Αναγνώστες

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ένα ακόμη "δυνατό" χειρουργείο....

Ο γιατρός αδελφός μου λέει συχνά: η υγεία είναι σιωπηλή και περνάει απαρατήρητη, η ασθένεια είναι "ανακατώστρα" και "σαματατζού"- οι δυο αυτές λέξεις είναι δικές μου, εκείνος είναι πιο κόσμιος!!!
Στο εξαιτίας ιατρικών προβλημάτων ανακάτεμα της ζωής μου έλαβε χώραν ένα ακόμη οξύ επεισόδιο, ένα ακόμη "δυνατό" χειρουργείο!!! (αναθεώρηση αρθροπλαστικής)
Αλλά τι να πω..., πώς να μην καταθέσω συγκινημένη και ευγνώμων στο Θεό, στην Παναγία, στους μεσίτες Αγίους το πόσο ανάλαφρα πέρασε από πάνω μου μια εγχείριση που ο γιατρός μού την είχε περιγράψει ως ιδιαιτέρως βαριά! Δεν απαιτήθηκε ούτε καν ο συνήθης χρόνος νοσηλείας εντός του νοσοκομείου - μόνο δύο εικοσιτετράωρα! Άγιοί μας, με πόση φιλανθρωπία, εγρήγορση, μαεστρία σκύβετε στον πόνο μας, στο αδιέξοδό μας, στην ταλαιπωρία μας και τα κάνετε ανάλαφρα, υποφερτά, αντιμετωπίσιμα! Πόση ευγνωμοσύνη αισθάνομαι και πόση πίστη στην αγάπη του Θεού που επιτρέπει τη δοκιμασία, αλλά δίνει και την έκβαση, μας χαρίζει και την υπομονή ν' αντέξουμε καταστάσεις που αν τις φέρναμε προκαταβολικά στο νου, θα λέγαμε "Όχι! αυτό εγώ δεν το περνώ!!!"
Με πολλή ευγνωμοσύνη φέρνω στο νου μου τους αδελφούς που ξέρω ότι προσευχήθηκαν για μένα, με μνημόνευσαν σε αγρυπνίες, έδωσαν τ΄όνομά μου σε μονές και μοναχούς. Αυτό το κομποσχοίνι της αγάπης, της έμπονης προσευχής, πόσο δυνατό κι αποτελεσματικό είναι! Πρέπει να το εξασκούμε- να το εξασκώ, πρέπει να το κάνω βίωμα καθημερινό, συνεχές μέλημα...
Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Α΄Ορθοπεδική του Παπανικολάου στην οποία με πολλή φροντίδα νοσηλεύθηκα, σ' ένα περιβάλλον καθαρό κι οργανωμένο παρ' όλα όσα καταμαρτυρούνται στο δημόσιο σύστημα υγείας. (Δεν κάνω κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά δεν μπορώ και να μην επαινέσω τις φιλότιμες προσπάθειες ιατρών και νοσηλευτών!!!). 
Και φυσικά εύχομαι στο χειρουργό γιατρό μου να του χαρίζει ο Θεός υγεία και φώτιση, Εκείνος να στέκει πίσω του, να κατευθύνει τα χέρια και το νου του!!!! (Πολύ σκληρή η δουλειά των ορθοπεδικών. Αντιλαμβανόμουν όλη τη διαδικασία λόγω της ραχιαίας αναισθησίας, τι τρυπάνια, τι σκαρπέλα, τι πριόνια, τι βίδες κι όλα γρήγορα και με ακρίβεια μοίρας και χιλιοστού για να επέλθει το ποθούμενο αποτέλεσμα! Το οποίο, ως αδύναμη, εύχομαι και για μένα!!!).

*Είχα και το τυχερό μου: ένα smartphone, δώρο από τα παιδιά μου! Όλο το διαδίκτυο, και όχι μόνο, στα χέρια μου ανά πάσα στιγμή! (Δώρο... πειρασμός... παγίδα... εργαλείο...ο σοφότατος χρόνος θα δείξει...)

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Εις τόπον και τύπον Χριστού;

Δημοσιεύω το φινάλε μιας πολύ αξιόλογης ομιλίας-επιστολής προς τους απανταχού Επισκόπους που δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Σύναξη Τεύχος 142, Απρίλιος-Ιούνιος, 2017.
Δεν ξέρω ποιος είναι ο Μητροπολίτης Μελέτιος (Δεν βρήκα Μελέτιο επίσκοπο στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος), αλλά αυτά που γράφονται στην επιστολή του είναι πολύ αληθινά και πολύ σοκαριστικά. Και ΝΑΙ, συμφωνούμε. Θέλουμε επισκόπους αγίους που δεν θα μπερδεύουν το "εις τόπον και τύπον Χριστού" με την κοσμικότητα και τη χλιδή, με το βόλεμα, ή με την εκτός τόπου και χρόνου βιοτή τους!

"Στο δια ταύτα, Σεβασμιώτατοι Πατέρες:

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την θυσιαστική σας απλότητα στην διαβίωση, στην λιτότητα της κατοικίας, στην ενδυμασία και στα φτηνά (τα για όλους προσιτά) αυτοκίνητά σας.

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την απλοποίηση αυτής της (κωμικής πλέον) αυτοκρατορικής ενδυμασίας, που αποτελεί όνειδος και όχι δόξα για τον Χριστό και εμπόδιο στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Τι δυσκολία υπάρχει για την επιστροφή στην αποστολική (βλέπε τοιχογραφίες) απλότητα;

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την αποποίηση εξυπηρετήσεων και διασυνδέσεων κρατικών (υγιής χωρισμός από τον καίσαρα), οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν την εντύπωση ότι η Εκκλησία είναι κρατικό παράρτημα, που επιπλέον παρασιτεί σε βάρος των πολιτών.

Φανερώστε την Ιερωσύνη του Χριστού με την πατρική έγνοια και φροντίδα, που δεν δηλοποιείται με άγνωστες στην Εκκλησία του Χριστού κραυγές στις λειτουργικές μνημονεύσεις (υπέρ του πατρός...), αλλά με την ευρυχωρία στην εκκλησιαστική ατμόσφαιρα της κάθε επισκοπής, που τότε και μόνον γίνεται «Οἶκος τοῦ Πατρός».

Συγχωρείστε μου να τελειώσω αυτό το δυσάρεστο και κουραστικό γράμμα με λίγες γραμμές σκέψεων, ενός ήδη μακάριου συνάδελφου Σας, που υπομνημάτισε σωστά με τον τρόπο του και με τα λόγια του, το Πρόσωπο του Χριστού.

«Ο Χριστός πρόσφερε τον εαυτό Του θυσία για μας. Και οι ιερείς του, με την χειροτονία γίνονται μέτοχοί Του. Και πρέπει να παραλαμβάνουν την πίστη στην δική Του αποστολή και στην δική Του θυσία. Ω, πόσο μεγαλειώδης θα ήταν η Εκκλησία του Χριστού, αν οι κληρικοί της απέπνεαν την οσμή της γνώσεως, της αποστολής και της θυσίας του Χριστού!

Τάχα παράλαβε από τον Χριστό τίποτε ο ιερωμένος, που δεν βλέπει τους χριστιανούς σαν παιδιά του; Που δεν έχει διάθεση θυσίας για χάρη τους; Και τι τάχα θα παραδώσει, όταν βλέπει την Εκκλησία σαν χώρο για προσωπική του προβολή και καταξίωση; Και όταν στόχο του εξώφθαλμο έχει να κάμει καριέρα;

Αλήθεια, επήρε τίποτε από Εκείνον, που γεννήθηκε σε σπήλαιο, και πέθανε σαν κακούργος, και τάφηκε σε ξένο τάφο, ο κληρικός, και πιο πολύ ο μοναχός, που αφήνει την καρδιά του να κολλάει στον πόθο για πολυτέλεια, για μεγαλεία, για πλούτη; Είναι ποτέ δυνατό, μια τέτοια ασυνέπεια να θεωρηθεί συμβατή με την πίστη, με το μήνυμα της Βασιλείας του Χριστού;»

† Μητρ. Μελετίου

Ομιλία την Κυριακή της Ορθοδοξίας

«Ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβε»

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Υμνολογικό απάνθισμα από τον πλούτο της εορτής των Αγίων Αποστόλων

Υμνολογικό απάνθισμα από τον πλούτο της εορτής των Αγίων Αποστόλων

«Οὐρανόθεν τὴν χάριν δεδεγμένος, ὅτε τὴν ἐρώτησιν πρὸς τὸν χορὸν ὁ Σωτήρ, τὸν δωδεκάριθμον ἔφησε, τῶν Ἀποστόλων· Τίνα με λέγουσιν εἶναι ἄνθρωποι; τότε δὴ ὁ πρόκριτος, Πέτρος Χριστοῦ Μαθητῶν, θεολογῶν ἀνεκήρυξε, τρανῶς βοήσας· Σὺ εἶ Χριστός, τοῦ ζῶντος Θεοῦ Υἱός· ὅθεν ἀξίως μακαρίζεται, ὡς ἐξ ὕψους λαβὼν ἀποκάλυψιν, καὶ δεσμεῖν τε καὶ λύειν, τὰς εὐθύνας κομισάμενος».
Δέχθηκε την χάρη από τον ουρανό, όταν ο Σωτήρας έθεσε την ερώτηση προς τον δωδεκάριθμο χορό των Αποστόλων :«Ποιος λένε οι άνθρωποι πως είμαι;», τότε ό πρώτος των Μαθητών του Χριστού, ο Πέτρος, θεολογώντας φώναξε δυνατά και διεκήρυξε: «Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού». Γι΄ αυτό άξια μακαρίζεται, επειδή εξ ύψους (από Θεού) έλαβε την αποκάλυψη και την εξουσία να λύνει και να δένει (αμαρτίες) κι αυτός ανέλαβε την ευθύνη όλη (του κηρύγματος και της Εκκλησίας).
«Ὁ ἐξ ὑψίστου κληθείς, οὐκ ἀπ’ ἀνθρώπων, ὅτε τὸ ἐπίγειον σκότος ἠμαύρωσε, τοὺς ὀφθαλμοὺς σοῦ τοῦ σώματος, τῆς ἀσεβείας, δημοσιεῦον τὴν σκυθρωπότητα, τότε τὸοὐράνιον, φῶς περιήστραψε, σῆς διανοίας τὰ ὄμματα, τῆς εὐσεβείας, ἀνακαλύπτον τὴν ὡραιότητα· ὅθεν ἐπέγνως τὸν ἐξάγοντα, φῶς ἐκ σκότους Χριστὸν τὸν Θεόν ἡμῶν, ὃν ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εσύ που από τον Ύψιστο προσκλήθηκες και όχι από ανθρώπους, όταν το επίγειο σκοτάδι σκοτείνιασε τα μάτια του σώματός σου, φανερώνοντας τη σκυθρωπότητα της ασέβειας, τότε το ουράνιο φως άστραψε στα μάτια της διάνοιάς σου και αποκάλυψε την ωραιότητα της ευσέβειας. Έτσι γνώρισες και αναγνώρισες Αυτόν που από το σκοτάδι φανερώνει το φως, τον Χριστό και Θεό μας, τον οποίο ικέτευε να σώσει και να φωτίσει τις ψυχές μας.
«Σὺ ἐπαξίως πέτρα προσηγορεύθης, ἐν ᾗ τὴν ἀκράδαντον πίστιν ὁ Κύριος, τῆς Ἐκκλησίας ἐκράτυνεν, ἀρχιποιμένα, τῶν λογικῶν προβάτων ποιήσας σε, ἐντεῦθεν κλειδοῦχον σε τῶν οὐρανίων πυλῶν, ὡς ἀγαθὸς ἐγκατέστησεν, ἀνοίγειν πᾶσι, τοῖς μετὰ πίστεως προσεδρεύουσιν· ὅθεν ἀξίως κατηξίωσαι, σταυρωθῆναι καθὼς ὁ Δεσπότης σου, ὃν ἱκέτευε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εσύ επάξια επονομάσθηκες πέτρα, πάνω στην οποία ο Κύριος στερέωσε ακλόνητα την πίστη της Εκκλησίας, κι αφού σε έκαμε πρωτοβοσκό των λογικών προβάτων του σου εμπιστεύθηκε και τα κλειδιά  της ουράνιας Βασιλείας του, ώστε να ανοίγεις εσύ τις πύλες της και να υποδέχεσαι αυτούς που είναι εδραιωμένοι στην πίστη. Γι’ αυτό αξιώθηκες να σταυρωθείς κι εσύ όπως ο Δεσπότης σου, τον οποίον ικέτευε να σώσει και να φωτίσει τις ψυχές μας.
"Ὁ φῶς ὑπάρχων πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ὅτε κατηξίωσας πρὸς με τὸν ἄνθρωπον, ἐπιδημῆσαι δι’ ἄφατον, φιλανθρωπίαν, καὶ σάρξ γενέσθαι δι’ ἀγαθότητα, τότε φῶτα δεύτερα τῆς σῆς λαμπρότητος, καὶ ἀστραπῆς ἀποστίλβοντα, τοὺς Ἀποστόλους, καὶ μαθητάς σου Σῶτερ ἀνέδειξας, οἳ καὶ πεμφθέντες κτίσιν ἅπασαν, τῷ φωτί σου τῷ θείῳ κατηύγασαν, δυσωποῦντές σε σῶσαι, καὶ φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εσύ το φως, που προαιώνια υπήρχες, όταν συγκατέβηκες λόγω της αφάτου  σου φιλανθρωπίας και ήρθες προς εμένα τον άνθρωπο και πήρες σάρκα λόγω της αγαθότητάς σου, τότε δεύτερα φώτα που αντιφέγγιζαν τη δική σου λαμπρότητα και αστραπή ανέδειξες, Σωτήρα μου, τους Αποστόλους και μαθητές σου, οι οποίοι στάλθηκαν σ’ όλη την οικουμένη και την φώτισαν με το δικό σου θεϊκό φως. Κι αυτοί πλέον σε παρακαλούν θερμά να σώσεις και να φωτίσεις τις ψυχές μας.
«Πέτρε καὶ Παῦλε τοῦ Λόγου ἀροτῆρες, Ἀνδρέα, lάκωβε, καὶ Ἰωάννη σοφέ, Βαρθολομαῖε καὶΦίλιππε, Θωμᾶ Ματθαῖε, Σίμων Ἰούδα, θεῖε Ἰάκωβε, παγκόσμιε πάντιμε, τῶν Μαθητῶν δωδεκάς, οἱ ἐν τῷ κόσμῳ κηρύξαντες, τὴν παναγίαν, Τριάδα φύσει Θεὸν ἀΐδιον, τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἀλάξευτοι, ὄντως πύργοι καὶ στῦλοι ἀσάλευτοι, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων, ἱκετεύσατε σωθῆναι ἡμᾶς».
Πέτρε και Παύλε, οι ζευγολάτες του Λόγου, Ανδρέα, Ιάκωβε και σοφέ Ιωάννη, Βαρθολομαίε και Φίλιππε, Θωμά, Ματθαίε, Σίμων, Ιούδα, θεϊκέ Ιάκωβε, πάντιμε και παγκόσμιε, η δωδεκάδα των μαθητών που κηρύξατε στον κόσμο την παναγία Τριάδα που είναι ο αιώνιος Θεός, οι πύργοι οι αλάξευτοι της Εκκλησίας και οι ασάλευτοι στύλοι της, ικετεύσατε στον Δεσπότη των όλων να σωθούμε κι εμείς.
«Ἣν διήλθετε κτίσιν φωτίσαντες, οἱ τοῦ Σωτῆρος Μαθηταί, τὴν πλάνην τῶν εἰδώλων, ὡς ὕλην καταφλέξαντες τοῖς διδάγμασιν ὑμῶν, τὰ ἔθνη ἐξ ἀγνωσίας βυθοῦ, πρός τὴν θείαν γνῶσιν, σαγηνεύσαντες ἐσώσατε, καὶ νῦν πρεσβεύσατε Χριστῷ, ὅπως ἵλεως γένηται ἡμῖν, ἐν τῇ ἡμέρᾳτῆς κρίσεως».
Περιδιαβήκατε και φωτίσατε όλη την οικουμένη, Μαθητές του Σωτήρα μας, και την κλείσατε στα δίχτυα σας και την σώσατε- αφού κατακάψατε με τη διδασκαλία σας την πλάνη των ειδώλων –  και τώρα πρεσβεύσατε στο Χριστό να σπλαχνισθεί κι εμάς κατά την ημέρα της κρίσεως.
Από την νέα ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα  http://www.agiospatrokosmas.gr/category/imnologia/

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

«Τέτοιους ανθρώπους θέλει ο Θεός.!…»



Φωτο:Κώστα Μπαλάφα

 Ήταν κάποια γυναίκα πάμφτωχη σ’ ένα μικρό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας και είχε τρία παιδιά. Κατάφερε να τα μεγαλώσει με απίστευτες στερήσεις και δυσκολίες, όμως, με μία μοναδική αξιοπρέπεια! Αυτή, ήταν η κυρα-Βασιλική.
Πέθανε παραμονή της Παναγίας του 1998. Την επόμενη μέρα, 15 Αυγούστου, το φτηνό φέρετρο με την σορό της,που ήταν πάνω στην καρότσα του μικρού αγροτικού ημιφορτηγού του ιερέα, κατευθυνόταν προς το κοιμητήριο.
… Στην πορεία της κηδείας, ακολουθούσαν μερικοί συγχωριανοί της και συζητούσαν για τα βάσανα που είχε περάσει όσο αυτή ζούσε, όταν, ξαφνικά, ευωδίασε όλος ο γύρω τόπος: χιλιάδες άνθη και λουλούδια να υπήρχαν, πραγματικά, δεν θα μύριζαν τόσο! Όλοι τους, παραξενεύτηκαν και απόρησαν. Αλλά δεν είχαν καμμία εξήγηση να δώσουν γι’ αυτό.Ανάμεσα σ’ εκείνους που την συνόδευαν, ήταν κι ένα πνευματικό τέκνο του μακαριστού Πατρός Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη (1912—2006), χαρισματικού Πνευματικού της Ιεράς Μονής Δαδίου. Μετά από λίγες μέρες από αυτό το θαυμαστό, αλλά, για πολλούς ανεξήγητο γεγονός, πήγε προς τον θεοφώτιστο Γέροντα Αμβρόσιο αυτό το πνευματικό του τέκνο, αναφέροντάς του το όλο συμβάν. Πολύ λακωνικά και επιγραμματικά, του είπε μονάχα ότι, «μία γυναίκα πέθανε και ευωδίασε ο τόπος». Αυτό, μόνον.
Ο Γέροντας Αμβρόσιος, στην αρχή, έμεινε σιωπηλός. Έπειτα, μπήκε μέσα στο δωμάτιό του, έμεινε για λίγο εκεί, και μετά επέστρεψε. Λέγοντας τα παρακάτω εξηγηματικά και κατατοπιστικά λόγια:
—Αυτή, αγίασε! Και, ξέρεις τον λόγο; Γιατί, ποτέ στην ζωή της, δεν παραπονέθηκε! Τέτοιους ανθρώπους, θέλει ο Θεός! Για να γεμίσει τον Παράδεισο και να κάνει την Δευτέρα Παρουσία. Κατάλαβες;…
[«Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης — Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου», μέρος α’, κεφ. 3ο, §5, σελ. 100, εκδ. (α’) Π.Κυριακίδη, Αθήνα Νοέμβριος 2008.]

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Του Γέροντος Σιλουανού




Να θυμάσαι και να φοβάσαι δύο λογισμούς. Ο ένας λέει: «Είσαι άγιος»· και ο άλλος: «Δεν θα σωθείς». Κι οι δύο αυτοί λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό, και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους. Εσύ, όμως, να σκέφτεσαι: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός, αλλά ο Ελεήμων Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους και θα συγχωρέσει και σ΄ εμένα τις αμαρτίες μου». Πίστευε έτσι, και θα γίνει σύμφωνα με την πίστη σου: Θα σε συγχωρήσει ο Κύριος. Μη βασίζεσαι, όμως, στους προσωπικούς σου αγώνες, έστω και αν είσαι μεγάλος ασκητής. Ένας ασκητής μου έλεγε: «Βεβαίως θα ελεηθώ, γιατί κάνω τόσες μετάνοιες την ημέρα». Όταν, όμως, ήρθε ο θάνατος, «διέρρηξε τα ιμάτιά του».

Όχι, λοιπόν, για τις ασκήσεις μας, αλλά δωρεάν, κατά τη χάρη Του ελεεί ο Κύριος. Ο Κύριος θέλει την ψυχή να είναι ταπεινή, άκακη, και να συγχωρεί τους πάντες με αγάπη· τότε και ο Κύριος συγχωρεί με χαρά. Ο Κύριος τους αγαπά όλους, και εμείς οφείλουμε να Τον μιμούμαστε και να αγαπούμε τους πάντες, και αν δεν μπορούμε, τότε πρέπει να Τον παρακαλούμε, και ο Κύριος δεν θα αρνηθεί, αλλά θα βοηθήσει με τη χάρη Του.

Όταν ήμουν ακόμα αρχάριος, γνώρισα τήν αγάπη του Θεού, που είναι απερίγραπτη. Η ψυχή αισθάνεται συν Θεώ και εν Θεώ, και το πνεύμα χαίρεται για τον Κύριο, έστω και αν το σώμα αποκάμνει από την αγαθότητα του Θεού. Μπορείς, όμως, να χάσεις αυτήν την χάρη και με έναν κακό λογισμό. Με τον κακό λογισμό εισέρχεται μέσα μας μια εχθρική δύναμη, και τότε σκοτίζεται η ψυχή και τη βασανίζουν κακές σκέψεις. Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται την απώλειά του και καταλαβαίνει ότι ο ίδιος, χωρίς τη χάρη του Θεού, είναι μόνο «γη και σποδός».

Η ψυχή που γνώρισε τον Κύριο, μαθαίνει από τη μακροχρόνια πείρα της, ότι, αν ο άνθρωπος ζει σύμφωνα με τις εντολές, τότε αισθάνεται, έστω και λίγο, τη χάρη μέσα του κι έχει παρρησία στην προσευχή. Αν, όμως, αμαρτήσει με κάποιον λογισμό και δεν μετανοήσει, τότε κρύβεται η χάρη και η ψυχή θρηνεί και οδύρεται ενώπιον του Θεού.Έτσι η ψυχή διέρχεται όλη της τη ζωή στον αγώνα με τους λογισμούς. Εσύ, όμως, μη μένεις στην ακηδία εξαιτίας του αγώνα, γιατί ο Κύριος αγαπά τον ανδρείο αγωνιστή.

Πονηροί λογισμοί καταπονούν την υπερήφανη ψυχή, και αν δεν ταπεινωθεί, δεν θα βρει ανάπαυση από αυτούς. Όταν αμαρτωλοί λογισμοί σε πολιορκούν, φώναζε προς τον Θεό σαν τον Αδάμ: «Κύριε, Ποιητή μου και Πλάστη μου, βλέπεις ότι η ψυχή μου τυραννιέται από τους λογισμούς… Ελέησέ με». Και όταν στέκεσαι ενώπιον του Δεσπότου, να θυμάσαι πάντα ότι Αυτός θα εκπληρώσει όλα τα αιτήματά σου, αν είναι ωφέλιμα σε σένα. Ήρθαν σύννεφα, κρύφτηκε ο ήλιος και σκοτείνιασε. Έτσι για ένα λογισμό υπερηφάνειας στερείται η ψυχή τη χάρη και την καλύπτει το σκοτάδι. Αλλά και πάλι με έναν ταπεινό λογισμό επανέρχεται η χάρη. Αυτό το γνώρισα εκ πείρας.

Να ξέρεις ότι, αν ο λογισμός σου συνηθίζει να παρατηρεί ανθρώπους, πώς ζεί ο ένας ή ο άλλος, αυτό είναι ένδειξη υπερηφάνειας. «Πρόσεχε τον εαυτό σου». Παρατήρησε τον εαυτό σου και θα δεις: Μόλις η ψυχή αποκτήσει έπαρση έναντι του αδελφού, αμέσως ακολουθεί κάποιος λογισμός όχι ευάρεστος στον Θεό, και αυτό, για να ταπεινωθεί η ψυχή.

Αν, όμως, δεν ταπεινωθεί, τότε έρχεται ένας μικρός πειρασμός. Και αν πάλι δεν ταπεινωθεί, αρχίζει ο πόλεμος της σαρκός. Και αν πάλι δεν ταπεινωθεί, τότε πέφτει πάλι σε κάποιο μικρό αμάρτημα. Αν και τότε δεν ταπεινωθεί, θα έλθει μεγαλύτερη αμαρτία.Κι έτσι θα αμαρτάνει, ωσότου ταπεινωθεί. Μόλις, όμως, ταπεινωθεί, αμέσως θα δώσει ο Ελεήμων Κύριος στην ψυχή ειρήνη και κατάνυξη, και τότε θα περάσουν όλα τα κακά και θα απομακρυνθούν όλοι οι εχθρικοί λογισμοί. Έπειτα, όμως, πρέπει να κρατάς με όλες σου τις δυνάμεις την ταπείνωση, αλλιώς θα ξαναπέσεις στην αμαρτία.

Βλέποντας ο Κύριος ότι η ψυχή δεν είναι στερεωμένη στην ταπείνωση, απομακρύνει τη χάρη, αλλά εσύ μη φοβάσαι: Η χάρη είναι μέσα σου, αλλά κρυμμένη. Μάθε να σταματάς αμέσως τους λογισμούς. Αν, όμως, ξεχάσεις και δεν τους διώξεις αμέσως, τότε πρόσφερε μετάνοια. Κοπίασε σε αυτό, για να αποκτήσεις τη συνήθεια. Η ψυχή αποκτά συνήθεια, αν την διδάξεις, και ενεργεί έτσι σε όλη της τη ζωή. Ο αγαθός άνθρωπος έχει αγαθούς λογισμούς και ο πονηρός πονηρούς. Όλοι, όμως, οφείλουν να μάθουν τον πόλεμο με τους λογισμούς, και να μάθουν να μετατρέπουν τους κακούς λογισμούς σε αγαθούς. Αυτό είναι σημάδι πεπειραμένης ψυχής.

Ρωτάς πώς γίνεται αυτό; Να! Όπως ο ζωντανός άνθρωπος αισθάνεται πότε κρυώνει και πότε ζεσταίνεται, το ίδιο και όποιος γνώρισε εκ πείρας το Άγιο Πνεύμα ακούει πότε υπάρχει στην ψυχή του η χάρη και πότε έρχονται τα πονηρά πνεύματα. Ο Κύριος δίνει στην ψυχή τη σύνεση να αναγνωρίζει την έλευσή Του και να Τον αγαπά και να κάνει το θέλημά Του. Επίσης η ψυχή αναγνωρίζει τους λογισμούς του εχθρού όχι από την εξωτερική τους μορφή, αλλά από την επενέργειά τους στην ψυχή. Οι εχθροί εύκολα εξαπατούν εκείνον που δεν έχει την πείρα αυτή.

Οι εχθροί έπεσαν από υπερηφάνεια και μας παρασύρουν στην ίδια πτώση, υποβάλλοντας λογισμούς επαίνου. Και αν η ψυχή δεχθεί τον έπαινο, τότε η χάρη φεύγει, εφόσον δεν ταπεινώνεται η ψυχή. Και έτσι σε όλη τη ζωή ο άνθρωπος θα μαθητεύει στην ταπείνωση του Χριστού. Αν δεν το μάθει αυτό η ψυχή, δεν θα γνωρίσει ανάπαυση από τους λογισμούς και δεν θα μπορέσει να προσευχηθεί με καθαρό νου.


Από το βιβλίο, «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»

γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Αν θες να γλιτώσεις, φύγε… αν θέλεις να αγιάσεις, μείνε!



Το 1933 ο περίφημος γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε ηλικία 21 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση της ζωής του να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος.
Έχοντας σαν οδηγό του την ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη του στο Θεό έφτασε σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και απαράκλητες περιοχές του Άθωνα, τα Καυσοκαλύβια.
Εκεί η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε στο ασκητικό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.
Έζησε κοντά τους με πολλή υπακοή, ταπείνωση και… υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.
Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.
Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα τα δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: «Πάτερ δώσ’ μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω…». Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: «Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε… σκέψου και αποφάσισε». Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε… και έμεινε….
Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ’ όλους… Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός. Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.
Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται «βροχή» τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π. Νικηφόρος του είπε: «Σήκωσέ με. Σκύψε να σου πω…» Ο π. Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι. Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: «Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος… ευλόγησον…» του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του…
Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου,
από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,
στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Με Άγιο Αθανάσιο ξεκινήσαμε... με Άγιο Αθανάσιο κλείνουμε....




Ό,τι καλύτερο μπορεί να επιθυμήσει κανείς ως αληθινή ψυχαγωγία!!!! 
Μια εκδρομή με φίλους αγαπημένους σε μέρη όχι απλά όμορφα, 
αλλά κι αγιασμένα από ιερά προσκυνήματα και την άσκηση των μοναχών!
Σάββατο, 10 Ιουνίου, ξεκινήσαμε για μια ακόμη εκδρομούλα.
Πρώτος μας προορισμός η Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσας στην Αγκαθιά Ημαθίας.
Παλιό Μοναστήρι που ανεγέρθηκε στο σημείο που βρέθηκε η εφέστια εικόνα της Μονής. 
Μάλιστα από την εικόνα αυτή όλη η περιοχή απέκτησε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον Μέγα Αθανάσιο και πολλές εκκλησιές έχουν αφιερωθεί στην τιμή του. Η Μονή ήταν καταφύγιο των Χριστιανών στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Λειτουργούσε δε και Κρυφό σχολειό. Και στον καιρό των επαναστατικών αγώνων ήταν σημείο συνάντησης οπλαρχηγών. Πριν από αρκετά χρόνια είχε εγκαταλειφθεί και ερημώσει μέχρι που εγκαταστάθηκε εδώ η Αδελφή Ολυμπιάς με την συνοδεία της. Με κόπο που υπερβαίνει την ανθρώπινη αντοχή και δύναμη κατάφεραν να δημιουργήσουν το σημερινό θαύμα.


Ο ναός του Αγίου Αθανασίου


Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Αθανασίου


Συγκεντρωνόμαστε στο ναό όπου προσκυνούμε τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Αθανασίου και ακούμε λίγους ύμνους από την εορτή της Πεντηκοστής της οποίας είναι η απόδοσις. Ψάλλει η Ηγουμένη, αδελφή Ολυμπιάς, η οποία στη συνέχεια μας μιλάει συναρπαστικά για τον θησαυρό,τον συνήθως παραγνωρισμένο, που μας έχει χαριστεί: το Άγιο Πνεύμα! 


Τεμάχιο λειψάνου του Αγίου, ο ανεκτίμητος θησαυρός της Μονής


Μετά μας δέχονται στο Αρχονταρίκι. Μας κερνούν φρεσκότατο τσουρέκι -μόλις βγαλμένο από το φούρνο- μαζί με το καφεδάκι και ένα εξαιρετικό "πρόγευμα πνευματικό" από την ηγουμένη η οποία είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων. Κρεμόμαστε κυριολεκτικά από τα χείλη της. Μας μιλά για τον Άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό και τον Μέγα Κωνσταντίνο στους οποίους έχει αφιερώσει δύο από τα βιβλία της. Ο λόγος της "άλατι ηρτυμένος" μας ευφραίνει.
Περιδιαβαίνουμε στον τέλειο κήπο της Μονής. Τα πάντα είναι ΑΨΟΓΑ!!!! Σε κάποια άλλη επίσκεψη η Αδελφή Ολυμπιάς μας είχε πει: "Η κηπουρική είναι σαν το συντακτικό. Όλα έχουν την θέση τους!" Να γιατί η φιλόλογος Ολυμπιάς μπορεί να συνδυάζει άριστα τη συγγραφή με την κηπουρική!



Στον εξωτερικό τοίχο της Μονής ο Άγιος Αθανάσιος προσφέρει τη Μονή 
και ο Απόστολος Παύλος την εκκλησία των Βεροιέων στον Κύριό μας


Εμφάνιση ASF.jpg

Η κόγχη του ιερού



Δεν υπάρχει ψεγάδι στον κήπο!






 Μια συζήτηση "στα όρθια"

Μετά την Μονή Σφηνίτσας κατεβαίνουμε νότια. Περνάμε την Κατερίνη και όταν πλησιάζουμε στον Όλυμπο του οποίου ο όγκος ορθώνεται μπροστά μας επιβλητικός και πεντακάθαρος στρίβουμε δεξιά προς το Δίον και την Βροντού. Έξω από τη Βροντού βρίσκουμε τη χαράδρα της Αγίας Κόρης. Η ιστορία της πολύ συμπαθητική. Μάλλον πρόκειται για κάποια όμορφη κοπέλα που έφθασε εδώ κυνηγημένη (ίσως και από τον Αλή Πά από πολύ μακριά (ίσως από τα Ζαγοροχώρια) για να αποφύγει την αρπαγή και τον εγκλεισμό της στο χαρέμι του. Εδώ την βρήκαν οι ντόπιοι και την προστάτεψαν. Έζησε προσευχόμενη και σκληρότατα ασκούμενη σε μια σπηλιά σε χαράδρα του Ολύμπου. Αργότερα ο Ηγούμενος της Μονής Πέτρας Ολύμπου έβλεπε στο σημείο αυτό έναν φωτεινό Σταυρό. Ξεκίνησε με μοναχούς να επισκεφθούν το σημείο και μόλις έφθασαν αντίκρισαν την άγνωστη Κόρη, καταβεβλημένη και σκελετωμένη από τις κακουχίες. Ο ηγούμενος συγκινημένος τη ρώτησε πώς βρέθηκε εκεί. Αυτή εξασθενημένη, ζήτησε να μεταλάβει. Τη στιγμή που κοινωνούσε ακούστηκε μια βοή. Άνοιξε ο βράχος και βγήκε Αγίασμα. Μετά από καιρό κτηνοτρόφοι βρήκαν νεκρό και σκελετωμένο το κορμί της μέσα στη ρεματιά. Λέγεται μάλιστα πως ο τόπος όλος ευωδίαζε. Οι κάτοικοι την έθαψαν στον ίδιο τόπο με ευλάβεια και σεβασμό. Ο τόπος αυτός με τον καιρό έγινε προσκύνημα και η Κόρη (:κοπέλα-δεν γνωρίζουμε το όνομά της) αναγνωρίστηκε Αγία στη συνείδηση των πιστών. Επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε το όνομα, ούτε την ακριβή ημέρα της κοιμήσεώς της, η μνήμη της τιμάται "συμβατικά" κατά την εορτή του Αγίου Πνεύματος.
Στη Βροντού από παλιά οι κάτοικοι τραγουδούσαν και απέδιδαν στην Αγία Κόρη 
και το εξής τραγούδι:
"Τούρκος τη ζητεί κόρη Ζαγοριανή.
Τούρκος την ζητεί κι αυτή δεν θέλει.
Όταν το έμαθε, αρχίνσε να κλαίει.
Μάνα μου σφάξε με, Τούρκο δεν παίρνω.
Πέρδικα γίνομαι, στα δάση μπαίνω.
Λουλούδι γίνομαι, στη γη φυτρώνω..."

  

Ὡς θῦμα εὐπρόσδεκτον τὴν παρθενίαν τὴν σήν, 
Χριστῷ προσενήνοχας ἀνδρειοτάτῃ ψυχῇ, μισοῦσα τὰ πρόσκαιρα· 
ὅθεν Ἁγία Κόρη, ἀναβλύζεις ἰάσεις, πᾶσι τοῖς προσιοῦσι, τῷ ἁγίῳ σου τάφῳ, 
καὶ πίνουσιν ἐν πίστει, ἐκ τοῦ σοῦ ἁγιάσματος.



Εκατόν ογδόντα σκαλοπάτια οδηγούν στη χαράδρα. Δεν είναι για όλους δυνατή μια τέτοια κατάβαση και ανάβαση!!!! Κάποιοι κατέβηκαν καμιά εικοσαριά σκαλιά, ίσα να δουν την εκπληκτική θέα της χαράδρας. Οι σβέλτοι και ευκίνητοι που έφθασαν ως κάτω απόλαυσαν την ευλογία της Αγίας και τη δροσιά και ομορφιά του τοπίου!!!!

  



Κοπιώντες και κάθιδροι (όχι όλοι, μην σας ξεγαλάσουν...) 
επέστρεψαν από την Αγία Κόρη και αναπαύονται στη σκιά...

Μετά την Αγία Κόρη βγαίνουμε πάλι στην Εθνική οδό και συνεχίζουμε νότια. Περνάμε το Λιτόχωρο, τη Λεπτοκαρυά, τη Σκοτίνα -η ομορφιά του τοπίου μας γαληνεύει, η όμορφη ατμόσφαιρα μέσα στο πούλμαν μας ευφραίνει- και μπαίνουμε στη νέα σήραγγα του Παντελεήμονα, η οποία με μήκος 2,8 χιλιόμετρα μας βγάζει ολόισια στον Πλαταμώνα. Στο σημείο αυτό βγαίνουμε από τη νέα εθνική στην παλιά και γυρίζουμε πίσω για να σκαρφαλώσουμε στον Παλιό Παντελεήμονα. Όσο ανεβαίνουμε η θέα προς τις πιερικές ακτές γίνεται μεγαλειώδης. Έχουμε πετύχει και μια πεντακάθαρη ατμόσφαιρα μετά τον αέρα της Παρασκευής. Λαμποκοπούν τα πάντα!!!!



Ο Παλιός Παντελεήμονας χωριό του 14ου αιώνα είχε ερημώσει στη δεκαετία του 60 λόγω των δυσκολότατων συνθηκών εκ του μεγάλου υψομέτρου, αλλά και της επικείμενης έκρηξης του παραθαλάσσιου τουρισμού. Οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στο Νέο Παντελεήμονα για να απολαύσουν τα οικονομικά οφέλη του τουρισμού. Αλλά η εξέλιξη τους πρόδωσε... Ο οικισμός σήμερα καθ' ολοκληρίαν αναπαλαιωμένος και πανέμορφος έχει γίνει νούμερο 1 τουριστικός προορισμός!!!!



Στο Αρχονταρίκι, στην πλατεία του Παλιού Παντελεήμονα, το τραπέζι μας περίμενε και ήταν υπεράφθονο και πεντανόστιμο, κόκορας κρασάτος και κότσι και κοντοσούβλι και μπιφτέκια ανά τετράδες.
Ο κυρ-Θόδωρος με τον Ευθύμη τα βρήκαν και ήπιαν μαζί και είπαν πολλά και τραγούδησαν μετά την πρόκληση του πρώτου "Εσύ είσαι πολύ γέρος!!!" προς τον δεύτερο! Πολύ γραφικός τύπος....


Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος θα φιλοξενούσε κι έναν γάμο.


Καλντερίμια και πρασινάδες και λουλούδια που ξεπετάγονται  από παντού!


Ένα μπαλκόνι με απίστευτη θέα μας προκάλεσε να στηθούμε ως άλλες Καρυάτιδες
ανάμεσα στα αρχαιοελληνικά αγάλματα. 


"Λουλούδια" στα λουλούδια !!!!


Εργαστήρι χειροποίητου κοσμήματος,
ένα από τα πολλά πανέμορφα μαγαζάκια του χωριού



Οι ακτές της Πιερίας από τον Παλιό Παντελεήμονα

Τελευταία μας στάση, ο Άγιος Αθανάσιος Κολινδρού για τον Εσπερινό της Κυριακής των Αγίων Πάντων. Καθυστερούμε λίγο να φύγουμε από τον Π.Παντελεήμονα κι αυτό θα μας στοιχίσει τον καφέ στο Μοναστήρι.




Απόκοσμη γαλήνη, ειρήνη της ψυχής, υλική και πνευματική δροσιά ...τι θησαυρός είναι τα μοναστήρια μας!!!!
Με Άγιο Αθανάσιο ξεκινήσαμε, με Άγιο Αθανάσιο κλείνουμε την θαυμάσια ημέρα μας. 
Ήταν υπέροχη!!! Δοξάζουμε τον Θεό και ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές!
Αν θέλει ο Θεός θα ξαναβρεθούμε σε κάποιο άλλο προσκύνημα μετά τη θερινή ανάπαυλα! 

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Απόστολος Παύλος vis Τσίπρας!!!!!


 


 Αυτές τις ημέρες ακούσαμε από τα χείλη του πρωθυπουργού μας το μήνυμα προς τους  ΛΟΑΤΚΙ «Να είστε υπερήφανοι και υπερήφανες γι’ αυτό που είστε. Και να στέλνετε παντού, με επιμονή κι αποφασιστικότητα, το μήνυμα πως η αγάπη είναι αγάπη, ανεξάρτητα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλετική καταγωγή, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Και να καλείτε διαρκώς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία να στηρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων, που είναι δίπλα μας, να μην κρύβονται και να μην ντρέπονται για τις επιλογές τους. Έτσι, μπορεί να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και η κοινωνία μας πιο αληθινή και πιο ανθρώπινη».
Ας ακούσουμε και το μήνυμα του Αποστόλου Παύλου (από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα-Προς Ρωμαίους, κεφάλαιο 1ο) ο οποίος απίστευτα επίκαιρος(!!!) εξηγεί το κατάντημα της σημερινής ανθρωπότητας και μάλιστα του δυτικού "χριστιανικού" -μόνο κατ' όνομα βέβαια- κόσμου!!!!!!!!

"Ἀποκαλύπτεται γὰρ ὀργὴ Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων τῶν τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων,διότι τὸ γνωστὸν τοῦ Θεοῦ φανερόν ἐστιν ἐν αὐτοῖς· ὁ γὰρ Θεὸς αὐτοῖς ἐφανέρωσε.
 τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους, διότι γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ εὐχαρίστησαν, ἀλλ᾿ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία·
φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν,  καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου καὶ πετεινῶν καὶ τετραπόδων καὶ ἑρπετῶν.
Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες.
Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα,  πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξία, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι". 

"Ευδόκησε δε ο Θεός να δώσει την εκ πίστεως δικαίωση, καθόσον τα έργα του κόσμου είναι τέτοια, ώστε εξ αιτίας τους φανερώνεται και ξεσπάει η οργή του Θεού από τον ουρανό εναντίον κάθε ασέβειας και κάθε αδικίας των πονηρών ανθρώπων, οι οποίοι, ενώ γνωρίζουν και κατέχουν την αλήθεια, ζουν μέσα στην αδικία. 
Επειδή η γνώση περί του Θεού και του θελήματός του (όσην μπορεί  να χωρέσει ο άνθρωπος) είναι φανερή και γνωστή σ' αυτούς· ο ίδιος ο Θεός την έχει φανερώσει σ' αυτούς. 
Διότι από τότε που κτίσθηκε ο κόσμος, οι αόρατες τελειότητες του Θεού γίνονται καθαρά αισθητές με την διάνοια δια μέσου των δημιουργημάτων, τόσο η αιώνια αυτού παντοδυναμία, όσο και κάθε θεία τελειότητά του, εις τρόπον ώστε να μένουν αυτοί αναπολόγητοι για τον αμαρτωλό βίον τους· διότι, ενώ γνώρισαν δια μέσου της δημιουργίας τον πάνσοφο και πανάγαθο Θεό, δεν τον δόξασαν ως αληθινό Θεό δια τα μεγαλεία του και δεν τον ευχαρίστησαν για τις αναρίθμητες ευεργεσίες του, αλλά πλανήθηκαν με τους μωρούς και ψευδείς συλλογισμούς των περί των ειδώλων και της αμαρτωλής ζωής και σκοτίσθηκε η ασύνετη  διάνοιά τους· και ενώ διακηρύττουν ότι είναι σοφοί, αποδείχθησαν μωροί και ανόητοι· και αντικατέστησαν την άπειρη και μεγαλειώδη δόξα του άφθαρτου Θεού με υλικά αγάλματα, με είδωλα, που εικονίζουν φθαρτούς ανθρώπους και πτηνά και τετράποδα και ερπετά. 
Δια την ασέβεια δε και την αποστασία τους αυτή απέσυρε ο Θεός την χάρη του και έτσι παρεδόθησαν και υποδουλώθηκαν στις αμαρτωλές επιθυμίες των καρδιών των, σε ηθική ακαθαρσία, ώστε να εξευτελίζονται τα σώματα των από αυτούς τους ιδίους. Αυτοί αντάλλαξαν και αντικατέστησαν την αλήθειαν του Θεού με το ψεύδος της ειδωλολατρίας, σεβάσθηκαν δε και λάτρευσαν την άψυχη και άλογη και πεπερασμένη κτίση, αντί του Δημιουργού, ο οποίος την έκτισε και πρέπει δια τούτο να ευλογείται και να δοξάζεται εις όλους τους αιώνας. Αμήν. 
Ακριβώς δε επειδή λάτρευσαν ψευδείς και φαύλους θεούς, παρεχώρησε ο Θεός να παραδοθούν και υποδουλωθούν σε εξευτελιστικά πάθη. Διότι και οι γυναίκες τους (χωρίς να ντραπούν και σεβασθούν ούτε τον ευατόν τους) αλλάξαν τη φυσική χρήση του φύλου τους στην παρά φύση και εξετράπησαν σε ακατονομάστες πράξεις. Κατά παρόμοιο τρόπο και οι άρρενες άφησαν τη φυσική σχέση και χρήση της γυναικός και εφλογίσθησαν στις εμπαθείς ορέξεις μεταξύ τους, ώστε άνδρες εις άνδρας να ενεργούν αναίσχυντες και εξευτελιστικές πράξεις και να λαμβάνουν το μισθό, που τους έπρεπε για την πλάνην τους, από τον ίδιο τον εαυτό τους. 
Και καθώς δεν έκριναν καλό και δεν θέλησαν να κατέχουν την αληθή και σοφή γνώση περί του Θεού, παραχώρησε ο Θεός να παραδοθούν και υποδουλωθούν σε νουν ανίκανο να διακρίνει το ορθό, με αποτέλεσμα να διαπράττουν αυτά τα απρεπή και επαίσχυντα. Και έτσι γέμισαν και διαποτίσθηκαν, κατά την ψυχή και το σώμα, από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία· γέμισαν από φθόνο, φόνο, φιλόνικη διάθεση, δολιότητα και κάθε κακοήθεια. 
Έγιναν κρυφοί κατήγοροι σιγοψιθυρίζοντες μεταξύ τους εις βάρος των άλλων, θρασείς συκοφάντες των απόντων, γεμάτοι μίσος εναντίον του Θεού, υβριστές, φαντασμένοι και κομπαστές, επιδειξιομανείς, επινοητές κακών εις βάρος των άλλων, ασεβείς και ανυπάκουοι απέναντι των γονέων· άνθρωποι χωρίς σύνεση, που χωρίς ντροπή καταπατούν το λόγον τους και τις συμφωνίες που έχουν κάμει, άστοργοι απέναντι στους οικείους  τους, αδιάλλακτοι και μνησίκακοι, σκληροί και ανάλγητοι στην ξένη δυστυχία. 
Αυτοί, μολονότι γνώρισαν καλά το θέλημα και τη δικαιοσύνη του Θεού, ότι δηλαδή όσοι διαπράττουν τέτοια πονηρά έργα είναι άξιοι θανάτου, όχι μόνον πράττουν αυτά, αλλά από ψυχικήν πώρωση και κακότητα επιδοκιμάζουν με όλην τους την καρδιά και εκείνους που τα πράττουν".


Σαν σήμερα...



Ανάμεσα στα πολύ γενναία παλικάρια του Μακεδονικού αγώνα ξεχωρίζει ο Καπετάν-Άγρας, ο Εύελπις από τους Γαργαλιάνους της Μεσσηνίας, που άφησε όπως κι ο Παύλος Μελάς το βόλεμα και την καριέρα του και ζήτησε να τοποθετηθεί στον Τίρναβο, δίπλα στα ελληνοτουρκικά σύνορα για να περάσει με την πρώτη ευκαιρία στη σκληρά δοκιμαζόμενη κι απ’ όλους τους γείτονές μας διεκδικούμενη Μακεδονία.  Βάση του αγώνα του έγινε ο Βάλτος, η θρυλική λίμνη των Γιαννιτσών, όπου σιωπηλά αλλά αποφασιστικά παιζόταν η τύχη της Μακεδονίας. Προσωπικός του ορκισμένος αντίπαλος ο αρχικομιτατζής Γιοβάν Ζλατάν.
Η απίστευτα δύσκολη διαβίωση στο Βάλτο με τα κουνούπια και την ελονοσία, με τη φοβερή υγρασία και τη λιγοστή τροφή, με τις ατέλειωτες αγρύπνιες και τις ενέδρες των εχθρών κλόνισαν την υγεία του.
Φεύγει από το Βάλτο, αλλά δεν εγκαταλείπει τον Αγώνα. Τον βρίσκουμε στη Νάουσα με τον γενναίο σύντροφό του τον Αντώνη Μίγκα να αγωνίζεται για την αγαπημένη του Μακεδονία. Αλλά, αν και είναι ικανότατος  στα στρατιωτικά και τον πόλεμο, θα αποδειχτεί πολύ έντιμος κι αγνός κι εύκολο θύμα στη διπλωματία. Βούλγαροι του Βερμίου, υποκινούμενοι από τον Ζλατάν, του προτείνουν κρυφή συνάντηση που θα αποβλέπει στη σύμπραξη και συνεργασία των Ελλήνων με τους Βουλγάρους εναντίον των Τούρκων. Ο Άγρας πέφτει στην παγίδα. Πηγαίνει στη συνάντηση, στην τοποθεσία Ρακόβραχο του Βερμίου, άοπλος με τον φίλο του τον Μίγκα κι άλλα τρία παλικάρια . Οι Βούλγαροι τους συλλαμβάνουν. Αφήνουν ελεύθερα τα τρία παλικάρια και κρατούν τον Καπετάν-Άγρα και τον Αντώνη Μίγκα. Επί τρεις ημέρες τους περιφέρουν στα χωριά της περιοχής, από το Βέρμιο ως το Καϊκακτσαλάν, σαν τρόπαια και λάφυρα νίκης, χτυπώντας, βρίζοντας, εξευτελίζοντάς τους. Στις 7 Ιουνίου του 1907 ακούγεται ότι καταφθάνουν τα παλικάρια του Άγρα για να ελευθερώσουν τον αρχηγό τους. Οι κομιτατζήδες φοβούνται. Για να απαλλαγούν από τους κρατούμενούς τους και να γλιτώσουν οι ίδιοι κρεμούν τους δυο εθνομάρτυρες σε μια καρυδιά του χωριού Τέχοβο κοντά στην Έδεσα, που από τότε ονομάστηκε Καρυδιά. Διατάζουν μάλιστα τους κατοίκους του χωριού να μην πλησιάσουν τα κρεμασμένα κορμιά, να μη διανοηθούν να τα θάψουν. Τα θέλουν κρεμασμένα, τρανές αποδείξεις της θηριωδίας και της ατιμίας τους. Όλοι κλείνονται φοβισμένοι στα σπίτια τους.
Μόνο τρεις γυναίκες, τρεις Μαρίες, τρεις μυροφόρες, επαναλαμβάνουν την ηρωική, τη μεγαλειώδη πράξη της Αντιγόνης της ηρωίδας του Σοφοκλή. Αναλαμβάνουν το φρικιαστικό και ιερό συνάμα έργο του ενταφιασμού των δυο νεκρών ηρώων. Αγνοούν τις οργισμένες φοβέρες των δολοφόνων Βουλγάρων και με κίνδυνο της ζωής τους τη νύχτα καταπιάνονται με το ξεκρέμασμα, τον καθαρισμό, τον νεκροστολισμό και την ταφή τους. Με τη βοήθεια του Καπετάν-Σταφίδα μεταφέρουν τους νεκρούς στο γειτονικό χωριό Βλάδοβο και τους ενταφιάζουν στον περίβολο του ναού του Αγίου Δημητρίου. Δυο μέρες αργότερα τα παλικάρια του Καπετάν-Άγρα παγιδεύουν και εξοντώνουν τον Ζλατάν και τη συμμορία του.
Ο Καπετάν –Άγρας κι ο Αντώνης Μίγκας βρήκαν τραγικό θάνατο, αλλά πέρασαν στην αθανασία των ηρώων και τα ονόματά τους γράφτηκαν ανεξίτηλα στην εθνική μας μνήμη. Ο θάνατός τους έγινε φως για όλους τους Έλληνες. Σε όλους μας πρόσφεραν θησαυρό ανεκτίμητο: την πάγκαλη ελληνική ψυχή τους που την ασφαλίσαμε στης ψυχής μας το μυροδοχείο σαν πολύτιμο κι άσωτο μύρο.



Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Γιάβρουμ, τι γιαβρί είν' αυτός ο Γαβρόγλου!!!


1"Οι μαθητές με το άγχος των Πανελληνίων δεν μπορούν να βγουν να πιουν το ποτάκι τους, να ερωτευθούν..."
2«Το υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με αφορμή την καταδικαστική απόφαση σε κοινωνική εργασία τριών μαθητών του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου που πήραν μέρος στις καταλήψεις του περασμένου Σεπτεμβρίου, θεωρεί απαράδεκτη την αντιμετώπιση των μαθητών από την πλευρά του Διευθυντή του Σχολείου που προκάλεσε την εισαγγελική παρέμβαση χωρίς να έχουν διαπιστωθεί φθορές εντός του σχολείου».
...............................................................................
1Των μαθητών προτεραιότητα είναι το ποτάκι και ο έρωτας κι έρχονται αυτές οι παλιοεξετάσεις κι αυτό το παλιοσχολείο να τους ανατρέψει τις προτεραιότητες....
Φαίνεται πως ο παππούς μου -κι οι άλλοι παππούδες της γενιάς του κι οι γονείς μας- ήταν πολύ σκληρός όταν μας νουθετούσε μ' εκείνο το πολύ ωραίο ρητό: "Της παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς"!
Όλα του τα εγγόνια σπούδασαν και σταδιοδρόμησαν και έδρεψαν γλυκείς καρπούς, κάποια με εξαιρετική επιτυχία...Πράγματι "οι ρίζες της παιδείας μας ήταν πικρές...αλλά στέρεες και δυνατές και υγιείς"...Και δεν μαζέψαμε απωθημένα και στερητικά σύνδρομα επειδή δεν ξέραμε τι θα πει "ποτάκι" κι "έρωτοτροπήματα".
..................................................................................
2Κι αφού δεν έγιναν ζημιές στο υπό κατάληψη Γυμνάσιο του Ρεθύμνου γιατί να τιμωρηθούν οι καταληψίες; Άφετε τα παιδία! Να μαθαίνουν πως στη ζωή θα κάνουν ό,τι τους αρέσει χωρίς συνέπειες!!!!!!!!!!!!!!!!!! Θα γίνουν μεθαύριο Ρουβίκωνες πρώτης τάξεως!!!!!!!!!!!!!!! Θα γίνουν καταληψίες των Πανεπιστημίων, των ιδιωτικών κτηρίων, των δρόμων!!!!! Θα καίνε κάθε βράδυ τα Εξάρχεια κι όποια άλλη γειτονιά τους γουστάρει!!!!!!!!!!!!!
Άφετε τα παιδία και μην κωλύετε αυτά!!!!!
Αναρωτιέμαι έχει παιδιά ο κ.υπουργός; Αν ναι, έτσι τα έχει αναθρέψει; Θα ήθελα να τα γνωρίσω....

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Εξόδια...

Παρακολούθησα την εξόδιο ακολουθία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Το τροπάριο που λέει "Άρα τις εστί, βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης, ή δίκαιος ή αμαρτωλός" ήταν πολύ ταιριαστό. 
Ευτυχώς η εκκλησία έχει για όλους την ίδια ακολουθία, τα ίδια λόγια. Όλοι μπροστά στο θάνατο είναι σε ίση μοίρα.
Θα προτιμούσα να έλεγε και δυο λόγια πιο πνευματικά κάποιος μη πολιτικός! Νομίζω πως θα άξιζε να τονισθεί εκείνη την ώρα και ενώπιον τόσων πολιτικών ανδρών η ματαιότης αυτού του βίου και το εφήμερον της ανθρώπινης δόξας.
"Ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος;...
πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα,
μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται...
πού εστίν η του κόσμου προσπάθεια, πού εστίν η των προσκαίρων φαντασία...
πού εστίν ο χρυσός και ο άργυρος
πού εστίν των ικετών η πλημμύρα και ο θόρυβος...
πάντα κόνις, πάντα τέφρα και σκιά...
Κύριε αξίωσον των αιωνίων αγαθών τον μεταστάντα!
Εν τω φωτί του προσώπου σου και τω γλυκασμώ της σης ωραιότητος, ον εξελέξω ανάπαυσον ως φιλάνθρωπος!"
Το πιο σπουδαίο μάθημα ζωής η νεκρώσιμη ακολουθία!
Ήταν σήμερα μια καλή ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν οι πολιτικοί μας σε ποια βάση πρέπει να τοποθετηθούν και να πολιτευθούν.
Όσο για τον εκλιπόντα με ανέπαυσε η πληροφορία πως απόψε στα Χανιά θα γίνει ολονύχτια αγρυπνία! Πέρα από τα επαινετικά λόγια τα οποία εκ των υστέρων - αφού εν ζωή είτε τον πολέμησαν είτε περιφρόνησαν τον τίμιο και καθαρό και ενωτικό και όντως προφητικό του λόγο - σωρηδόν του προσέφεραν πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αυτό που από δω και πέρα χρειάζεται ο Κωνσταντίνος και πας εκ του ματαίου τούτου βίου αναχωρών είναι οι προσευχές του πληρώματος της εκκλησίας!
Καλόν Παράδεισο, Κωνσταντίνε!

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Αυτοπροαίρετοι μελλοθάνατοι!



29η  Μαΐου
Η αποφράδα ημέρα ξημερώνει...
Από τη νύχτα ξεκινούν οι επιθέσεις των Οθωμανών...
Ένα ποτάμι, μια οργισμένη θάλασσα, ο συρφετός των επιτιθεμένων...
τους έχουν τάξει λάφυρα κι αμόλυντες παρθένες...
Στα τείχη τα χιλιομπαλωμένα, οι λιγοστοί υπερασπιστές
σχωρέθηκαν, κοινώνησαν και μες στις λίστες του θανάτου
τα ονόματά τους καταχώρισαν!
Κι ο βασιλεύς αφού τα περιδιάβηκε,
αφού όλους χαιρέτησε κι αποχαιρέτησε,
πήρε κι αυτός θέση πολεμιστή και μελλοθάνατου!
Δυο μέρες πριν είχε απαντήσει στην απαίτηση παράδοσης της λατρεμένης Πόλης:
"Το την Πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν, ούτ' άλλου τινός των κατοικούντων εν αυτή.
Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".
Τη ζωή και την πόλη τους τις έχουν καταθέσει στα χέρια του Θεού!
Αυτοπροαιρέτως!
Είναι αυτοπροαίρετοι μελλοθάνατοι!
Μια ελπίδα απομένει, μικρή, μικρούτσικη!
Η ελπίδα για της Παναγιάς το θαύμα!
Μα η Παναγιά έσφιξε την καρδιά της και δεν ανταποκρίθηκε
στων πολιορκημένων τις παρακλήσεις και τις οιμωγές!
..................................................................................................
Ξημέρωσε η 29η του Μαγιού!
Άνοιξη μυροβόλα και ολάνθιστη!
Κι οι γκιουλμπαξέδες, σαν πίνακες πανέμορφοι ζωγραφικής,
έγιναν το ντεκόρ της απερίγραπτης σφαγής και φρίκης!
Η Πόλις εάλω! Από τους Οθωμανούς,
από τον αλαζόνα νεαρό Μωάμεθ,
που τ' όνομά του σφράγισε της ιστορίας τα κατάστιχα!
Η Πόλις εάλω! Κι οι μελλοθάνατοι, σφάγια αυτοπροαίρετα
για τις μονές του ουρανού ταξίδεψαν γοργά κι ανάλαφρα!
Ας είναι η μνήμη τους αιώνια!
«Στέφανος αδαμάντινος εν ουρανοίς εναπόκειται αυτοίς
και μνήμη αιώνιος και άξιος εν τω κόσμω έσεται.
Υπέρ της πίστεως γαρ και ευσεβείας,
υπέρ της πατρίδος,
υπέρ του βασιλέως ως χριστού κυρίου,
υπέρ συγγενών και φίλων
προετίμησαν μάλλον αποθανείν ή ζην.
Και της εκλαμπροτάτης και περιφήμου ταύτης πόλεως και πατρίδος
και βασιλευούσης των πόλεων πασών
άχρι θανάτου υπερησπίσαντο".







Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Μέγας και Άγιος;


Για την Αγία Ελένη μόνο με άπειρο σεβασμό μπορεί να μιλήσει ή να γράψει κανείς. Κανένα σημείο του βίου της δεν είναι σκοτεινό και αμφισβητήσιμο. Αξίζει να αναφερθούν: η αξιοπρεπής ήσυχη απόσυρσή της μετά το διαζύγιο και την απομάκρυνσή της από τον Κωνστάντιο τον Χλωρό ο οποίος παντρεύθηκε για πολιτικούς λόγους τη Θεοδώρα, η συνετή φροντίδα για την διαπαιδαγώγηση του υιού της Κωνσταντίνου, η ανέγερση δεκάδων ιστορικών χριστιανικών ναών και το κυριότερο το ότι«μὲ μέγαν κόπον καὶ πολλὴν ἔξοδον καὶ φοβερίσματα ηὗρεν τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς τῶν ληστῶν» το 326μ.Χ.

Για τον Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο  όμως η ιστορία έχει γράψει "κι έτσι κι αλλιώς"!!!!
Ευσέβιος, Λακτάντιος ή Ζώσιμος; Ο πρώτος είναι σύγχρονός του Χριστιανός επίσκοπος και φίλος του. Ο δεύτερος φίλος του δολοφονημένου γιου του Κρίσπου. Ο τρίτος φανατικός ειδωλολάτρης και αρκετά μεταγενέστερος.
Φυσικά δεν θα λύσουμε εμείς τις ιστορικές διχογνωμίες.
Αλλά μπορούμε να εστιάσουμε σε κάποια αδιαφιλονίκητα σημεία:
Ως προς την αμφισβητούμενη αγιότητα:
1."Την κλήσιν ουκ εξ ανθρώπων, αλλ' ως ο Παύλος εκ Θεού εδέξατο". Είναι ένα σκεύος εκλογής του Θεού. Κάτι θα είδε ο Θεός στην καρδιά του. Ο Θεός "προέγνω και προώρισεν".
2.Υπέγραψε το Διάταγμα της ανεξιθρησκείας. Πρέπει να πάμε σ' εκείνη την εποχή των διωγμών και των εκατομμυρίων βασανισθέντων μαρτύρων για να καταλάβουμε την αξία αυτού του αυτοκρατορικού διατάγματος.
3.Συγκάλεσε την Α΄Οικουμενική Σύνοδο κατά προτροπήν του Οσίου Επισκόπου Κορδούης. Δηλαδή απεκδύθηκε την απόλυτη εξουσία που του παρείχε το αυτοκρατορικό του αξίωμα να έχει άποψη και απόφαση για κάθε ζήτημα που ανέκυπτε στην αυτοκρατορία. Κατά την έναρξή της με πολύ σεμνό και ταπεινό ύφος απευθύνεται στους επισκόπους που συνήλθαν στη Νίκαια, οι περισσότεροι των οποίων έφεραν επάνω τους τα στίγματα του μαρτυρίου τους. Οι διωγμοί ήταν μόλις πίσω τους. «Πολλοί δε των εκείσε συνδεδραμηκότων επισκόπων, ομολογηταί της πίστεως ετύγχανον, εν τοις διωγμοίς ακρωτηριασθέντες υπό των ασεβών και ανόμων βασιλέων, και των μεν τα νεύρα των ποδών, των δε οι οφθαλμοί, και ετέρων άλλα μέλη του σώματος αποτετμημένα ετύγχανον, υπέρ της εις Χριστόν αυτόν πίστεως και ομολογίας και δημοσίας ενστάσεως". Καθώς τους χαιρετούσε έναν-έναν προσερχόμενους ο Αυτοκράτορας έσκυβε και φιλούσε τα πληγωμένα τους μέρη.
4. Ανέτρεψε την πορεία της ιστορίας, με τις θρησκευτικές και αστικές αλλαγές τις οποίες επέφερε. Μια απ' αυτές ήταν η απελευθέρωση, η δυνατότητα που έδωσε στους δούλους να γίνουν απελεύθεροι. Δεν καταργεί τη δουλεία, ίσως δεν ήταν δυνατόν να καταργηθεί, αλλά όπως ο απόστολος Παύλος με την προς Φιλήμονα επιστολή, αλλάζει το περιεχόμενο της δουλείας. Γίνεται αδελφός ο δούλος. Γίνεται συνεργάτης.
5.Το τέλος του είναι μια μαρτυρία πίστεως και αγιότητος. Ο Άγιος, κατά τον Απρίλιο του 337 μ.Χ., αισθάνεται τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα κάποιας ασθένειας. Οι πηγές μάς πληροφορούν πως ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέφυγε σε ιαματικά λουτρά. Βλέποντας όμως την υγεία του να επιδεινώνεται θεώρησε σκόπιμο να μεταβεί στην πόλη Ελενόπολη της Βιθυνίας, η οποία είχε ονομασθεί έτσι  προς τιμήν της αγίας μητέρας του. Εκεί παρέμεινε στο ναό των Μαρτύρων, όπου ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες προς τον Θεό. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται πως η επίγεια ζωή του πλησιάζει στο τέλος της. Η μνήμη του θανάτου καλλιεργείται στην καρδιά του και τον οδηγεί στο μυστήριο της μετάνοιας και του βαπτίσματος. Μετά από αυτά καταφεύγει σε κάποιο προάστιο της Νικομήδειας, συγκαλεί τους Επισκόπους και τους απευθύνει τον εξής λόγο: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».
Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.
Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ο Ευσέβιος τα γεγονότα, τα οποία ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου. Όλοι οι σωματοφύλακες του αυτοκράτορα, αφού έσχισαν τα ρούχα τους και έπεσαν στο έδαφος, έκλαιγαν και φώναζαν δυνατά, σαν να μην έχαναν το βασιλέα τους, αλλά τον πατέρα τους. Οι ταξίαρχοι και οι λοχαγοί έκλαιγαν τον ευεργέτη τους. Οι δήμοι ήσαν λυπημένοι και κάθε κάτοικος της Κωνσταντινουπόλεως πενθούσε, σαν να έχανε το κοινό αγαθό.
Αφού οι στρατιωτικοί τοποθέτησαν το σκήνωμα του Αγίου σε χρυσή λάρνακα, το μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και το εναπέθεσαν σε βάθρο στον βασιλικό οίκο. Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων και σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες η λάρνακά του έβρυε ιάματα.
Ακόμα κι αν τα εγκλήματα για τα οποία τον κατηγορούν τα είχε διαπράξει (δολοφονίες του γιου του Κρίσπου και της συζύγου Φαύστας στις οποίες όμως σφοδρά αμφισβητείται η συμμετοχή του και άλλες ίσως που η εποχή και οι δολοπλοκίες μιας αυτοκρατορικής αυλής καθιστούσαν "αναγκαίες") το Μυστήριο του Βαπτίσματος τα πάντα καθαίρει και αναγεννά τον εις αυτό προσερχόμενον.
Ως προς την προσωνυμία Μέγας, και μόνο η μεταφορά της πρωτεύουσάς του στο Βυζάντιο και η ίδρυση της Νέας Πόλεως θα μπορούσε να την δικαιολογήσει. Η μετέπειτα δόξα και το μεγαλείο αυτής της πόλης που συνδέθηκε τόσο άρρηκτα με το όνομά του αρκούν για να επονομασθεί ο ιδρυτής της Μέγας.
Αλλά μπορούμε να προσθέσουμε και πως δεν ηττήθηκε ποτέ ούτε εσωτερικά, ούτε εξωτερικά. Κατήργησε το σώμα των πραιτοριανών, που είχαν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται οι κύριοι των αυτοκρατόρων, κατήργησε την ποινή του σταυρικού θανάτου, ανανέωσε το οικογενειακό δίκαιο, καταδίκασε τη μοιχεία , με νόμους ανύψωσε τη θέση της μητέρας, προστάτεψε την οικογένεια και τα παιδιά απ' την κατάχρηση της πατρικής εξουσίας και τα κορίτσια απ' την απαγωγή. Ρύθμισε τα ζητήματα διαζυγίου, κληρονομίας, προίκας, κοκ.  Με νόμο τιμωρούσε εκείνους που προξενούσαν τον θάνατο των σκλάβων και περιόρισε τη βία και τη σωματική τιμωρία. Μάλιστα κάτι σημαντικότατο για τον 4ο αιώνα: απαγόρευσε τον στιγματισμό στα πρόσωπα των σκλάβων. Με εξαιρετική πολιτική ικανότητα αλλά και ανύστακτη έγνοια επέφερε την ειρήνευση μέσα στην τεράστια αυτοκρατορία του.
Ας μην έχουμε αμφιβολία πως είναι και Μέγας και Άγιος!

*Η πηγή μου κυρίως εδώ!



Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Μαντινάδες για τα εγγόνια !


Για τον Νικόλα


Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί, φωτίζει όλη την πλάση
κι εσύ όταν γεννήθηκες, εστήσαμε γιορτάσι.

Ο βασιλιάς των λουλουδιών λένε πως είν' ο κρίνος,
μπρος τη δική σου ομορφιά, μαραίνεται και κείνος!

Άγγελος το ζωγράφισε το καμαρόφρυδό σου,
κι έσταξ΄ η πένα κι έκαμε ελιά στο μάγουλό σου!


Για τη Δαναΐτσα

Με ποιο λουλούδι, με ποιο ανθό, εσένα να συγκρίνω,
όποιο κι αν βάλω δίπλα σου, είσαι καλλιά από 'κείνο!

Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί, ντρέπεται να προβάλει,
γιατί τον εθαμπώνουνε τα όμορφά σου κάλλη!

Τέσσερα προτερήματα, έχει όλο σου το σώμα,
μάτια και φρύδια και μαλλιά και δαχτυλίδι στόμα!

Για τον Αλέξη

Όμορφο σαν την άνοιξη, είναι το πρόσωπό σου,
και σαν ηλιοβασίλεμα κάθε χαμόγελό σου!

Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού, ένα 'ναι που σου μοιάζει,
που βγαίνει τα μεσάνυχτα, κι όλα τα σκοτεινιάζει!

Στον ουρανό υπάρχουνε εκατομμύρια άστρα,
μα δυο υπάρχουνε στη γη, κι είναι τα δυο σου μάτια!

Για τον Κωνσταντίνο

Σαν το φεγγάρι λαμπερό είναι το πρόσωπό σου,
και γλυκοχάραμα τσ' αυγής, κάθε χαμόγελό σου!

Όλα τ' αστέρια τ' ουρανού ν' αποτελέσουν ένα,
δεν αντιπροσωπεύουνε ένα δικό σου βλέμμα!

Φαντάστηκα τον ουρανό μ' αστέρι δίχως ένα,
μα δεν μπορώ να φανταστώ, ζωή χωρίς εσένα!


Από το όμορφο blog της Γιαγιάς Καλλιρόης έκανα μια μικρή "κλοπή".
Ας με συγχωρέσει που προσάρμοσα τις μαντινάδες της στα δικά μου εγγονάκια!
εδώ τις βρήκα!!!

Παροιμίες


Βρήκα κάπου γιαπωνέζικες παροιμίες. Αντέγραψα μερικές πολύ -πολύ σοφές!!!!!




"Αν οι γονείς δουλεύουν, ενώ τα παιδιά τους καλοπερνούν, τότε τα εγγόνια τους θα καταλήξουν σίγουρα ζητιάνοι".


"Ένας σύζυγος και μια σύζυγος είναι σαν το χέρι και το μάτι. Όταν το χέρι πληγώνεται το μάτι κλαίει, και όταν το μάτι κλαίει το χέρι σκουπίζει τα δάκρυα…"


"Ο ήλιος δεν γνωρίζει ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Φωτίζει χωρίς σκοπιμότητα και τους ζεσταίνει όλους". 



"Το κρύο τσάι και το κρύο ρύζι υποφέρονται, αυτό που δεν υποφέρεται είναι το κρύο βλέμμα και τα σκληρά λόγια".

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Εκδρομή στην Αρναία

Όμορφο Σάββατο με φίλους αγαπημένους σε μια εκδρομή στην Αρναία. 
Η διαδρομή σύντομη και πολύ ευχάριστη. 
Μας ενθουσίασαν τα παλιά αγαπημένα τραγούδια των Ομάδων (ΧΜΟ) σε ενορχήστρωση Βασίλη Χατζηνικολάου. Θυμηθήκαμε τα μικράτα και τα νιάτα μας οι περισσότεροι!
Η φύση καταπράσινη και ηλιόλουστη! Ούτε καταλάβαμε για πότε φτάσαμε στο Πάρκο του Αριστοτέλη για τον βίο και το έργο του οποίου ακούσαμε βέβαια τα σχετικά.
Σημειώνω τρία ωραία ρητά του τα οποία έγιναν και αφορμή διασκεδαστικών σχολίων: 
"Για να γίνει κανείς ικανός σ' οποιοδήποτε επάγγελμα τρία πράγματα χρειάζονται: φύση, μελέτη και πρακτική εξάσκηση.
Δεν ταιριάζει στη γυναίκα να είναι πολύ γενναία ή πολύ εύγλωττη.
Η αποστολή του άντρα είναι να κερδίζει και της γυναίκας να αποταμιεύει". (λάθος!!! να ξοδεύει)



Η θέα της χερσονήσου του Άθω από το Πάρκο του Αριστοτέλη

ήταν απερίγραπτης καθαρότητας και ομορφιάς


Στα πόδια του πολύ μεγάλου
κάποιοι δικοί μας αγαπημένοι φίλοι!



Οι οφθαλμαπάτες!!!



Και λίγη μουσική από το πεντάχορδο!!!

Το "Ξενία" μας πρόσφερε  πλην του καφέ και καταπληκτική θέα των Σταγείρων, του κόλπου της Ιερισσού και του μεγάλου Ακρωτηρίου "Αράπης" και του Άθωνα στο βάθος.
Στις 12 ακριβώς ήμασταν στην Αρναία, στο κεφαλοχώρι της ορεινής Χαλκιδικής. Πρώτη μας στάση η επίσκεψη στο ναό του Αγίου Στεφάνου, του οποίου η πρόσφατη ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και θαυμαστή!



 Απέναντι από τον Άγιο Στέφανο μας καλωσορίζει ένα πανέμορφο παραδοσιακό διατηρητέο αρχοντικό!

Το μητροπολιτικό μέγαρο


Ο παμμέγιστος ναός του Αγίου Στεφάνου!


Το εσωτερικό του ναού εντυπωσιακό


Ο κ.Παντελής Ζωγράφος μας εξιστόρησε με κάθε λεπτομέρεια όσα συνέβησαν κατά την πυρκαγιά του ναού το 2005 και κατά την ανέγερσή του στον εκπληκτικό χρόνο του ενός μόνον έτους!


Ο επιτάφιος του ναού κεντημένος με πέρλες!
Αληθινό αριστούργημα!



Η βελούδινη κουρτίνα του ιερού Βήματος
επίσης αριστοτεχνικά κεντημένη


Βρήκα στο internet αυτή τη φωτογραφία του ναού αμέσως μετά την πυρκαγιά.
Για τους κίονες αριστερά σημειώνεται ως υστερόγραφο μια θαυμαστή ιστορία*.



Μετά το ναό ανηφορίσαμε προς την όμορφη γειτονιά με τα παραδοσιακά σπίτια
και επισκεφθήκαμε τα δύο Μουσεία, 



Στα παράθυρα όλων των σπιτιών καμάρωναν τα κοφτά και τα πλεχτά κουρτινάκια!
Νοικοκυροχώρι!







Το Λαογραφικό Μουσείο στεγάζεται στο αρχοντικό του γιατρού


Μας ξενάγησε η εξαίρετη κ.Παπαγεωργίου, φοιτήτρια του συνεκδρομέως μας κ. Σωτηρούδη.



Αυθεντική φορεσιά με τη φουστανέλα!


 Το Μουσείο Υφαντικής κέρδισε τις εντυπώσεις
Η Αρναία έχει εξαιρετική υφαντική παράδοση.
Οι κοπέλες ύφαιναν εκτός από την προίκα τους και για να βιοπορισθούν.
Οι εικόνες μιλούν νομίζω!!!!




1934  Ελληνική Λεβεντιά




Για μεσημεριανό φαγητό στην Αγία Παρασκευή, το εξοχικό άλσος της Αρναίας,
στον Μπακατσιάνο. Άψογος!!!



Εσπερινός της Κυριακής του Παραλύτου  στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, 
το μοναστηράκι της Αρναίας,
όπου μας περίμεναν κι άλλοι φίλοι.
Ο Άγιος Κοσμάς πέρασε από την Αρναία και εκήρυξε 
και στα χρόνια της κατοχής με θαυμαστό τρόπο ευεργέτησε τους Αρνιώτες,
 οι οποίοι πολύ τον ευλαβούνται.



Στις 23 Ιουλίου του 1943, την ημέρα που οι Βούλγαροι έμπαιναν στη Χαλκιδική, ο Άγιος Κοσμάς εμφανίστηκε στη Σουσάννα Τρικκαλιώτου, κάτοικο της Αρναίας, και της είπε: "Μη φοβάσθε, θα σας φυλάξω, δεν θα πάθετε τίποτα". Πράγματι κατά τη βουλγαροκρατία παρόλο που τα γύρω βουνά ήταν γεμάτα αντάρτες και δυο φορές οι Βούλγαροι μάζεψαν τους άντρες του χωριού με σκοπό να τους εκτελέσουν για αντίποινα στη δράση των ανταρτικών ομάδων, με τρόπο που μόνο με την θαυμαστή επέμβαση του Αγίου μπορεί να ερμηνευθεί, η εκτέλεση ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κανένας Αρνιώτης δεν χτυπήθηκε από Βούλγαρο.

*Το βράδυ της 5ης Σεπτεμβρίου του 2005 μια μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στο εσωτερικό του ναού και τον κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η αιτία της παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα και άφησε πίσω της άθικτη μόνο την πετρόκτιστη τοιχοποιία. Η στέγη κατέρρευσε. Οτιδήποτε βρισκόταν εντός του ναού -οι εικόνες, τα βιβλία, κειμήλια και αντικείμενα ανεκτίμητης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, το μοναδικής τεχνοτροπίας επαργυρωμένο και επιχρυσωμένο ξύλινο τέμπλο, ο περίτεχνος ξυλόγλυπτος δεσποτικός θρόνος-, μετατράπηκαν σε στάχτες.
Αμέσως, το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω της 10ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στην δικαιοδοσία της οποίας εμπίπτει ο ναός, με τη συνεργασία των εκκλησιαστικών αρχών και των τοπικών φορέων, αλλά και με την πλήρη συμπαράσταση των πολιτών της Αρναίας και της ευρύτερης περιοχής, ξεκίνησε το ηράκλειο έργο της αποκατάστασης.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακατασκευής και ανακαίνισης, στο εσωτερικό του ναού διαπιστώθηκε η ύπαρξη τριών παλαιότερων κτιρίων: μίας μεγάλης τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής που χρονολογείται γύρω στο 400, ενός μικρού μονόχωρου βυζαντινού ναού του 10ου -11ου αιώνα κι ενός μεγάλου ορθογώνιου μεταβυζαντινού οικοδομήματος χωρίς κόγχη του 16ου -17ου αιώνα. Συγχρόνως, ήρθαν στο φως πολυάριθμα ευρήματα από την παλαιοχριστιανική εποχή έως και την περίοδο της τουρκοκρατίας: πήλινα, μαρμάρινα, γυάλινα και μεταλλικά αντικείμενα, κονιάματα και τοιχογραφίες.
Aνακαλύφθηκαν, επίσης, δεκαπέντε ταφές, κάποιες από τις οποίες ανάγονται στην παλαιοχριστιανική εποχή και άλλες στον 16ο αιώνα μ.Χ. Έτσι, λόγω των εργασιών ανακατασκευής του καμένου κτιρίου και χάρη στις συστηματικές ανασκαφικές έρευνες της 10ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ,ανακαλύφθηκε μία σημαντικότατη πτυχή της ιστορίας της περιοχής: Η αδιάλειπτη, δηλαδή, ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα στην Αρναία, και ειδικότερα στη θέση όπου σήμερα υψώνεται ο ναός του Αγίου Στεφάνου.
Μετά το πέρας των αναστηλωτικών εργασιών και της ανασκαφικής έρευνας σειρά είχε η προστασία και η συντήρηση των ευρημάτων. Παράλληλα, ο αρχαιολογικός χώρος διαμορφώθηκε ώστε να αναδειχθεί η θαμμένη ιστορία του τόπου. Στο ανακαινισμένο δάπεδο του ναού τοποθετήθηκαν ειδικά διαφανή «πάνελ», πάνω στα οποία οι επισκέπτες μπορούν να σταθούν, να περπατήσουν ή να εκκλησιαστούν, παρατηρώντας συγχρόνως φωτισμένο και ειδικά διαμορφωμένο τον αρχαιολογικό χώρο και τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν κάτω από το ναό.

Οι δρύινοι κίονες του ναού επειδή ήταν καλυμμένοι με σοβά δεν κάηκαν. Όταν όμως έγιναν τομές στο δάπεδο για να διαπιστωθεί η αντοχή τους, διαπιστώθηκε ότι όλοι είχαν αποσαθρωθεί στη βάση τους επειδή είχαν πακτωθεί μέσα στο τσιμέντο που είχε στρωθεί στο ναό πριν κάποια χρόνια όταν είχε επιστρωθεί το δάπεδο. Ήταν ζήτημα χρόνου ή κάποιου έκτακτου συμβάντος, π.χ. ενός σεισμού, να κατακρημνισθούν οι κίονες και όλη η οροφή του ναού με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για ανθρώπινες ζωές. Η πυρκαγιά ίσως να ήταν μια σωτήρια επέμβαση του Θεού.