λέει: "Μας δώρισαν τρία ασθενοφόρα. Εδώ κι ένα χρόνο παλεύουμε να τα εκτελωνίσουμε!!! Αυτή τη στιγμή κυκλοφορεί ένα μισοδιαλυμένο!!!!"
Δεν ξέρω πού μπορεί να κολλήσει ο εκτελωνισμός και να μην ξεκολλάει ένα χρόνο! Σε μίζες; σε αδιαφορία; στη γραφειοκρατία; Ό,τι και νάναι, δεν είναι τραγικό; Πώς θα ξεκολλήσει η Ελλάδα από τον βούρκο και τον λήθαργό της;

Η Όλυμπος στην Κάρπαθο
Όμορφα και γραφικά τα νησιά μας και τα χωριά τους, αλλά χρειάζονται φροντίδα!

Διάβασα και μια ωραία ανάρτηση: Εσύ που ανησυχείς για τον Αμαζόνιο, νοιάσου πρώτα για το παρτέρι της γειτονιάς σου, για τα πλαστικά που χρησιμοποιείς ασυλλόγιστα, για όλα όσα  δεν ανακυκλώνεις, για τον κακό σου εαυτό...κτλ (Το κοινοποίησα στο fb https://www.facebook.com/koumstav). Πράγματι είναι πιο εύκολο να ανησυχούμε και να κοπτόμαστε για κάτι που είναι μακρινό και δεν απαιτεί από μας καμιά θυσία. Το δύσκολο είναι να ξεβολευτούμε, να μπούμε σε διαδικασία προσωπικής αλλαγής, προσπάθειας, φροντίδας. Και μου έρχεται στο νου κάτι που ίσως φανεί εκ πρώτης αναγνώσεως άσχετο, αλλά νομίζω πως είναι καίριο: "Πηγαίνει μια κυρία στον πνευματικό της και του λέει: πάτερ μου, αγαπώ όλο τον κόσμο, να δώσω την ψυχή μου... αλλά δυσκολεύομαι να ανεχθώ τις ιδιοτροπίες του συζύγου μου!" Εδώ σε θέλω! Εκεί που σε πονάει! Όχι γενικά κι αόριστα!!! Επί του πρακτέου!!!
Όχι ότι ο Αμαζόνιος μπορεί να μας είναι αδιάφορος, επειδή τάχα είναι μακριά...Εδώ και χρόνια έχουν μπει τα μεγάλα συμφέροντα και υλοτομούν ασύστολα. Οι πυρκαγιές φέτος ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο για να εξασφαλιστούν εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης προφανώς για την εκτροφή ζώων και για την γεωργία. Παντού συμφέροντα, αλλά τόσο κοντόφθαλμα, τόσο μικροπρόθεσμα! Όταν δεν θα υπάρχει οξυγόνο στην ατμόσφαιρα να δούμε τι θα τον κάνουμε τον πλούτο! Είναι ολοφάνερο πως έχουμε μπει σε τροχιά καταστροφής κι οι φλόγες της κολάσεως γλείφουν κιόλας τα πόδια μας...!


Ο πόνος είναι ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του αυτόχθονος. Αυτός πραγματικά πονάει!!!! Γιατί ο Αμαζόνιος είναι το σπίτι του! Αυτός καίγεται μαζί με το δάσος!


Η πιο τραγική φωτογραφία!!!!!

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

Ζώντας στην Εκκλησία



Είμαι βαπτισμένος-η  Χριστιανός-ή  Ορθόδοξος. Βαπτίσθηκα όταν ήμουν βρέφος. Κάποιοι άλλοι, οι γονείς μου, αποφάσισαν για μένα. Η απόφασή τους ωστόσο δεν είναι δεσμευτική. Η Βάπτιση μου έδωσε τη δυνατότητα να είμαι τέκνον Θεού, υιός-θυγατέρα και κληρονόμος της Βασιλείας Του, αλλά η δική μου βούληση, ο δικός μου πνευματικός αγώνας θα ενεργοποιήσει αυτή τη δυνατότητα. Έλαβα το Άγιο Πνεύμα με το Μυστήριο του Χρίσματος. Σαν σπίθες φωτιάς ενυπάρχουν μέσα μου τα χαρίσματά Του, αλλά οι σπίθες θα γίνουν φλόγα καθαρτική και φωτιστική μόνο αν συνειδητά αγωνιστώ γι' αυτό. Πώς;
Μόνο αν ζω μέσα στην Εκκλησία του Χριστού ως ζωντανό  μέλος της. Όταν εκκλησιάζω τη ζωή μου, την κάθε στιγμή της ζωής μου, την χαρά και τον πόνο μου, την πτώση και την ανόρθωσή μου, την κάθε δυσκολία, το πένθος και τη θλίψη μου. Όταν ζω στον χρόνο, στον τόπο και κυρίως στον τρόπο της Εκκλησίας. Στην Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Εδώ θα βρω την αληθινή τροφή, το ουράνιο μάνα, τον Άρτο της ζωής. Εδώ τον λόγο τον αναγεννητικό και ωφέλιμο, τον ενυπόστατο Λόγο του Θεού που μιλάει στην καρδιά μου και αλλάζει το είναι μου. Εδώ θα βρω τον οδηγό μου, τον πνευματικό μου. Εδώ θα βρω τα αδέλφια μου, τους πνευματικούς μου αδελφούς με τους οποίους μας ενώνει η βαθύτερη και στενότερη εξ αίματος συγγένεια, αυτό το Αίμα του Κυρίου μας. Εδώ θα κλάψω αποθέτοντας το βάρος των αμαρτιών μου και θα λάβω την άφεση σκυμμένος-η κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού μου. Εδώ θα ζητήσουμε ευλογία και ευχή για να ανοίξουμε το σπιτικό μας. Εδώ θα ακουμπήσουμε τα παιδιά μας για να τα ασφαλίσουμε από τους κινδύνους που τα περιζώνουν. Εδώ θα χαρούμε με την αγνότερη χαρά στις πανηγύρεις και τις μεγάλες Εορτές που είναι η απαντοχή της ψυχής μας, τα φιλόξενα πανδοχεία στην μακρά οδό της ζωής μας. Εδώ θα προφυλαχθούμε από τους λύκους των αιρέσεων. Εδώ θα βιώσω ήπια και γλυκά, με πίστη στην αθανασία και ελπίδα αναστάσεως τον θάνατο των δικών μου προσώπων. Εδώ θα προσδοκώ και τον δικό μου θάνατο, όχι ως ένα τέλος οδυνηρό και απεφευκτέο, αλλά ως ένα ποθούμενο πέρασμα-Πάσχα προς την Βασιλεία του Θεού.
Η Εκκλησία είναι η Κιβωτός που μας ασφαλίζει, είναι το λιμάνι που μας διαφυλάσσει, είναι το θεραπευτήριο που εγγυάται την ίασή μας, είναι η μήτρα στην οποία κυοφορούμαστε για να γεννηθούμε στην αιωνιότητα.







Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

Στην Πόλη των πόλεων



Πριν από λίγες ημέρες βρεθήκαμε στην Κωνσταντινούπολη ιδωτικά -όχι με εκδρομικό γκρουπ- και είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε την καθημερινότητα του γειτονικού μας λαού στην μεγαλούπολή του. Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό της σύγκρισης με την δική μας πραγματικότητα, όπως δεν μπορώ και  να διασκεδάσω την πικρία μου για το δικό μας χάλι.
1.Συγκοινωνίες!!!! Απίστευτες!!!! Απίθανες!!!! Εξυπηρετικότατες!!!! Μετρό -υπόγειο και υποθαλάσσιο που ενώνει τις δύο ηπείρους - τραμ επίγειο που διατρέχει όλη την ευρωπαική πλευρά, λεωφορεία άπειρα, καινούργια, πεντακάθαρα και σωστά κλιματιζόμενα, πλοία που χωρούν εκατοντάδες ανθρώπους  και μικρότερα καραβάκια που ενώνουν τις απέναντι ακτές του Βοσπόρου σε πολύ συχνά δρομολόγια, minibus και taxi ων ουκ έστιν αριθμός. Κάναμε τεράστιες διαδρομές, αλλάξαμε πολλές φορές μέσον. Μ' ένα ηλεκτρονικό εισιτήριο που φορτίζεται σε άπειρα σημεία ανεβαίναμε παντού. Καμιά δυσκολία στην μετακίνηση παρά τον υπερπληθυσμό. (18-20.000.000 είναι ο πληθυσμός της Πόλης και περί τα 2.000.000 τουρίστες διακινούνται καθημερινά). Όσοι είναι άνω των 65 μπορούν να κάνουν χρήση των δημοσίων μέσων εντελώς δωρεάν!
Τα έργα υποδομής -δρόμοι, γέφυρες κτλ- είναι ασύλληπτα!
 (Την επομένη της επιστροφής μας χρειάστηκε να πάρω λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη. Ήθελα να βάλω τα κλάματα!!! Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια).
2.Πάρκα!!!!!! Πανέμορφα, καταπράσινα , περιποιημένα, αγαπημένα από τον κόσμο!!!! Και στην Πόλη και σ΄όλον το Βόσπορο, που είναι εκ φύσεως προικισμένος με πολύ πράσινο, είδαμε φροντισμένο πράσινο, στολισμένο με πολύχρωμα παρτέρια σε σχέδια ιδιότροπα φτιαγμένα κυρίως με  μπιγόνιες και κατηφέδες  σε άπειρα χρώματα, πετραδάκια πολύχρωμα κτλ,πλούσιες παιδικές χαρές, όργανα γυμναστικής για κοινή χρήση. Τα πάρκα ήταν γεμάτα κόσμο που έκανε πικ-νικ -ιδίως τα Σαββατοκύριακα. Όταν το βράδυ αποχωρούσε ο κόσμος έβγαιναν αμέσως τα συνεργεία του Δήμου -πολυπρόσωπα- και αποκαθιστούσαν συντομότατα την καθαριότητα των χώρων.
3.Νοσοκομεία!!! Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να τα γνωρίσουμε εξ ανάγκης προσωπικής, αλλά μας ενημέρωσε ο συγγενής μας που μας φιλοξένησε, για την αμεσότητα στην εξυπηρέτηση, την καθαριότητά τους, τον έγκαιρο και αχρημάτιστο προγραμματισμό χειρουργείων. (Μιλάμε για τα δημόσια και δημοτικά νοσοκομεία, όχι για ιδιωτικά).
4.Σεβασμός, ευγένεια και προθυμία των ανθρώπων!!!! Δεν υπήρξε ούτε μία περίπτωση να μπούμε σε μέσο μαζικής μεταφοράς και να μην μας παραχωρήσουν θέση. Δεν υπήρξε ούτε μία φορά να ζητήσουμε μια πληροφορία και να μην "σχιστούν" να μας εξυπηρετήσουν. Γενικότερα ο κόσμος είναι απλός και καθόλου αγχωμένος. Οι φυσιογνωμίες πιο ήρεμες και αγαθές.
Δεν έχω κανένα λόγο να θαυμάζω τους Τούρκους και το κράτος τους! Τα έχουν όμως καταφέρει πολύ καλά! Εμάς μας έχει καταστρέψει, νομίζω, ο απίστευτος ατομισμός μας!
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες.


Όλα τα πρανή στους αυτοκινητόδρομους είναι σαν πίνακες ζωγραφικής!

Ο κόσμος μπορεί να χαρεί τα πάρκα.

Ευφάνταστες διακοσμήσεις!!!



Με τις ταπεινές μπιγόνιες γίνονται πανέμορφα παρτέρια!





Η κτιριακή ανάπτυξη είναι κάπως τρομακτική! Τείνει ωστόσο να σταματήσει λόγω της οικονομικής κρίσης. Υπάρχουν πάνω από 1.000.000 απούλητα διαμερίσματα!

*Υπάρχουν πολλά προβλήματα στην γείτονα, τα οποία φυσικά ούτε αγνοώ, ούτε παραγνωρίζω. Για όσα όμως προανέφερα πραγματικά ζηλεύω! Ίσως επανέλθω με ταξιδιωτικές μου εντυπώσεις σε επόμενη ανάρτηση.