Αναγνώστες

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Προσήλθεν αυτώ γονυπετών...

Ευαγγέλιον Κυριακής Ι΄Ματθαίου (Ματθ.ιζ΄14-23)

«Προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. Καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα».


Πίστη λίγη, ελάχιστη,
όση ο κόκκος του σιναπιού,
για να μετακινήσω ένα βουνό!
Και δεν την έχω....

Προσευχή, που νάχει πόνο,
νάχει κεντήματα ψυχής,
και να ψηλοπετά!
Και δεν την έχω...

Νηστεία, που νάχει στέρηση,
και λίγη πείνα
και οδύνη!
Κι όσο μπορώ την αποφεύγω...

Σ' αυτή την άπιστη τη γενεά, τη διεστραμμένη,
όπου ανήκω χρονικά και οντολογικά,
έχω μια μόνη τελευταία ελπίδα!

Να βρω τον Κύριο, γονυπετούσα
και της ψυχής μου να ζητήσω ίαση!
"Κύριε, ελέησέ με,
εμέ που πίπτω στο ύδωρ και στο πυρ
και κακώς πάσχω!
Ότι ουδείς άλλος θεραπεύσαι με ηδυνήθη..." (Σ.Κ.)



Υμνολογία της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου


Το οκτάηχο δοξαστικό της εορτής
Δόξα… Καὶ νῦν… Ἦχος α’
«Θεαρχίῳ νεύματι, πάντοθεν οἱ θεοφόροι Ἀπόστολοι, ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι».
Αφού με θεαρχικό νεύμα από τα πέρατα της γης μεταφέρθηκαν οι θεοφόροι Απόστολοι μετέωροι πάνω σε νέφη
Ἦχος πλ. α’
«Καταλαβόντες τὸ πανάχραντον, καὶ ζωαρχικόν σου σκῆνος, ἐξόχως ἠσπάζοντο».
Αγκάλιασαν το πανάχραντο σκήνωμά σου, που έγινε η αρχή της ζωής, και το κατησπάζοντο.
Ἦχος β’
«Αἱ δὲ ὑπέρτατοι τῶν οὐρανῶν Δυνάμεις, σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι».
Και οι υπέρτατες ουράνιες Δυνάμεις αφού ακολούθησαν τον Κύριο και Δεσπότη τους
Ἦχος πλ. β’
«Τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα προπέμπουσι, τῷ δέει κρατούμεναι, ὑπερκοσμίως δὲ προῴχοντο, καὶ ἀοράτως ἐβόων, ταῖς ἀνωτέραις ταξιαρχίαις· ἰδοὺ ἡ παντάνασσα θεόπαις παραγέγονεν».
Συγκλονισμένες από τρόμο ξεπροβοδούν το σώμα αυτό, που έγινε δοχείο του Θεού κι έμεινε πεντακάθαρο, και υπερκόσμια προχωρούν αόρατα και κράζουν ανήκουστα για μας στις ουράνιες ταξιαρχίες των αγγέλων: Ιδού έφθασε στον ουρανό η Παντοβασίλισσα, η κόρη του Θεού.
Ἦχος γ’
«Ἄρατε πύλας, καὶ ταύτην ὑπερκοσμίως ὑποδέξασθε, τὴν τοῦ ἀενάου φωτὸς Μητέρα».
Ανοίξτε τις ουράνιες θύρες και υποδεχθείτε αυτήν, την Μητέρα του αιωνίου φωτός
Ἦχος βαρὺς
«Διὰ ταύτης γὰρ ἡ παγγενὴς τῶν βροτῶν σωτηρία γέγονεν, ᾗ ἀτενίζειν οὐκ ἰσχύομεν, καὶ ταύτῃ ἄξιον γέρας ἀπονέμειν ἀδύνατο».
Γιατί η σωτηρία όλου του γένους των βροτών συντελέσθηκε δι’ αυτής και δεν έχουμε την δύναμη ούτε να την ατενίσουμε, αλλά ούτε και να της απονείμουμε αντάξιο έπαινο.
Ἦχος δ’
«Ταύτης γὰρ τὸ ὑπερβάλλον, ὑπερέχει πᾶσαν ἔννοιαν».
Διότι είναι τόσο ξεχωριστή κι ανώτερη, που ο νους μας δεν μπορεί να το συλλάβει.
Ἦχος πλ. δ’
«Διὸ ἄχραντε Θεοτόκε, ἀεὶ σὺν ζωηφόρῳ Βασιλεῖ, καὶ τόκῳ ζῶσα, πρέσβευε διηνεκῶς, περιφρουρῆσαι καὶ σῶσαι, ἀπὸ πάσης προσβολῆς ἐναντίας τὴν νεολαίαν σου· τὴν γὰρ σὴν προστασίαν κεκτήμεθα».
Γι΄αυτό άχραντε Θεοτόκε, τώρα που θα είσαι μαζί μ’ Αυτόν που έτεκες, τον ζωηφόρο βασιλιά, πρέσβευε ασταμάτητα να περιφρουρεί και να σώζει τη νεολαία σου από κάθε ενάντια προσβολή. Γιατί τη δική σου προστασία έχουμε
Ἦχος α’
«Εἰς τοὺς αἰῶνας, ἀγλαοφανῶς μακαρίζοντες».
Και στους αιώνες λαμπρά σε μακαρίζουμε.

Δόξα… Καὶ νῦν… Ἦχος δ’
«Ὅτε ἐξεδήμησας Θεοτόκε Παρθένε, πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα ἀφράστως, παρῆν Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, καὶ πρῶτος, Ἱεράρχης, Πέτρος τε ἡ τιμιωτάτη κορυφαία τῶν θεολόγων ἀκρότης, καὶ σύμπας ὁ θεῖος τῶν Ἀποστόλων χορός, ἐκφαντορικαῖς θεολογίαις ὑμνολογοῦντες, τὸ θεῖον καὶ ἐξαίσιον, τῆς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ οἰκονομίας μυστήριον, καὶ τὸ ζωαρχικόν, καὶ θεοδόχον σου σῶμα κηδεύσαντες, ἔχαιρον πανύμνητε. Ὕπερθεν δὲ αἱ πανάγιαι καὶ πρεσβύταται τῶν Ἀγγέλων Δυνάμεις, τὸ θαῦμα ἐκπληττόμεναι, κεκυφυῖαι ἀλλήλαις ἔλεγον· Ἄρατε ὑμῶν τὰς πύλας, καὶ ὑποδέξασθε τὴν τεκοῦσαν, τὸν οὐρανοῦ καὶ γῆς Ποιητήν, δοξολογίαις τε ἀνυμνήσωμεν, τὸ σεπτὸν καὶ ἅγιον σῶμα, τὸ χωρῆσαν τὸν ἡμῖν ἀθεώρητον καὶ Κύριον. Διόπερ καὶ ἡμεῖς τὴν μνήμην σου ἑορτάζοντες, ἐκβοῶμέν σοι· Πανύμνητε, Χριστιανῶν τὸ κέρας ὕψωσον, καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Όταν αναχώρησες απ’ αυτόν τον κόσμο, Θεοτόκε Παρθένε, για να βρεθείς κοντά σ’ Αυτόν που εγέννησες με τρόπο απερίγραπτο κι αφανέρωτο, ήσαν παρόντες ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο πρώτος ιεράρχης, ο Πέτρος, ο κορυφαίος κι ανώτερος όλων των θεολόγων, κι όλη η θεϊκή χορεία των Αποστόλων, κι όλοι αυτοί υμνολογούσαν εκφράζοντας θεολογικά το θεϊκό και εξαίσιο μυστήριο της οικονομίας του Χριστού, του Θεού, κι ενώ εκήδευαν το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα σου, χαίρονταν, πανύμνητε! Κι από ψηλά οι πανάγιες αγγελικές Δυνάμεις, έκπληκτες από το θαύμα, έσκυβαν κι έλεγαν μεταξύ τους: Ανοίξτε τις θύρες και υποδεχθείτε αυτήν που γέννησε τον Ποιητή του ουρανού και της γης. Κι ας ανυμνήσουμε με δοξολογίες αυτό το σεπτό και άγιο σώμα που χώρεσε τον Κύριο που ήταν για μας αθώρητος. Γι’ αυτό κι εμείς εορτάζοντας την μνήμη σου δυνατά σου ψάλλουμε: Πανύμνητε, ύψωσε των Χριστιανών την δύναμη και σώσε τις ψυχές μας.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’
«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Στη Γέννα σου διαφύλαξες την παρθενία και στην Κοίμησή σου δεν εγκατέλειψες τον κόσμο, Θεοτόκε. Μετέστης ολόσωμη προς την ζωή, γιατί εσυ είσαι η μητέρα της ζωής και με τις πρεσβείες σου λυτρώνεις από τον θάνατο τις ψυχές μας.

«Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου, οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται, καὶ Ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δὲ εὐφραίνεται, ᾠδὴν σοι ἐξόδιον προσφωνοῦσα τῇ Μητρί, τοῦ τῶν ὅλων δεσπόζοντος, ἀπειρόγαμε, Παναγία Παρθένε, ἡ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ῥυσαμένη, προγονικῆς ἀποφάσεως».

Στην ένδοξη Κοίμησή σου οι ουρανοί αγάλλονται και τα στρατεύματα των Αγγέλων υπερβολικά χαίρονται κι όλη η γη ευφραίνεται καθώς σου ψάλλει την εξόδια ωδή σε σένα, την Μητέρα του Δεσπότη των όλων, Παναγία Παρθένε, που δεν εγνώρισες τον γάμο, κι έσωσες το γένος των ανθρώπων από την προγονική απόφαση (την δίκαιη τιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα).

«Ἐκ περάτων συνέδραμον, Ἀποστόλων οἱ πρόκριτοι, θεαρχίῳ, νεύματι τοῦ κηδεῦσαί σε, καὶ ἀπὸ γῆς αἰρομένην σε, πρὸς ὕψος θεώμενοι, τὴν φωνὴν τοῦ Γαβριήλ, ἐν χαρᾷ ἀνεβόων σοι· Χαῖρε ὄχημα, τῆς Θεότητος ὅλης, χαῖρε μόνη, τὰ ἐπίγεια τοῖς ἄνω, τῷ τοκετῷ σου συνάψασα».

Από τα πέρατα του κόσμου συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι των Αποστόλων με νεύμα θεϊκό για να σε κηδεύσουν και καθώς σε έβλεπαν να σηκώνεσαι ψηλά στα ουράνια, με χαρά σου απήγγελαν τα λόγια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ: Χαίρε σύ που έγινες όχημα όλης της Θεότητας, χαίρε συ που μόνη με την γέννα σου ένωσες τα επίγεια με τα ουράνια.

«Τὴν ζωὴν ἡ κυήσασα, πρὸς ζωὴν μεταβέβηκας, τῇ σεπτῇ Κοιμήσει σου τὴν ἀθάνατον, δορυφορούντων Ἀγγέλων σοι, Ἀρχῶν καὶ Δυνάμεων, Ἀποστόλων Προφητῶν, καὶ ἁπάσης τῆς κτίσεως, δεχομένου τε, ἀκηράτοις παλάμαις τοῦ Υἱοῦ σου, τὴν ἀμώμητον ψυχήν σου, Παρθενομῆτορ Θεόνυμφε».

Συ που κυοφόρησες την Ζωή μετέβης με την σεπτή σου Κοίμηση προς την ζωή την αθάνατη, ενώ σε περιέβαλλαν και σε συνόδευαν οι Άγγελοι, οι Αρχές, οι Δυνάμεις, οι Απόστολοι, οι Προφήτες και όλη η κτίση και υποδεχόταν ο Υιός σου στα άχραντα χέρια Του την πεντακάθαρη ψυχή σου, Μητέρα και Παρθένε, Νύμφη του Θεού.

Από την ιστοσελίδα Άγιος Πατροκοσμάς που μπορείτε να βρείτε εδώ!

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ένα ακόμη "δυνατό" χειρουργείο....

Ο γιατρός αδελφός μου λέει συχνά: η υγεία είναι σιωπηλή και περνάει απαρατήρητη, η ασθένεια είναι "ανακατώστρα" και "σαματατζού"- οι δυο αυτές λέξεις είναι δικές μου, εκείνος είναι πιο κόσμιος!!!
Στο εξαιτίας ιατρικών προβλημάτων ανακάτεμα της ζωής μου έλαβε χώραν ένα ακόμη οξύ επεισόδιο, ένα ακόμη "δυνατό" χειρουργείο!!! (αναθεώρηση αρθροπλαστικής)
Αλλά τι να πω..., πώς να μην καταθέσω συγκινημένη και ευγνώμων στο Θεό, στην Παναγία, στους μεσίτες Αγίους το πόσο ανάλαφρα πέρασε από πάνω μου μια εγχείριση που ο γιατρός μού την είχε περιγράψει ως ιδιαιτέρως βαριά! Δεν απαιτήθηκε ούτε καν ο συνήθης χρόνος νοσηλείας εντός του νοσοκομείου - μόνο δύο εικοσιτετράωρα! Άγιοί μας, με πόση φιλανθρωπία, εγρήγορση, μαεστρία σκύβετε στον πόνο μας, στο αδιέξοδό μας, στην ταλαιπωρία μας και τα κάνετε ανάλαφρα, υποφερτά, αντιμετωπίσιμα! Πόση ευγνωμοσύνη αισθάνομαι και πόση πίστη στην αγάπη του Θεού που επιτρέπει τη δοκιμασία, αλλά δίνει και την έκβαση, μας χαρίζει και την υπομονή ν' αντέξουμε καταστάσεις που αν τις φέρναμε προκαταβολικά στο νου, θα λέγαμε "Όχι! αυτό εγώ δεν το περνώ!!!"
Με πολλή ευγνωμοσύνη φέρνω στο νου μου τους αδελφούς που ξέρω ότι προσευχήθηκαν για μένα, με μνημόνευσαν σε αγρυπνίες, έδωσαν τ΄όνομά μου σε μονές και μοναχούς. Αυτό το κομποσχοίνι της αγάπης, της έμπονης προσευχής, πόσο δυνατό κι αποτελεσματικό είναι! Πρέπει να το εξασκούμε- να το εξασκώ, πρέπει να το κάνω βίωμα καθημερινό, συνεχές μέλημα...
Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Α΄Ορθοπεδική του Παπανικολάου στην οποία με πολλή φροντίδα νοσηλεύθηκα, σ' ένα περιβάλλον καθαρό κι οργανωμένο παρ' όλα όσα καταμαρτυρούνται στο δημόσιο σύστημα υγείας. (Δεν κάνω κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά δεν μπορώ και να μην επαινέσω τις φιλότιμες προσπάθειες ιατρών και νοσηλευτών!!!). 
Και φυσικά εύχομαι στο χειρουργό γιατρό μου να του χαρίζει ο Θεός υγεία και φώτιση, Εκείνος να στέκει πίσω του, να κατευθύνει τα χέρια και το νου του!!!! (Πολύ σκληρή η δουλειά των ορθοπεδικών. Αντιλαμβανόμουν όλη τη διαδικασία λόγω της ραχιαίας αναισθησίας, τι τρυπάνια, τι σκαρπέλα, τι πριόνια, τι βίδες κι όλα γρήγορα και με ακρίβεια μοίρας και χιλιοστού για να επέλθει το ποθούμενο αποτέλεσμα! Το οποίο, ως αδύναμη, εύχομαι και για μένα!!!).

*Είχα και το τυχερό μου: ένα smartphone, δώρο από τα παιδιά μου! Όλο το διαδίκτυο, και όχι μόνο, στα χέρια μου ανά πάσα στιγμή! (Δώρο... πειρασμός... παγίδα... εργαλείο...ο σοφότατος χρόνος θα δείξει...)

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Εις τόπον και τύπον Χριστού;

Δημοσιεύω το φινάλε μιας πολύ αξιόλογης ομιλίας-επιστολής προς τους απανταχού Επισκόπους που δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Σύναξη Τεύχος 142, Απρίλιος-Ιούνιος, 2017.
Δεν ξέρω ποιος είναι ο Μητροπολίτης Μελέτιος (Δεν βρήκα Μελέτιο επίσκοπο στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος), αλλά αυτά που γράφονται στην επιστολή του είναι πολύ αληθινά και πολύ σοκαριστικά. Και ΝΑΙ, συμφωνούμε. Θέλουμε επισκόπους αγίους που δεν θα μπερδεύουν το "εις τόπον και τύπον Χριστού" με την κοσμικότητα και τη χλιδή, με το βόλεμα, ή με την εκτός τόπου και χρόνου βιοτή τους!

"Στο δια ταύτα, Σεβασμιώτατοι Πατέρες:

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την θυσιαστική σας απλότητα στην διαβίωση, στην λιτότητα της κατοικίας, στην ενδυμασία και στα φτηνά (τα για όλους προσιτά) αυτοκίνητά σας.

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την απλοποίηση αυτής της (κωμικής πλέον) αυτοκρατορικής ενδυμασίας, που αποτελεί όνειδος και όχι δόξα για τον Χριστό και εμπόδιο στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Τι δυσκολία υπάρχει για την επιστροφή στην αποστολική (βλέπε τοιχογραφίες) απλότητα;

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την αποποίηση εξυπηρετήσεων και διασυνδέσεων κρατικών (υγιής χωρισμός από τον καίσαρα), οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν την εντύπωση ότι η Εκκλησία είναι κρατικό παράρτημα, που επιπλέον παρασιτεί σε βάρος των πολιτών.

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την πατρική έγνοια και φροντίδα, που δεν δηλοποιείται με άγνωστες στην Εκκλησία του Χριστού κραυγές στις λειτουργικές μνημονεύσεις (υπέρ του πατρός...), αλλά με την ευρυχωρία στην εκκλησιαστική ατμόσφαιρα της κάθε επισκοπής, που τότε και μόνον γίνεται «Οἶκος τοῦ Πατρός».

Συγχωρείστε μου να τελειώσω αυτό το δυσάρεστο και κουραστικό γράμμα με λίγες γραμμές σκέψεων, ενός ήδη μακάριου συνάδελφου Σας, που υπομνημάτισε σωστά με τον τρόπο του και με τα λόγια του, το Πρόσωπο του Χριστού.

«Ο Χριστός πρόσφερε τον εαυτό Του θυσία για μας. Και οι ιερείς του, με την χειροτονία γίνονται μέτοχοί Του. Και πρέπει να παραλαμβάνουν την πίστη στην δική Του αποστολή και στην δική Του θυσία. Ω, πόσο μεγαλειώδης θα ήταν η Εκκλησία του Χριστού, αν οι κληρικοί της απέπνεαν την οσμή της γνώσεως, της αποστολής και της θυσίας του Χριστού!

Τάχα παράλαβε από τον Χριστό τίποτε ο ιερωμένος, που δεν βλέπει τους χριστιανούς σαν παιδιά του; Που δεν έχει διάθεση θυσίας για χάρη τους; Και τι τάχα θα παραδώσει, όταν βλέπει την Εκκλησία σαν χώρο για προσωπική του προβολή και καταξίωση; Και όταν στόχο του εξώφθαλμο έχει να κάμει καριέρα;

Αλήθεια, επήρε τίποτε από Εκείνον, που γεννήθηκε σε σπήλαιο, και πέθανε σαν κακούργος, και τάφηκε σε ξένο τάφο, ο κληρικός, και πιο πολύ ο μοναχός, που αφήνει την καρδιά του να κολλάει στον πόθο για πολυτέλεια, για μεγαλεία, για πλούτη; Είναι ποτέ δυνατό, μια τέτοια ασυνέπεια να θεωρηθεί συμβατή με την πίστη, με το μήνυμα της Βασιλείας του Χριστού;»

† Μητρ. Μελετίου

Ομιλία την Κυριακή της Ορθοδοξίας

«Ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβε»

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Υμνολογικό απάνθισμα από τον πλούτο της εορτής των Αγίων Αποστόλων

Υμνολογικό απάνθισμα από τον πλούτο της εορτής των Αγίων Αποστόλων

«Οὐρανόθεν τὴν χάριν δεδεγμένος, ὅτε τὴν ἐρώτησιν πρὸς τὸν χορὸν ὁ Σωτήρ, τὸν δωδεκάριθμον ἔφησε, τῶν Ἀποστόλων· Τίνα με λέγουσιν εἶναι ἄνθρωποι; τότε δὴ ὁ πρόκριτος, Πέτρος Χριστοῦ Μαθητῶν, θεολογῶν ἀνεκήρυξε, τρανῶς βοήσας· Σὺ εἶ Χριστός, τοῦ ζῶντος Θεοῦ Υἱός· ὅθεν ἀξίως μακαρίζεται, ὡς ἐξ ὕψους λαβὼν ἀποκάλυψιν, καὶ δεσμεῖν τε καὶ λύειν, τὰς εὐθύνας κομισάμενος».
Δέχθηκε την χάρη από τον ουρανό, όταν ο Σωτήρας έθεσε την ερώτηση προς τον δωδεκάριθμο χορό των Αποστόλων :«Ποιος λένε οι άνθρωποι πως είμαι;», τότε ό πρώτος των Μαθητών του Χριστού, ο Πέτρος, θεολογώντας φώναξε δυνατά και διεκήρυξε: «Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού». Γι΄ αυτό άξια μακαρίζεται, επειδή εξ ύψους (από Θεού) έλαβε την αποκάλυψη και την εξουσία να λύνει και να δένει (αμαρτίες) κι αυτός ανέλαβε την ευθύνη όλη (του κηρύγματος και της Εκκλησίας).
«Ὁ ἐξ ὑψίστου κληθείς, οὐκ ἀπ’ ἀνθρώπων, ὅτε τὸ ἐπίγειον σκότος ἠμαύρωσε, τοὺς ὀφθαλμοὺς σοῦ τοῦ σώματος, τῆς ἀσεβείας, δημοσιεῦον τὴν σκυθρωπότητα, τότε τὸοὐράνιον, φῶς περιήστραψε, σῆς διανοίας τὰ ὄμματα, τῆς εὐσεβείας, ἀνακαλύπτον τὴν ὡραιότητα· ὅθεν ἐπέγνως τὸν ἐξάγοντα, φῶς ἐκ σκότους Χριστὸν τὸν Θεόν ἡμῶν, ὃν ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εσύ που από τον Ύψιστο προσκλήθηκες και όχι από ανθρώπους, όταν το επίγειο σκοτάδι σκοτείνιασε τα μάτια του σώματός σου, φανερώνοντας τη σκυθρωπότητα της ασέβειας, τότε το ουράνιο φως άστραψε στα μάτια της διάνοιάς σου και αποκάλυψε την ωραιότητα της ευσέβειας. Έτσι γνώρισες και αναγνώρισες Αυτόν που από το σκοτάδι φανερώνει το φως, τον Χριστό και Θεό μας, τον οποίο ικέτευε να σώσει και να φωτίσει τις ψυχές μας.
«Σὺ ἐπαξίως πέτρα προσηγορεύθης, ἐν ᾗ τὴν ἀκράδαντον πίστιν ὁ Κύριος, τῆς Ἐκκλησίας ἐκράτυνεν, ἀρχιποιμένα, τῶν λογικῶν προβάτων ποιήσας σε, ἐντεῦθεν κλειδοῦχον σε τῶν οὐρανίων πυλῶν, ὡς ἀγαθὸς ἐγκατέστησεν, ἀνοίγειν πᾶσι, τοῖς μετὰ πίστεως προσεδρεύουσιν· ὅθεν ἀξίως κατηξίωσαι, σταυρωθῆναι καθὼς ὁ Δεσπότης σου, ὃν ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εσύ επάξια επονομάσθηκες πέτρα, πάνω στην οποία ο Κύριος στερέωσε ακλόνητα την πίστη της Εκκλησίας, κι αφού σε έκαμε πρωτοβοσκό των λογικών προβάτων του σου εμπιστεύθηκε και τα κλειδιά  της ουράνιας Βασιλείας του, ώστε να ανοίγεις εσύ τις πύλες της και να υποδέχεσαι αυτούς που είναι εδραιωμένοι στην πίστη. Γι’ αυτό αξιώθηκες να σταυρωθείς κι εσύ όπως ο Δεσπότης σου, τον οποίον ικέτευε να σώσει και να φωτίσει τις ψυχές μας.
"Ὁ φῶς ὑπάρχων πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ὅτε κατηξίωσας πρὸς με τὸν ἄνθρωπον, ἐπιδημῆσαι δι’ ἄφατον, φιλανθρωπίαν, καὶ σάρξ γενέσθαι δι’ ἀγαθότητα, τότε φῶτα δεύτερα τῆς σῆς λαμπρότητος, καὶ ἀστραπῆς ἀποστίλβοντα, τοὺς Ἀποστόλους, καὶ μαθητάς σου Σῶτερ ἀνέδειξας, οἳ καὶ πεμφθέντες κτίσιν ἅπασαν, τῷ φωτί σου τῷ θείῳ κατηύγασαν, δυσωποῦντές σε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εσύ το φως, που προαιώνια υπήρχες, όταν συγκατέβηκες λόγω της αφάτου  σου φιλανθρωπίας και ήρθες προς εμένα τον άνθρωπο και πήρες σάρκα λόγω της αγαθότητάς σου, τότε δεύτερα φώτα που αντιφέγγιζαν τη δική σου λαμπρότητα και αστραπή ανέδειξες, Σωτήρα μου, τους Αποστόλους και μαθητές σου, οι οποίοι στάλθηκαν σ’ όλη την οικουμένη και την φώτισαν με το δικό σου θεϊκό φως. Κι αυτοί πλέον σε παρακαλούν θερμά να σώσεις και να φωτίσεις τις ψυχές μας.
«Πέτρε καὶ Παῦλε τοῦ Λόγου ἀροτῆρες, Ἀνδρέα, lάκωβε, καὶ Ἰωάννη σοφέ, Βαρθολομαῖε καὶΦίλιππε, Θωμᾶ Ματθαῖε, Σίμων Ἰούδα, θεῖε Ἰάκωβε, παγκόσμιε πάντιμε, τῶν Μαθητῶν δωδεκάς, οἱ ἐν τῷ κόσμῳ κηρύξαντες, τὴν παναγίαν, Τριάδα φύσει Θεὸν ἀΐδιον, τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἀλάξευτοι, ὄντως πύργοι καὶ στῦλοι ἀσάλευτοι, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων, ἱκετεύσατε σωθῆναι ἡμᾶς».
Πέτρε και Παύλε, οι ζευγολάτες του Λόγου, Ανδρέα, Ιάκωβε και σοφέ Ιωάννη, Βαρθολομαίε και Φίλιππε, Θωμά, Ματθαίε, Σίμων, Ιούδα, θεϊκέ Ιάκωβε, πάντιμε και παγκόσμιε, η δωδεκάδα των μαθητών που κηρύξατε στον κόσμο την παναγία Τριάδα που είναι ο αιώνιος Θεός, οι πύργοι οι αλάξευτοι της Εκκλησίας και οι ασάλευτοι στύλοι της, ικετεύσατε στον Δεσπότη των όλων να σωθούμε κι εμείς.
«Ἣν διήλθετε κτίσιν φωτίσαντες, οἱ τοῦ Σωτῆρος Μαθηταί, τὴν πλάνην τῶν εἰδώλων, ὡς ὕλην καταφλέξαντες τοῖς διδάγμασιν ὑμῶν, τὰ ἔθνη ἐξ ἀγνωσίας βυθοῦ, πρός τὴν θείαν γνῶσιν, σαγηνεύσαντες ἐσώσατε, καὶ νῦν πρεσβεύσατε Χριστῷ, ὅπως ἵλεως γένηται ἡμῖν, ἐν τῇ ἡμέρᾳτῆς κρίσεως».
Περιδιαβήκατε και φωτίσατε όλη την οικουμένη, Μαθητές του Σωτήρα μας, και την κλείσατε στα δίχτυα σας και την σώσατε- αφού κατακάψατε με τη διδασκαλία σας την πλάνη των ειδώλων –  και τώρα πρεσβεύσατε στο Χριστό να σπλαχνισθεί κι εμάς κατά την ημέρα της κρίσεως.
Από την νέα ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα  http://www.agiospatrokosmas.gr/category/imnologia/

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

«Τέτοιους ανθρώπους θέλει ο Θεός.!…»



Φωτο:Κώστα Μπαλάφα

 Ήταν κάποια γυναίκα πάμφτωχη σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας και είχε τρία παιδιά. Κατάφερε να τα μεγαλώσει με απίστευτες στερήσεις και δυσκολίες, όμως, με μία μοναδική αξιοπρέπεια! Αυτή, ήταν η κυρα-Βασιλική.
Πέθανε παραμονή της Παναγίας του 1998. Την επόμενη μέρα, 15 Αυγούστου, το φτηνό φέρετρο με την σορό της,που ήταν πάνω στην καρότσα του μικρού αγροτικού ημιφορτηγού του ιερέα, κατευθυνόταν προς το κοιμητήριο.
… Στην πορεία της κηδείας, ακολουθούσαν μερικοί συγχωριανοί της και συζητούσαν για τα βάσανα που είχε περάσει όσο αυτή ζούσε, όταν, ξαφνικά, ευωδίασε όλος ο γύρω τόπος: χιλιάδες άνθη και λουλούδια να υπήρχαν, πραγματικά, δεν θα μύριζαν τόσο! Όλοι τους, παραξενεύτηκαν και απόρησαν. Αλλά δεν είχαν καμμία εξήγηση να δώσουν γι’ αυτό.Ανάμεσα σ’ εκείνους που την συνόδευαν, ήταν κι ένα πνευματικό τέκνο του μακαριστού Πατρός Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη (1912—2006), χαρισματικού Πνευματικού της Ιεράς Μονής Δαδίου. Μετά από λίγες μέρες από αυτό το θαυμαστό, αλλά, για πολλούς ανεξήγητο γεγονός, πήγε προς τον θεοφώτιστο Γέροντα Αμβρόσιο αυτό το πνευματικό του τέκνο, αναφέροντάς του το όλο συμβάν. Πολύ λακωνικά και επιγραμματικά, του είπε μονάχα ότι, «μία γυναίκα πέθανε και ευωδίασε ο τόπος». Αυτό, μόνον.
Ο Γέροντας Αμβρόσιος, στην αρχή, έμεινε σιωπηλός. Έπειτα, μπήκε μέσα στο δωμάτιό του, έμεινε για λίγο εκεί, και μετά επέστρεψε. Λέγοντας τα παρακάτω εξηγηματικά και κατατοπιστικά λόγια:
—Αυτή, αγίασε! Και, ξέρεις τον λόγο; Γιατί, ποτέ στην ζωή της, δεν παραπονέθηκε! Τέτοιους ανθρώπους, θέλει ο Θεός! Για να γεμίσει τον Παράδεισο και να κάνει την Δευτέρα Παρουσία. Κατάλαβες;…
[«Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης — Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου», μέρος α’, κεφ. 3ο, §5, σελ. 100, εκδ. (α’) Π.Κυριακίδη, Αθήνα Νοέμβριος 2008.]

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Του Γέροντος Σιλουανού




Να θυμάσαι και να φοβάσαι δύο λογισμούς. Ο ένας λέει: «Είσαι άγιος»· και ο άλλος: «Δεν θα σωθείς». Κι οι δύο αυτοί λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό, και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους. Εσύ, όμως, να σκέφτεσαι: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά ο Ελεήμων Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους και θα συγχωρέσει και σ΄ εμένα τις αμαρτίες μου». Πίστευε έτσι, και θα γίνει σύμφωνα με την πίστη σου: Θα σε συγχωρήσει ο Κύριος. Μη βασίζεσαι, όμως, στους προσωπικούς σου αγώνες, έστω και αν είσαι μεγάλος ασκητής. Ένας ασκητής μου έλεγε: «Βεβαίως θα ελεηθώ, γιατί κάνω τόσες μετάνοιες την ημέρα». Όταν, όμως, ήρθε ο θάνατος, «διέρρηξε τα ιμάτιά του».

Όχι, λοιπόν, για τις ασκήσεις μας, αλλά δωρεάν, κατά τη χάρη Του ελεεί ο Κύριος. Ο Κύριος θέλει την ψυχή να είναι ταπεινή, άκακη, και να συγχωρεί τους πάντες με αγάπη· τότε και ο Κύριος συγχωρεί με χαρά. Ο Κύριος τους αγαπά όλους, και εμείς οφείλουμε να Τον μιμούμαστε και να αγαπούμε τους πάντες, και αν δεν μπορούμε, τότε πρέπει να Τον παρακαλούμε, και ο Κύριος δεν θα αρνηθεί, αλλά θα βοηθήσει με τη χάρη Του.

Όταν ήμουν ακόμα αρχάριος, γνώρισα τήν αγάπη του Θεού, που είναι απερίγραπτη. Η ψυχή αισθάνεται συν Θεώ και εν Θεώ, και το πνεύμα χαίρεται για τον Κύριο, έστω και αν το σώμα αποκάμνει από την αγαθότητα του Θεού. Μπορείς, όμως, να χάσεις αυτήν την χάρη και με έναν κακό λογισμό. Με τον κακό λογισμό εισέρχεται μέσα μας μια εχθρική δύναμη, και τότε σκοτίζεται η ψυχή και τη βασανίζουν κακές σκέψεις. Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται την απώλειά του και καταλαβαίνει ότι ο ίδιος, χωρίς τη χάρη του Θεού, είναι μόνο «γη και σποδός».

Η ψυχή που γνώρισε τον Κύριο, μαθαίνει από τη μακροχρόνια πείρα της, ότι, αν ο άνθρωπος ζει σύμφωνα με τις εντολές, τότε αισθάνεται, έστω και λίγο, τη χάρη μέσα του κι έχει παρρησία στην προσευχή. Αν, όμως, αμαρτήσει με κάποιον λογισμό και δεν μετανοήσει, τότε κρύβεται η χάρη και η ψυχή θρηνεί και οδύρεται ενώπιον του Θεού.Έτσι η ψυχή διέρχεται όλη της τη ζωή στον αγώνα με τους λογισμούς. Εσύ, όμως, μη μένεις στην ακηδία εξαιτίας του αγώνα, γιατί ο Κύριος αγαπά τον ανδρείο αγωνιστή.

Πονηροί λογισμοί καταπονούν την υπερήφανη ψυχή, και αν δεν ταπεινωθεί, δεν θα βρει ανάπαυση από αυτούς. Όταν αμαρτωλοί λογισμοί σε πολιορκούν, φώναζε προς τον Θεό σαν τον Αδάμ: «Κύριε, Ποιητή μου και Πλάστη μου, βλέπεις ότι η ψυχή μου τυραννιέται από τους λογισμούς… Ελέησέ με». Και όταν στέκεσαι ενώπιον του Δεσπότου, να θυμάσαι πάντα ότι Αυτός θα εκπληρώσει όλα τα αιτήματά σου, αν είναι ωφέλιμα σε σένα. Ήρθαν σύννεφα, κρύφτηκε ο ήλιος και σκοτείνιασε. Έτσι για ένα λογισμό υπερηφάνειας στερείται η ψυχή τη χάρη και την καλύπτει το σκοτάδι. Αλλά και πάλι με έναν ταπεινό λογισμό επανέρχεται η χάρη. Αυτό το γνώρισα εκ πείρας.

Να ξέρεις ότι, αν ο λογισμός σου συνηθίζει να παρατηρεί ανθρώπους, πώς ζεί ο ένας ή ο άλλος, αυτό είναι ένδειξη υπερηφάνειας. «Πρόσεχε τον εαυτό σου». Παρατήρησε τον εαυτό σου και θα δεις: Μόλις η ψυχή αποκτήσει έπαρση έναντι του αδελφού, αμέσως ακολουθεί κάποιος λογισμός όχι ευάρεστος στον Θεό, και αυτό, για να ταπεινωθεί η ψυχή.

Αν, όμως, δεν ταπεινωθεί, τότε έρχεται ένας μικρός πειρασμός. Και αν πάλι δεν ταπεινωθεί, αρχίζει ο πόλεμος της σαρκός. Και αν πάλι δεν ταπεινωθεί, τότε πέφτει πάλι σε κάποιο μικρό αμάρτημα. Αν και τότε δεν ταπεινωθεί, θα έλθει μεγαλύτερη αμαρτία.Κι έτσι θα αμαρτάνει, ωσότου ταπεινωθεί. Μόλις, όμως, ταπεινωθεί, αμέσως θα δώσει ο Ελεήμων Κύριος στην ψυχή ειρήνη και κατάνυξη, και τότε θα περάσουν όλα τα κακά και θα απομακρυνθούν όλοι οι εχθρικοί λογισμοί. Έπειτα, όμως, πρέπει να κρατάς με όλες σου τις δυνάμεις την ταπείνωση, αλλιώς θα ξαναπέσεις στην αμαρτία.

Βλέποντας ο Κύριος ότι η ψυχή δεν είναι στερεωμένη στην ταπείνωση, απομακρύνει τη χάρη, αλλά εσύ μη φοβάσαι: Η χάρη είναι μέσα σου, αλλά κρυμμένη. Μάθε να σταματάς αμέσως τους λογισμούς. Αν, όμως, ξεχάσεις και δεν τους διώξεις αμέσως, τότε πρόσφερε μετάνοια. Κοπίασε σε αυτό, για να αποκτήσεις τη συνήθεια. Η ψυχή αποκτά συνήθεια, αν την διδάξεις, και ενεργεί έτσι σε όλη της τη ζωή. Ο αγαθός άνθρωπος έχει αγαθούς λογισμούς και ο πονηρός πονηρούς. Όλοι, όμως, οφείλουν να μάθουν τον πόλεμο με τους λογισμούς, και να μάθουν να μετατρέπουν τους κακούς λογισμούς σε αγαθούς. Αυτό είναι σημάδι πεπειραμένης ψυχής.

Ρωτάς πώς γίνεται αυτό; Να! Όπως ο ζωντανός άνθρωπος αισθάνεται πότε κρυώνει και πότε ζεσταίνεται, το ίδιο και όποιος γνώρισε εκ πείρας το Άγιο Πνεύμα ακούει πότε υπάρχει στην ψυχή του η χάρη και πότε έρχονται τα πονηρά πνεύματα. Ο Κύριος δίνει στην ψυχή τη σύνεση να αναγνωρίζει την έλευσή Του και να Τον αγαπά και να κάνει το θέλημά Του. Επίσης η ψυχή αναγνωρίζει τους λογισμούς του εχθρού όχι από την εξωτερική τους μορφή, αλλά από την επενέργειά τους στην ψυχή. Οι εχθροί εύκολα εξαπατούν εκείνον που δεν έχει την πείρα αυτή.

Οι εχθροί έπεσαν από υπερηφάνεια και μας παρασύρουν στην ίδια πτώση, υποβάλλοντας λογισμούς επαίνου. Και αν η ψυχή δεχθεί τον έπαινο, τότε η χάρη φεύγει, εφόσον δεν ταπεινώνεται η ψυχή. Και έτσι σε όλη τη ζωή ο άνθρωπος θα μαθητεύει στην ταπείνωση του Χριστού. Αν δεν το μάθει αυτό η ψυχή, δεν θα γνωρίσει ανάπαυση από τους λογισμούς και δεν θα μπορέσει να προσευχηθεί με καθαρό νου.


Από το βιβλίο, «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»

γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Αν θες να γλιτώσεις, φύγε… αν θέλεις να αγιάσεις, μείνε!



Το 1933 ο περίφημος γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε ηλικία 21 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση της ζωής του να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος.
Έχοντας σαν οδηγό του την ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη του στο Θεό έφτασε σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και απαράκλητες περιοχές του Άθωνα, τα Καυσοκαλύβια.
Εκεί η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε στο ασκητικό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.
Έζησε κοντά τους με πολλή υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.
Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.
Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα τα δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: «Πάτερ δώσ’ μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω…». Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: «Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε… σκέψου και αποφάσισε». Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε… και έμεινε….
Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ’ όλους… Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός. Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.
Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται «βροχή» τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π. Νικηφόρος του είπε: «Σήκωσέ με. Σκύψε να σου πω…» Ο π. Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι. Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: «Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…» του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…
Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου,
από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,
στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Με Άγιο Αθανάσιο ξεκινήσαμε... με Άγιο Αθανάσιο κλείνουμε....




Ό,τι καλύτερο μπορεί να επιθυμήσει κανείς ως αληθινή ψυχαγωγία!!!! 
Μια εκδρομή με φίλους αγαπημένους σε μέρη όχι απλά όμορφα, 
αλλά κι αγιασμένα από ιερά προσκυνήματα και την άσκηση των μοναχών!
Σάββατο, 10 Ιουνίου, ξεκινήσαμε για μια ακόμη εκδρομούλα.
Πρώτος μας προορισμός η Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσας στην Αγκαθιά Ημαθίας.
Παλιό Μοναστήρι που ανεγέρθηκε στο σημείο που βρέθηκε η εφέστια εικόνα της Μονής. 
Μάλιστα από την εικόνα αυτή όλη η περιοχή απέκτησε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον Μέγα Αθανάσιο και πολλές εκκλησιές έχουν αφιερωθεί στην τιμή του. Η Μονή ήταν καταφύγιο των Χριστιανών στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Λειτουργούσε δε και Κρυφό σχολειό. Και στον καιρό των επαναστατικών αγώνων ήταν σημείο συνάντησης οπλαρχηγών. Πριν από αρκετά χρόνια είχε εγκαταλειφθεί και ερημώσει μέχρι που εγκαταστάθηκε εδώ η Αδελφή Ολυμπιάς με την συνοδεία της. Με κόπο που υπερβαίνει την ανθρώπινη αντοχή και δύναμη κατάφεραν να δημιουργήσουν το σημερινό θαύμα.


Ο ναός του Αγίου Αθανασίου


Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Αθανασίου


Συγκεντρωνόμαστε στο ναό όπου προσκυνούμε τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Αθανασίου και ακούμε λίγους ύμνους από την εορτή της Πεντηκοστής της οποίας είναι η απόδοσις. Ψάλλει η Ηγουμένη, αδελφή Ολυμπιάς, η οποία στη συνέχεια μας μιλάει συναρπαστικά για τον θησαυρό,τον συνήθως παραγνωρισμένο, που μας έχει χαριστεί: το Άγιο Πνεύμα! 


Τεμάχιο λειψάνου του Αγίου, ο ανεκτίμητος θησαυρός της Μονής


Μετά μας δέχονται στο Αρχονταρίκι. Μας κερνούν φρεσκότατο τσουρέκι -μόλις βγαλμένο από το φούρνο- μαζί με το καφεδάκι και ένα εξαιρετικό "πρόγευμα πνευματικό" από την ηγουμένη η οποία είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων. Κρεμόμαστε κυριολεκτικά από τα χείλη της. Μας μιλά για τον Άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό και τον Μέγα Κωνσταντίνο στους οποίους έχει αφιερώσει δύο από τα βιβλία της. Ο λόγος της "άλατι ηρτυμένος" μας ευφραίνει.
Περιδιαβαίνουμε στον τέλειο κήπο της Μονής. Τα πάντα είναι ΑΨΟΓΑ!!!! Σε κάποια άλλη επίσκεψη η Αδελφή Ολυμπιάς μας είχε πει: "Η κηπουρική είναι σαν το συντακτικό. Όλα έχουν την θέση τους!" Να γιατί η φιλόλογος Ολυμπιάς μπορεί να συνδυάζει άριστα τη συγγραφή με την κηπουρική!



Στον εξωτερικό τοίχο της Μονής ο Άγιος Αθανάσιος προσφέρει τη Μονή 
και ο Απόστολος Παύλος την εκκλησία των Βεροιέων στον Κύριό μας


Εμφάνιση ASF.jpg

Η κόγχη του ιερού



Δεν υπάρχει ψεγάδι στον κήπο!






 Μια συζήτηση "στα όρθια"

Μετά την Μονή Σφηνίτσας κατεβαίνουμε νότια. Περνάμε την Κατερίνη και όταν πλησιάζουμε στον Όλυμπο του οποίου ο όγκος ορθώνεται μπροστά μας επιβλητικός και πεντακάθαρος στρίβουμε δεξιά προς το Δίον και την Βροντού. Έξω από τη Βροντού βρίσκουμε τη χαράδρα της Αγίας Κόρης. Η ιστορία της πολύ συμπαθητική. Μάλλον πρόκειται για κάποια όμορφη κοπέλα που έφθασε εδώ κυνηγημένη (ίσως και από τον Αλή Πά από πολύ μακριά (ίσως από τα Ζαγοροχώρια) για να αποφύγει την αρπαγή και τον εγκλεισμό της στο χαρέμι του. Εδώ την βρήκαν οι ντόπιοι και την προστάτεψαν. Έζησε προσευχόμενη και σκληρότατα ασκούμενη σε μια σπηλιά σε χαράδρα του Ολύμπου. Αργότερα ο Ηγούμενος της Μονής Πέτρας Ολύμπου έβλεπε στο σημείο αυτό έναν φωτεινό Σταυρό. Ξεκίνησε με μοναχούς να επισκεφθούν το σημείο και μόλις έφθασαν αντίκρισαν την άγνωστη Κόρη, καταβεβλημένη και σκελετωμένη από τις κακουχίες. Ο ηγούμενος συγκινημένος τη ρώτησε πώς βρέθηκε εκεί. Αυτή εξασθενημένη, ζήτησε να μεταλάβει. Τη στιγμή που κοινωνούσε ακούστηκε μια βοή. Άνοιξε ο βράχος και βγήκε Αγίασμα. Μετά από καιρό κτηνοτρόφοι βρήκαν νεκρό και σκελετωμένο το κορμί της μέσα στη ρεματιά. Λέγεται μάλιστα πως ο τόπος όλος ευωδίαζε. Οι κάτοικοι την έθαψαν στον ίδιο τόπο με ευλάβεια και σεβασμό. Ο τόπος αυτός με τον καιρό έγινε προσκύνημα και η Κόρη (:κοπέλα-δεν γνωρίζουμε το όνομά της) αναγνωρίστηκε Αγία στη συνείδηση των πιστών. Επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε το όνομα, ούτε την ακριβή ημέρα της κοιμήσεώς της, η μνήμη της τιμάται "συμβατικά" κατά την εορτή του Αγίου Πνεύματος.
Στη Βροντού από παλιά οι κάτοικοι τραγουδούσαν και απέδιδαν στην Αγία Κόρη 
και το εξής τραγούδι:
"Τούρκος τη ζητεί κόρη Ζαγοριανή.
Τούρκος την ζητεί κι αυτή δεν θέλει.
Όταν το έμαθε, αρχίνσε να κλαίει.
Μάνα μου σφάξε με, Τούρκο δεν παίρνω.
Πέρδικα γίνομαι, στα δάση μπαίνω.
Λουλούδι γίνομαι, στη γη φυτρώνω..."

  

Ὡς θῦμα εὐπρόσδεκτον τὴν παρθενίαν τὴν σήν, 
Χριστῷ προσενήνοχας ἀνδρειοτάτῃ ψυχῇ, μισοῦσα τὰ πρόσκαιρα· 
ὅθεν Ἁγία Κόρη, ἀναβλύζεις ἰάσεις, πᾶσι τοῖς προσιοῦσι, τῷ ἁγίῳ σου τάφῳ, 
καὶ πίνουσιν ἐν πίστει, ἐκ τοῦ σοῦ ἁγιάσματος.



Εκατόν ογδόντα σκαλοπάτια οδηγούν στη χαράδρα. Δεν είναι για όλους δυνατή μια τέτοια κατάβαση και ανάβαση!!!! Κάποιοι κατέβηκαν καμιά εικοσαριά σκαλιά, ίσα να δουν την εκπληκτική θέα της χαράδρας. Οι σβέλτοι και ευκίνητοι που έφθασαν ως κάτω απόλαυσαν την ευλογία της Αγίας και τη δροσιά και ομορφιά του τοπίου!!!!

  



Κοπιώντες και κάθιδροι (όχι όλοι, μην σας ξεγαλάσουν...) 
επέστρεψαν από την Αγία Κόρη και αναπαύονται στη σκιά...

Μετά την Αγία Κόρη βγαίνουμε πάλι στην Εθνική οδό και συνεχίζουμε νότια. Περνάμε το Λιτόχωρο, τη Λεπτοκαρυά, τη Σκοτίνα -η ομορφιά του τοπίου μας γαληνεύει, η όμορφη ατμόσφαιρα μέσα στο πούλμαν μας ευφραίνει- και μπαίνουμε στη νέα σήραγγα του Παντελεήμονα, η οποία με μήκος 2,8 χιλιόμετρα μας βγάζει ολόισια στον Πλαταμώνα. Στο σημείο αυτό βγαίνουμε από τη νέα εθνική στην παλιά και γυρίζουμε πίσω για να σκαρφαλώσουμε στον Παλιό Παντελεήμονα. Όσο ανεβαίνουμε η θέα προς τις πιερικές ακτές γίνεται μεγαλειώδης. Έχουμε πετύχει και μια πεντακάθαρη ατμόσφαιρα μετά τον αέρα της Παρασκευής. Λαμποκοπούν τα πάντα!!!!



Ο Παλιός Παντελεήμονας χωριό του 14ου αιώνα είχε ερημώσει στη δεκαετία του 60 λόγω των δυσκολότατων συνθηκών εκ του μεγάλου υψομέτρου, αλλά και της επικείμενης έκρηξης του παραθαλάσσιου τουρισμού. Οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στο Νέο Παντελεήμονα για να απολαύσουν τα οικονομικά οφέλη του τουρισμού. Αλλά η εξέλιξη τους πρόδωσε... Ο οικισμός σήμερα καθ' ολοκληρίαν αναπαλαιωμένος και πανέμορφος έχει γίνει νούμερο 1 τουριστικός προορισμός!!!!



Στο Αρχονταρίκι, στην πλατεία του Παλιού Παντελεήμονα, το τραπέζι μας περίμενε και ήταν υπεράφθονο και πεντανόστιμο, κόκορας κρασάτος και κότσι και κοντοσούβλι και μπιφτέκια ανά τετράδες.
Ο κυρ-Θόδωρος με τον Ευθύμη τα βρήκαν και ήπιαν μαζί και είπαν πολλά και τραγούδησαν μετά την πρόκληση του πρώτου "Εσύ είσαι πολύ γέρος!!!" προς τον δεύτερο! Πολύ γραφικός τύπος....


Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος θα φιλοξενούσε κι έναν γάμο.


Καλντερίμια και πρασινάδες και λουλούδια που ξεπετάγονται  από παντού!


Ένα μπαλκόνι με απίστευτη θέα μας προκάλεσε να στηθούμε ως άλλες Καρυάτιδες
ανάμεσα στα αρχαιοελληνικά αγάλματα. 


"Λουλούδια" στα λουλούδια !!!!


Εργαστήρι χειροποίητου κοσμήματος,
ένα από τα πολλά πανέμορφα μαγαζάκια του χωριού



Οι ακτές της Πιερίας από τον Παλιό Παντελεήμονα

Τελευταία μας στάση, ο Άγιος Αθανάσιος Κολινδρού για τον Εσπερινό της Κυριακής των Αγίων Πάντων. Καθυστερούμε λίγο να φύγουμε από τον Π.Παντελεήμονα κι αυτό θα μας στοιχίσει τον καφέ στο Μοναστήρι.




Απόκοσμη γαλήνη, ειρήνη της ψυχής, υλική και πνευματική δροσιά ...τι θησαυρός είναι τα μοναστήρια μας!!!!
Με Άγιο Αθανάσιο ξεκινήσαμε, με Άγιο Αθανάσιο κλείνουμε την θαυμάσια ημέρα μας. 
Ήταν υπέροχη!!! Δοξάζουμε τον Θεό και ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές!
Αν θέλει ο Θεός θα ξαναβρεθούμε σε κάποιο άλλο προσκύνημα μετά τη θερινή ανάπαυλα! 

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Απόστολος Παύλος vis Τσίπρας!!!!!


 


 Αυτές τις ημέρες ακούσαμε από τα χείλη του πρωθυπουργού μας το μήνυμα προς τους  ΛΟΑΤΚΙ «Να είστε υπερήφανοι και υπερήφανες γι’ αυτό που είστε. Και να στέλνετε παντού, με επιμονή κι αποφασιστικότητα, το μήνυμα πως η αγάπη είναι αγάπη, ανεξάρτητα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλετική καταγωγή, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Και να καλείτε διαρκώς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία να στηρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων, που είναι δίπλα μας, να μην κρύβονται και να μην ντρέπονται για τις επιλογές τους. Έτσι, μπορεί να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και η κοινωνία μας πιο αληθινή και πιο ανθρώπινη».
Ας ακούσουμε και το μήνυμα του Αποστόλου Παύλου (από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα-Προς Ρωμαίους, κεφάλαιο 1ο) ο οποίος απίστευτα επίκαιρος(!!!) εξηγεί το κατάντημα της σημερινής ανθρωπότητας και μάλιστα του δυτικού "χριστιανικού" -μόνο κατ' όνομα βέβαια- κόσμου!!!!!!!!

"Ἀποκαλύπτεται γὰρ ὀργὴ Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων τῶν τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων,διότι τὸ γνωστὸν τοῦ Θεοῦ φανερόν ἐστιν ἐν αὐτοῖς· ὁ γὰρ Θεὸς αὐτοῖς ἐφανέρωσε.
 τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους, διότι γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ εὐχαρίστησαν, ἀλλ᾿ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία·
φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν,  καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου καὶ πετεινῶν καὶ τετραπόδων καὶ ἑρπετῶν.
Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες.
Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα,  πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξία, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι". 

"Ευδόκησε δε ο Θεός να δώσει την εκ πίστεως δικαίωση, καθόσον τα έργα του κόσμου είναι τέτοια, ώστε εξ αιτίας τους φανερώνεται και ξεσπάει η οργή του Θεού από τον ουρανό εναντίον κάθε ασέβειας και κάθε αδικίας των πονηρών ανθρώπων, οι οποίοι, ενώ γνωρίζουν και κατέχουν την αλήθεια, ζουν μέσα στην αδικία. 
Επειδή η γνώση περί του Θεού και του θελήματός του (όσην μπορεί  να χωρέσει ο άνθρωπος) είναι φανερή και γνωστή σ' αυτούς· ο ίδιος ο Θεός την έχει φανερώσει σ' αυτούς. 
Διότι από τότε που κτίσθηκε ο κόσμος, οι αόρατες τελειότητες του Θεού γίνονται καθαρά αισθητές με την διάνοια δια μέσου των δημιουργημάτων, τόσο η αιώνια αυτού παντοδυναμία, όσο και κάθε θεία τελειότητά του, εις τρόπον ώστε να μένουν αυτοί αναπολόγητοι για τον αμαρτωλό βίον τους· διότι, ενώ γνώρισαν δια μέσου της δημιουργίας τον πάνσοφο και πανάγαθο Θεό, δεν τον δόξασαν ως αληθινό Θεό δια τα μεγαλεία του και δεν τον ευχαρίστησαν για τις αναρίθμητες ευεργεσίες του, αλλά πλανήθηκαν με τους μωρούς και ψευδείς συλλογισμούς των περί των ειδώλων και της αμαρτωλής ζωής και σκοτίσθηκε η ασύνετη  διάνοιά τους· και ενώ διακηρύττουν ότι είναι σοφοί, αποδείχθησαν μωροί και ανόητοι· και αντικατέστησαν την άπειρη και μεγαλειώδη δόξα του άφθαρτου Θεού με υλικά αγάλματα, με είδωλα, που εικονίζουν φθαρτούς ανθρώπους και πτηνά και τετράποδα και ερπετά. 
Δια την ασέβεια δε και την αποστασία τους αυτή απέσυρε ο Θεός την χάρη του και έτσι παρεδόθησαν και υποδουλώθηκαν στις αμαρτωλές επιθυμίες των καρδιών των, σε ηθική ακαθαρσία, ώστε να εξευτελίζονται τα σώματα των από αυτούς τους ιδίους. Αυτοί αντάλλαξαν και αντικατέστησαν την αλήθειαν του Θεού με το ψεύδος της ειδωλολατρίας, σεβάσθηκαν δε και λάτρευσαν την άψυχη και άλογη και πεπερασμένη κτίση, αντί του Δημιουργού, ο οποίος την έκτισε και πρέπει δια τούτο να ευλογείται και να δοξάζεται εις όλους τους αιώνας. Αμήν. 
Ακριβώς δε επειδή λάτρευσαν ψευδείς και φαύλους θεούς, παρεχώρησε ο Θεός να παραδοθούν και υποδουλωθούν σε εξευτελιστικά πάθη. Διότι και οι γυναίκες τους (χωρίς να ντραπούν και σεβασθούν ούτε τον ευατόν τους) αλλάξαν τη φυσική χρήση του φύλου τους στην παρά φύση και εξετράπησαν σε ακατονομάστες πράξεις. Κατά παρόμοιο τρόπο και οι άρρενες άφησαν τη φυσική σχέση και χρήση της γυναικός και εφλογίσθησαν στις εμπαθείς ορέξεις μεταξύ τους, ώστε άνδρες εις άνδρας να ενεργούν αναίσχυντες και εξευτελιστικές πράξεις και να λαμβάνουν το μισθό, που τους έπρεπε για την πλάνην τους, από τον ίδιο τον εαυτό τους. 
Και καθώς δεν έκριναν καλό και δεν θέλησαν να κατέχουν την αληθή και σοφή γνώση περί του Θεού, παραχώρησε ο Θεός να παραδοθούν και υποδουλωθούν σε νουν ανίκανο να διακρίνει το ορθό, με αποτέλεσμα να διαπράττουν αυτά τα απρεπή και επαίσχυντα. Και έτσι γέμισαν και διαποτίσθηκαν, κατά την ψυχή και το σώμα, από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία· γέμισαν από φθόνο, φόνο, φιλόνικη διάθεση, δολιότητα και κάθε κακοήθεια. 
Έγιναν κρυφοί κατήγοροι σιγοψιθυρίζοντες μεταξύ τους εις βάρος των άλλων, θρασείς συκοφάντες των απόντων, γεμάτοι μίσος εναντίον του Θεού, υβριστές, φαντασμένοι και κομπαστές, επιδειξιομανείς, επινοητές κακών εις βάρος των άλλων, ασεβείς και ανυπάκουοι απέναντι των γονέων· άνθρωποι χωρίς σύνεση, που χωρίς ντροπή καταπατούν το λόγον τους και τις συμφωνίες που έχουν κάμει, άστοργοι απέναντι στους οικείους  τους, αδιάλλακτοι και μνησίκακοι, σκληροί και ανάλγητοι στην ξένη δυστυχία. 
Αυτοί, μολονότι γνώρισαν καλά το θέλημα και τη δικαιοσύνη του Θεού, ότι δηλαδή όσοι διαπράττουν τέτοια πονηρά έργα είναι άξιοι θανάτου, όχι μόνον πράττουν αυτά, αλλά από ψυχικήν πώρωση και κακότητα επιδοκιμάζουν με όλην τους την καρδιά και εκείνους που τα πράττουν".