Αναγνώστες

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Αλλαγή του χρόνου ή της ζωής μας!



Αφουγκράζομαι το χρόνο που φεύγει.
Τα βήματά του δύσκολα "σαν να πονούν τ' αρθριτικά του".
Τον φαντάζομαι κυρτό και λευκασμένο.
Έχει σοφία και πόνο.
Κάθε χιλιοστό του κορμιού του έχει πονέσει από την αγωνία,
τις στερήσεις, την οργή των ανθρώπων που έζησαν μαζί του.
Ο πόνος όμως τον έκανε σοφό.
Στη Σιβήρια -γράφει ο Ντοστογιέφσκι - μου ήρθαν οι καλύτερες σκέψεις.
Ήμουν στο κάτεργο και σκεφτόμουν καθαρά, έβλεπα καθαρά.
Κι ο γερο-Χρόνος από τον πόνο απόκτησε σοφία.
Αφουγκράζομαι το χρόνο που έρχεται.
Τι ανάλαφρα βήματα!
Σαν της Δανάης της τρίχρονης που όλο χορεύει.
Ξένοιαστη... άμαθη ...άπραγη ...ευτυχισμένη!
Μόνο αν δεν ξέρεις, είσαι ευτυχισμένος κι ανάλαφρος.
Αν ξέρεις, πονάς κι απ' το φόρτο κουτσαίνεις.
Ώρα καλή, γερο Χρόνε! Αναρωτιέμαι αν τη θέλω τη σοφία σου!
Καλώς ήρθες Καινούργιε! Αναρωτιέμαι αν επιθυμώ την ελαφρότητά σου!
Μα ο χρόνος που φεύγει δεν με ρωτά.
Αποθετεί σε μένα το φορτιό του και φεύγει.
Κι ο καινούργιος γοργά, σαν να μπήκε στ' αλώνι,
την ξεγνοιασιά του σκορπά στων ανέμων τη δίνη κι ολοένα βαραίνει...




Ακόμα μια συμβατική αλλαγή στη ζωή μας.
Πότε θα γίνει η ουσιαστική, η κοσμογονική αλλαγή της βιοτής μας;

Ας πούμε όμως "Καλή χρονιά!"
Κι ας ερμηνεύσει την ευχή ο καθένας όπως θέλει κι όπως μπορεί.

Οσία Μελάνη και τέλος του ενιαυτού

Όχι μέλαινα
ως η κλήσις φανεροί,
αλλ' ολόφωτος, 
λαμπρά και λευκή!

Οσία Μελάνη η Ρωμαία

Όταν έρχεται του θανάτου η θλίψη
άλλος πέφτει σε βαρύ μαρασμό
κι άλλος παίρνει θάρρος απίστευτο
κι ατενίζει μ' ελπίδα τον ουρανό.

Δυο παιδιά και τον άντρα της
εστερήθηκε η Οσία Μελάνη
κι ως να ήταν αυτό λιγοστό 
σύντομα εκήδευσε
και τους δύο γονείς.

Το πολύβουο, το πλούσιο αρχοντικό 
μένει τώρα νεκρό και βουβό.
Της αγάπης της οι καρποί και οι ρίζες
ανεχώρησαν όλοι για αιώνιες πατρίδες!

Μα εκείνη 
"τη ελπίδι τη κρείττονι έχαιρε,
και την θλίψιν υπέμενε,
τη προσευχή προσεκαρτέρει"!

Στη θέση των χαμένων παιδιών της
αγαπά και φροντίζει
τα ορφανά και φτωχά
της πρωτεύουσας Ρώμης.

Τους αρρώστους φροντίζει,
και τους ξένους ξενίζει.
Σε φριχτές φυλακές
των απόκληρων τούτης της γης
το μαρτύριο κουφίζει.

Μάνα ήτανε δύο παιδιών 
και γίνεται όλων η ΜΑΝΑ,
μι' ανοιχτή αγκαλιά
μια πηγή της αγάπης ακένωτη.

Και στη δύση του βίου της
σε κελί πενιχρό
στην Ιερουσαλήμ την επίγεια
μετανοούσα η οσία στενάζει
και μικρόν ασθενήσασα
στην Ιερουσαλήμ την ουράνια
ολόφωτεινη, λαμπρή,
πεντακάθαρη 
τον Νυμφίο Χριστό
συναντάει!

Η μνήμη της οσίας μητρός Μελάνης
τον κύκλο του ενιαυτού κατακλείει
και υπόδειγμα άριστο
βιοτής μας αφήνει. (Σ.Κ.)

*Κάπως έτσι, μεταξύ ουράνιας βιοτής των Αγίων μας 
και οδυνηρής πραγματικότητας, απληστίας και συγκρούσεων,
ανθρώπινου πόνου και ουράνιας παρηγορίας
διανύσαμε το 2015!
Μακάρι στο 2016 να υπερισχύσει μέσα μας το κομμάτι του ουρανού!!!






Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Απόψε πάλι Χριστούγεννα! και ...μια πρόταση



Απόψε πάλι Χριστούγεννα!
Έτσι όρισαν οι Πατέρες:
οι γιορτές οι μεγάλες
δεν κρατούν μία μέρα!

Απόψε πάλι Χριστούγεννα!
Ψάλλονται πάλι οι υπέροχοι ύμνοι του Εσπερινού:

Αγοστου μοναρχσαντοςπτς γς, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο...
Λαθών ετέχθης υπό το σπήλαιον, αλλ' ουρανός σε πάσιν εκήρυξεν...
Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της δικαιοσύνης...
Σήμερον τίκτει η Παρθένος τον ποιητήν του παντός, Εδέμ προσφέρει σπήλαιον...
Του Κυρίου Ιησού γεννηθέντος εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας εξ ανατολών ελθόντες μάγοι προσεκύνησαν Θεόν ενανθρωπήσαντα...

Ποιον ύμνο να πρωτοσχολιάσεις!
Λογοτεχνική θεολογία!
Θεολογική ποίηση άφθαστη!
Αντιθέσεις που δεν χωρούν στον ανθρώπινο νου, 
εικόνες θεσπέσιες που ζωγραφίζουν μπροστά μας 
ανοιχτό τον ουρανό,
και τα σύμπαντα ολόφωτα!

Κι αύριο πάλι Χριστούγεννα!
Θα ψάλουμε στον Όρθρο:

Δεύτε ίδωμεν, πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός...
Ο αχώρητος παντί πώς εχωρήθη εν γαστρί...
Χριστός γεννάται! δοξάσατε...
Νεηγενές μάγων λεγόντων παιδίον άναξ...
Πόθου τετευχώς και Θεού παρουσίας ο χριστοτερπής λαός ηξιωμένος...
Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών...
Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου, 
σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο λόγος σαρκούται...

Μια εξαιρετική ευεργεσία που απολαμβάνουμε οι Ορθόδοξοι είναι αυτός ο άφθαστος, 
ο απερίγραπτος λειτουργικός πλούτος. Είναι μια νερομάνα με πεντακάθαρο άφθονο νερό που δροσίζει, αναπαύει, καθαρίζει την ψυχή. Είναι  μια πανδαισία που χορταίνει τον εσώτερο άνθρωπο με τροφή αιωνιότητας. Είναι ένας πανίσχυρος ελκυστήρας που μας ξεκολλάει από τη γη και μας εκτινάσσει στον ουρανό!
Κάποιοι, πολλοί ίσως, θα πουν πως η γλώσσα είναι αρχαία, πως δεν καταλαβαίνουμε γιατί κι οι ψάλτες με τα "τσαλίμια" του μέλους δεν αφήνουν ν' ακουστεί ο λόγος των τροπαρίων.
Λίγο δίκιο θα τους δώσω. 
Ξέρω ανθρώπους του Δημοτικού αλλά της Εκκλησίας που έχουν μπει πολύ καλά στο νόημα των κειμένων και των τροπαρίων.
Ξέρω επίσης πως όλοι οι νεοέλληνες σκοτώνονται να μάθουν ξένες γλώσσες - γέμισαν τα παιδιά μας πτυχία - αλλά για τη γλώσσα της λατρείας μας που στο κάτω-κάτω είναι η γλώσσα μας κανένα ενδιαφέρον.
Ξέρω τέλος πως στην εποχή μας έχουμε πολύ εύκολη πρόσβαση στον γραπτό λόγο. Πληκτρολογούμε στο GOOGLE "Ακολουθία Χριστουγέννων" και παρουσιάζεται σ' ένα δευτερόλεπτο ολόκληρη στην οθόνη. Στο YouTube θα ακούσουμε τα περισσότερα τροπάρια να ψάλλονται.
Ο ζητών ευρήσει και ο αιτών λαμβάνει!
Αν αναζητούσαμε κάποιον θησαυρό δεν θα καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια, δεν θα κάναμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τον εντοπίσουμε, για να τον βρούμε, για να τον ασφαλίσουμε στην αγκαλιά μας;
Γι' αυτόν τον θησαυρό, τον ασύγκριτα ωραίο και σπουδαίο και πολύτιμο, δεν αξίζει μια μικρή προσπάθεια;
Πρόταση: Για να άρει η Εκκλησία το δήθεν εμπόδιο της γλώσσας, ας κάνει στις ενορίες μαθήματα λειτουργικής γλώσσας και κειμένων.



















Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Οι σημερινοί Άγιοι


Στις 29 του μηνός Δεκεμβρίου
μνήμη πάντων των Χριστιανών
που πέθαναν μαρτυρικά για τη Δόξα του Χριστού,
από πείνα, δίψα, κρύο και μαχαίρι...


Μεταξύ των άλλων τιμωμένων Αγίων - των 14.000 αναιρεθέντων νηπίων υπό του Ηρώδη, του Οσίου Αθηνόδωρου, του Οσίου Μαρκέλλου και άλλων- η Εκκλησία αφιερώνει τη σημερινή ημέρα στους άγνωστους μάρτυρές της που πέθαναν για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού από πείνα ή δίψα ή από την έκθεση στην παγωνιά ή από το μαχαίρι του δημίου. Ποιος ξέρει πόσοι να είναι αυτοί; Τα καταγεγραμμένα συναξάρια αφορούν σε χιλιάδες μάρτυρες, αλλά και πόσοι ακόμη είναι οι άγνωστοι, οι αμέτρητοι, οι άγραφτοι, οι ατίμητοι από τους ανθρώπους; Η Εκκλησία δεν γνωρίζει τα ονόματα όλων. Μα ο Θεός δεν ξεχνά κανέναν. Τις τρίχες του κεφαλιού μας έχει μετρημένες. Δεν θα έχει μετρημένους τους Αγίους Του; Και θα τους τιμά με τρόπο πνευματικό κι ασύλληπτο για το δικό μας τιποτένιο μυαλουδάκι!
Αλλά και πόσοι νέοι μάρτυρες προστίθενται καθημερινά στη χορεία αυτών των Αγίων; Πόσοι να είναι οι σύγχρονοι μάρτυρες στη Συρία, στο Ιράκ, στις χώρες της Αφρικής; Κάποιους αποκεφαλισμούς έχουμε δει στις οθόνες μας. Φοβάμαι πως έχουν συμβεί πολύ περισσότεροι. Αλλά και διωγμοί έγιναν στο Κομπάνι και αλλού. Πολλοί έχουν χάσει τη ζωή τους από την ταλαιπωρία της πείνας, της δίψας, της άπειρης κόπωσης, του καύσωνος ή του ψύχους, του τρόμου...
Ας αφιερώσουμε τη σημερινή ημέρα σ' αυτούς τους νεομάρτυρες κι ας ικετεύσουμε θερμά τον Κύριό μας να κοιτάξει σπλαχνικά τα πονεμένα του παιδιά στις εμπόλεμες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, να φωτίσει τους ισχυρούς, να ανακόψει τους φανατισμένους!

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Το αξίωμα των Χριστουγέννων

"Εψές γεννήθηκε ο Χριστός
κι ο κόσμος δεν το νιώθει"
Κάλαντα Θράκης
 

Πέρασε σχεδόν ένα δεκαήμερο σιωπής! Τόσο πυκνό, τόσο φορτωμένο!
Αδρά θα περιγράψω το "φορτίο" των ημερών!
Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα: ακολουθίες, δουλειές στο σπίτι, ψώνια, κάποιες γιορταστικές εκδηλώσεις
Αυτά τα Χριστούγεννα!!! Το τεράστιο, το πολυσήμαντο γεγονός!
Η αναχώρηση-κοίμηση του φίλου μας Λάζαρου, ο αποχαιρετισμός, η αναστάσιμη κηδεία! Ναι, έτσι ονομάζω την κηδεία που μου αφήνει τη βεβαιότητα της Ανάστασης, που δεν έχει θρήνους και κοπετούς, αλλά ένα αξιοπρεπές χαροποιό πένθος!
Η βάφτιση του μικρού μας Ραφαήλ Λεονάρντο, ο οποίος είναι η διαρκής ζωντανή υπόμνηση της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού!
Και κάμποσοι γάμοι -δεν ήταν δυνατόν να παραστούμε σε όλους- και τραπέζια γιορτινά και συνευρέσεις συγγενών και φίλων και φιλοξενία!
Πόσα μπορούν να χωρέσουν σε λίγες ημέρες!
Θα ήθελα να είχα κάνει αρκετές αναρτήσεις.
Οι αφορμές πάρα πολλές, ο χρόνος ανύπαρκτος, τα γεγονότα με προσπέρασαν.

Αλλά θ΄αφήσω έστω καθυστερημένα τον οβολό μου, ερανισμένο από τα "Προσανάμματα" της Μαρίας Μουρζά*:

"Χριστούγεννα σημαίνει πορεία
Πορευόμαστε να βρούμε ο ένας τον άλλο
Ερχόμαστε ο ένας στον άλλο
Εσύ είσαι η δική μου Βηθλεέμ
Σε σένα με στέλνει ο Χριστός
Να σου πω ότι έφταιξα
Ότι έσφαλα ενώπιόν σου
Σε σένα με στέλνει ο Χριστός
Να σου βάλω μετάνοια
Για να πέσουν τα τείχη που ανάμεσά μας ορθώσαμε
Για να μην υπάρχει τίποτα που να με κάνει
να μη θέλω να σε βλέπω
Για να μην υπάρχει σύννεφο
που να μου εμποδίζει τη θέα σου.
......................................................
Χριστούγεννα σημαίνει
πως έχω για σένα μια βαθιά συγνώμη
και μια βαθιά ομολογία
ότι δεν έφταιγες μόνο εσύ
Είχα κι εγώ το μερτικό μου
Έκανα κι εγώ τα δικά μου λάθη
Κι έχω κι εγώ ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων
τις δικές μου ευθύνες.
...........................................
Χριστούγεννα σημαίνει
πως σε περιμένω, αδελφέ μου, να 'ρθεις
να παραγράψουμε όλα τα χρέη,
για να παραγράψει  κι ο Χριστός τα δικά μας.
.........................................................................
Πρόκειται για αξίωμα:
Ο Χριστός μού είναι τόσο Ξένος όσο κι εσύ
Τόσο Οικείος όσο κι εσύ
Μου δίνει τόση λύπη ή τόση χαρά όση κι εσύ
Είναι αξίωμα:
Απέχω από τον Χριστό
όσο απέχω από σένα...."

*Πρόκειται για εξαιρετική ποιητική συλλογή των Εκδόσεων "εν εσόπτρω".

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Βονιφάτιος και Αγλαΐα


Ζητών Bονιφάτιος οστά Mαρτύρων,
εαυτόν εύρε Mάρτυρα τμηθείς ξίφει.
Eννεακαιδεκάτη Bονιφάτιος αυχένα κάρθη.


Βονιφάτιος, ο πόρνος και μέθυσος...

Τι είδε στην καρδιά του ο πανελεήμων Κύριος;
Τι θησαυρό ανακάλυψε κάτω απ' την πορνική ζωή του;
Η άγνοια και η ειδωλική κουλτούρα
είχαν καλύψει μια ελεήμονα καρδιά,
μια πάσχουσα φιλανθρωπία.
Μα ο ετάζων καρδίας και νεφρούς γνωρίζει
κάθε εκατοστό, κάθε χιλιοστό της ύπαρξής του. 
Βραβείο στου δούλου τη φιλανθρωπία
δίνει ο Θεός τη θεϊκή την κλήση!
Αναζητώντας λείψανα για φυλαχτό, για γούρι
φθάνει στης Κιλικίας τα αιματοβαμμένα μέρη.
Μάρτυρες, μάρτυρες, στρατιές μαρτύρων
ταράζουν τη συνείδηση,
τραβούν της αμαρτίας τον μανδύα
και μένει ο Βονιφάτιος γυμνός,
μόνος αυτός και η ευαίσθητη καρδιά του.
Κι εκεί του αποκαλύπτεται η αγάπη του Χριστού!
ΑΥΤΟΣ είναι η μόνη αλήθεια!
Όλη η ζωή του η αμαρτωλή, ψεύτικη και φθηνή
φαντάζει πια μπροστά του!
"Είμαι κι εγώ Χριστιανός", φωνάζει στους δημίους
και δέχεται ιλαρά του αίματος το βάπτισμα
με ανείπωτα, ανελέητα μαρτύρια...
.................................................................
Στη Ρώμη τον περιμένει η Αγλαΐα
η ερωμένη και κυρία.
Μ' αυτήν είχε για χρόνια ζήσει τις ηδονές τις πορνικές,
Αυτή τον είχε στείλει να φέρει λείψανα ιερά
να τάχουν λέει για φυλαχτά...
.............................................................
Κι έρχεται λείψανο ιερό!
Φθάνει στα χέρια της νεκρός, 
σκληρά βασανισμένος
και αποκεφαλισμένος,
ο σύντροφος ο αμαρτωλός...
Στην αγκαλιά της υποδέχεται
αυτόν που χρόνια είχε στην κλίνη της
ακόλαστο εραστή.
Μα τώρα πιά....!
Το άγγιγμά του γίνεται φωτιά καθαρτική.
Κι αντί για του θανάτου την οσμή
απλώνεται ολόγυρα απίστευτη ευωδιά!!

Με δάκρυα τον λούζει η Αγλαΐα
και τον νεκροστολίζει 
και γίνεται γι' αυτήν το λείψανό του
μετάνοιας και μεταστροφής η αφορμή.
Τον πλούτο της απλόχερα μοιράζει σε φτωχούς,
την πολυτέλεια του βίου απαρνιέται
και ζει με προσευχή, εν μετανοία, ασκητικά...
Τον κόσμο τούτο αφήνει αργότερα ειρηνικά
κι ανάλαφρη πετά κοντά στον μάρτυρά της!
Ω! Πόση ευσπλαχνία έχεις, Κύριε!
Πώς κυνηγάς την κάθε μια ψυχή!
Πώς χίλιους τρόπους μηχανεύεσαι
για να "συλλάβεις" το αγαπημένο θήραμα!
Πώς αλλοιώνεις τις καρδιές!
Πόσα βραβεία ξέρεις να χαρίζεις!

Μέχρι την τελευταία μας πνοή,
καιρός υπάρχει και ...κάποιος τρόπος μετανοίας! (Σ.Κ.)


Το Συναξάρι των Αγίων μπορείτε να το βρείτε εδώ



Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Σεβαστιανός

                               Σεβαστιανὸς τῶν πλάνης σεβασμάτων
                                 καταφρονήσας τύπτεται τὸ σαρκίον.
                              Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ Σεβαστιανὸς ῥοπαλίσθη.




sansebastian1

"Γίνου πιστός άχρι θανάτου 
και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής!"
Τούτος ο λόγος κατέκλυσε τον νου
και την καρδία του νεαρού Σεβαστιανού.

Αν και το αξίωμα του πραιτοριανού
από τον αυτοκράτορα 
με ιδιαίτερη τιμή και εύνοια
του εδόθη,
την ιδιότητα του Χριστιανού
ασύγκριτα ανώτερη
και προσφιλή εθεώρει.

Πτωχών προστάτης 
ασθενών και ορφανών,
διωκομένων 
θαρραλέος παραστάτης.
Των νιάτων την ανεμελιά
δεν γνώρισε,
τις ηδονές σαν σκύβαλα
αγνόησε.
Με ομολογία σθεναρή
του μαρτυρίου αξιώθηκε
να λάβει την τιμή.

Βέλη και ρόπαλα,
το δυνατό 
και γυμνασμένο σώμα
μωλωπισμένο, αιμόφυρτο,
σχεδόν νεκρό
σωριάζουνε στο χώμα.

Μα ο Θεός ακόμη τον κρατά
και υγιή με τρόπο θαυμαστό
τον αποκαθιστά.
Το εισιτήριο για την αιώνια ζωή
μια ακόμη υπογραφή
αιμάτινη θα λάβει.
Των μαστιγίων οι βαθιές
τον μάρτυρα ξεσχίζουν χαρακιές...
άχρι θανάτου...;
άχρι ζωής... της όντως, της αληθινής! (Σ.Κ.)


*Στον αγαπημένο μας Σεβαστιανό, μοναχό, 
ευχόμαστε να τον έχει στην αγκαλιά της η Παναγία μας, 
να τον σκεπάζει η ευλογία του Αγίου του 
και να προοδεύει κατά Θεόν.










Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Άγιος Νικόλαος, ο αγαπημένος!

Ο αγαπημένος μου Άγιος Νικόλαος! 
Τον παρακαλούσα και τον παρακαλώ ιδιαίτερα για ένα παιδί μου 
κι εκείνος βρίσκει πάντα τον τρόπο να προστρέχει με αγάπη. 
Μεταξύ των άλλων -συμπτωματικά;- αυτό το παιδί μου παντρεύτηκε 
σ' ένα εκκλησάκι στη μνήμη του πάνω από το λιμάνι της Μύρινας


και το πρώτο εγγονάκι μας έχει το όνομά του, Νικόλας ο αγαπημένος!

Με αξίωσε ο Θεός να προσκυνήσω τον τάφο του Αγίου 
στα Μύρα της Λυκίας, 
στον παμμέγιστο ναό τον αφιερωμένο στη μνήμη του, 
αλλά και τα λείψανά του στο Μπάρι της Ιταλίας.

Με πολλή ευγνωμοσύνη τιμώ την πανίερη μνήμη του
κι εύχομαι θερμά σε όλους όσοι φέρουν το όνομά του 
-και ιδιαίτερα στον εγγονό μας- 
να τον μοιάσουν στην πίστη της οποίας ήταν ο κανόνας, 
στην πραότητα της οποίας ήταν εικόνα,
στην εγκράτεια της οποίας ήταν διδάσκαλος
στην ταπείνωση διά της οποίας εκτήσατο τα υψηλά,
στη σοφία διά της οποίας εκτήσατο τα αληθώς πλούσια.
Κι όλοι να τύχουμε διά των πρεσβειών του της σωτηρίας.


"Ευωδία και φως και θαυμάτων πληθύς
της αγιότητός σου τα άφθονα δώρα!
Οι πιστοί υμνωδοί σου
μετρούν της αγάπης σου
τα αμέτρητα έργα.
Όπου πόνος εσύ,
όπου φτώχεια εσύ,
όπου θλίψη κι ανάγκη
να προφθάσεις εσύ.
Των Μυρέων ποιμένας καλός,
ευεργέτης του κόσμου παντός." (Σ.Κ.)

(Υπέρθυρη αγιογραφία Αγ. Νικολάου 
στο Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Τσαμαντά Θεσπρωτίας
φωτογραφία του φίλου Μιχάλη Βακάρου)

"Πάτερ Νικόλαε, τοῦ παναγίου Πνεύματος μυροθήκη ὑπάρχων, 
ὡς ἔαρ μυρίζεις εὐφρόσυνον, τῶν θείων ἀρωμάτων Χριστοῦ· 
τῶν Ἀποστόλων γὰρ μιμητὴς γενόμενος, 
τήν οἰκουμένην περιπολεύεις, 
διὰ τῶν λόγων τῶν θαυμάτων σου. 
Ὅθεν καὶ τοῖς πόρρω ὡς ἐγγύς, δι' ὀνείρων ὀπτανόμενος, 
ἐκ θανάτου λυτροῦσαι, τοὺς ἀδίκῳ ψήφῳ θνῄσκειν μέλλοντας, 
διασῴζων παραδόξως, ἐκ κινδύνων πολλῶν, 
τοὺς ἐπικαλουμένους σε.
Διὸ καὶ ἡμᾶς τῶν ἐπεμβαινόντων δυσχερῶν, 
ἐλευθέρωσον σαῖς πρεσβείαις, τοὺς ἀεὶ ἀνευφημοῦντάς σε". 
(Από την Λιτή της εορτής)

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Κόσμος

Τι είναι ο κόσμος μας, μάνα;

Το εργόχειρο του Θεού, παιδί μου.



Γιατί ο κόσμος πονά, μάνα;

Πολυτραυματίας, παιδί μου,
απ' τις φοβερές συγκρούσεις των εγωισμών.


Γιατί ο Θεός δεν σταματά τον πόνο, μάνα;

Κρατά τα χέρια Του δεμένα η ελευθερία που μας χάρισε, παιδί μου.
Αν την καταργήσει θα κρατά στα χέρια του παιχνιδάκια, playmobil.


Πώς θ' αλλάξει ο κόσμος μας, μάνα;

Κρατήσου καθαρός και προσευχόμενος, παιδί μου,
κι αυτή θα είναι η άριστη συμμετοχή σου
στην αλλαγή του κόσμου.

Ιωάννης ο Δαμασκηνός

      Πώς να προσπεράσει κανείς τη σημερινή ημέρα χωρίς να σταθεί με σεβασμό και θαυμασμό μπροστά στον Άγιο Ιωάννη! Το εξαιρετικό παιδί της Παναγίας που έγινε ο άξιος εκφραστής της ενανθρωπήσεως του Λόγου και υιού της και της αειπαρθενίας της όχι όμως χωρίς πολύ κόπο και πόνο!

      Ο Ιωάννης, γιος του Σέργιου από τη Δαμασκό που ήταν λογοθέτης -υπουργός των οικονομικών- του Χαλίφη Αμπτ-Ελ-Μαλέκ, μετά τον θάνατο του πατέρα του, από τον οποίο είχε λάβει εξαιρετική μόρφωση και παιδαγωγική φροντίδα και την θερμή χριστιανική πίστη, αναγκάσθηκε μετά από πολλές πιέσεις να τον διαδεχθεί στην υπηρεσία του Χαλίφη.
    Εκείνο τον καιρό αυτοκράτορας των Ρωμαίων έγινε ο Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος που έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος αρξάμενος χειρών αδίκων εναντίον των εικόνων. Ξεσπά η Εικονομαχία. Η Εκκλησία διχάζεται και συγκλονίζεται. Ο στολισμός των ναών, οι αποτυπωμένες σε ξύλο ή στον τοίχο ή σε άλλα υλικά μορφές του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων καταστρέφονται με μανία και οργή.
     Ο Ιωάννης στη Δαμασκό πληγώνεται κατάκαρδα. Αισθάνεται στο σώμα  και στην ψυχή του, θαρρείς, τα χτυπήματα και τις προσβολές εναντίον των εικόνων. Και κάθεται και γράφει επιστολές υπέρ της προσκύνησης των εικόνων τις οποίες αποστέλλει σε γνωστούς και φίλους του που ζουν στη Βασιλεύουσα. Τεκμηριώνει τις σκέψεις του, τις εξηγεί δογματικά. "Η προσκύνησις των εικόνων διαβαίνει επί το πρωτότυπον".
    Ελέγχει με παρρησία και γλώσσα σκληρή τον αυτοκράτορα στου οποίου τα χέρια φθάνουν κάποιες επιστολές. Προσβάλλεται και θυμώνει εκείνος και καταστρώνει δαιμονικό σχέδιο για να εκδικηθεί τον Ιωάννη. Καλεί τους γραμματικούς του και τους διατάζει αντιγράφοντας το ύφος και την έκφρασή του και τον γραφικό του  χαρακτήρα να συντάξουν μια επιστολή με την οποία δήθεν τον προσκαλεί αυτός, ο Ιωάννης, να επιτεθεί στο Χαλιφάτο της Δαμασκού, γιατί η πόλη είναι ανοχύρωτη και ο στρατός της αδύναμος και εύκολα θα πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Αυτή την επιστολή ο Λέων την αποστέλλει με κολακείες υπέρ της φιλίας τους στον Χαλίφη για να εκθέσει τον Λογοθέτη Ιωάννη.
     Ο χαλίφης, εξοργισμένος, χωρίς να λάβει υπόψη του την εντιμότητα, το εξαιρετικό ήθος, την λαμπρή προσφορά του Ιωάννη, την διαβεβαίωσή του ότι δεν είναι δική του η πλαστή επιστολή, διατάζει την υποδειγματική του τιμωρία: Να αποκοπεί το χέρι που έγραψε την επιστολή και να κρεμαστεί σε δημόσιο χώρο (σαρία). Η απάνθρωπη διαταγή εκτελείται!
     Ο Ιωάννης υποφέρει φριχτούς πόνους! Το βράδυ κάποιος από τους υπηρέτες του καταφέρνει να περιμαζέψει το κομμένο χέρι, το  οποίο, αφού όλη την ημέρα κρεμόταν για παραδειγματισμό του λαού, τώρα σερνόταν πεταμένο σαν σκουπίδι. Το φέρνει στον κύριό του,  ο οποίος μετά τον ακρωτηριασμό του είχε μεταφερθεί στην οικία του. Ο Ιωάννης παίρνει το αποκομμένο χέρι που όχι μόνο δεν είχε ίχνος ζωτικότητας, αλλά από την ταλαιπωρία όλης της ημέρας και την έκθεση στον ήλιο έμοιαζε με φριχτό απόρριμμα, και γονατίζει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας βάζοντάς το δίπλα στο κολοβωμένο του μπράτσο και προσεύχεται με άπειρο πόνο σώματος και ψυχής:

     "Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν τεκούσα,
διά τας θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη.
Ουκ αγνοείς την αιτίαν δι' ήν εμάνη ο Λέων.
Πρόφθασον τοίνυν ως τάχος και ίασαί μου την χείρα.
Η δεξιά του Υψίστου η υπό σου σαρκωθείσα,
πολλάς ποιεί τας δυνάμεις διά της σης μεσιτείας                                                                    
Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου,
ως αν, Σους ύμνους, ους δοίης και του εκ σου σαρκωθέντος,
εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται, Θεοτόκε,
και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας".

     Ώρες ο Ιωάννης παρακαλεί και βρέχει με δάκρυα το κομμένο του χέρι. Αποκοιμιέται κατάκοπος με το όνομα της Παναγιάς στα χείλη. Κι Εκείνη ...κατεβαίνει από το εικόνισμα κι έρχεται δίπλα στον μάρτυρα. Πιάνει τα αποκομμένο μέλος και το συνδέει με το κολοβωμένο λέγοντας τρυφερά: "Κοίταξε, έγινες καλά! Αυτό το χέρι το χρειάζομαι για την πιο μεγάλη διακονία στην οποία σε καλεί ο ίδιος ο Θεός. Θα γράψεις ύμνους δογματικούς που αρμόζουν σε με, τροπάρια που θα μείνουν στους αιώνες και θα μιλούν για το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Λόγου και δικής μου αειπαρθενίας".
       Όταν ο Ιωάννης ξυπνά ψηλαφεί με αγωνία το χέρι του. Η σάρκα του έχει μια βαθιά ουλή που ακόμα αιμορραγεί, αλλά το χέρι του είναι γερό, το κινεί, έχει δύναμη, είναι καλά, είναι καλά...
"Σου η τροπαιούχος δεξιά θεοπρεπώς εν ισχύι δεδόξασται..."!
Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου και ουδείς αίνος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων Σου!
    Από εκείνη την ώρα ο Ιωάννης γίνεται αστείρευτος ποταμός ποίησης, υμνογραφίας. Δεν γράφει απλώς όμορφα και καλόηχα τροπάρια. Διατυπώνει τα δόγματα μέσα στους ύμνους του με τον πιο ξεκάθαρο και φωτισμένο τρόπο. Είναι ο πρώτος "καθηγητής δογματικής".
Είναι ο Χρυσορρόας, ο ποιητής της Οκτωήχου, αλλά και της νεκρώσιμης ακολουθίας και εξήντα τουλάχιστον λαμπρών κανόνων, όπως ο Κανόνας της Αναστάσεως, αλλά και όλοι οι αναστάσιμοι κανόνες των Κυριακών.
     Ο Ιωάννης είναι ένα αγαπημένο παιδί της Παναγιάς μας. Έδωσε αίμα και έλαβε Πνεύμα και χάρισμα και μας καλεί με τους ύμνους του να τιμήσουμε κι εμείς την κοινή μας Μητέρα όπως της πρέπει κι όπως είναι και για μας ωφέλιμο και σωτήριο.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Για τους καρπούς της ακακίας


       "...Όταν ήταν μικρή στα Τρίκαλα, υπήρχε ένας ζητιάνος που κυκλοφορούσε ρακένδυτος κουβαλώντας ένα λερό σακί, όπου μάζευε σκουπίδια και τα βράδια κοιμόταν στο παγκάκι της πλατείας κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά του το σακί του. Η Άννα τον λυπότανε, όπως τον έβλεπε κυρτωμένο κάτω απ' το βάρος του σάκου. Κάποτε τον πλησίασε για να τον βοηθήσει. Αλλά εκείνος την κοίταξε άγρια σφίγγοντας σας ατίμητο θησαυρό το βρόμικο βαρύ σακί. Λέγανε γι' αυτόν ότι καταγόταν από πολύ πλούσια οικογένεια. Θα μπορούσε να ζει σαν πρίγκιπας, όμως αυτός τό 'χε σκάσει από το σπίτι του και δεν ήθελε να γυρίσει. Όσες φορές προσπάθησαν να τον πάνε σε κάποιο ίδρυμα, να ζήσει καλύτερα, αυτός το έσκαγε πάλι. Προτιμούσε να γυρνά βρόμικος και κουρελής, φορτωμένος το λερό σακί με τα σκουπίδια.
'Ετσι ένιωσε η Άννα μ' όσα της είπε ο παπα-Χαρίτωνας. Ένας άστεγος πρίγκιπας που, τόσο πολύ έχει συνηθίσει τη μιζέρια αυτής της ζωής, ώστε πίστεψε πως από τον Ουρανό, καλύτερο σπίτι είναι το παγκάκι του πάρκου. Κι οι αμαρτίες της ένα ασήκωτο, βαρύ φορτίο, που ως τώρα δεν αποχωρίστηκε ποτέ. Το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της, όπως ο ζητιάνος το σακί του..."

*Από το πολύ όμορφο, εξαιρετικό βιβλίο της Σταματίας Καραγεωργίου-Πάπιστα "Για τους καρπούς της ακακίας" το οποίο συνιστώ θερμά.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου




Η αγαπημένη προσφάτως"ενσκήψασα" ενασχόληση με τη ζωγραφική 
διεκδικεί αρκετό χρόνο, 
αλλά ενώ τα χέρια δουλεύουν 
ο νους και η καρδιά μπορούν να απολαμβάνουν μια ωφέλιμη ομιλία, όπως αυτή
Έτσι το τερπνόν και το ωφέλιμον συνδυασμένα μου προσφέρουν 
την αίσθηση της απόλυτης πληρότητας.


Κλασσικό ελληνικό θέμα: κατάλευκο -τονισμένο με γαλάζιο γείσο- καμπαναριό 
νησιώτικου εξωκλησιού με φόντο το απέραντο γαλάζιο 
της θάλασσας και τ' ουρανού, 
στεφανωμένο με πεύκο και πικροδάφνες!


Αν και φθινόπωρο, τ' αγριολούλουδα άνθισαν....!!!
Όλα γίνονται, όταν θέλει η "ζωγράφος"!


Μαγεύτηκε το ζωντανό!

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Ξέγνοιαστη ομορφιά λίγο πριν ξεσπάσει ο τρόμος...

     Αυτές οι πανέμορφες νοεμβριάτικες ημέρες είναι αληθινός πειρασμός. Δεν με χωράει ο τόπος. Πήρα λοιπόν τη φίλη μου τη Σούλα και την εγγονή μου κι ανεβήκαμε στο Πάικο.
     Ήλπιζα να προλάβω τις οξιές με τα φύλλα τους τα πορτοκαλοκιτρινοκοραλοκόκκινα - όπως θα τα περιέγραφε η Μοιραράκη- αλλά άργησα λίγο. Μάλλον με πρόλαβαν οι βοριάδες της περασμένης εβδομάδας.
     Τέλος πάντων, η εκδρομή μας, παρά την μικρή μου απογοήτευση, ήταν πανέμορφη. Η μηχανή μου είναι πολύ "απλοϊκή", αλλά πιστεύω πως αιχμαλώτισε μια στάλα από την ομορφιά της φθινοπωρινής εικόνας.


Σύγνεφο, καταχνιά δεν απερνούσε τ΄ουρανού σε κανένα από τα μέρη


Ιερά Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Γρίβα, πανέμορφος ο ναός!


Όμορφα κιόσκια και ξύλινα σπίτια ανοιχτής φιλοξενίας 
φτιαγμένα από το δασαρχείο. Αυτά γλίτωσαν!
Κάποια άλλα είχαν την τύχη να πέσουν σε χέρια βανδάλων 
και να γίνουν παρανάλωμα πυρός! Τόσο καλά!!!!


Οι οξιές με τον χαρακτηριστικό ολόισιο και λείο κορμό, 
γυμνές πλέον περιμένουν το χειμώνα.


Φτάσαμε ως τα Μεγάλα Λιβάδια, το χωριό της καλής μου φίλης, 
το περίφημο βλαχοχώρι στα 1200 μέτρα υψόμετρο.


Σ΄ένα μικρό οροπέδιο κάτω απ' το βλέμμα του καθάριου ουρανού 
απλώνονται τα λιγοστά σπιτάκια του. 
Έχεις την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας και ησυχίας.
Ο κόσμος με τα προβλήματά του έχουν μείνει πολύ κάτω και πολύ μακριά!


Ένας μοναδικός κυβολιθόστρωτος δρόμος διασχίζει το χωριό!


Το κτίριο της πάλαι ποτέ Κοινότητας Λιβαδίων


"Μοσχόπολις", ο ξενώνας και το εστιατόριο του χωριού.
Η ονομασία Μοσχόπολις παραπέμπει στη ιστορία των Λιβαδίων. 
Δημιουργήθηκαν από τα φαλκάρια (σόια, διευρυμένες οικογένειες 
με όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία, κυρίως το ζωικό τους κεφάλαιο) 
των Χατζηβρέττα και Τίκα που έφθασαν εδώ μετά την καταστροφή της Μοσχόπολης το 1769.


Αυτή η εξώπορτα, αληθινό έργο τέχνης!!!!, ασφαλίζει το πατρικό σπίτι της φίλης μου.


Η μικρή μας Δανάη τρέχει προς την παιδική χαρά. 
Απόλαυσε την τσουλήθρα, τις κούνιες και το παχύ χόρτο με τα ξερά φύλλα. 
 Ήταν όλα δικά της!!!!


 
Οι πέντε βρύσες ρέουν ασταμάτητα νερό καθάριο, 
βουνίσιο, δροσερό, "αθάνατο νέκταρ"!!!


Παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής χορτάτες από καθαρό αέρα, 
ήλιο κι όμορφες εικόνες!


Τα δέντρα έχασαν τη στολή τους, αλλά την ντύθηκε η γη.
Θα την κρατήσει ζεστή και καρποφόρα κάτω απ΄το παγωμένο αγκάλιασμα του χειμώνα
να καρτεράει τα φιλιά και τα χάδια της άνοιξης!
Καλό χειμώνα, Πάικο! καλό χειμώνα όμορφη πατρίδα μας!!!


Και μια πανέμορφη πινελιά!

*Όποιος θέλει πληροφορίες για τα Μεγάλα Λιβάδια μπορεί να βρει αρκετές εδώ.
**Αυτή την ημέρα, 13 Νοεμβρίου 2015, η Ευρώπη θα γνωρίσει τον απόλυτο τρόμο με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Ίσως η ξεγνοιασιά μας να λάβει τέλος....

Οι βόμβες του Παρισιού σκοτώνουν την Ελλάδα



    Όλοι οι Ευρωπαίοι ένιωσαν στο πετσί τους το χθεσινό τρομοκρατικό χτύπημα.  
    Όλοι τρέμουν στην ιδέα της εξάπλωσης των άνανδρων φρικιαστικών επιθέσεων των φανατικών ισλαμιστών και φυσικά θα πάρουν πολύ σκληρά μέτρα.
    Τι πιο φυσικό και αναμενόμενο από το να κλείσουν τα σύνορά τους!
    Κι όπως θα υψώνονται οι φράχτες ο ένας μετά τον άλλον -σαν ένα αντίστροφα κινούμενο ντόμινο- θα μένει η Ελλάδα απομονωμένη, εκτεθειμένη στις προσφυγικές ροές, αναγκασμένη να κρατήσει εδώ, στην καθημαγμένη της αγκαλιά, χιλιάδες απελπισμένων ανθρώπων.
    Μπορούμε να συλλάβουμε την έκταση αυτής της πλημμύρας, της φτώχειας, της αγωνίας για επιβίωση, της δραματικής επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης, της πολτοποίησης αλλογενών πληθυσμών, θρησκειών, εθίμων, παραδόσεων; Θα αντέξουμε; Τι θα μείνει από τη ζωή μας όπως την ξέρουμε μέχρι σήμερα; Ποια κυβέρνηση θα μπορέσει στοιχειωδώς να διευθετήσει μια τέτοια κατάσταση;
     Δεν μ' αρέσει να γίνομαι μάντισσα κακών ειδήσεων, αλλά φοβάμαι πολύ...
     Εύχομαι και προσεύχομαι να διαψευσθώ!
     

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Του φθινοπώρου χρώματα

 

Της άνοιξης τ' αρώματα
του φθινοπώρου χρώματα
αισθήσεων γητευτές!


Στης λίμνης το καθρέφτισμα
ονείρου και χρωμάτων
 συμμετρία...


Ψιχάλες νοσταλγίας
δρόσισαν
της φθινοπωρινής  της γης την όψη!




Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ ή Μεταξάς και Τσίπρας


 Σήμερα το πρωί στην ΕΡΤ 1-στην πρώτη ειδησεογραφική εκπομπή στις 6.00π.μ.- ο παρουσιαστής με το "Καλημέρα σας" είπε: "Σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ που είπε ο ελληνικός λαός. 
Το ΟΧΙ δεν το είπε ο δικτάτορας Μεταξάς, ο ελληνικός λαός το είπε....!!!!".

Αγαπητό φερέφωνο, ο δικτάτορας -ο φασίστας- Μεταξάς είπε το ΟΧΙ διερμηνεύοντας τη βούληση του λαού, ο οποίος δεν είχε προλάβει με κάποιον σαφή και ξεκάθαρο τρόπο να το δηλώσει, αλλά στην πορεία έμπρακτα και με το αίμα του το επικύρωσε.
Ο αριστερός δημοκρατικά εκλεγμένος Αλέξης Τσίπρας πήρε το ξεκάθαρα διατυπωμένο με δημοψήφισμα ΟΧΙ του ελληνικού λαού και ξεδιάντροπα το έκαμε ΝΑΙ, επειδή -όπως μαθεύτηκε-τρόμαξε όταν αναλογίστηκε τι θα σήμαινε ένα GREXIT για την Ελλάδα!
Άραγε ο Μεταξάς δεν αναλογίστηκε τι σήμαινε εκείνο το φοβερό ΟΧΙ; Δεν αναλογίστηκε τι συνεπαγόταν για την Ελλάδα η σύγκρουση με τον Άξονα;
Μάλλον όμως η ξεδιαντροπιά έχει γίνει πια γνώρισμα πολλών, από τον πρωθυπουργό μέχρι τους δημοσιογράφους και τους παρουσιαστές....!

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

28η Οκτωβρίου 1940

Για μια μέρα ας αφήσουμε στην άκρη την πολιτική και τα οικονομικά και το προσφυγικό και τους δανειστές και το κουαρτέτο.
Για μια μέρα ας αναλογιστούμε εκείνη τη φοβερή και υπέροχη 28η Οκτωβρίου του 1940.
Τον ενθουσιασμό,την αποφασιστικότητα, την ενότητα των Ελλήνων!!!
Κάπως πρέπει να τα βρούμε ως ένα βαθμό τουλάχιστον κι εμείς.
Να σταματήσουμε να σερνόμαστε, ν' ανοίξουμε φτερά, να κοιτάξουμε ψηλά, να πετάξουμε ψηλά!
Ή αλλιώς να παραδεχθούμε ότι ηττηθήκαμε, να αποδεχθούμε την ομηρία, την αιχμαλωσία, το θάνατό μας.



Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το ΟΧΙ.
Κάποιοι δεν θέλουν ούτε το όνομά του να προφέρουν.
Δεν πειράζει, η ιστορία δεν θα αλλάξει για το χατίρι τους.



Οι Έλληνες πανηγυρίζουν και φεύγουν για το μέτωπο.
Είναι απόγονοι των ηρωικών Σπαρτιατών που στις Θερμοπύλες
λούζονταν και χτενίζονταν πριν ξεκινήσει η μάχη δηλαδή η γιορτή!



Τους περιμένουν πάγοι, χιόνια, οδοιπορίες, μάχες, τραυματισμοί, θάνατος.
Μα η ψυχή τους είναι ανδρεία. Έχουν κουράγιο, έχουν πίστη. Και κάνουν το θαύμα!



Για μας παιχνίδι ο πόλεμος και το κανόνι γλέντι,
τα βόλια που σφυρίζουνε δε σκιάζουν το λεβέντη!



Η Παναγιά να σε φυλάει, παιδί μου ! Θα σε περιμένω νικητή!



Γυναίκα ανδρείαν τις ευρήσει!
Γυναίκες ανδρείες διέσχισαν τα άγρια βουνά της Ηπείρου για να εφοδιάσουν το στρατό με τα αναγκαία ...
047_ginekes-stin-Pindo

για να ανοίξουν δρόμο για τη διάβαση του στρατού.
Δεν φοβήθηκαν, δεν τεμπέλιασαν, δεν κρύφτηκαν πίσω από την ασθένεια του φύλου...



Η πίστη τους στην Παναγιά, στην προστασία, στη σκέπη της ήταν στήριγμα και παρηγοριά και πηγή θάρρους και τόλμης.

Μήπως η πίστη ήταν ένα από τα μυστικά όπλα των Ελλήνων του '40;
Μήπως αυτήν πρέπει να ξαναβρούμε;





Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Η καρδιά τους έλεγε "Ελλάδα!"

Λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουμε τα γεγονότα που προηγήθηκαν της παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον Ταξίν Πασά στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στις 26 Οκτωβρίου 1912. (Μπορούμε και τώρα να πάρουμε πληροφορίες από εδώ). Υπάρχει ωστόσο μια λεπτομέρεια που δεν αναφέρεται καθόλου στα σχολικά εγχειρίδια και σπανιότατα σε άλλα ιστορικά κείμενα. Οι Οθωμανοί είχαν καταστρέψει όλες τις γέφυρες στον ποταμό Αξιό, ο οποίος ήταν και πολύ φουσκωμένος από τις φθινοπωρινές βροχές. Το πέρασμά του από τον ελληνικό στρατό ο οποίος έφθασε δυτικά του ποταμού μετά την νικηφόρα μάχη των Γιαννιτσών (19-20 Οκτωβρίου) θα απαιτούσε πολλές ημέρες. Ο χρόνος ήταν περισσότερο από πολύτιμος, ήταν ασφυκτικός, γιατί οι Βούλγαροι έρχονταν από τα ανατολικά και ήταν πολύ κοντά στον πολύ επιθυμητό τους στόχο, να μπουν πρώτοι στη Θεσσαλονίκη και να την κερδίσουν για πάντα. Βρίσκονταν ήδη στην Λητή. Ο Κωνσταντίνος έδωσε εντολή στους τεχνικούς του να κάνουν τους υπολογισμούς τους και να αρχίσουν την κατασκευή της γέφυρας όσο γρηγορότερα μπορούσαν. Η απάντησή τους ήταν αποκαρδιωτική θα χρειαζόντουσαν μέρες. 
Τότε βρέθηκε ένας ντόπιος από τη γειτονική Χαλάστρα, ο Γιώργης Νταλιγκάρης που έκανε κυριολεκτικά το θαύμα σ' ένα 24ωρο. Ήταν ένας μικρόσωμος καροποιός. Γράμματα πολλά δεν ήξερε. Μες στην Τουρκιά είχε ζήσει. Την τέχνη του όμως την ήξερε καλά. Παρουσιάστηκε μπροστά στους απελπισμένους αξιωματικούς και με την κουλακιώτικη προφορά του, τους είπε: "Τι μητράτ' κι ξαναμητράτ΄, κάντι μι για μια μέρα Βασιλιά κι θα δγείτ', αύριου θάστι μες στην πόλ". Οι αξιωματικοί δεν του έδωσαν σημασία. Πήρε μαζί του τον γραμματιζούμενο, τον Μαρκούδη και ξανάρθε. Έθεσαν μαζί ξεκάθαρα το αίτημα: "Δώστε μου τη δυνατότητα για ένα βράδυ να σας διατάζω σαν βασιλιάς, υπακούστε δηλαδή στο σχέδιο που θα προτείνω και θα ζευχθούν οι όχθες του ποταμού κι ο στρατός θα περάσει απέναντι χωρίς κίνδυνο". "Ανάγκα και θεοί πείθονται!" Πείστηκαν οι αξιωματικοί, έδωσε κι ο Κωνσταντίνος τη συγκατάθεσή του και ξεκίνησε το απίστευτο έργο. Ο κ.Γιώργης ζήτησε από τους συγχωριανούς του να φέρουν όλες τις πλάβες τους, δηλαδή βάρκες χωρίς καρίνα, όλα τα βαρέλια τους, όλες τις σανίδες, ακόμα και τις πόρτες του χωριού και τα σχοινιά. Έβαλε πλάι-πλάι τις πλάβες, τις στερέωσε με σχοινιά και κάρφωσε πάνω τους τα σανίδια. Όταν τέλειωσαν οι πλάβες, συνέχισε με τα βαρέλια. Έγινε ένας πλωτός διάδρομος πάνω στον οποίο πάτησαν και πέρασαν απέναντι όλα τα πεζά τμήματα του στρατού και το ιππικό.
 Όλοι οι κάτοικοι του χωριού, άντρες και γυναίκες ξενύχτησαν εκείνο το βράδυ. Διέθεσαν την περιουσία τους-οι πλάβες και τα βαρέλια τους και τα σχοινιά και τα σανίδια τους δεν ήταν ευκαταφρόνητος πλούτος εκείνα τα χρόνια της σκλαβιάς και τη φτώχειας- και τον κόπο τους. 
Δεν ήξεραν την ακριβή σημασία του έργου τους και της προσφοράς τους. Δεν γνώριζαν όπως οι αξιωματικοί πόσο επείγον ήταν όλο αυτό το σχέδιο. 
Έτρεξαν να υπηρετήσουν μιαν ανύπαρκτη πατρίδα από την οποία δεν προσδοκούσαν τίποτα. 
Έπραξαν ό,τι τους πρόσταξε η καρδιά τους. 
Η καρδιά τους που έγραφε "Ελλάδα!"



xalastra1

Η λεμβόζευκτη γέφυρα από την οποία πέρασε ο ελληνικός στρατός τον Αξιό ποταμό λίγο έξω από τη Χαλάστρα την παραμονή της παράδοσης της Θεσσαλονίκης στον διάδοχο Κωνσταντίνο είναι σύλληψη ευφυής του καροποιού Γιώργη Νταλιγκάρη και έργο των κατοίκων όλου του χωριού. Έγιναν  με τον νυχθήμερο κόπο τους μεταφορικά οι ίδιοι η "γέφυρα" του στρατού μας και γλίτωσαν τη Θεσσαλονίκη μας στο παρά πέντε από τους Βουλγάρους οι οποίοι προέλαυναν ακάθεκτοι και πίστευαν πως το πέρασμα του Αξιού δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση και θα καθυστερούσε τόσο τον ελληνικό στρατό, ώστε οι ίδιοι να φτάσουν πρώτοι στην Θεσσαλονίκη.


xalastra5

Μπροστά τα συντρίμμια της κατεστραμμένης από τους Οθωμανούς γέφυρας. 
Πάνω από τη γέφυρα του Νταλιγκάρη μετά το στρατό πέρασαν και μερικά κοπάδια ζώων...