Αναγνώστες

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Μέγας και Άγιος;


Για την Αγία Ελένη μόνο με άπειρο σεβασμό μπορεί να μιλήσει ή να γράψει κανείς. Κανένα σημείο του βίου της δεν είναι σκοτεινό και αμφισβητήσιμο. Αξίζει να αναφερθούν: η αξιοπρεπής ήσυχη απόσυρσή της μετά το διαζύγιο και την απομάκρυνσή της από τον Κωνστάντιο τον Χλωρό ο οποίος παντρεύθηκε για πολιτικούς λόγους τη Θεοδώρα, η συνετή φροντίδα για την διαπαιδαγώγηση του υιού της Κωνσταντίνου, η ανέγερση δεκάδων ιστορικών χριστιανικών ναών και το κυριότερο το ότι«μὲ μέγαν κόπον καὶ πολλὴν ἔξοδον καὶ φοβερίσματα ηὗρεν τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς τῶν ληστῶν» το 326μ.Χ.

Για τον Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο  όμως η ιστορία έχει γράψει "κι έτσι κι αλλιώς"!!!!
Ευσέβιος, Λακτάντιος ή Ζώσιμος; Ο πρώτος είναι σύγχρονός του Χριστιανός επίσκοπος και φίλος του. Ο δεύτερος φίλος του δολοφονημένου γιου του Κρίσπου. Ο τρίτος φανατικός ειδωλολάτρης και αρκετά μεταγενέστερος.
Φυσικά δεν θα λύσουμε εμείς τις ιστορικές διχογνωμίες.
Αλλά μπορούμε να εστιάσουμε σε κάποια αδιαφιλονίκητα σημεία:
Ως προς την αμφισβητούμενη αγιότητα:
1."Την κλήσιν ουκ εξ ανθρώπων, αλλ' ως ο Παύλος εκ Θεού εδέξατο". Είναι ένα σκεύος εκλογής του Θεού. Κάτι θα είδε ο Θεός στην καρδιά του. Ο Θεός "προέγνω και προώρισεν".
2.Υπέγραψε το Διάταγμα της ανεξιθρησκείας. Πρέπει να πάμε σ' εκείνη την εποχή των διωγμών και των εκατομμυρίων βασανισθέντων μαρτύρων για να καταλάβουμε την αξία αυτού του αυτοκρατορικού διατάγματος.
3.Συγκάλεσε την Α΄Οικουμενική Σύνοδο κατά προτροπήν του Οσίου Επισκόπου Κορδούης. Δηλαδή απεκδύθηκε την απόλυτη εξουσία που του παρείχε το αυτοκρατορικό του αξίωμα να έχει άποψη και απόφαση για κάθε ζήτημα που ανέκυπτε στην αυτοκρατορία. Κατά την έναρξή της με πολύ σεμνό και ταπεινό ύφος απευθύνεται στους επισκόπους που συνήλθαν στη Νίκαια, οι περισσότεροι των οποίων έφεραν επάνω τους τα στίγματα του μαρτυρίου τους. Οι διωγμοί ήταν μόλις πίσω τους. «Πολλοί δε των εκείσε συνδεδραμηκότων επισκόπων, ομολογηταί της πίστεως ετύγχανον, εν τοις διωγμοίς ακρωτηριασθέντες υπό των ασεβών και ανόμων βασιλέων, και των μεν τα νεύρα των ποδών, των δε οι οφθαλμοί, και ετέρων άλλα μέλη του σώματος αποτετμημένα ετύγχανον, υπέρ της εις Χριστόν αυτόν πίστεως και ομολογίας και δημοσίας ενστάσεως". Καθώς τους χαιρετούσε έναν-έναν προσερχόμενους ο Αυτοκράτορας έσκυβε και φιλούσε τα πληγωμένα τους μέρη.
4. Ανέτρεψε την πορεία της ιστορίας, με τις θρησκευτικές και αστικές αλλαγές τις οποίες επέφερε. Μια απ' αυτές ήταν η απελευθέρωση, η δυνατότητα που έδωσε στους δούλους να γίνουν απελεύθεροι. Δεν καταργεί τη δουλεία, ίσως δεν ήταν δυνατόν να καταργηθεί, αλλά όπως ο απόστολος Παύλος με την προς Φιλήμονα επιστολή, αλλάζει το περιεχόμενο της δουλείας. Γίνεται αδελφός ο δούλος. Γίνεται συνεργάτης.
5.Το τέλος του είναι μια μαρτυρία πίστεως και αγιότητος. Ο Άγιος, κατά τον Απρίλιο του 337 μ.Χ., αισθάνεται τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα κάποιας ασθένειας. Οι πηγές μάς πληροφορούν πως ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέφυγε σε ιαματικά λουτρά. Βλέποντας όμως την υγεία του να επιδεινώνεται θεώρησε σκόπιμο να μεταβεί στην πόλη Ελενόπολη της Βιθυνίας, η οποία είχε ονομασθεί έτσι  προς τιμήν της αγίας μητέρας του. Εκεί παρέμεινε στο ναό των Μαρτύρων, όπου ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες προς τον Θεό. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται πως η επίγεια ζωή του πλησιάζει στο τέλος της. Η μνήμη του θανάτου καλλιεργείται στην καρδιά του και τον οδηγεί στο μυστήριο της μετάνοιας και του βαπτίσματος. Μετά από αυτά καταφεύγει σε κάποιο προάστιο της Νικομήδειας, συγκαλεί τους Επισκόπους και τους απευθύνει τον εξής λόγο: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».
Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.
Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ο Ευσέβιος τα γεγονότα, τα οποία ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου. Όλοι οι σωματοφύλακες του αυτοκράτορα, αφού έσχισαν τα ρούχα τους και έπεσαν στο έδαφος, έκλαιγαν και φώναζαν δυνατά, σαν να μην έχαναν το βασιλέα τους, αλλά τον πατέρα τους. Οι ταξίαρχοι και οι λοχαγοί έκλαιγαν τον ευεργέτη τους. Οι δήμοι ήσαν λυπημένοι και κάθε κάτοικος της Κωνσταντινουπόλεως πενθούσε, σαν να έχανε το κοινό αγαθό.
Αφού οι στρατιωτικοί τοποθέτησαν το σκήνωμα του Αγίου σε χρυσή λάρνακα, το μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και το εναπέθεσαν σε βάθρο στον βασιλικό οίκο. Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων και σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες η λάρνακά του έβρυε ιάματα.
Ακόμα κι αν τα εγκλήματα για τα οποία τον κατηγορούν τα είχε διαπράξει (δολοφονίες του γιου του Κρίσπου και της συζύγου Φαύστας στις οποίες όμως σφοδρά αμφισβητείται η συμμετοχή του και άλλες ίσως που η εποχή και οι δολοπλοκίες μιας αυτοκρατορικής αυλής καθιστούσαν "αναγκαίες") το Μυστήριο του Βαπτίσματος τα πάντα καθαίρει και αναγεννά τον εις αυτό προσερχόμενον.
Ως προς την προσωνυμία Μέγας, και μόνο η μεταφορά της πρωτεύουσάς του στο Βυζάντιο και η ίδρυση της Νέας Πόλεως θα μπορούσε να την δικαιολογήσει. Η μετέπειτα δόξα και το μεγαλείο αυτής της πόλης που συνδέθηκε τόσο άρρηκτα με το όνομά του αρκούν για να επονομασθεί ο ιδρυτής της Μέγας.
Αλλά μπορούμε να προσθέσουμε και πως δεν ηττήθηκε ποτέ ούτε εσωτερικά, ούτε εξωτερικά. Κατήργησε το σώμα των πραιτοριανών, που είχαν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται οι κύριοι των αυτοκρατόρων, κατήργησε την ποινή του σταυρικού θανάτου, ανανέωσε το οικογενειακό δίκαιο, καταδίκασε τη μοιχεία , με νόμους ανύψωσε τη θέση της μητέρας, προστάτεψε την οικογένεια και τα παιδιά απ' την κατάχρηση της πατρικής εξουσίας και τα κορίτσια απ' την απαγωγή. Ρύθμισε τα ζητήματα διαζυγίου, κληρονομίας, προίκας, κοκ.  Με νόμο τιμωρούσε εκείνους που προξενούσαν τον θάνατο των σκλάβων και περιόρισε τη βία και τη σωματική τιμωρία. Μάλιστα κάτι σημαντικότατο για τον 4ο αιώνα: απαγόρευσε τον στιγματισμό στα πρόσωπα των σκλάβων. Με εξαιρετική πολιτική ικανότητα αλλά και ανύστακτη έγνοια επέφερε την ειρήνευση μέσα στην τεράστια αυτοκρατορία του.
Ας μην έχουμε αμφιβολία πως είναι και Μέγας και Άγιος!

*Η πηγή μου κυρίως εδώ!



Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Μαντινάδες για τα εγγόνια !


Για τον Νικόλα


Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί, φωτίζει όλη την πλάση
κι εσύ όταν γεννήθηκες, εστήσαμε γιορτάσι.

Ο βασιλιάς των λουλουδιών λένε πως είν' ο κρίνος,
μπρος τη δική σου ομορφιά, μαραίνεται και κείνος!

Άγγελος το ζωγράφισε το καμαρόφρυδό σου,
κι έσταξ΄ η πένα κι έκαμε ελιά στο μάγουλό σου!


Για τη Δαναΐτσα

Με ποιο λουλούδι, με ποιο ανθό, εσένα να συγκρίνω,
όποιο κι αν βάλω δίπλα σου, είσαι καλλιά από 'κείνο!

Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί, ντρέπεται να προβάλει,
γιατί τον εθαμπώνουνε τα όμορφά σου κάλλη!

Τέσσερα προτερήματα, έχει όλο σου το σώμα,
μάτια και φρύδια και μαλλιά και δαχτυλίδι στόμα!

Για τον Αλέξη

Όμορφο σαν την άνοιξη, είναι το πρόσωπό σου,
και σαν ηλιοβασίλεμα κάθε χαμόγελό σου!

Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού, ένα 'ναι που σου μοιάζει,
που βγαίνει τα μεσάνυχτα, κι όλα τα σκοτεινιάζει!

Στον ουρανό υπάρχουνε εκατομμύρια άστρα,
μα δυο υπάρχουνε στη γη, κι είναι τα δυο σου μάτια!

Για τον Κωνσταντίνο

Σαν το φεγγάρι λαμπερό είναι το πρόσωπό σου,
και γλυκοχάραμα τσ' αυγής, κάθε χαμόγελό σου!

Όλα τ' αστέρια τ' ουρανού ν' αποτελέσουν ένα,
δεν αντιπροσωπεύουνε ένα δικό σου βλέμμα!

Φαντάστηκα τον ουρανό μ' αστέρι δίχως ένα,
μα δεν μπορώ να φανταστώ, ζωή χωρίς εσένα!


Από το όμορφο blog της Γιαγιάς Καλλιρόης έκανα μια μικρή "κλοπή".
Ας με συγχωρέσει που προσάρμοσα τις μαντινάδες της στα δικά μου εγγονάκια!
εδώ τις βρήκα!!!

Παροιμίες


Βρήκα κάπου γιαπωνέζικες παροιμίες. Αντέγραψα μερικές πολύ -πολύ σοφές!!!!!




"Αν οι γονείς δουλεύουν, ενώ τα παιδιά τους καλοπερνούν, τότε τα εγγόνια τους θα καταλήξουν σίγουρα ζητιάνοι".


"Ένας σύζυγος και μια σύζυγος είναι σαν το χέρι και το μάτι. Όταν το χέρι πληγώνεται το μάτι κλαίει, και όταν το μάτι κλαίει το χέρι σκουπίζει τα δάκρυα…"


"Ο ήλιος δεν γνωρίζει ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Φωτίζει χωρίς σκοπιμότητα και τους ζεσταίνει όλους". 



"Το κρύο τσάι και το κρύο ρύζι υποφέρονται, αυτό που δεν υποφέρεται είναι το κρύο βλέμμα και τα σκληρά λόγια".

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Εκδρομή στην Αρναία

Όμορφο Σάββατο με φίλους αγαπημένους σε μια εκδρομή στην Αρναία. 
Η διαδρομή σύντομη και πολύ ευχάριστη. 
Μας ενθουσίασαν τα παλιά αγαπημένα τραγούδια των Ομάδων (ΧΜΟ) σε ενορχήστρωση Βασίλη Χατζηνικολάου. Θυμηθήκαμε τα μικράτα και τα νιάτα μας οι περισσότεροι!
Η φύση καταπράσινη και ηλιόλουστη! Ούτε καταλάβαμε για πότε φτάσαμε στο Πάρκο του Αριστοτέλη για τον βίο και το έργο του οποίου ακούσαμε βέβαια τα σχετικά.
Σημειώνω τρία ωραία ρητά του τα οποία έγιναν και αφορμή διασκεδαστικών σχολίων: 
"Για να γίνει κανείς ικανός σ' οποιοδήποτε επάγγελμα τρία πράγματα χρειάζονται: φύση, μελέτη και πρακτική εξάσκηση.
Δεν ταιριάζει στη γυναίκα να είναι πολύ γενναία ή πολύ εύγλωττη.
Η αποστολή του άντρα είναι να κερδίζει και της γυναίκας να αποταμιεύει". (λάθος!!! να ξοδεύει)



Η θέα της χερσονήσου του Άθω από το Πάρκο του Αριστοτέλη

ήταν απερίγραπτης καθαρότητας και ομορφιάς


Στα πόδια του πολύ μεγάλου
κάποιοι δικοί μας αγαπημένοι φίλοι!



Οι οφθαλμαπάτες!!!



Και λίγη μουσική από το πεντάχορδο!!!

Το "Ξενία" μας πρόσφερε  πλην του καφέ και καταπληκτική θέα των Σταγείρων, του κόλπου της Ιερισσού και του μεγάλου Ακρωτηρίου "Αράπης" και του Άθωνα στο βάθος.
Στις 12 ακριβώς ήμασταν στην Αρναία, στο κεφαλοχώρι της ορεινής Χαλκιδικής. Πρώτη μας στάση η επίσκεψη στο ναό του Αγίου Στεφάνου, του οποίου η πρόσφατη ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και θαυμαστή!



 Απέναντι από τον Άγιο Στέφανο μας καλωσορίζει ένα πανέμορφο παραδοσιακό διατηρητέο αρχοντικό!

Το μητροπολιτικό μέγαρο


Ο παμμέγιστος ναός του Αγίου Στεφάνου!


Το εσωτερικό του ναού εντυπωσιακό


Ο κ.Παντελής Ζωγράφος μας εξιστόρησε με κάθε λεπτομέρεια όσα συνέβησαν κατά την πυρκαγιά του ναού το 2005 και κατά την ανέγερσή του στον εκπληκτικό χρόνο του ενός μόνον έτους!


Ο επιτάφιος του ναού κεντημένος με πέρλες!
Αληθινό αριστούργημα!



Η βελούδινη κουρτίνα του ιερού Βήματος
επίσης αριστοτεχνικά κεντημένη


Βρήκα στο internet αυτή τη φωτογραφία του ναού αμέσως μετά την πυρκαγιά.
Για τους κίονες αριστερά σημειώνεται ως υστερόγραφο μια θαυμαστή ιστορία*.



Μετά το ναό ανηφορίσαμε προς την όμορφη γειτονιά με τα παραδοσιακά σπίτια
και επισκεφθήκαμε τα δύο Μουσεία, 



Στα παράθυρα όλων των σπιτιών καμάρωναν τα κοφτά και τα πλεχτά κουρτινάκια!
Νοικοκυροχώρι!







Το Λαογραφικό Μουσείο στεγάζεται στο αρχοντικό του γιατρού


Μας ξενάγησε η εξαίρετη κ.Παπαγεωργίου, φοιτήτρια του συνεκδρομέως μας κ. Σωτηρούδη.



Αυθεντική φορεσιά με τη φουστανέλα!


 Το Μουσείο Υφαντικής κέρδισε τις εντυπώσεις
Η Αρναία έχει εξαιρετική υφαντική παράδοση.
Οι κοπέλες ύφαιναν εκτός από την προίκα τους και για να βιοπορισθούν.
Οι εικόνες μιλούν νομίζω!!!!




1934  Ελληνική Λεβεντιά




Για μεσημεριανό φαγητό στην Αγία Παρασκευή, το εξοχικό άλσος της Αρναίας,
στον Μπακατσιάνο. Άψογος!!!



Εσπερινός της Κυριακής του Παραλύτου  στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, 
το μοναστηράκι της Αρναίας,
όπου μας περίμεναν κι άλλοι φίλοι.
Ο Άγιος Κοσμάς πέρασε από την Αρναία και εκήρυξε 
και στα χρόνια της κατοχής με θαυμαστό τρόπο ευεργέτησε τους Αρνιώτες,
 οι οποίοι πολύ τον ευλαβούνται.



Στις 23 Ιουλίου του 1943, την ημέρα που οι Βούλγαροι έμπαιναν στη Χαλκιδική, ο Άγιος Κοσμάς εμφανίστηκε στη Σουσάννα Τρικκαλιώτου, κάτοικο της Αρναίας, και της είπε: "Μη φοβάσθε, θα σας φυλάξω, δεν θα πάθετε τίποτα". Πράγματι κατά τη βουλγαροκρατία παρόλο που τα γύρω βουνά ήταν γεμάτα αντάρτες και δυο φορές οι Βούλγαροι μάζεψαν τους άντρες του χωριού με σκοπό να τους εκτελέσουν για αντίποινα στη δράση των ανταρτικών ομάδων, με τρόπο που μόνο με την θαυμαστή επέμβαση του Αγίου μπορεί να ερμηνευθεί, η εκτέλεση ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κανένας Αρνιώτης δεν χτυπήθηκε από Βούλγαρο.

*Το βράδυ της 5ης Σεπτεμβρίου του 2005 μια μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στο εσωτερικό του ναού και τον κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η αιτία της παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα και άφησε πίσω της άθικτη μόνο την πετρόκτιστη τοιχοποιία. Η στέγη κατέρρευσε. Οτιδήποτε βρισκόταν εντός του ναού -οι εικόνες, τα βιβλία, κειμήλια και αντικείμενα ανεκτίμητης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, το μοναδικής τεχνοτροπίας επαργυρωμένο και επιχρυσωμένο ξύλινο τέμπλο, ο περίτεχνος ξυλόγλυπτος δεσποτικός θρόνος-, μετατράπηκαν σε στάχτες.
Αμέσως, το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω της 10ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στην δικαιοδοσία της οποίας εμπίπτει ο ναός, με τη συνεργασία των εκκλησιαστικών αρχών και των τοπικών φορέων, αλλά και με την πλήρη συμπαράσταση των πολιτών της Αρναίας και της ευρύτερης περιοχής, ξεκίνησε το ηράκλειο έργο της αποκατάστασης.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακατασκευής και ανακαίνισης, στο εσωτερικό του ναού διαπιστώθηκε η ύπαρξη τριών παλαιότερων κτιρίων: μίας μεγάλης τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής που χρονολογείται γύρω στο 400, ενός μικρού μονόχωρου βυζαντινού ναού του 10ου -11ου αιώνα κι ενός μεγάλου ορθογώνιου μεταβυζαντινού οικοδομήματος χωρίς κόγχη του 16ου -17ου αιώνα. Συγχρόνως, ήρθαν στο φως πολυάριθμα ευρήματα από την παλαιοχριστιανική εποχή έως και την περίοδο της τουρκοκρατίας: πήλινα, μαρμάρινα, γυάλινα και μεταλλικά αντικείμενα, κονιάματα και τοιχογραφίες.
Aνακαλύφθηκαν, επίσης, δεκαπέντε ταφές, κάποιες από τις οποίες ανάγονται στην παλαιοχριστιανική εποχή και άλλες στον 16ο αιώνα μ.Χ. Έτσι, λόγω των εργασιών ανακατασκευής του καμένου κτιρίου και χάρη στις συστηματικές ανασκαφικές έρευνες της 10ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ,ανακαλύφθηκε μία σημαντικότατη πτυχή της ιστορίας της περιοχής: Η αδιάλειπτη, δηλαδή, ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα στην Αρναία, και ειδικότερα στη θέση όπου σήμερα υψώνεται ο ναός του Αγίου Στεφάνου.
Μετά το πέρας των αναστηλωτικών εργασιών και της ανασκαφικής έρευνας σειρά είχε η προστασία και η συντήρηση των ευρημάτων. Παράλληλα, ο αρχαιολογικός χώρος διαμορφώθηκε ώστε να αναδειχθεί η θαμμένη ιστορία του τόπου. Στο ανακαινισμένο δάπεδο του ναού τοποθετήθηκαν ειδικά διαφανή «πάνελ», πάνω στα οποία οι επισκέπτες μπορούν να σταθούν, να περπατήσουν ή να εκκλησιαστούν, παρατηρώντας συγχρόνως φωτισμένο και ειδικά διαμορφωμένο τον αρχαιολογικό χώρο και τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν κάτω από το ναό.

Οι δρύινοι κίονες του ναού επειδή ήταν καλυμμένοι με σοβά δεν κάηκαν. Όταν όμως έγιναν τομές στο δάπεδο για να διαπιστωθεί η αντοχή τους, διαπιστώθηκε ότι όλοι είχαν αποσαθρωθεί στη βάση τους επειδή είχαν πακτωθεί μέσα στο τσιμέντο που είχε στρωθεί στο ναό πριν κάποια χρόνια όταν είχε επιστρωθεί το δάπεδο. Ήταν ζήτημα χρόνου ή κάποιου έκτακτου συμβάντος, π.χ. ενός σεισμού, να κατακρημνισθούν οι κίονες και όλη η οροφή του ναού με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για ανθρώπινες ζωές. Η πυρκαγιά ίσως να ήταν μια σωτήρια επέμβαση του Θεού.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Νεομάρτυς Αχμέτ


Πάντων μεγίστη πίστις Iησού πέλει,
Άχμεδ βοήσας πάμμεγα στέφος δέχη.
Είναι πράγματι αξιοθαύμαστοι οι δρόμοι του Θεού! Δηλαδή οι τρόποι της σωτηρίας μας!
Ο Αχμέτ ήταν Τούρκος! Από κάποιον ρωσοτουρκικό πόλεμο βρέθηκε να έχει δυο σκλάβες, Χριστιανές Ρωσίδες. Την πιο ηλικιωμένη είχε ως υπηρέτρια και την νεώτερη ως σύζυγό του. Τις επέτρεπε ωστόσο να πηγαίνουν στην εκκλησία των Χριστιανών. 
Ο Αχμέτ παρατήρησε ότι όταν η γυναίκα του γύριζε από την εκκλησία το στόμα της ευωδίαζε.
"Μα τι τρως εκεί πού πας και μοσχοβολάει η ανάσα σου;" τη ρωτούσε επανειλημμένα.
"Ο ιερέας μας δίνει αντίδωρο, δηλαδή ένα κομματάκι ψωμί ευλογημένο. Μερικές φορές πίνω και νερό ευλογημένο που οι Χριστιανοί το λέμε αγιασμό".
Όλος περιέργεια ο Αχμέτ ζήτησε να παραστεί σε μια Θεία Λειτουργία. Πράγματι πήγε στην εκκλησία. Μάλιστα έτυχε εκείνη την ημέρα να λειτουργεί ο Πατριάρχης. Κάθισε σε μια γωνιά και παρακολουθούσε προσεχτικά, ολότελα αφοσιωμένος. Κάθε φορά που ο Πατριάρχης έβγαινε στο Άγιο Βήμα για να ευλογήσει τους πιστούς, αχτίδες φωτός ξεχύνονταν από το χέρι του και το σταυρό που κρατούσε προς τα κεφάλια των Χριστιανών. Όλοι οι Χριστιανοί λούστηκαν στο φως. Μόνο αυτός έμεινε αφώτιστος.
Αυτό το γεγονός τον συγκλόνισε. Αμέσως ζήτησε να κατηχηθεί και να βαπτιστεί.  Πράγματι έγινε Χριστιανός, αλλά στην αρχή δεν φανέρωνε τη μεταστροφή του. Ίσως επειδή κράτησε μυστική τη νέα του πίστη δεν έγινε γνωστό το χριστιανικό του όνομα και έμεινε στα συναξάρια ως Αχμέτ.
Κάποια μέρα σε μια σύναξη μουσουλμάνων και μάλιστα διακεκριμένων και επισήμων, στην οποία μετείχε, ρωτήθηκε ποιο θεωρεί το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο. Κι εκείνος χωρίς δισταγμό ομολόγησε: "Απ' όλα μεγαλότατη, η πίστη των Χριστιανών!".
Αυτή η δημόσια ομολογία ήταν υπεραρκετή για να τον οδηγήσει στο μαρτύριο και τελικά στον αποκεφαλισμό στις 3 Μαΐου του 1682 στην τοποθεσία Κιοπχανέ Μπαξέ της Πόλης.


Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Η αλήθεια να λέγεται;

«Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό. Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα:
«Μα τι λες αδελφή; Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!». Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε ελπίδα.
Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά! Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πως μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;
Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο! Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο εκείνο να εκφραστεί με θυμό και οργή.
Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή.
Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. Αφού τι νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια η γυναίκα είχε μιλήσει;
Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ότι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου!
Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς.
Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή».
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δε φτάνει μόνο η πίστη, εκδ. Εν πλω σελ 239-240)
Απο Κατερινα Μωραϊτη

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Στη Γαλιλαία θα συναντηθούμε!




Στη Γαλιλαία τα παιδιά γυρνούν ξυπόλητα,
στης λίμνης τα νερά τσαλαβουτούν,
κι οι άδολες καρδιές τους ξέγνοιαστες 
στο ηλιοχαϊδολόγημα στραφτοκοπούν.

Στη Γαλιλαία τη φτωχή μα κι όμορφη
πρωτάκουσα τα λόγια του Σωτήρα
πρωτόδα τη μορφή τη θεϊκή
και της αγάπης Του πρωτόνιωσα την πύρα.

Τη Γαλιλαία μου αργότερ' απαρνήθηκα.
Προτίμησα της Ιουδαίας το χρυσό περίβλημα.
Στου κόσμου την οχλοβοή, την παραζάλη,την επίδειξη,
τη βιοτή μου όλη καταβύθισα.

Τώρα η φίλη σου φωνή γλυκά μου ψιθυρίζει!
"Στη Γαλιλαία θα συναντηθούμε!
Εκεί θε νάρθω να σε βρω, Αναστημένος πια!
Εκεί που είν' όλα ήρεμα κι ακόμα φτωχικά.
Εκεί θα δεις τα χέρια τρυπημένα απ' τα καρφιά!"

Στη Γαλιλαία τρέχω πάλι, Κύριε!
Στα πόδια σου να πέσω ευλαβικά.
Τον κουρνιαχτό της άσκεφτης ζωής μου 
ν' αποτινάξω οριστικά!

Στη Γαλιλαία μου θα σε βρω!
Εκεί Εσύ με υπομονή, ξέρω, με περιμένεις!!!!





Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - Η απάντηση στην αγωνία του κόσμου!



Να είναι όλα μαύρα
κι εσύ να θες να βρεις μια λευκή τελείτσα
να κολλήσεις εκεί το βλέμμα σου
να τη διαστείλεις
να γίνουν όλα λευκά, φωτεινά
να χαθεί η σκοτεινιά, το μαύρο, το μαύρο...

Νά 'χουν όλα μια γεύση πικρή,
το φαρμάκι να στυφιάζει το είναι σου
κι εσύ ν' αναζητάς εναγώνια
μια σταλίτσα, έναν κόκκο γλύκας
να τον κρατήσεις στο στόμα σου για πάντα,
να γλυκάνει το φαρμάκι, η πίκρα, η πίκρα...

Νά 'ναι όλα του κόσμου τούτου
πονεμένα κι αδύναμα,
φορτωμένα με θλίψη κι απόγνωση,
κι εσύ να γυρεύεις να βρεις μιαν αχτίδα,
να σηκώνεις τα μάτια ψηλά
να ποθείς εναγώνια
τη χαρά, την ελπίδα.

Τι κι αν περίσσεψε γύρω μας η σκοτεινιά κι η μαυρίλα...
Τι κι αν ο πόνος κι η πίκρα βρόχια ρίχνουν, τις ψυχές μας να πνίξουν...
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Όλα με άχρονο Φως πλημμυρίζουν!
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Γλυκύτατο καινό κρασί απ' την Πηγή της αφθαρσίας ξεπηδάει!
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Κι οι ψυχές μας αγάλλονται στηριγμένες ακλόνητα στης ελπίδας την Άγκυρα!

"Ὢ θείας, ὢ φίλης, ὢ γλυκυτάτης σου φωνῆς·
μεθ' ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι,
μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ,
 ἣν οἱ πιστοί, ἄγκυραν ἐλπίδος,
κατέχοντες ἀγαλλόμεθα."

«Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν,
οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον,
ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν,
ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ,
ἐν ᾧ στερεούμεθα».

"Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός,
οὐρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ καταχθόνια·
ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις,
τὴν Ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται."

Απόψε η πασχαλινή ακολουθία (Παννυχίδα-Όρθρος-Θεία Λειτουργία) θα είναι ένα πανηγύρι!!!

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης... όπως πάντα!


"Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου Αἵματι, 
τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καὶ τῇ λόγχῃ κεντηθείς 
τὴν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις. Σωτὴρ ἡμῶν δόξα σοι."



Επί το έργον...
στον πρόναο του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου...
την μακρά νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης...




"Ἑλκόμενος ἐπὶ σταυροῦ, οὕτως ἐβόας Κύριε· 
Διὰ ποῖον ἔργον, θέλετέ με σταυρῶσαι Ἰουδαῖοι; 
ὅτι τοὺς παραλύτους ὑμῶν συνέσφιγξα; 
ὅτι τοὺς νεκρούς, ὡς ἐξ ὕπνου ἀνέστησα; 
Αἱμόρρουν ἰασάμην, Χαναναίαν ἠλέησα, 
διὰ ποῖον ἔργον θέλετέ με φονεῦσαι Ἰουδαῖοι; 
ἀλλ' ὄψεσθε εἰς ὃν νῦν ἐκκεντᾶτε, Χριστὸν παράνομοι."




"Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός, ἀτιμίαν δι' ἡμᾶς ὑπέμεινε, 
τὰς ἀκάνθας ἡ κεφαλή, ἡ ὄψις τὰ ἐμπτύσματα, αἱ σιαγόνες τὰ ῥαπίσματα, 
τὸ στόμα τὴν ἐν ὄξει κερασθεῖσαν χολὴν τῇ γεύσει, 
τὰ ὦτα τὰς δυσσεβεῖς βλασφημίας,
 ο νῶτος τὴν φραγγέλωσιν καὶ ἡ χεὶρ τὸν κάλαμον,
 Αἱ τοῦ ὅλου σώματος ἐκτάσεις ἐν τῷ σταυρῷ, 
τὰ ἄρθρα τοὺς ἥλους καὶ ἡ πλευρὰ τὴν λόγχην. 
Ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν καὶ παθῶν ἐλευθερώσας ἡμᾶς. 
Ὁ συγκαταβὰς ἡμῖν φιλανθρωπίᾳ καὶ ἀνυψώσας ἡμᾶς, 
παντοδύναμε Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς."


Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η πιο ανατρεπτική πρόταση ζωής


Στον όρθρο της Μεγάλης Πέμπτης, στο Και νυν των Αποστίχων ακούμε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης:


"Μυσταγωγῶν σου Κύριε τοὺς Μαθητάς, ἐδίδασκες λέγων. Ὦ φίλοι, ὁρᾶτε, μηδεῖς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος· εἰ γὰρ πάσχω, ἀλλ' ὑπὲρ τοῦ κόσμου· μὴ οὖν σκανδαλίζεσθε ἐν ἐμοί· οὐ γὰρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχήν μου, λύτρον ὑπὲρ τοῦ κόσμου. Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμὲ μιμεῖσθε· ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος, ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος· μείνατε ἐν ἐμοί, ἵνα βότρυν φέρητε· ἐγὼ γάρ εἰμι τῆς ζωῆς ἡ ἄμπελος".

"...δεν ήλθα για να με υπηρετήσουν αλλά για να διακονήσω, να υπηρετήσω εγώ και να προσφέρω την ψυχή μου - τη ζωή μου- ως σωτήριο λύτρο υπέρ του κόσμου. Αν είσθε φίλοι μου, να με μιμείσθε. Όποιος θέλει να είναι πρώτος, ας είναι ο τελευταίος, ο κύριος ως ο υπηρέτης..."

Οι άρχοντες του κόσμου τούτου δεν τον άντεξαν και τον σταύρωσαν... και τον σταυρώνουν...
Οι ταπεινοί, οι διάκονοι, οι πτωχοί, οι έσχατοι γιατί έστρεψαν τα νώτα τους και τον αρνήθηκαν και τον αρνούνται και αγνοούν την υπέρτατη θυσία του;

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Πουλιά μου γλαροπούλια!


Πουλιά μου γλαροπούλια,
λευκά θαλασσοπούλια,
νά ' βλεπα με τα μάτια σας
της γης την εμορφάδα!

*Με πολλή αγάπη για την μικρή Φ.

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Πόσες γλώσσες ομιλείτε, παρακαλώ;

Έχω την πολυτέλεια-ευλογία να απολαμβάνω κάποιες ήσυχες ώρες κατά τις οποίες κάτι δημιουργώ με τα χέρια ενώ με τα αυτιά και το νου μπορώ να παρακολουθώ κάποια ομιλία, στο Youtube -το ευλογημένο!!!!- συνήθως.
Σήμερα λοιπόν απόλαυσα δυο γλυκύτατες αναφορές στην αδελφή Γαβριηλία Παπαγιάννη, (παρεμπιπτόντως, ήταν θεία του πατέρα μας), αυτή την υπέροχη Γερόντισσα της Αγάπης και της απόλυτης Παράδοσης στην Πρόνοια του Θεού.


Μεταξύ των πολλών ωφέλιμων ειπώθηκε και το εξής:
Στην Ινδία η αδελφή Γαβριηλία γνώρισε κάποιον ρωμαιοκαθολικό ιεραπόστολο ο οποίος περιφρονητικά την σχολίαζε: "Τι κάνεις εδώ; Πώς μιλάς στον κόσμο για τον Θεό αφού δεν ξέρεις τη γλώσσα τους;" Κι εκείνη ετοιμόλογη, ή μάλλον θεοφώτιστη, του απάντησε: "Σε πέντε γλώσσες τους μιλάω. Τους μιλάω με το άγγιγμα, με το δάκρυ, με το χαμόγελο, με την αγάπη και με την προσευχή!"
Τι υπέροχη "γλωσσολαλιά", το ξεχείλισμα μιας αγιασμένης καρδιάς που βίωσε με απίστευτη ένταση την αγάπη!

Μπορείτε Εδώ κι κι εδώ να ακούσετε την συγγραφέα του βιβλίου "Η ασκητική της αγάπης" να μιλάει για τη Γερόντισσα.

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Αδελφή Πορφυρία


«Ἡ βάρδια μου εἶναι νυκτερινή, ἡ ὥρα ἕντεκα τό βράδυ. Ἀνέβαινα τήν ὁδό Πειραιῶς, πρός Ὀμόνοια. Μέσα στό ταξί, ὡς συνήθως, μιλοῦσα μέ τόν γλυκύ μου Ἰησοῦ, προσευχόμουν. Αὐθόρμητα εἶπα μέσα μου στό Χριστό μου:
"Κύριε, τόν πρῶτο ἄνθρωπο πού θά μοῦ κάνη σινιάλο νά σταματήσω, θά τόν πάω χωρίς χρήματα, ἀρκεῖ νά τόν φέρω κοντά Σου".
Δέν μέ σταμάτησε κανείς, μέχρι πού ἔφθασα Πειραιῶς καί Μενάνδρου. Ἐκεῖ στή γωνία στεκόταν μιά κοπέλλα. Σταμάτησα καί τήν κοιτοῦσα.
Περίμενε πελάτη, γιά τό "μεροκάματο.."...
Χωρίς νά τό καλοσκεφθῶ, κατέβηκα καί πῆγα κοντά της.
—Καλησπέρα!
—Καλησπέρα!, μοῦ ἀπάντησε.
—Ξέρεις, αὐτή τήν ὥρα, αἰσθάνομαι πολύ πόνο στήν ψυχή μου καί θέλω μέ κάποιον νά τόν μοιρασθῶ.
Μέ κοιτοῦσε παραξενεμένη καί μοῦ λέει:
—Καλά, καί βρῆκες ἐμένα νά μιλήσης;
—Ναί ! Ἡ καρδιά μου, μοῦ λέει πώς ἐσύ θά μέ καταλάβης.
—Ξέρεις τί δουλειά κάνω ἐγώ;
—Τό βλέπω.
—Καί θέλεις νά μιλήσης μαζί μου;
—Ναί ! Θέλω νά μιλήσω μαζί σου. Εἶσαι νά χάσουμε σήμερα καί οἱ δύο τό μεροκάματο; Ἴσως νά μπορέσης νά μέ βοηθήσης καί νά σωθῶ.
—Πᾶμε, μοῦ λέει διστακτικά.
—OΚ, φύγαμε!
Ἔρριξε μιά ματιά γύρω της καί μπῆκε γρήγορα στό ταξί. Χαρούμενη ἐγώ, ἀλλά καί προβληματισμένη· τί θά τῆς ἔλεγα; "Θεέ μου! ἔλα κάτω καί βοήθησέ με, τί νά κάνω τώρα; Τί νά τῆς πῶ;"  Ἀφοῦ συστηθήκαμε, τῆς λέω:
—Δύσκολα τά ἐπαγγέλματα πού διαλέξαμε νά κάνουμε, ἔ;
Καί ἔτσι ἀρχίζει μιά πολύ ὡραία συζήτησι.
Στήν ἀρχή γύρω ἀπ’ τό ταξί καί τίς δυσκολίες του. Καί δειλά-δειλά ἄρχισα νά μπαίνω στή δική της ζωή. Ὡστόσο, φθάσαμε στό Καβούρι. Τῆς εἶπα:
—Θά κατέβουμε ἐδῶ νά πιοῦμε καφέ καί νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας.
Ἐκείνη τότε μοῦ εἶπε κάτι πού μέ συγκίνησε:
—Δέν ντρέπεσαι νά πᾶμε μαζί μέσα;
Ὅπως καταλαβαίνετε, τό ντύσιμό της ἦταν διαφορετικό ἀπ’ τό δικό μου, ἀλλά καί ἡ ὅλη της ἐμφάνισι. Τῆς εἶπα:
—Ὄχι! Δέν ντρέπομαι! Νά ντρέπωνται αὐτοί πού σέ ἔφεραν σ’ αὐτή τήν κατάστασι! Γιά μένα εἶσαι ἕνα γλυκό καί τρυφερό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.
Μπήκαμε μέσα· τά βλέμματα ὅλων πέσανε ἐπάνω μας. Ὅμως, αὐτό δέν μέ ἐνδιέφερε καθόλου, οὔτε οἱ μελανιές τίς ὁποῖες εἶχε στά πόδια της μέ ἔκαναν νά ντραπῶ καί νά ἀρχίσω νά τρέχω.
Γιά μένα ἐκείνη ἡ ὥρα ἦταν ἱερή. Ἔπρεπε, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νά ἀναστήσω πάσῃ θυσία αὐτό τό κορίτσι...
Ὅπως κι ἄλλες φορές, αἰσθανόμουν πώς δέν μιλάω ἐγώ, ἀλλά κάποιος ἄλλος μέσα ἀπό ἐμένα· τό ἴδιο συνέβη καί σ’ αὐτή τήν περίπτωσι· κάποιος "ἄλλος" μέ ὠθοῦσε νά βοηθήσω αὐτή τήν κοπέλλα.
Μοῦ διηγήθηκε ὅλη τή ζωή της ἀπ’ τά παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα. Καί, ἐπίσης, πῶς ἔφθασε νά κάνη αὐτό τό ἐπάγγελμα.
Ἕνα ἐπάγγελμα ὀδυνηρό, ὄχι ἁπλᾶ δύσκολο. Αὐτό τό ἐπάγγελμα σοῦ καταρρακώνει τήν προσωπικότητα, τήν ἀξιοπρέπεια, ξεχνᾶς ἄν εἶσαι ἄνθρωπος, ξεχνᾶς τά θέλω σου, ζῆς καί λειτουργεῖς μέ τά θέλω τῶν ἄλλων. Ἐσύ δέν ὑπάρχεις πουθενά, γιατί, ἐκτός ἀπ’ τή σάρκα σου, γι’ αὐτούς δέν ἔχεις τίποτε ἄλλο.
Γι’ αὐτό καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά ὑπακοῦς στίς διαταγές τους. Δηλαδή, βρίσκεσαι στήν ὑπακοή τοῦ Διαβόλου καί ὄχι τοῦ Θεοῦ. Τή δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἐπαγγέλματος τήν ἄκουσα γιά πρώτη φορά αὐτή τή βραδιά. Πιστέψτε με, ρομφαία τρύπησε τήν καρδιά μου!
Ἡ ἐξομολόγησι αὐτοῦ τοῦ κοριτσιοῦ μέ πόνεσε τόσο πολύ, πού ἀνάλογο πόνο δέν θυμᾶμαι νά ἔχω νοιώσει στή ζωή μου!
Τότε ἄρχισα νά τῆς μιλῶ γιά τό Θεό καί γιά τή μεγάλη εὐτυχία τήν ὁποία μᾶς χαρίζει, ὅταν εἴμασθε κοντά Του· τῆς μίλησα γιά τήν Παναγία μας καί τό πόσο γλυκειά, τρυφερή καί προστατευτική εἶναι γιά τά παιδιά Της.
Τῆς μίλησα γιά τά θαύματα τῶν Ἁγίων μας, γιά τό Γέροντα Πορφύριο, γιά τά θαύματα τά ὁποῖα ἔζησα μέσα στό ταξί, μά καί πολλοί ἄνθρωποι μαζί μου.
Τῆς μίλησα γιά τή δύναμι τῆς Ἐξομολογήσεως, τῆς Θείας Κοινωνίας καί γιά πάρα πολλά θέματα γύρω ἀπ’ τό Θεό καί τήν πίστι.
Προσπαθοῦσα νά τήν πείσω νά ἀλλάξη τή ζωή τήν ὁποία ἔκανε, ἀφήνοντας τά δάκρυά μου νά τρέχουν συνέχεια, ἀσταμάτητα, κρατώντας της τρυφερά τά χέρια.
Ὅταν πιά, κουρασμένη ἀπ’ τό κλάμα μου, τῆς εἶπα: “Ὥρα εἶναι νά πηγαίνουμε”, πλήρωσα καί σηκωθήκαμε νά φύγουμε.
Ὅταν φθάσαμε στό ταξί, μέ περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξι. Ἦλθε κοντά μου καί μοῦ λέει:
—Μ’ ἀφήνεις νά σέ ἀγκαλιάσω;
—Καί, βέβαια, νά μέ ἀγκαλιάσης, τῆς εἶπα μέ πολλή χαρά.
Μέ ἀγκάλιασε καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς. Μέσα ἀπ’ τούς λυγμούς της μοῦ ἔλεγε:
—Βοήθησέ με, βοήθησέ με, ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε, βοήθησέ με νά ἀλλάξω τή ζωή μου, κουράσθηκα νά κάνω αὐτή τή δουλειά! Εἶμαι πολύ νέα, ὅπως λές κι ἐσύ, ἄν καί νιώθω ἑκατό χρονῶν. Βοήθησε νά κάνω μιά καινούργια ἀρχή, νά κάνω οἰκογένεια, νά κάνω παιδιά.
Ἔχεις δίκηο, μπορῶ νά ξαναρχίσω ἀπ’ τήν ἀρχή. Ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε. Σέ παρακαλῶ, πήγαινέ με στό δικό σου Θεό καί, σέ παρακαλῶ, πές Του νά μοῦ δώση καί μένα ὅ,τι ἔδωσε σέ σένα. Νά γίνω κι ἐγώ εὐτυχισμένη καί χαρούμενη ὅσο καί ἐσύ.
Τῆς ὑποσχέθηκα πώς θά τή βοηθήσω. Τή φιλοξένησα ἐπί ἕνα μῆνα σπίτι μου. Ἕνας μῆνας μαρτυρικός καί ἐπικίνδυνος γιά μένα. Γιατί, ὅπως γνωρίζετε, αὐτές οἱ κοπέλλες ἔχουν καί κάποιον πού τίς “προστατεύει”.
Κινδύνευσε ἡ ζωή μου μερικές φορές. Ὅμως, ἤμουν σίγουρη πώς ὁ Θεός δέν θά ἐπέτρεπε νά μοῦ συμβῆ κανένα κακό· ἀντιθέτως θά μέ βοηθοῦσε νά σώσω αὐτό τό κορίτσι· γιατί Ἐκεῖνος μέ ἔστειλε στό δρόμο της.
Ἔτσι κι ἔγινε· ἀπό ἐκείνη τή νύκτα ἡ ζωή της ὁλοκληρωτικά ἄλλαξε. Σήμερα εἶναι παντρεμένη, εὐτυχισμένη καί κοντά στό Θεό, ἔχει καί δύο παιδάκια.
Ἐκείνη ἡ νύκτα ἦταν εὐλογημένη, ἦταν θεϊκή!».




*Η Μοναχή Πορφυρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα. Επί δέκα χρόνια εργάστηκε ως οδηγός Ταξί κατά τα έτη 1997-2007 στην Αθήνα και στον Πειραιά. Γνώρισε τον σύγχρονο ενάρετο και ένθεο Γέροντα Πορφύριο από βιβλία σχετικά με την ζωή και την διδασκαλία του.
Αυτή η γνωριμία την έφερε πιο κοντά στον Χριστό και τη συνειδητή χριστιανική ζωή. Με δυνατή πίστη και βαθιά αγάπη στον Θεό έβαλε στόχο τη δόξα Του και τη σωτηρία των συνανθρώπων της. Έτσι το Ταξί της έγινε ένας σύγχρονος άμβωνας, που οδήγησε πολλούς σε αλλαγή ζωής, στην ευλογημένη αλλοίωση.
Τα τελευταία χρόνια περιεβλήθη το ταπεινό μοναχικό τριβώνιο, με διπλό σκοπό : να αγωνιστεί απερίσπαστη για τη σωτηρία της και να διακονήσει τον σύγχρονο δοκιμαζόμενο άνθρωπο.
Εδώ μπορείτε να την γνωρίσετε!!!!


Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Κύριε, είμαι!



Κύριε, είμαι η φλογέρα!
Ας φυσήξει η πνοή του Πνεύματός Σου,
για να σκορπώ μονάχα θείες μελωδίες γύρω μου!

Κύριε, είμαι το μάρμαρο!
Ας σμιλέψει η αγάπη Σου
αγγελική μορφή σ' αυτό!

Κύριε, είμαι το χαρτί!
Ας γράψει ο θείος Δάκτυλός Σου
ό,τι θα με κάνει ζωντανή επιστολή Σου!

Κύριε, είμαι το κερί!
Άναψέ με με το θεϊκό Σου φως,
για να σκορπώ κι εγώ το Φως Σου στο σκοτάδι!

Κύριε, είμαι το φυτό!
Πότιζέ με  με τη Χάρη Σου, να βγάλω άνθη
και να σκορπώ γύρω μου της αρετής την ευωδιά!

Κύριε, είμαι το δέντρο!
Κλάδευέ με κι ας πονώ
κι ας κλαίω εγώ, για νά 'ναι ο καρπός μου εύχυμος!

Κύριε, είμαι αδύναμος!
Έλα μαζί μου, μέσα μου,
"Ίνα πάντα ισχύω εν Σοί, τω ενδυναμούντι με"!

Κύριε, είμαι αμαρτωλός!
Χάρισέ μου αληθινή μετάνοια για να εξαλειφθούν
"τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών"!

Κύριε, είμαι μια φτωχή καρδιά!
που αν κι απίθανα μικρή,
μπορεί Εσένα, τον Αχώρητο, να περιλάβει.
Ω, έλα! "Ελθέ, ω Περιπόθητε,
και σκήνωσον εν εμοί " διά παντός!

π. Ευσεβίου Βίττη
(ελάχιστο αφιέρωμα στα 7 χρόνια από την κοίμησή του)







Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

45 Χρόνια σιωπής περιμένουν το θαύμα


Με πολύ ενδιαφέρον περιμένουμε αυτή την εκδήλωση 
από τα ΚΕΝΤΡΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΕΡΨΙΔΟΥ 
τα οποία μας έχουν συνηθίσει σε εκλεκτές παρουσιάσεις!!!

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

"Του ασώτου" ή "Ποιος απ' τους τρεις είμαι εγώ;"



Τρία πρόσωπα επί σκηνής:
ο πατέρας, ο γιος ο μικρός και ο γιος ο πρεσβύτερος!
Ο γιος ο μικρός, ζωηρός μα και άμυαλος,
την ουσίαν όλην κακώς, μετά πορνών, διεσκόρπισεν.
Μα η ανάγκη, η έσχατη ένδεια,
αφού πρώτα στων χοίρων τη θέση τον έσπρωξε,
τον οδήγησε πίσω στου πατέρα το πλούσιον έλεος!
Ο πατέρας, μι' ανοιχτή αγκαλιά,
προσμονή ολοζώντανη αγάπης κι ελπίδας,
χωρίς επιπλήξεις, χωρίς αίτηση απολογίας,
του φορά την στολή την καλύτερη, τα υποδήματα,
το δαχτυλίδι στο χέρι...
και ως γιο του ακριβό τον αποκαθιστά στην καρδιά και στο βιος του.
Το πανηγύρι σε γη, σ' ουρανό, ήδη στήνεται,
το μοσχάρι το πρώτο το καλοθρεμμένο σφαγιάζεται,
Κι όλοι, φίλοι και γείτονες, στη χαρά του πατέρα καλούνται να σμίξουν.
Ένα βήμα ο γιος κι ο πατέρας του δέκα σ' αυτήν τη συνάντηση!!!!
Και ο γιος ο πρεσβύτερος, συνετός αλλά μίζερος,
σκυθρωπός, απαράκλητος.
Στη χαρά του πατέρα του αμέτοχος,
στου αδελφού τη μεταστροφή ασυγκίνητος,
στο δικό του παράπονο -ίσως και λίγο δικαιολογημένο-
τόσο αμετακίνητα προσκολλημένος!
Τρία πρόσωπα επί σκηνής!
Στ' αλήθεια, ποιος απ' τους τρεις είμαι εγώ; (Σ.Κ.)