Αναγνώστες

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - Η απάντηση στην αγωνία του κόσμου!



Να είναι όλα μαύρα
κι εσύ να θες να βρεις μια λευκή τελείτσα
να κολλήσεις εκεί το βλέμμα σου
να τη διαστείλεις
να γίνουν όλα λευκά, φωτεινά
να χαθεί η σκοτεινιά, το μαύρο, το μαύρο...

Νά 'χουν όλα μια γεύση πικρή,
το φαρμάκι να στυφιάζει το είναι σου
κι εσύ ν' αναζητάς εναγώνια
μια σταλίτσα, έναν κόκκο γλύκας
να τον κρατήσεις στο στόμα σου για πάντα,
να γλυκάνει το φαρμάκι, η πίκρα, η πίκρα...

Νά 'ναι όλα του κόσμου τούτου
πονεμένα κι αδύναμα,
φορτωμένα με θλίψη κι απόγνωση,
κι εσύ να γυρεύεις να βρεις μιαν αχτίδα,
να σηκώνεις τα μάτια ψηλά
να ποθείς εναγώνια
τη χαρά, την ελπίδα.

Τι κι αν περίσσεψε γύρω μας η σκοτεινιά κι η μαυρίλα...
Τι κι αν ο πόνος κι η πίκρα βρόχια ρίχνουν, τις ψυχές μας να πνίξουν...
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Όλα με άχρονο Φως πλημμυρίζουν!
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Γλυκύτατο καινό κρασί απ' την Πηγή της αφθαρσίας ξεπηδάει!
ΑΝΑΣΤΑΣΗ σήμερα! Κι οι ψυχές μας αγάλλονται στηριγμένες ακλόνητα στης ελπίδας την Άγκυρα!

"Ὢ θείας, ὢ φίλης, ὢ γλυκυτάτης σου φωνῆς·
μεθ' ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι,
μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ,
 ἣν οἱ πιστοί, ἄγκυραν ἐλπίδος,
κατέχοντες ἀγαλλόμεθα."

«Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν,
οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον,
ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν,
ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ,
ἐν ᾧ στερεούμεθα».

"Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός,
οὐρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ καταχθόνια·
ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις,
τὴν Ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται."

Απόψε η πασχαλινή ακολουθία (Παννυχίδα-Όρθρος-Θεία Λειτουργία) θα είναι ένα πανηγύρι!!!

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης... όπως πάντα!


"Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου Αἵματι, 
τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καὶ τῇ λόγχῃ κεντηθείς 
τὴν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις. Σωτὴρ ἡμῶν δόξα σοι."



Επί το έργον...
στον πρόναο του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου...
την μακρά νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης...




"Ἑλκόμενος ἐπὶ σταυροῦ, οὕτως ἐβόας Κύριε· 
Διὰ ποῖον ἔργον, θέλετέ με σταυρῶσαι Ἰουδαῖοι; 
ὅτι τοὺς παραλύτους ὑμῶν συνέσφιγξα; 
ὅτι τοὺς νεκρούς, ὡς ἐξ ὕπνου ἀνέστησα; 
Αἱμόρρουν ἰασάμην, Χαναναίαν ἠλέησα, 
διὰ ποῖον ἔργον θέλετέ με φονεῦσαι Ἰουδαῖοι; 
ἀλλ' ὄψεσθε εἰς ὃν νῦν ἐκκεντᾶτε, Χριστὸν παράνομοι."




"Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός, ἀτιμίαν δι' ἡμᾶς ὑπέμεινε, 
τὰς ἀκάνθας ἡ κεφαλή, ἡ ὄψις τὰ ἐμπτύσματα, αἱ σιαγόνες τὰ ῥαπίσματα, 
τὸ στόμα τὴν ἐν ὄξει κερασθεῖσαν χολὴν τῇ γεύσει, 
τὰ ὦτα τὰς δυσσεβεῖς βλασφημίας,
 ο νῶτος τὴν φραγγέλωσιν καὶ ἡ χεὶρ τὸν κάλαμον,
 Αἱ τοῦ ὅλου σώματος ἐκτάσεις ἐν τῷ σταυρῷ, 
τὰ ἄρθρα τοὺς ἥλους καὶ ἡ πλευρὰ τὴν λόγχην. 
Ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν καὶ παθῶν ἐλευθερώσας ἡμᾶς. 
Ὁ συγκαταβὰς ἡμῖν φιλανθρωπίᾳ καὶ ἀνυψώσας ἡμᾶς, 
παντοδύναμε Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς."


Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η πιο ανατρεπτική πρόταση ζωής


Στον όρθρο της Μεγάλης Πέμπτης, στο Και νυν των Αποστίχων ακούμε το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης:


"Μυσταγωγῶν σου Κύριε τοὺς Μαθητάς, ἐδίδασκες λέγων. Ὦ φίλοι, ὁρᾶτε, μηδεῖς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος· εἰ γὰρ πάσχω, ἀλλ' ὑπὲρ τοῦ κόσμου· μὴ οὖν σκανδαλίζεσθε ἐν ἐμοί· οὐ γὰρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχήν μου, λύτρον ὑπὲρ τοῦ κόσμου. Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμὲ μιμεῖσθε· ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος, ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος· μείνατε ἐν ἐμοί, ἵνα βότρυν φέρητε· ἐγὼ γάρ εἰμι τῆς ζωῆς ἡ ἄμπελος".

"...δεν ήλθα για να με υπηρετήσουν αλλά για να διακονήσω, να υπηρετήσω εγώ και να προσφέρω την ψυχή μου - τη ζωή μου- ως σωτήριο λύτρο υπέρ του κόσμου. Αν είσθε φίλοι μου, να με μιμείσθε. Όποιος θέλει να είναι πρώτος, ας είναι ο τελευταίος, ο κύριος ως ο υπηρέτης..."

Οι άρχοντες του κόσμου τούτου δεν τον άντεξαν και τον σταύρωσαν... και τον σταυρώνουν...
Οι ταπεινοί, οι διάκονοι, οι πτωχοί, οι έσχατοι γιατί έστρεψαν τα νώτα τους και τον αρνήθηκαν και τον αρνούνται και αγνοούν την υπέρτατη θυσία του;

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Πουλιά μου γλαροπούλια!


Πουλιά μου γλαροπούλια,
λευκά θαλασσοπούλια,
νά ' βλεπα με τα μάτια σας
της γης την εμορφάδα!

*Με πολλή αγάπη για την μικρή Φ.

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Πόσες γλώσσες ομιλείτε, παρακαλώ;

Έχω την πολυτέλεια-ευλογία να απολαμβάνω κάποιες ήσυχες ώρες κατά τις οποίες κάτι δημιουργώ με τα χέρια ενώ με τα αυτιά και το νου μπορώ να παρακολουθώ κάποια ομιλία, στο Youtube -το ευλογημένο!!!!- συνήθως.
Σήμερα λοιπόν απόλαυσα δυο γλυκύτατες αναφορές στην αδελφή Γαβριηλία Παπαγιάννη, (παρεμπιπτόντως, ήταν θεία του πατέρα μας), αυτή την υπέροχη Γερόντισσα της Αγάπης και της απόλυτης Παράδοσης στην Πρόνοια του Θεού.


Μεταξύ των πολλών ωφέλιμων ειπώθηκε και το εξής:
Στην Ινδία η αδελφή Γαβριηλία γνώρισε κάποιον ρωμαιοκαθολικό ιεραπόστολο ο οποίος περιφρονητικά την σχολίαζε: "Τι κάνεις εδώ; Πώς μιλάς στον κόσμο για τον Θεό αφού δεν ξέρεις τη γλώσσα τους;" Κι εκείνη ετοιμόλογη, ή μάλλον θεοφώτιστη, του απάντησε: "Σε πέντε γλώσσες τους μιλάω. Τους μιλάω με το άγγιγμα, με το δάκρυ, με το χαμόγελο, με την αγάπη και με την προσευχή!"
Τι υπέροχη "γλωσσολαλιά", το ξεχείλισμα μιας αγιασμένης καρδιάς που βίωσε με απίστευτη ένταση την αγάπη!

Μπορείτε Εδώ κι κι εδώ να ακούσετε την συγγραφέα του βιβλίου "Η ασκητική της αγάπης" να μιλάει για τη Γερόντισσα.

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Αδελφή Πορφυρία


«Ἡ βάρδια μου εἶναι νυκτερινή, ἡ ὥρα ἕντεκα τό βράδυ. Ἀνέβαινα τήν ὁδό Πειραιῶς, πρός Ὀμόνοια. Μέσα στό ταξί, ὡς συνήθως, μιλοῦσα μέ τόν γλυκύ μου Ἰησοῦ, προσευχόμουν. Αὐθόρμητα εἶπα μέσα μου στό Χριστό μου:
"Κύριε, τόν πρῶτο ἄνθρωπο πού θά μοῦ κάνη σινιάλο νά σταματήσω, θά τόν πάω χωρίς χρήματα, ἀρκεῖ νά τόν φέρω κοντά Σου".
Δέν μέ σταμάτησε κανείς, μέχρι πού ἔφθασα Πειραιῶς καί Μενάνδρου. Ἐκεῖ στή γωνία στεκόταν μιά κοπέλλα. Σταμάτησα καί τήν κοιτοῦσα.
Περίμενε πελάτη, γιά τό "μεροκάματο.."...
Χωρίς νά τό καλοσκεφθῶ, κατέβηκα καί πῆγα κοντά της.
—Καλησπέρα!
—Καλησπέρα!, μοῦ ἀπάντησε.
—Ξέρεις, αὐτή τήν ὥρα, αἰσθάνομαι πολύ πόνο στήν ψυχή μου καί θέλω μέ κάποιον νά τόν μοιρασθῶ.
Μέ κοιτοῦσε παραξενεμένη καί μοῦ λέει:
—Καλά, καί βρῆκες ἐμένα νά μιλήσης;
—Ναί ! Ἡ καρδιά μου, μοῦ λέει πώς ἐσύ θά μέ καταλάβης.
—Ξέρεις τί δουλειά κάνω ἐγώ;
—Τό βλέπω.
—Καί θέλεις νά μιλήσης μαζί μου;
—Ναί ! Θέλω νά μιλήσω μαζί σου. Εἶσαι νά χάσουμε σήμερα καί οἱ δύο τό μεροκάματο; Ἴσως νά μπορέσης νά μέ βοηθήσης καί νά σωθῶ.
—Πᾶμε, μοῦ λέει διστακτικά.
—OΚ, φύγαμε!
Ἔρριξε μιά ματιά γύρω της καί μπῆκε γρήγορα στό ταξί. Χαρούμενη ἐγώ, ἀλλά καί προβληματισμένη· τί θά τῆς ἔλεγα; "Θεέ μου! ἔλα κάτω καί βοήθησέ με, τί νά κάνω τώρα; Τί νά τῆς πῶ;"  Ἀφοῦ συστηθήκαμε, τῆς λέω:
—Δύσκολα τά ἐπαγγέλματα πού διαλέξαμε νά κάνουμε, ἔ;
Καί ἔτσι ἀρχίζει μιά πολύ ὡραία συζήτησι.
Στήν ἀρχή γύρω ἀπ’ τό ταξί καί τίς δυσκολίες του. Καί δειλά-δειλά ἄρχισα νά μπαίνω στή δική της ζωή. Ὡστόσο, φθάσαμε στό Καβούρι. Τῆς εἶπα:
—Θά κατέβουμε ἐδῶ νά πιοῦμε καφέ καί νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας.
Ἐκείνη τότε μοῦ εἶπε κάτι πού μέ συγκίνησε:
—Δέν ντρέπεσαι νά πᾶμε μαζί μέσα;
Ὅπως καταλαβαίνετε, τό ντύσιμό της ἦταν διαφορετικό ἀπ’ τό δικό μου, ἀλλά καί ἡ ὅλη της ἐμφάνισι. Τῆς εἶπα:
—Ὄχι! Δέν ντρέπομαι! Νά ντρέπωνται αὐτοί πού σέ ἔφεραν σ’ αὐτή τήν κατάστασι! Γιά μένα εἶσαι ἕνα γλυκό καί τρυφερό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.
Μπήκαμε μέσα· τά βλέμματα ὅλων πέσανε ἐπάνω μας. Ὅμως, αὐτό δέν μέ ἐνδιέφερε καθόλου, οὔτε οἱ μελανιές τίς ὁποῖες εἶχε στά πόδια της μέ ἔκαναν νά ντραπῶ καί νά ἀρχίσω νά τρέχω.
Γιά μένα ἐκείνη ἡ ὥρα ἦταν ἱερή. Ἔπρεπε, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νά ἀναστήσω πάσῃ θυσία αὐτό τό κορίτσι...
Ὅπως κι ἄλλες φορές, αἰσθανόμουν πώς δέν μιλάω ἐγώ, ἀλλά κάποιος ἄλλος μέσα ἀπό ἐμένα· τό ἴδιο συνέβη καί σ’ αὐτή τήν περίπτωσι· κάποιος "ἄλλος" μέ ὠθοῦσε νά βοηθήσω αὐτή τήν κοπέλλα.
Μοῦ διηγήθηκε ὅλη τή ζωή της ἀπ’ τά παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα. Καί, ἐπίσης, πῶς ἔφθασε νά κάνη αὐτό τό ἐπάγγελμα.
Ἕνα ἐπάγγελμα ὀδυνηρό, ὄχι ἁπλᾶ δύσκολο. Αὐτό τό ἐπάγγελμα σοῦ καταρρακώνει τήν προσωπικότητα, τήν ἀξιοπρέπεια, ξεχνᾶς ἄν εἶσαι ἄνθρωπος, ξεχνᾶς τά θέλω σου, ζῆς καί λειτουργεῖς μέ τά θέλω τῶν ἄλλων. Ἐσύ δέν ὑπάρχεις πουθενά, γιατί, ἐκτός ἀπ’ τή σάρκα σου, γι’ αὐτούς δέν ἔχεις τίποτε ἄλλο.
Γι’ αὐτό καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά ὑπακοῦς στίς διαταγές τους. Δηλαδή, βρίσκεσαι στήν ὑπακοή τοῦ Διαβόλου καί ὄχι τοῦ Θεοῦ. Τή δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἐπαγγέλματος τήν ἄκουσα γιά πρώτη φορά αὐτή τή βραδιά. Πιστέψτε με, ρομφαία τρύπησε τήν καρδιά μου!
Ἡ ἐξομολόγησι αὐτοῦ τοῦ κοριτσιοῦ μέ πόνεσε τόσο πολύ, πού ἀνάλογο πόνο δέν θυμᾶμαι νά ἔχω νοιώσει στή ζωή μου!
Τότε ἄρχισα νά τῆς μιλῶ γιά τό Θεό καί γιά τή μεγάλη εὐτυχία τήν ὁποία μᾶς χαρίζει, ὅταν εἴμασθε κοντά Του· τῆς μίλησα γιά τήν Παναγία μας καί τό πόσο γλυκειά, τρυφερή καί προστατευτική εἶναι γιά τά παιδιά Της.
Τῆς μίλησα γιά τά θαύματα τῶν Ἁγίων μας, γιά τό Γέροντα Πορφύριο, γιά τά θαύματα τά ὁποῖα ἔζησα μέσα στό ταξί, μά καί πολλοί ἄνθρωποι μαζί μου.
Τῆς μίλησα γιά τή δύναμι τῆς Ἐξομολογήσεως, τῆς Θείας Κοινωνίας καί γιά πάρα πολλά θέματα γύρω ἀπ’ τό Θεό καί τήν πίστι.
Προσπαθοῦσα νά τήν πείσω νά ἀλλάξη τή ζωή τήν ὁποία ἔκανε, ἀφήνοντας τά δάκρυά μου νά τρέχουν συνέχεια, ἀσταμάτητα, κρατώντας της τρυφερά τά χέρια.
Ὅταν πιά, κουρασμένη ἀπ’ τό κλάμα μου, τῆς εἶπα: “Ὥρα εἶναι νά πηγαίνουμε”, πλήρωσα καί σηκωθήκαμε νά φύγουμε.
Ὅταν φθάσαμε στό ταξί, μέ περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξι. Ἦλθε κοντά μου καί μοῦ λέει:
—Μ’ ἀφήνεις νά σέ ἀγκαλιάσω;
—Καί, βέβαια, νά μέ ἀγκαλιάσης, τῆς εἶπα μέ πολλή χαρά.
Μέ ἀγκάλιασε καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς. Μέσα ἀπ’ τούς λυγμούς της μοῦ ἔλεγε:
—Βοήθησέ με, βοήθησέ με, ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε, βοήθησέ με νά ἀλλάξω τή ζωή μου, κουράσθηκα νά κάνω αὐτή τή δουλειά! Εἶμαι πολύ νέα, ὅπως λές κι ἐσύ, ἄν καί νιώθω ἑκατό χρονῶν. Βοήθησε νά κάνω μιά καινούργια ἀρχή, νά κάνω οἰκογένεια, νά κάνω παιδιά.
Ἔχεις δίκηο, μπορῶ νά ξαναρχίσω ἀπ’ τήν ἀρχή. Ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε. Σέ παρακαλῶ, πήγαινέ με στό δικό σου Θεό καί, σέ παρακαλῶ, πές Του νά μοῦ δώση καί μένα ὅ,τι ἔδωσε σέ σένα. Νά γίνω κι ἐγώ εὐτυχισμένη καί χαρούμενη ὅσο καί ἐσύ.
Τῆς ὑποσχέθηκα πώς θά τή βοηθήσω. Τή φιλοξένησα ἐπί ἕνα μῆνα σπίτι μου. Ἕνας μῆνας μαρτυρικός καί ἐπικίνδυνος γιά μένα. Γιατί, ὅπως γνωρίζετε, αὐτές οἱ κοπέλλες ἔχουν καί κάποιον πού τίς “προστατεύει”.
Κινδύνευσε ἡ ζωή μου μερικές φορές. Ὅμως, ἤμουν σίγουρη πώς ὁ Θεός δέν θά ἐπέτρεπε νά μοῦ συμβῆ κανένα κακό· ἀντιθέτως θά μέ βοηθοῦσε νά σώσω αὐτό τό κορίτσι· γιατί Ἐκεῖνος μέ ἔστειλε στό δρόμο της.
Ἔτσι κι ἔγινε· ἀπό ἐκείνη τή νύκτα ἡ ζωή της ὁλοκληρωτικά ἄλλαξε. Σήμερα εἶναι παντρεμένη, εὐτυχισμένη καί κοντά στό Θεό, ἔχει καί δύο παιδάκια.
Ἐκείνη ἡ νύκτα ἦταν εὐλογημένη, ἦταν θεϊκή!».




*Η Μοναχή Πορφυρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα. Επί δέκα χρόνια εργάστηκε ως οδηγός Ταξί κατά τα έτη 1997-2007 στην Αθήνα και στον Πειραιά. Γνώρισε τον σύγχρονο ενάρετο και ένθεο Γέροντα Πορφύριο από βιβλία σχετικά με την ζωή και την διδασκαλία του.
Αυτή η γνωριμία την έφερε πιο κοντά στον Χριστό και τη συνειδητή χριστιανική ζωή. Με δυνατή πίστη και βαθιά αγάπη στον Θεό έβαλε στόχο τη δόξα Του και τη σωτηρία των συνανθρώπων της. Έτσι το Ταξί της έγινε ένας σύγχρονος άμβωνας, που οδήγησε πολλούς σε αλλαγή ζωής, στην ευλογημένη αλλοίωση.
Τα τελευταία χρόνια περιεβλήθη το ταπεινό μοναχικό τριβώνιο, με διπλό σκοπό : να αγωνιστεί απερίσπαστη για τη σωτηρία της και να διακονήσει τον σύγχρονο δοκιμαζόμενο άνθρωπο.
Εδώ μπορείτε να την γνωρίσετε!!!!


Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Κύριε, είμαι!



Κύριε, είμαι η φλογέρα!
Ας φυσήξει η πνοή του Πνεύματός Σου,
για να σκορπώ μονάχα θείες μελωδίες γύρω μου!

Κύριε, είμαι το μάρμαρο!
Ας σμιλέψει η αγάπη Σου
αγγελική μορφή σ' αυτό!

Κύριε, είμαι το χαρτί!
Ας γράψει ο θείος Δάκτυλός Σου
ό,τι θα με κάνει ζωντανή επιστολή Σου!

Κύριε, είμαι το κερί!
Άναψέ με με το θεϊκό Σου φως,
για να σκορπώ κι εγώ το Φως Σου στο σκοτάδι!

Κύριε, είμαι το φυτό!
Πότιζέ με  με τη Χάρη Σου, να βγάλω άνθη
και να σκορπώ γύρω μου της αρετής την ευωδιά!

Κύριε, είμαι το δέντρο!
Κλάδευέ με κι ας πονώ
κι ας κλαίω εγώ, για νά 'ναι ο καρπός μου εύχυμος!

Κύριε, είμαι αδύναμος!
Έλα μαζί μου, μέσα μου,
"Ίνα πάντα ισχύω εν Σοί, τω ενδυναμούντι με"!

Κύριε, είμαι αμαρτωλός!
Χάρισέ μου αληθινή μετάνοια για να εξαλειφθούν
"τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών"!

Κύριε, είμαι μια φτωχή καρδιά!
που αν κι απίθανα μικρή,
μπορεί Εσένα, τον Αχώρητο, να περιλάβει.
Ω, έλα! "Ελθέ, ω Περιπόθητε,
και σκήνωσον εν εμοί " διά παντός!

π. Ευσεβίου Βίττη
(ελάχιστο αφιέρωμα στα 7 χρόνια από την κοίμησή του)







Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

45 Χρόνια σιωπής περιμένουν το θαύμα


Με πολύ ενδιαφέρον περιμένουμε αυτή την εκδήλωση 
από τα ΚΕΝΤΡΑ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΕΡΨΙΔΟΥ 
τα οποία μας έχουν συνηθίσει σε εκλεκτές παρουσιάσεις!!!

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

"Του ασώτου" ή "Ποιος απ' τους τρεις είμαι εγώ;"



Τρία πρόσωπα επί σκηνής:
ο πατέρας, ο γιος ο μικρός και ο γιος ο πρεσβύτερος!
Ο γιος ο μικρός, ζωηρός μα και άμυαλος,
την ουσίαν όλην κακώς, μετά πορνών, διεσκόρπισεν.
Μα η ανάγκη, η έσχατη ένδεια,
αφού πρώτα στων χοίρων τη θέση τον έσπρωξε,
τον οδήγησε πίσω στου πατέρα το πλούσιον έλεος!
Ο πατέρας, μι' ανοιχτή αγκαλιά,
προσμονή ολοζώντανη αγάπης κι ελπίδας,
χωρίς επιπλήξεις, χωρίς αίτηση απολογίας,
του φορά την στολή την καλύτερη, τα υποδήματα,
το δαχτυλίδι στο χέρι...
και ως γιο του ακριβό τον αποκαθιστά στην καρδιά και στο βιος του.
Το πανηγύρι σε γη, σ' ουρανό, ήδη στήνεται,
το μοσχάρι το πρώτο το καλοθρεμμένο σφαγιάζεται,
Κι όλοι, φίλοι και γείτονες, στη χαρά του πατέρα καλούνται να σμίξουν.
Ένα βήμα ο γιος κι ο πατέρας του δέκα σ' αυτήν τη συνάντηση!!!!
Και ο γιος ο πρεσβύτερος, συνετός αλλά μίζερος,
σκυθρωπός, απαράκλητος.
Στη χαρά του πατέρα του αμέτοχος,
στου αδελφού τη μεταστροφή ασυγκίνητος,
στο δικό του παράπονο -ίσως και λίγο δικαιολογημένο-
τόσο αμετακίνητα προσκολλημένος!
Τρία πρόσωπα επί σκηνής!
Στ' αλήθεια, ποιος απ' τους τρεις είμαι εγώ; (Σ.Κ.)

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Πάντας ημάς συνήγαγεν...


Μερικές εξόδιες ακολουθίες είναι κάτι σαν πανηγύρι!!!
Υπάρχει ο πόνος του πρόσκαιρου αποχωρισμού, αλλά υπερτερεί η βεβαιότητα της Αναστάσεως, η προσμονή της αιωνιότητας, η χαρά της ολοκλήρωσης του βίου με την πληροφορία του καλού αγώνος.
"Τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα..."
Με το "Χριστός ανέστη" και το αναστάσιμο απολυτίκιο "Ότε κατήλθες προς τον θάνατον η ζωή η αθάνατος" προπέμψαμε τον αγαπημένο μας κ. Αντώνη ο οποίος αναπαυόταν γλυκύτατος, ως ωραίος κάλλει στη νεκροκλίνη του.
Και η ανθρώπινη δικαίωση ήρθε από το πλήθος των νέων ανθρώπων που προσήλθαν με λαχτάρα στην ακολουθία. Δάσκαλοι και μαθητές που τον θυμούνται με ευγνωμοσύνη και αγάπη ήταν εκεί για τον αποχαιρετισμό. Όλοι με δυνατές, θερμές, ευγνώμονες αναμνήσεις. 
Πάντας ημάς συνήγαγεν ο φίλτατος Αντώνιος. Βρεθήκαμε στο ναό της Αναστάσεως συνάδελφοι και συνεργάτες που είχαμε πολλά χρόνια να ιδωθούμε. Συναντήσαμε και μαθητές που τους αφήσαμε μικρά παιδιά και τώρα είναι φοιτητές ή τελειωμένοι επιστήμονες.
Η σύναξη στον "καφέ" ήταν ένα χαρούμενο σμίξιμο ανθρώπων αγαπημένων  που βρέθηκαν μαζί μετά από χρόνια!
Αλήθεια πόση χάρη και Χάρη έχει και σκορπά ακόμη και άπνους ο άνθρωπος του Θεού!!!!

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Καλό ταξίδι, κ.Αντώνη!!!



Δεν μπορώ να μη θυμηθώ απόψε τον κ.Αντώνη...
Η ψυχή του ταξιδεύει προς την ουράνια πατρίδα, την οποία πόθησε εξ όλης καρδίας.
Εύχομαι - αλλά και είμαι σίγουρη γι' αυτό - να τον αναπαύσει ο Κύριός μας εν χώρα ζώντων, εν σκηναίς δικαίων!!!
Τον γνώρισα στις 2 Δεκεμβρίου του 1983, την ημέρα που με κάλεσαν στα Εκπαιδευτήρια για να αναλάβω υπηρεσία στη θέση μιας συναδέλφου. Με καλωσόρισε μ' εκείνο το παιδιάστικο χαμόγελο που φώτιζε το όμορφο πρόσωπό του και με ενθάρρυνε με την πατρική αγάπη του έμπειρου δασκάλου. Συνεργαστήκαμε για πάνω από είκοσι χρόνια. Ήταν ο δάσκαλός μας. Μας καθοδηγούσε στη διδασκαλία των μαθημάτων, ιδίως των Μαθηματικών και της Έκθεσης. Γι' αυτά τα μαθήματα είχε εκπονήσει μια σειρά βοηθημάτων για όλες τις τάξεις του Δημοτικού. Τα Μαθηματικά γίνονταν παιχνίδι. Οι μαθητές μας πετούσαν!!!! Αλλά και στην Έκθεση η μέθοδός του ήταν άριστη!!!
Προετοίμαζε εμάς τους δασκάλους, αλλά έμπαινε και στις τάξεις μας για να κάνει αυτός το μάθημα! Δεν υπήρχε πιο ζωντανή ώρα. Όλα τα παιδιά συμμετείχαν με ενθουσιασμό! Η τάξη απογειωνόταν, χωρίς υπερβολή! Ακούραστος, χαρούμενος, ασταμάτητος!!!
Το γραφείο του πάντα ανοιχτό και καταδεκτικό σε παλιούς και νέους συναδέλφους. Ο καλός λόγος και ο καλός λογισμός σταθεροί του σύντροφοι. Ειλικρινές το ενδιαφέρον του όχι μόνο για τις τάξεις μας, αλλά και για τις οικογένειές μας. Δάσκαλος και πατέρας μας!!!
Την επόμενη χρονιά ήρθε στα Εκπαιδευτήρια και η σύζυγός του, η κ.Σταυρούλα. Και οι δυο πρόσφεραν τη ζωή τους. Άπειρος μόχθος, άπειρος χρόνος, άπειρη αγάπη προς όλους μας. Βοήθεια στα μαθήματα, στις γιορτές, στα σεμινάρια γονέων, κατασκηνώσεις, εκδρομές! Μια ολόκληρη ζωή σφραγισμένη από το ζεύγος Αντώτσιου.
Με πολλή ευγνωμοσύνη τους φέρνω απόψε στη θύμησή μου.
Καλόν Παράδεισο, κ.Αντώνη!
Καλή δύναμη, κ.Ρούλα! Δεν θα είναι εύκολο για σένα! Ήσασταν πολύ αγαπημένοι, ένα υπόδειγμα συζυγίας. Ο Χριστός μας ας σου χαρίσει παρηγορία!

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η δίψα της ειρήνης


Αποτέλεσμα εικόνας για κοντογλου και ειρηνη

    Ο κακόμοιρος ο κόσμος διψά ειρήνη. Μα χωρίς την απομέσα ειρήνη, δεν μπορεί να γίνει ειρήνη εξωτερική.Χωρίς την ψυχική ειρήνη, η πολιτική και κοινωνική ειρήνη είναι ψεύτικη. 
    «Ειρήνην αφίημι υμίν, είπε ο Χριστός στους μαθητές Του κατά το Μυστικό Δείπνο, ειρή­νην την εμήν δίδωμι υμίν. Ου καθώς ο κόσμος δίδωσι, εγώ δίδωμι υμίν». Πρόσεξες για να δης καλά τί λέγει ο Χριστός; 
«Ου καθώς ο κόσμος δίδωσι, εγώ δίδωμι υμίν». «Δεν σας δίνω, λέγει, εγώ την ειρήνη που δίνει ο κόσμος», την ψεύτικη, την οργισμένη ειρήνη, την ανειρή­νευτη ειρήνη, την ειρήνη που στ' αληθινά δεν έχει ολότελα ειρήνη και ησυχία.  
Τέτοια είναι η ειρήνη που μπορεί να κάνη ο κόσμος, οι άνθρωποι, που τρώγονται με τα πάθη τους και που τους κατατρώγει η περηφάνεια, η ματαιοδοξία-φιλαργυρία, η σκληροκαρδία και η απονιά στους άλλους, η μανία της ακολασίας και η επιθυμία της καλοπέρασης. Όλα τούτα τα πάθη είναι οργισμένα και όχι ειρηνικά. Αυτά κάνουνε τους ανθρώπους να μαλώνουνε, να εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, αυτά λιγοστεύουνε την αγάπη, που είναι δα πολύ λίγη ανάμεσά τους, και φέρνουνε την παραζάλη, την έχθρα, «την έριδα» που λέγανε οι αρχαίοι. Με άλλα λόγια, φέρνουνε τη βασιλεία του διαβόλου επί της γης, και όχι τη βασιλεία του Θεού, που είναι η ειρήνη.
    Ο Χριστός μας δίδαξε να λέμε στο «Πάτερ ημών» «ελθέτω η βασιλεία Σου». Μα ποιος πιστεύει στη βασιλεία του Θεού, παρεκτός από κάποιους λίγους, που τους έχει ο κόσμος για τρελούς;
 
    Ωστόσο, αυτός ο παραζαλισμένος κόσμος, ο βουτηγμένος στην αμαρτία, στις ηδονές, και στην ακολασία, αυτός ο κόσμος που πιστεύει μοναχά στον εαυτό του, και που δεν λογαριάζει καθόλου τον Θεό και τον νόμο Του, αποζητά την ειρήνη, θέλει να μείνει ήσυχος για να χαρεί τις αμαρτωλές επιθυμίες του, για να βουτηχθεί ως τον λαιμό μέσα στον μαύρο βούρκο. Δεν πιστεύει στα λόγια του Θεού που λέγεται «Άρχων ειρήνης», και που είπε με το στόμα του προφήτη «Αν ακούσετε τα λόγια μου, θα ήσαστε βλογημένοι και θα ζήσετε καλά. Μα αν δεν τ' ακούσετε αλλά πορευθείτε κατά τα πονηρά θελήματα της καρδιάς σας, θα σας καταφάγει η μάχαιρα». Αυτά τα κοροϊδεύει ο κόσμος, και τα λέγει παραμύθια.
    Και να, που ήρθε ο κόμπος στο χτένι. Η παραζάλη, γίνεται μέρα με τη μέρα χειρότερη. Ο πόθος της απόλαυσης έγινε μιαν άγρια τρέλα στους ανθρώπους, που τσαλαπατάνε ο ένας τον άλλον για να μη χάσουνε τις διάφορες φαρμακερές ηδονές, που ολοένα τις πληθαίνει ο σατανάς με τα πολύπλοκα μηχανήματά του, σαν τον ψαρά που βάζει στ' αγκίστρι του όλο και πιο ορεχτικό δόλωμα, για να τραβήξει τα λαίμαργα τα ψάρια και να τα ψήσει στη φωτιά να τα φάγει. 
 
    Ο μαμωνάς σκέπασε με τις σκοτεινές φτερούγες του τον κόσμο, και τον κουνά σαν νάναι κανένα κόσκινο, και όπως αναταράζεται το σιτάρι, χοροπηδάνε οι άνθρωποι μέσα στο κόσκινό του και δαγκάνει ο ένας τον άλλον, και εξοντώνει ο αδελφός τον αδελφό, λέγοντας: «Ο θάνατός σου, ζωή μου!». 
    Το ίδιο και τα μεγάλα κοπάδια των ανθρώπων, τα λεγόμενα έθνη, βλέπουνε τόνα τάλλο όπως βλέπει ο λύκος το πρόβατο, και λογαριάζει πότε θα μπόρεση να το πνίξη, να πιή το αίμα του, το μεγάλο να φάη το μικρό και τα μεγάλα να φάνε τόνα τάλλο.
    Να, λοιπόν, που αντί να έλθει η βασιλεία του Θεού, που μας είπε ο Χριστός να παρακαλούμε, ήρθε η βασιλεία του σατανά, του όφεως του αρχαίου, που ήτανε πάντα ανθρωποκτόνος, όπως λέγει το Ευαγγέλιο.
Ο διάβολος είναι ο εξουσιαστής απάνω στη διάνοια και στην καρδιά μας, και αυτός χαίρεται για τα έργα που κάνουμε, θέλοντας να βγάλουμε ο ένας το μάτι τ' αλλου­νού. 
    Ανάμεσα στα δολώματα που μας έβαλε, εκείνο που μας τραβά περισσότερο η μυρουδιά του, είναι το πετρέλαιο, αυτό το βρωμόνερο που βγαίνει από την πίσσα της κόλασης, που είναι μαύρο κατοικητήριό του. Και γύρω σ' αυτό το σιχαμερό δόλωμα μαζευτήκανε τα έθνη, μικρά και μεγάλα, και δαγκώνουνται, και σφάζουνται γι' αυτό δίχως έλεος. Και οι άνθρωποι γινήκανε τρελοί από κακία, γεμάτοι υποκρισία, μεγαλομανία, φιληδονία, πιστοί στρατιώτες του διαβόλου. Και μέσα σ' αυτή τη λύσσα που τους έπιασε, θέλουνε ν' απολάψουνε, οι ανόητοι, την Ειρήνη, που είναι δώρο του Θεού, και όχι του διαβόλου.
    Ο Θεός λείπει από τον κόσμο. Πουθενά δεν γίνεται το θέλημά Του. Ο Χριστός, πριν σταυρωθή, γύρισε και είδε την Ιερουσαλήμ, δηλαδή τον κόσμο, δακρυσμένος, και είπε: «Πόσες φορές θέλησα να μαζέψω τα τέκνα σου, σαν την όρνιθα που σκεπάζει με τις φτερούγες της, τα πουλιά της, και δεν θελήσατε: Ιδού αφίεται ο οίκος υμών έρημος». 
    Έρημος οίκος είναι: ο κόσμος σήμερα. Έρημος από ειρήνη. Μέρα-νύχτα στέκεται ανύσταχτο το μάτι της πονηρής ανθρωπότητας. Μέρα-νύχτα δουλεύου­νε οι εφευρέσεις της καταστροφής, τα συμβούλια του θανάτου. Και από τ' άλλο μέρος, οι καταδικασμένοι γλε­ντοκοπούνε, κυλιούνται στην ακολασία, κόλακες και δολοφόνοι, βλάκες και πονηρότατοι, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς τίποτα από την εικόνα του Θεού. Όλοι παίρνουνε, κανένας δεν θέλει να δώση. Και όποιος δίνει, δίνει τον θάνατο. Σε κανένα καλό δεν συμφωνούνε, μα στο κακό, είναι όλοι θερμοί συνεργάτες.
    Η κυρά Επιστήμη, δηλαδή η ανθρώπινη γνώση, αυτή είναι το καινούριο είδωλο που λατρεύουνε οι άνθρωποι. Με τό ΄να χέρι προσφέρνει τα γιατρικά για να μη πεθαίνουμε οι άνθρωποι, και με τ' άλλο βαστά τη μπόμπα και τους φοβερίζει, μέρα-νύχτα. Αυτή η μπόμπα, ο καρπός του δέντρου της Γνώσεως, μόλεψε τον αγέρα, τα νερά, το αίμα των ίδιων των ανθρώπων που την εφεύρανε. Και αφού πρώτα, με πείσμα δαιμονικό, φαρμακώσανε την έμορφη πλάση του Θεού, τώρα φωνάζουνε κείνοι που κατασκευάσανε αυτή την καταραμένη μπόμπα: «Σώσετε την ανθρωπότητα! Σώσετε τον κόσμο! Γενεές γενεών θα πεθαίνουνε από κακές αρρώστιες!». Υποκριτές! Τώρα φωνάζετε, σαν τον Ιούδα που μετάνοιωσε αφού είχε πια σταυρωθεί ο Χριστός, και η μετάνοιά του δεν ωφελούσε πια κανέναν; Καλύτερα να τινάζατε τη γη στον αγέρα μια και καλή, παρά τώρα που φαρμακώσατε τα πάντα, και τα παιδιά μας, και τα εγγόνια μας θα τα θερίζει «σκληρός θάνατος και αργός».
    Άνθρωπε! Καμάρωσε τα κατορθώματά σου. Καμάρωσε το τετραπέρατο μυαλό σου, που καυχιότανε πως θά 'κανε παράδεισο τον κόσμο!

(Από το βιβλίο «Ο Φώτης Κόντογλου στην τρίτη διάστασή του», σελ. 124-127, 
έκδ. Ιερό Κοινόβιο ΟΣΙΟΥ ΝΙ­ΚΟΔΗΜΟΥ, Γουμένισσα 2003).