Αναγνώστες

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η δίψα της ειρήνης


Αποτέλεσμα εικόνας για κοντογλου και ειρηνη

    Ο κακόμοιρος ο κόσμος διψά ειρήνη. Μα χωρίς την απομέσα ειρήνη, δεν μπορεί να γίνει ειρήνη εξωτερική.Χωρίς την ψυχική ειρήνη, η πολιτική και κοινωνική ειρήνη είναι ψεύτικη. 
    «Ειρήνην αφίημι υμίν, είπε ο Χριστός στους μαθητές Του κατά το Μυστικό Δείπνο, ειρή­νην την εμήν δίδωμι υμίν. Ου καθώς ο κόσμος δίδωσι, εγώ δίδωμι υμίν». Πρόσεξες για να δης καλά τί λέγει ο Χριστός; 
«Ου καθώς ο κόσμος δίδωσι, εγώ δίδωμι υμίν». «Δεν σας δίνω, λέγει, εγώ την ειρήνη που δίνει ο κόσμος», την ψεύτικη, την οργισμένη ειρήνη, την ανειρή­νευτη ειρήνη, την ειρήνη που στ' αληθινά δεν έχει ολότελα ειρήνη και ησυχία.  
Τέτοια είναι η ειρήνη που μπορεί να κάνη ο κόσμος, οι άνθρωποι, που τρώγονται με τα πάθη τους και που τους κατατρώγει η περηφάνεια, η ματαιοδοξία-φιλαργυρία, η σκληροκαρδία και η απονιά στους άλλους, η μανία της ακολασίας και η επιθυμία της καλοπέρασης. Όλα τούτα τα πάθη είναι οργισμένα και όχι ειρηνικά. Αυτά κάνουνε τους ανθρώπους να μαλώνουνε, να εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, αυτά λιγοστεύουνε την αγάπη, που είναι δα πολύ λίγη ανάμεσά τους, και φέρνουνε την παραζάλη, την έχθρα, «την έριδα» που λέγανε οι αρχαίοι. Με άλλα λόγια, φέρνουνε τη βασιλεία του διαβόλου επί της γης, και όχι τη βασιλεία του Θεού, που είναι η ειρήνη.
    Ο Χριστός μας δίδαξε να λέμε στο «Πάτερ ημών» «ελθέτω η βασιλεία Σου». Μα ποιος πιστεύει στη βασιλεία του Θεού, παρεκτός από κάποιους λίγους, που τους έχει ο κόσμος για τρελούς;
 
    Ωστόσο, αυτός ο παραζαλισμένος κόσμος, ο βουτηγμένος στην αμαρτία, στις ηδονές, και στην ακολασία, αυτός ο κόσμος που πιστεύει μοναχά στον εαυτό του, και που δεν λογαριάζει καθόλου τον Θεό και τον νόμο Του, αποζητά την ειρήνη, θέλει να μείνει ήσυχος για να χαρεί τις αμαρτωλές επιθυμίες του, για να βουτηχθεί ως τον λαιμό μέσα στον μαύρο βούρκο. Δεν πιστεύει στα λόγια του Θεού που λέγεται «Άρχων ειρήνης», και που είπε με το στόμα του προφήτη «Αν ακούσετε τα λόγια μου, θα ήσαστε βλογημένοι και θα ζήσετε καλά. Μα αν δεν τ' ακούσετε αλλά πορευθείτε κατά τα πονηρά θελήματα της καρδιάς σας, θα σας καταφάγει η μάχαιρα». Αυτά τα κοροϊδεύει ο κόσμος, και τα λέγει παραμύθια.
    Και να, που ήρθε ο κόμπος στο χτένι. Η παραζάλη, γίνεται μέρα με τη μέρα χειρότερη. Ο πόθος της απόλαυσης έγινε μιαν άγρια τρέλα στους ανθρώπους, που τσαλαπατάνε ο ένας τον άλλον για να μη χάσουνε τις διάφορες φαρμακερές ηδονές, που ολοένα τις πληθαίνει ο σατανάς με τα πολύπλοκα μηχανήματά του, σαν τον ψαρά που βάζει στ' αγκίστρι του όλο και πιο ορεχτικό δόλωμα, για να τραβήξει τα λαίμαργα τα ψάρια και να τα ψήσει στη φωτιά να τα φάγει. 
 
    Ο μαμωνάς σκέπασε με τις σκοτεινές φτερούγες του τον κόσμο, και τον κουνά σαν νάναι κανένα κόσκινο, και όπως αναταράζεται το σιτάρι, χοροπηδάνε οι άνθρωποι μέσα στο κόσκινό του και δαγκάνει ο ένας τον άλλον, και εξοντώνει ο αδελφός τον αδελφό, λέγοντας: «Ο θάνατός σου, ζωή μου!». 
    Το ίδιο και τα μεγάλα κοπάδια των ανθρώπων, τα λεγόμενα έθνη, βλέπουνε τόνα τάλλο όπως βλέπει ο λύκος το πρόβατο, και λογαριάζει πότε θα μπόρεση να το πνίξη, να πιή το αίμα του, το μεγάλο να φάη το μικρό και τα μεγάλα να φάνε τόνα τάλλο.
    Να, λοιπόν, που αντί να έλθει η βασιλεία του Θεού, που μας είπε ο Χριστός να παρακαλούμε, ήρθε η βασιλεία του σατανά, του όφεως του αρχαίου, που ήτανε πάντα ανθρωποκτόνος, όπως λέγει το Ευαγγέλιο.
Ο διάβολος είναι ο εξουσιαστής απάνω στη διάνοια και στην καρδιά μας, και αυτός χαίρεται για τα έργα που κάνουμε, θέλοντας να βγάλουμε ο ένας το μάτι τ' αλλου­νού. 
    Ανάμεσα στα δολώματα που μας έβαλε, εκείνο που μας τραβά περισσότερο η μυρουδιά του, είναι το πετρέλαιο, αυτό το βρωμόνερο που βγαίνει από την πίσσα της κόλασης, που είναι μαύρο κατοικητήριό του. Και γύρω σ' αυτό το σιχαμερό δόλωμα μαζευτήκανε τα έθνη, μικρά και μεγάλα, και δαγκώνουνται, και σφάζουνται γι' αυτό δίχως έλεος. Και οι άνθρωποι γινήκανε τρελοί από κακία, γεμάτοι υποκρισία, μεγαλομανία, φιληδονία, πιστοί στρατιώτες του διαβόλου. Και μέσα σ' αυτή τη λύσσα που τους έπιασε, θέλουνε ν' απολάψουνε, οι ανόητοι, την Ειρήνη, που είναι δώρο του Θεού, και όχι του διαβόλου.
    Ο Θεός λείπει από τον κόσμο. Πουθενά δεν γίνεται το θέλημά Του. Ο Χριστός, πριν σταυρωθή, γύρισε και είδε την Ιερουσαλήμ, δηλαδή τον κόσμο, δακρυσμένος, και είπε: «Πόσες φορές θέλησα να μαζέψω τα τέκνα σου, σαν την όρνιθα που σκεπάζει με τις φτερούγες της, τα πουλιά της, και δεν θελήσατε: Ιδού αφίεται ο οίκος υμών έρημος». 
    Έρημος οίκος είναι: ο κόσμος σήμερα. Έρημος από ειρήνη. Μέρα-νύχτα στέκεται ανύσταχτο το μάτι της πονηρής ανθρωπότητας. Μέρα-νύχτα δουλεύου­νε οι εφευρέσεις της καταστροφής, τα συμβούλια του θανάτου. Και από τ' άλλο μέρος, οι καταδικασμένοι γλε­ντοκοπούνε, κυλιούνται στην ακολασία, κόλακες και δολοφόνοι, βλάκες και πονηρότατοι, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς τίποτα από την εικόνα του Θεού. Όλοι παίρνουνε, κανένας δεν θέλει να δώση. Και όποιος δίνει, δίνει τον θάνατο. Σε κανένα καλό δεν συμφωνούνε, μα στο κακό, είναι όλοι θερμοί συνεργάτες.
    Η κυρά Επιστήμη, δηλαδή η ανθρώπινη γνώση, αυτή είναι το καινούριο είδωλο που λατρεύουνε οι άνθρωποι. Με τό ΄να χέρι προσφέρνει τα γιατρικά για να μη πεθαίνουμε οι άνθρωποι, και με τ' άλλο βαστά τη μπόμπα και τους φοβερίζει, μέρα-νύχτα. Αυτή η μπόμπα, ο καρπός του δέντρου της Γνώσεως, μόλεψε τον αγέρα, τα νερά, το αίμα των ίδιων των ανθρώπων που την εφεύρανε. Και αφού πρώτα, με πείσμα δαιμονικό, φαρμακώσανε την έμορφη πλάση του Θεού, τώρα φωνάζουνε κείνοι που κατασκευάσανε αυτή την καταραμένη μπόμπα: «Σώσετε την ανθρωπότητα! Σώσετε τον κόσμο! Γενεές γενεών θα πεθαίνουνε από κακές αρρώστιες!». Υποκριτές! Τώρα φωνάζετε, σαν τον Ιούδα που μετάνοιωσε αφού είχε πια σταυρωθεί ο Χριστός, και η μετάνοιά του δεν ωφελούσε πια κανέναν; Καλύτερα να τινάζατε τη γη στον αγέρα μια και καλή, παρά τώρα που φαρμακώσατε τα πάντα, και τα παιδιά μας, και τα εγγόνια μας θα τα θερίζει «σκληρός θάνατος και αργός».
    Άνθρωπε! Καμάρωσε τα κατορθώματά σου. Καμάρωσε το τετραπέρατο μυαλό σου, που καυχιότανε πως θά 'κανε παράδεισο τον κόσμο!

(Από το βιβλίο «Ο Φώτης Κόντογλου στην τρίτη διάστασή του», σελ. 124-127, 
έκδ. Ιερό Κοινόβιο ΟΣΙΟΥ ΝΙ­ΚΟΔΗΜΟΥ, Γουμένισσα 2003).

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα στο κρεβατάκι της εντατικής...



Πόσο μου μοιάζει το κρεβατάκι της εντατικής
μ' εκείνου του Σπηλαίου το παχνί ...

Κι εύχομαι και προσεύχομαι θερμά 
να βρίσκεται εκειδά σιμά η Παναγιά...

Στην αγκαλιά της ο μικρός μας Κωνσταντής
να γεύεται τα μητρικά τα χάδια και τη ζεστασιά...

Και πώς παρακαλώ, να 'ρθουν κοντά του αγγελούδια,
να ξελαφρώσουν με παιχνίδια και τραγούδια
του αγαπημένου βρέφους μας τον πόνο και την μοναξιά...

*Βαθύτατα ευγνώμων και συγκλονισμένη από την "καταιγιστική" περιπέτεια της υγείας του μικρού μας Κωνσταντίνου και την θαυμαστή ως τώρα εξέλιξη... Ευχαριστώ απ΄την καρδιά μου τον Θεό που μας τον χάρισε για μια ακόμη φορά, αλλά  και τους φωτισμένους γιατρούς, τον αδελφό  μας Γιάννη Παπαγιάννη που από το Κάνσας της Αμερικής έκανε διάγνωση, τον κ.Αυξέντιο Καλαγκό που τον χειρούργησε αστραπιαία, τον κ.Γιαννόπουλο στο ΑΧΕΠΑ που παρέλαβε τον μικρό σε οριακή κατάσταση και κυριολεκτικά τον άρπαξε από του Χάρου τα δόντια, όλους όσοι νοιάστηκαν και νοιάζονται ιατρικά αλλά και τους εκατοντάδες φίλους και πνευματικούς αδελφούς που έχουν στήσει εκστρατεία προσευχής. 
Εύχομαι να μας χαρίζει ο νεογέννητος Χριστός ζωή, αλλά την όντως Ζωή, και πολύν πόθο για Εκείνον. 
"Χριστός ετέχθη!", αδελφοί μου!

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Προικοσύμφωνο της Σύρου από το 1671


Ένα απίστευτο ντοκουμέντο από τα αρχεία της Νομαρχίας Κυκλάδων, 
δείγμα του πώς γίνονταν τα προικοσύμφωνα το 17ο αιώνα !


Από τα αρχεία της Νομαρχίας Κυκλάδων το ακόλουθον προικοσύμφωνον.
Εν έτει 1671 μηνί Ιανουαρίω ημέρα δεκάτη εν Σύρω.
Eν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της Κοκκίνης, προστάτιδος της νήσου Σύρου,
Προκοσύμφωνον της πρώτης μας κόρης και της θυγατρός του Κωστάκη και της Σμαράγδας και της μακαρίτισσας της γυναικός μου Πιπινίτσας ήτις θα πάρη νόμιμον σύζυγον τον Ντεμογιαννάκη του Κωνσταντάκη της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.
Και εγώ και η μακαρίτισσα η γυναίκα μου Πιπινίτσα δίδομεν την συγκατάθεσίν μας εις το να πάρη η κόρη μας Κατή, νόμιμον σύζυγον και να τον έχη να τον νέμεται μέρα νύκτα, τον Ντεμογιαννάκη Μανωλάκην του Κωνσταντάκη και της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.
Εν πρώτοις δίδομεν από τα φύλλα της καρδιάς μας την ευχήν να τρισευτυχήσουν και να πολυχρονίσουν.
Δεύτερον δε τέσσαρα εικονίσματα το πρώτον εις ξύλον δυνατόν και χονδρόν δύο δάκτυλα και τα άλλας εις αχιβάδα.
Τρία υποκάμισα τα δύο μικρά και το ένα μεγάλο, δύο μικρά αποκατινά (εσώβρακα)παστρικά, ατρύπητα και ολόγερα.
Δύο μισοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα.
Ενάμισυ ζευγάρι κάλτσες εως ότου να γίνη ο γάμος έχη καιρόν να πλέξη και την άλλη για να γίνουν δύο ζευγάρια.
Ένα φουστάνι από τσίτι ριγωτό, άλλο ένα από σακονέτα της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου.
Ενα μανδύλι του λαγιού και δύο μανδοσαλάμια
Μια φασκιά για τα καλορίζικα
Δύο ζεύγη παπούτσια το ένα μπαλωμένο
Σαράντα πήχες βρακοζώνα και μετά τον θάνατο του παπού μας άλλη τόση.
Του γαμβρού μια σκούφια να την φορή βραδιά παρά βραδιά δια να μη του τρυπήση γρήγορα.
Δύο τσουκάλια κάστρινα της καραίτισσας της γιαγιάς μου
Δύο φλιτζάνια του καφέ χωματίνια.
Το αμελέτητο με δύο χέρια νεροπαστρικό και άπιαστο (Ελπιζω να καταλαβατε τι ειναι αυτο!!! Χρηστινα)
Τρεις βελόνες της κάλτσας.
Ένα ζάρφι χωματένιο
Ένα στρώμα μπαλωμένο της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου από φύλλα καλαμόφυλλα.
Ένα λύχνο χωματένιο και άλλον έναν από ντενεκέ
Ένα κλειδί
Μια ψυράγγα (χωράφι) ίθα με μιά παλέστρα του γαϊδάρου
Τρία ρεάλια, πέντε παράδες και επτά άσπρα.
Κοντά με όλα αυτά που τους κάμαμεν τους νοικοκυραίους της Σύρου την μίαν κάμαραν του σπιτικού που καθούμαστε και άμα πεθάνω εγώ και ο παππούς της Κατής όλο το σπίτι.
Ακόμη δε και αυτά 2 κόττες ένα πετεινό, είκοσι αυγά, ένα κόσκινο, μία μπιρμπιτσέλια σπητίσια μακαρόνια, και αν προφθάσουμεν θα κάνουμε άλλα τόσα.
Δέκα οκάδες ελιές και πέντε οκάδες χαμάδα, 2 βάζα κάπαρι, δύο ντουζίνες χήνους, σαράντα κοπόνια κρομμύδια όλα αυτά να τα κάμουν θάλασσα να τρών και να πίνουν όλο το οκταήμερο γαμβρός και νύμφη και όλο το συμπεθεριό και οι πιό κοντά γειτόνοι.
Εις τον γαμβρόν, την Κατή με τα ούλα της.
Ο πενθερός
Κωνσταντάκης της Σμαράγδας
Εν Σύρω τη 10 Ιανουαρίου 1671

Τα προικιά μεταφέρονται


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Καλό μήνα!!!

Μας αποχαιρέτησε ο Νοέμβρης μ' ένα έξοχο σκηνικό, μια υπέροχη εναλλαγή.
Το πρωινό ντύσιμο της φύσης κατάλευκο και περίτεχνο...


Η Αγία Παρασκευή μας, νύφη πανέμορφη...


Το δειλινό, πορφυρόχρωμο, διέγραφε πεντακάθαρα τον ορεινό όγκο του Ολύμπου...


Ο Δεκέμβρης μπήκε ηλιόλουστος, αλλά "φαρμακερός" ως προς το ψύχος.
Εύχομαι να είναι γλυκύς ως προς τα καιρικά φαινόμενα, 
ησύχιος ως προς τα δημοσίως τεκταινόμενα εντός και εκτός της πατρίδας μας
και για τον καθένα μας προσωπικά ένα ωραίο στάδιο πνευματικού αγώνα 
ενόψει της πανευφρόσυνης εορτής των Χριστουγέννων!
Καλό μήνα!


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Έτι έν σοι λείπει....

   


    Πάντα με προβλημάτιζε αυτή η προτροπή του Κυρίου. Θα την ακούσουμε αύριο πάλι στο ευαγγέλιο. Διαβάζω σε μια ομιλία του Μεγάλου Βασιλείου πάνω σ'αυτή την περικοπή:
   Όσον ουν πλεονάζεις τω πλούτω, τοσούτον ελλείπεις τη αγάπη. Ει γαρ ημφίεσας γυμνόν, ει έδωκας πεινώντι τον άρτον σου, ει η θύρα σου ανέωκτο παντί ξένω, ει εγένου πατήρ ορφανών, ει παντί συνέπασχες αδυνάτω, υπέρ ποίων αν νυν ελυπήθης χρημάτων;

"Ώστε ο αγαπών τον πλησίον ως εαυτόν ουδέν περισσότερον κέκτηται του πλησίον, αλλά μην φαίνη (ο ερωτών τον Κύριον νέος) έχων κτήματα πολλά. Πόθεν ταύτα; ή δήλον ότι την οικείαν απόλαυσιν προτιμοτέραν της των πολλών παραμυθίας ποιούμενος.
Τι χρήση τω πλούτω; Εσθήτι πολυτιμήτω περιβαλείς σεαυτόν; Ουκούν δύο μεν σοι πηχών χιτωνίσκος αρκέσει, ενός δε ιματίου περιβολή πάσαν  των ενδυμάτων εκπληρώσει την χρείαν. Αλλ' εις τροφήν καταχρήση τω πλούτω; Εις άρτος ικανός αναπληρώσαι γαστέρα.
Πλην αλλά παράδοξον ίσως φανείται σοι ό μέλλω λέγειν, παντός δε εστίν αληθέστερον. Σκορπιζόμενος ο πλούτος, καθ'όν ο Κύριος υποτίθεται τρόπον, πέφυκε παραμένειν, συνεχόμενος δε αλλοτριούσθαι. Εάν φυλάσσης, ουχ έξεις. Εάν σκορπίσεις, ουκ απολείς"...

* (Ώστε αυτός που αγαπά τον πλησίον όσο τον εαυτό του, δεν κατέχει τίποτα περισσότερο από τον πησίον. Αλλά φαίνεται πως ο ερωτών τον Κύριο νέος είχε κτήματα πολλά  Από πού προέκευψαν αυτά; Δεν είναι φανερό ότι προτιμούσε τη δική του απόλαυση από την παρηγορία πολλών αδελφών του; 
   Όσο λοιπόν σου περισσεύει ο πλούτος, τόσο υστερείς στην αγάπη. Αν είχες ντύσει τον γυμνό, αν είχες δώσει στον πεινασμένο το ψωμί σου, ή αν η θύρα σου ήταν ανοιχτή σε κάθε ξένο, αν είχες γίνει πατέρας ορφανών, αν είχες συμπονέσει  τον αδύναμο, τώρα για ποια χρήματα θα λυπόσουν;
   Για ποιο σκοπό χρησιμοποιείς τον πλούτο σου; Θα ντύσεις τον εαυτό σου με πολυτελές ένδυμα;
Λοιπόν ένας χιτώνας από δυο πήχεις ύφασμα κι ένα ιμάτιο θα καλύψει την ανάγκη σου για ένδυση.
Στην τροφή θα δαπανήσεις τον πλούτο; Ένα ψωμί είναι αρκετό να γεμίσει την κοιλιά σου.
   Ίσως φανεί παράδοξο αυτό που θα σου πω, αλλά είναι το πιο αληθινό απ' όλα: Όταν σκορπίζεται ο πλούτος, με τον τρόπο που ο Κύριος μας προτρέπει, τότε παραμένει, κι όταν τον κρατάμε σφιχτά, τότε τον χάνουμε. Αν τον φυλάγεις, δεν θα τον έχεις. Αν τον σκορπίζεις (φιλανθρώπως)δεν θα τον χάσεις"...)

    Και άλλα πολλά θαυμάσια γράφει ο Μέγας Βασίλειος στην ομιλία του Προς τους πλουτούντας και βέβαια μπορεί να τα γράφει και να μας τα φωνάζει αιώνες τώρα γιατί ο ίδιος πλουσιότατος ων άκουσε την προτροπή του Κυρίου, "ξεφορτώθηκε" το βάρος του πλούτου του με τον τρόπο που ο Κύριος μας προτείνει και Τον ακολούθησε χαίρων, πανάλαφρος, αποφασισμένος να κερδίσει την αιώνια ζωή μ' ένα τριμμένο ράσο και λιγοστά βιβλία.
   Και μου έρχεται η εξής εικόνα στο νου (κάπου την διάβασα):
   "Είμαστε όλοι οι άνθρωποι μπροστά σε μια θάλασσα κι απέναντι στο βάθος υπάρχει μια πολυπόθητη στεριά στην οποία θέλουμε να φτάσουμε με κάθε θυσία. Ένας τρόπος υπάρχει, να κολυμπήσουμε. Μπαίνουμε λοιπόν στο νερό. Άλλοι κουβαλούν μαζί τους μπόγους και βαλίτσες. Αρχίζουν να βυθίζονται. Τους φωνάζουν οι πιο έμπειροι: "Πετάξτε από πάνω σας τα βάρη και κολυμπήστε". Μερικοί, πολύ λίγοι, ακούν την προτροπή, ξελαφρώνουν και κολυμπούν με δύναμη και ευκολία. Άλλοι σφίγγουν επάνω τους τα φορτία τους, μη τυχόν τους ξεφύγουν, αλλά βαρυφορτωμένοι καθώς είναι βυθίζονται και χάνονται στα νερά. Άλλοι ξεκινούν το δύσκολο αυτό πέρασμα με χέρια άδεια και κολυμπούν και φτάνουν εύκολα στην ποθητή στεριά και κάποιοι, ελάχιστοι, σχεδόν πετούν και φτάνουν".
   Σκέφτομαι επίσης πως αν είχαμε ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Κυρίου, δεν θα είχε φτάσει η κοινωνία μας στο οικονομικό αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, αποτέλεσμα της καπιταλιστικής πλεονεξίας και αχορτασιάς, του σφιχταγκαλιάσματος με τον πλούτο.
   Αποδεικνύεται έτσι στις μέρες μας περίτρανα η αλήθεια και η πιστότητα κάθε λόγου του Κυρίου μας.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Φθινοπωρινές πινελιές στη γειτονιά μου

Μια βόλτα με τον μικρούλη μας στο καρότσι μου έδωσε μια καλή αφορμή για φωτογράφιση της γειτονιάς μας. Πόση ομορφιά μας χαρίζει η φύση αυτή την εποχή!



 Η πορφυροβυσσινιά αμπέλοψη πάνω στην γκριζοπράσινη αριζόνα: 
το τέλειο χρωματικό contrast στην περίφραξη του γείτονά μας!!



Ο φοίνικας είναι πάντοτε πράσινος, όπως κι οι πικροδάφνες, 
για να χαρίζουν στη γειτόνισσά τους 
(δεν ξέρω τι ακριβώς δέντρο είναι) τη χαρά της διαφορετικότητας!!


Οι ροδιές στη σειρά, πήραν να χρυσίζουν κι όσα ρόδια απόμειναν ατρύγητα
 μοιάζουν με μικρές χάντρες κεντημένες πάνω στο ύφασμα.


Το δάσος που φύτεψε, πότισε κι ανάστησε ο κυρ-Βαγγέλης, καθαρό και φιλόξενο
 δεν θυμίζει χρωματικά καθόλου το φθινόπωρο.


Μια χρυσή λεύκα ορθώνει το ανάστημά της πίσω από τις πικροδάφνες!



Η ρεματιά της Αγίας Παρασκευής ντύνεται σιγά-σιγά τη φθινοπωρινή στολή της.


Το εκκλησάκι μας έρημο πια, χωρίς ψαλμουδιές, θα νοσταλγεί τη ζωντάνια του καλοκαιριού!


Τα πλατάνια ρίχνουν αθρόα το κατάξερο πια φύλλωμά τους. 
Σαν γιγάντια χέρια τα γυμνά  κλαδιά συμπλέκονται αδελφικά!


Το πέτρινο εικονοστάσι της Αγίας μας ομορφαίνουν τα χρυσάνθεμα!


Μια ζωγραφιά του παραδείσου!


 Πάνω από την είσοδο στον αυλόγυρο απεικονίζεται 
"η πορεία του κόσμου προς την ολοκλήρωση
μέσα στο σχέδιο του Θεού".


Το αναρριχώμενο σβαρτς έχει πάρει χιλιάδες αποχρώσεις, από κίτρινο και ροζ ως βυσσινί, μπορντό και σκούρο πράσινο και καφέ. Σαν μάτια και ρουθούνια κάποιου τέρατος φαντάζουν τα ανοίγματα των παραθυριών στην πρόσοψη του σπιτιού μας.
Σε λίγες μέρες, μόλις φυσήξει, όλο αυτό το πολύχρωμο θαύμα θα διαλυθεί! Κι εγώ με μια σκούπα στο χέρι θα σαρώνω "αδιαμαρτύρητα"* -ως "ολίγον ποιήτρια και όχι ως απλή οδοκαθαρίστρια"- αυλές και μπαλκόνια και δρόμους...!!!!
Καλό χειμώνα, φίλοι μου!

*Κάποτε κάποιος ποιητής συνεπαρμένος απήγγελλε στίχους για την ομορφιά και τα χρώματα του φθινοπώρου. Κι ένας οδοκαθαριστής του φώναξε: "΄Ασε τα ποιήματα και πιάσε καμιά σκούπα, να δεις πού βρίσκεται η αληθινή ομορφιά!!!!"

Προσκυνήματος Μονής Οσίου Νικάνορος συνέχεια


Μερικές φωτογραφίες από το εσωτερικό της Μονής Οσίου Νικάνορα, όπου ισχύει το άβατον για τις γυναίκες σύμφωνα με την διαθήκη του Οσίου, την οποία άγρευσα στο διαδίκτυο:

Η Διαθήκη του Οσίου Νικάνορος
α. Να ζείτε κοινοβιακά και να μην έχετε δικά σας-ξεχωριστά πράγματα.
β. Να αγαπάτε πρώτα-πρώτα τον Θεό.
γ. Να έχετε αγάπη, επίσης, αναμεταξύ σας και να είστε μονοιασμένοι.
δ. Να έχετε υπομονή και ταπείνωση.
ε. Να τηρείτε με ακρίβεια την παράδοση των Αγίων Πατέρων, όσα έγραψαν για την Πίστη και την ενάρετη διαγωγή, αλλά και όσα ορίζει το τυπικόν του Αγίου Σάββα περί εκκλησιαστικής τάξεως και αρετής.
στ. Ποτέ να μη δεχθείτε γυναίκα στο Μοναστήρι είτε καλογριά είναι, είτε κοσμική ή μητέρα Βασιλέως ή Βασίλισσα. Ούτε παιδί αμούστακο και αγένειο να δεχθείτε.
ζ. Ποτέ να μη χειροτονήσετε ανάξιο Διάκονο ή Ιε­ρέα. Γιατί τίποτε άλλο δεν παροργίζει τον Θεό τόσον, όσον ο ανάξιος Ιερεύς. Εάν δεν υπάρχει κανένας άξιος να γίνει Ηγούμενος από το ίδιο Μοναστήρι, να πάτε και να ερευνήσετε, για να βρείτε εις το Μοναστήρι του Βαρλαάμ. Εάν πάλιν δεν υπάρχει ούτε εκεί, πηγαίνετε στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, στη Σκήτη της Βέροιας ή στο Μοναστήρι του αδελφού μου και συνασκητού Διονυσίου και ζητήσατε μετά πολλών δακρύων και δεήσεων κανένα άξιον αδελφό, για να προχειρίσετε Ηγούμενο.
η. Εάν, τέλος, δεν ευρεθεί ούτε εκεί, ας γίνει από την Αδελφότητα. Αρκεί να είναι ευλαβής και σώφρων και άξιος ιερεύς.
θ. Να μην επιτρέπετε σε κανέναν από σας τους Μοναχούς να πηγαίνει στα πανηγύρια των κοσμικών, διό­τι ο θείος νόμος προστάζει «Αββάς εις λιτήν κοσμικού καθίσας, ως νεκρόν λογίζεται αυτόν ο Θεός».
ι. Αργός να μη κάθεται ποτέ κανένας σας, αλλά ή θα προσεύχεται στο κελί του ή θα αναγιγνώσκει τάς θεόπνευστους Γραφάς ή θα εργάζεται άλλος στο αμπέ­λι, άλλος στον κήπο και άλλος σε οποιαδήποτε άλλη εργασία, διότι ο Απόστολος Παύλος λέγει «Ο μη εργα­ζόμενος μηδέ εσθιέτω».
ία. Ποτέ κανείς, αγαπητά μου παιδιά, να μη έχει δικό του κομπόδεμα, χωριστά από τον Ηγούμενο, μήτε να κρατάτε κακία ο ένας στον άλλον. Ούτε, επίσης, να κατηγορείτε ο ένας τον άλλον και να έχετε έχθρα ανα­μεταξύ σας.
ιβ. Ούτε να σηκώνετε χέρι ο ένας κατά του αλλού. Να σας διακρίνει πάντοτε αγάπη, υπομονή και ταπεί­νωση.
ιγ. Εάν δε κάποιος δεν θέλει να φύλαξη αυτές τις συμβουλές μου, ας διωχθεί από το Μοναστήρι. Γιατί αυτός μοιάζει με το ψωριασμένο πρόβατο και, αν παραμείνει, υπάρχει κίνδυνος να μολευτούν και τα υπόλοιπα λογικά πρόβατα της μάνδρας του Χριστού.
ιδ. Εάν, καμιά φορά, συμβεί και σκανδαλισθεί ο έ­νας με τον άλλον, ας συμφιλιώνονται, προτού να βασιλεύσει ο Ήλιος. Γιατί, αλλιώς, ευρίσκει έδαφος ο διάβο­λος και τους οδηγεί σε μεγαλύτερα αμαρτήματα.
ιέ. Οι Γέροντες και προχωρημένοι στην αρετή και την πρακτική άσκηση να συμβουλεύετε και να καθοδηγείτε όσους είναι ακόμη άπειροι και νέοι. Οι νεώτεροι, πάλιν, να υποτάσσεσθε στους πρεσβυτέρους και να ακούτε με προσοχή και αγάπη τις συμβουλές των.
ιστ. Εάν βάλετε καλά στο μυαλό σας όλα, όσα σας είπα προφορικά και όσα γράφω στη διαθήκη μου και τα τηρήσετε, θα αξιωθείτε να μπείτε στην Ουράνιο Βασι­λεία, για να ευφραίνεστε πάντοτε με όλους τους Δικαίους. Εάν όμως δεν τα φυλάξετε, ο μισθός της παρακοής σας θα είναι «ή αιώνια Κόλασης»!
Πριν την Κοίμησή του (στις 7 Αυγούστου του έτους 1594 μ.Χ.) ο Όσιος, αφού κοινώνησε των Αχράντων Μυ­στηρίων, τους είπε τα εξής παρηγορητικά λόγια:
- «Ήρθε ή ώρα, τέκνα μου, να πηγαίνω προς τον ποθούμενο Δεσπότη μου! Σεις αγωνισθείτε με όλη τη δύναμη σας να ευαρεστήσετε ενώπιον του Θεού και Αυτός θα σας προστατεύει πάντοτε και θα σας χαρίζει την ψυχική και τη σωματική σας υγεία! Σ' Αυτόν στηρίξτε όλες τις ελπίδες σας! και μη λυπήστε, διότι σας αποχωρίζομαι σωματικώς. Πνευματικώς θα είμαι πάντοτε μαζί σας! Εάν δε εύρω παρρησία στον Δεσπότη Χριστόν εγώ ο ανάξιος, θα μεσιτεύω πάντοτε για τη σωτηρία σας!»




Εξωτερική άποψη της Μονής του Οσίου Νικάνορα


Η είσοδος στην αυλή της Μονής-Όλα τα κτίρια πετρόκτιστα.


Ο τάφος του Οσίου πίσω από την κόγχη του ιερού του Καθολικού



Εξωτερικές τοιχογραφίες στο Καθολικό


Η εσωτερική αυλή της Μονής


Η είσοδος στο Καθολικό με το τάλαντο έτοιμο προς κρούσιν!


 Το Μετόχι του Αγίου Δημητρίου, όπως φαίνεται από ψηλά, από την Μονή.


Ο Αλιάκμονας και το Μετόχι από τον εξώστη της Μονής. Μαγευτική η θέα!


Άλλη μία για να χορτάσουμε ομορφιά!!!!!

Ευχαριστώ πολύ τον συμπέθερό μου και συνεκδρομέα Κώστα Σιδηρόπουλο που μου έστειλε τις φωτογραφίες.