Κοιμήσου, αγγελούδι μου!

Κοιμήσου στην αγκάλη μου,

πού ΄ναι πλατιά σαν θάλασσα!

Κοιμήσου, κι όλοι οι ανθοί για σε

ομορφοστολιστήκαν!

Αστέρι, χρυσανθέ και φως μου

των θησαυρών ο πιο ακριβός 

εσύ όλου του κόσμου!

Σωπάστε, ψάρια του γιαλού,

κι ανθίστε, κρίνα του αγρού,

να κοιμηθεί ο γιόκας μου

σ΄ευωδιαστό λιβάδι!

Πουλί μου, παρηγόρα με!

Διώξε μακριά τη λύπη!

Τι ΄ναι το παιδάκι μου άρρωστο

κι απόκαμα απ' τη θλίψη. (Σ.Κ.)

*Ζωγραφιές και στίχοι αφιερωμένοι στις μωρομάνες κόρες μου.

Ανθάκια πρώιμα ανοιγμένα

Αμυαλοσύνες και βιασύνες 

που τις πληρώσαμε ακριβά...

ανθάκια πρώιμα ανοιγμένα

θύματα του σκληρού χιονιά...

*Χθες είδα τις αμυγδαλιές ανθισμένες στο γειτονικό ρέμα.

Σήμερα ο βοριάς κι ο χιονιάς τις "περιποιούνται" δεόντως!

Παναγία Φανερωμένη, η Μηχανιώτισσα

Από καιρό ήθελα να επισκεφθώ την  Παναγιά της Μηχανιώνας.
Για κάποιο λόγο ιδιαίτερα την αγαπώ. Ίσως είναι κάποιες παιδικές μνήμες  -που όσο μεγαλώνουμε γίνονται πιο ζωντανές. Παραθερίζαμε στη Μηχανιώνα όταν ήμασταν μικρά παιδιά και θυμάμαι πόση εντύπωση μου έκανε το ξενύχτι των πιστών μέσα στον μικρό παλιό ναό το βράδυ της παραμονής της μνήμης της. Σαν να ξενυχτούσαν έναν δικό τους νεκρό, έμεναν όλη τη νύχτα στο ναό οικογένειες με τα μωρά τους και τα παιδιά τους εκπληρώνοντας ίσως κάποιο τάμα ή επιζητώντας μια θαυματουργική επέμβαση της Παναγιάς της Φανερωμένης. Κι ήταν τότε ο κόσμος φτωχός κι οι μετακινήσεις δύσκολες, αλλά η πίστη κι η ευλάβεια, που ήταν ολοφάνερες, ζωντανές, ξεπερνούσαν όλα τα εμπόδια..

.
Ο πρώτος ναός της Παναγίας στη Μηχανιώνα

Με σύμμαχο τον σημερινό υπέροχο καιρό εκπλήρωσα το μύχιο τάμα μου. Με την αστική συγκοινωνία για να βάλω έναν τόσο λίγο-λιγουλάκι κόπο στο προσκύνημά μου, έφθασα στον λαμπρό ναό της Παναγίας. Ό,τι και να γράψω είναι λίγο και φτωχό.



(Ο μεγαλοπρεπής ναός θεμελιώθηκε το 1975 και εγκαινιάσθηκε το 1984
Οι αγιογραφίες ολοκληρώθηκαν βέβαια αργότερα)



Όσοι τον έχετε επισκεφθεί πιστεύω πως θα συμμεριστείτε τον θαυμασμό μου και την εκτίμησή μου πως πρόκειται για ένα αριστούργημα, κυρίως ο εσωτερικός του διάκοσμος.

Στο παρεκκλήσι δυτικά του κυρίως ναού βρίσκεται η ιστορική εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης φερμένη από τους πρόσφυγες το '23 από τη Μηχανιώνα της Κυζίκου. 

Μάλιστα πρέπει να κάνουμε αυτή τη διευκρίνιση: Λίγο πιο κάτω από τη Μηχανιώνα στην Κύζικο υπήρχε το μοναστήρι της Φανερωμένης, το οποίο φιλοξενούσε άλλη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας με την ίδια προσωνυμία, η οποία βρίσκεται σήμερα στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. (Στα ερείπια αυτού του μοναστηριού λειτούργησε φέτος ο Οικουμενικός Πατριάρχης). 

Οι δύο εικόνες αποκαλούνταν "αδελφές".

Δεύτερη λοιπόν Φανερωμένη είναι αυτή της Μηχανιώνας, την οποία μετέφερε προστατευμένη μέσα σ΄ένα πάπλωμα η χήρα καντηλανάφτισσα του ναού Κατίγκω Μαουτσίδου με τη βοήθεια δύο δεκαπεντάχρονων. 

Κι οι Μηχανιώτες πρόσφυγες μόλις εγκαταστάθηκαν στη νέα πατρίδα μαζί με τα φτωχά σπιτάκια τους ανήγειραν κι έναν μικρό ναό για να στεγάσουν την αγαπημένη Παναγία τους, τη Μάνα τους, με την ελπίδα και την έγνοια να φτιάξουν έναν ναό αντάξιό της. Και τα κατάφεραν! Κι έχουν σήμερα στο κέντρο της πόλης τους έναν υπέροχο ναό, ένα αληθινό κόσμημα!

Σ΄ένα από τα τέσσερα κυρτά τρίγωνα που στηρίζουν τον τρούλο απεικονίζεται η Γέννηση του Χριστού

Η  εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης χωρίς το αργυρόχρυσο πουκάμισό της.

Η ευλάβεια των πιστών ντύνει τις εικόνες με ό,τι πολυτιμότερο, το χρυσό και το ασήμι!



Στα Εννιάμερα της Παναγίας στις 23 Αυγούστου τιμάται με ιδιαίτερη λαμπρότητα και πολλή αγάπη και ευλάβεια η μνήμη της


Στέκομαι αρκετή ώρα μπροστά στην Παναγία και της ακουμπώ τον πόνο μου κι εκείνη, όπως ξέρει και μπορεί, τον αίρει, τον ελαφρύνει και μου χαρίζει τη γλυκύτατη παρηγοριά της.
Αναχωρώ για το δίωρο (και βάλε...) ταξίδι μου πολύ αναπαυμένη.
Ακούω τις στάσεις "Πευκάκια" αριστερά μου η παραλία όπως τη θυμάμαι από τότε που κατεβαίναμε μικρά για μπάνιο το πρωί και το απόγευμα για λουκουμάδες και μετά "Παγοποιείο"...Για φαντάσου υπάρχει ακόμα ως όνομα... ερχόμασταν και παίρναμε τον πάγο για την παγωνιέρα μας...ή μας τον έφερναν γιατί δεν είχαμε ΙΧ εν έτει 1966 και 1967 και πιο κάτω οι καλαμιές... ναι,θυμάμαι πως στις βόλτες μας βγαίναμε δυτικά σε μια περιοχή με πολλές καλαμιές...

Τι όμορφο προσκύνημα στην Παναγιά και στις παιδικές μου μνήμες....!!!

Κύριε, δίδαξον ημάς προσεύχεσθαι

Του π. Ανδρέα Κονάνου

---

Όσες φορές προσεγγίζεις το χώρο της προσευχής, βλέπεις : φως, ηρεμία, γαλήνη.
Η προσευχή, πάντα πιάνει, "δουλεύει", αγγίζει.
Αρκεί να μην είναι πράξη τυπική.

Απόδειξη: μετά την προσευχή, νιώθεις ξεκούραση, χαρά, ανανέωση ανάσταση, μετάνοια.
Φρέσκια σκέψη, διαύγεια νου, έμπνευση.

Η προσευχή γίνεται ¨τοις πάσι τα πάντα¨.
Αν πας στο αφεντικό για τη δουλειά σου, θες η προσευχή να σου δώσει δύναμη.
Αν κάνεις ομιλίες, η προσευχή θα σου δώσει φώτιση.
Αν πας να παντρευτείς, η προσευχή θα σου δώσει τόνωση κι αντοχές.

Προσευχή: Καταρράκτες θείας χάρης.
Η μαραμένη σου ψυχή, ανθίζει, όταν προσεύχεσαι.
Και χαμογελάς πάλι.

"Είδα στη Θεία Λειτουργία να κάθεται δίπλα μου ένας εχθρός μου, μα ήταν η ώρα του Χερουβικού, και τον είδα αλλιώς" , είπες.
Στην προσευχή, φεύγουν τα κουτάκια κι οι ταμπέλες που λένε: εχθρός, νύφη, πεθερά, καλός, κακός, του τάδε κόμματος, δικός μας, αντίπαλος.
Μπαίνεις σε άλλο κλίμα, ευρύτερης αγάπης, πλαταίνεις, κι η ψυχή σου αποκτά θεία ευρυχωρία.

Είμαι απλό καπάκι από ένα κονσερβοκούτι. Μα όταν εκτίθεμαι μπροστά στον Ήλιο - Χριστό, λάμπει και το ευτελές αυτό καπάκι, εγώ!! (άγ. Παΐσιος αγιορείτης)

Προσευχή: εναγκαλισμός με το Χριστό.
Κι ευθύς, νιώθεις σπουδαίος. Αισθάνεσαι την ωραιότητα της ύπαρξής σου, το μεγαλείο της ψυχής σου, το βάθος του είναι σου.

Με την προσευχή αποκτάς προσωπικότητα, αξία, σημασία, ομορφιά, δύναμη, ελευθερία.
Καταξίωσον Κύριε… Δος μου αξία, Εσύ, Κύριε. Προσεύχομαι γαρ…

Προσευχή: και σε τυλίγουν στέφανα Φωτός, κι ακτίνες θείας χάρης!
Σκύβει πάνω σου ο ίδιος ο Θεός. Δια της προσευχής.

Καλές οι κοινωνικές και εκκλησιαστικές δικτυώσεις και γνωριμίες.
Μα το πιο σπουδαίο: η δικτύωση με τον κόσμο του Θεού, τους αγίους Του, τη χάρη Του.
Δια της προσευχής όλα αυτά.

Προσεύχεσαι;
Κλείσε τα παράθυρα των έξω αισθήσεων, και κάνε το δώρο αυτό στον εαυτό σου. Να μπει μέσα σου φως Χριστού.
Δεν είναι υποχρέωση.
Κανένα ¨πρέπει¨ δεν μπορεί να σε ζωντανέψει.
Δεν ¨πρέπει¨ να φιλήσεις τον άνθρωπό σου, να φας, να πιεις, να ανασάνεις!
Είναι ανάγκη, όχι καθήκον. Είναι ζωή, όχι πράξη τυπική.

Πώς; Νιώσε την άκτιστη χάρη του Θεού να τυλίγει τα πάντα σου. Τη ζωή σου, το κορμί σου, τα έργα σου, τα προβλήματά σου, τον άνθρωπό σου, το παιδί σου.
Νιώσε νοερά ότι την ώρα που προσεύχεσαι ο Χριστός είναι δίπλα σου, μέσα σου. Και μετά, στείλε Τον παντού.

Ο άγιος Σιλουανός, μας διδάσκει την προσευχή, με τις θερμές του προσευχές για τον Νικόλα, τον εργάτη της μονής τους.
Πολλή προσευχή. Λίγο άγχος. Πολλή ελευθερία και χαρά.
Και μετά όλα πάνε ρολόι στη ζωή… Όλα ρέουν εν Θεώ.

Η προσευχή δεν είναι απραξία, μα έργο. Διότι είναι αγάπη. Αποστολή θείων δυνάμεων.
Προσευχή για καρκινοπαθείς. Στοργή βγάζεις. Δάκρυ στάζεις. Αγγέλους στέλνεις. Δεν είναι θεωρία αυτά. Είναι έργα.
Η καρδιά βγάζει ικεσία, καλοσύνη, έλεος.

Όταν προσεύχεσαι, γίνεσαι αυθεντικός άνθρωπος.
Κι η ανθρωπιά σου αυτή, είναι θεϊκή.
Διότι είναι ένθεη, ενοποιός, και εν Χριστώ.

Άσωτοι άντρες, γυναίκες με ορμονικά θέματα και νεύρα, μαθητές που δίνουν εξετάσεις, άρρωστοι, αιχμάλωτοι, ταξιδεύοντες, πρόσφυγες, άνεργοι.
Προσευχή, για να τους νιώσω όλους.
Για να νιώσω ΕΝΑ με όλους.

Άγιε Πορφύριε, προσευχήσου μαζί μας, και πες στο Χριστό για μας.

Με την προσευχή αποκτάς ενσυναίσθηση. Μπαίνεις στην ψυχή του άλλου, και τον νιώθεις.
Γίνεσαι συμπαντικός (Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ), παγκόσμιος, οικουμενικός άνθρωπος. Με την προσευχή.

Γίνε πλούσιος με την προσευχή. Ο πιο μεγάλος πλούτος θα σου δοθεί αν μάθεις να αφιερώνεις λεπτά, ώρες, χρόνο πολύ στην προσευχή.

Όλα τα άλλα περνούν και χάνονται.
Με την προσευχή, όλα σώζονται και μένουν, και γίνονται χαρά και ευλογία.

Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε.

Ασφαλιστικό: η μάχη των γενεών στη χώρα των στρουθοκάμηλων

     

      Αυτά που θα γράψω δεν με συμφέρουν. Είμαι συνταξιούχος. Μάλιστα μου δόθηκε το δικαίωμα να βγω με πλήρεις οικονομικές απολαβές στη σύνταξη στα 55 μου χρόνια. Παρόλο που αγαπούσα πολύ τη δουλειά μου και το εργασιακό μου περιβάλλον έκανα χρήση αυτού του δικαιώματος και επειδή είχα -και έχω- προβλήματα υγείας αλλά και για να αποτραπεί η απόλυση νεότερων συναδέλφων.
       Παρότι συνταξιούχος ωστόσο και παρότι, αν μειωθούν οι συντάξεις, θα αντιμετωπίσω αρκετή δυσκολία, δεν μπορώ να μην πάρω μια δίκαιη στάση απέναντι στην προ των πυλών ασφαλιστική μεταρρύθμιση.
       Το ασφαλιστικό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Κατ' εμέ είναι άλυτο! Είναι κάτι σαν τον τετραγωνισμό του κύκλου. Ή σαν να θέλουμε την πίτα ολάκερη και χιλιάδες σκύλους χορτάτους.
       Στην τροπή που παίρνει η λύση του βλέπω  τη σύγκρουση δύο γενεών.      
       Απ' τη μια είναι η δική μου γενιά -και οι λίγο μεγαλύτεροι από εμένα- η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου η οποία αποδείχθηκε άπληστη και άμυαλη. Έζησε πολύ καλά με δανεικά τα οποία φόρτωσε στην επόμενη γενιά. Πήρε μισθούς που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας. Αντί να κάνει επενδύσεις έκαμε ασύστολη κατανάλωση και κατέστρεψε όλες τις παραγωγικές δομές της χώρας. Πήρε "εφάπαξ" αστρονομικά -ιδίως όσοι εργάστηκαν σε ΔΕΚΟ. Κατασπατάλησε με κομπίνες και υπερτιμολογήσεις τις ιατρικές παροχές. Διέφθειρε όλο το πολιτικοοικονομικό σύστημα με μίζες, φακελάκια, δωράκια, διαπλοκές κ.ο.κ. Εξανέμισε τα αποθεματικά των ταμείων παίζοντάς τα στο χρηματιστήριο. Αγνόησε εντελώς το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. (Η υπογεννητικότητα έχει μεγάλη συμμετοχή στο ασφαλιστικό αδιέξοδο, αλλά κανένας δεν μιλάει γι΄αυτήν στη χώρα των "στρουθοκάμηλων").
      Τώρα θέλει και να μη θιγούν οι συντάξεις της. Όπερ σημαίνει: η γενιά που ακολουθεί, δηλαδή τα παιδιά μας που είναι φορτωμένα με ένα τεράστιο χρέος -δεν το χωράει ο νους μας πόσο είναι!-, που είναι άνεργα ή δουλεύουν σαν σκλάβοι για 500 ευρώ, που θα πληρώνουν ΕΝΦΙΑ για το πατρικό σπίτι και για το χωράφι στο χωριό, που προσπαθούν να στήσουν ένα μαγαζί -στο οποίο δεν πατάει και κανένας- ή μια επιχειρησούλα για να επιβιώσουν, αλλά το κράτος τους παίρνει με χίλιους τρόπους τα 60-70%, τα παιδιά μας που δεν μπορούν ούτε οικογένεια να σκεφτούν να κάνουν, τα παιδιά μας που βλέπουν μόνο στην ξενιτιά ελπίδα σωτηρίας, τα παιδιά μας που από τώρα ξέρουν ότι δεν πρόκειται να δουν σύνταξη ούτε στα 100 τους χρόνια, τα παιδιά μας λοιπόν να επωμισθούν το βάρος των δικών μας αμείωτων συντάξεων.
    Ε, όχι! Ας μην είμαστε τόσο εγωιστές! Ή μήπως Après nous le déluge!

Αυτοθαυμασμός

Σαν μέλισσα ερούφηξες των λουλουδιών τη γλύκα,

σαν πεταλούδα εστόλισες πολύχρωμα φτερά!

Μα αγάπησες πολύ την τέλεια εικόνα σου,

κι εγίνηκες αγέρωχη απ΄την πολλή ομορφιά! (Σ.Κ.)

Πώς περιμένουμε να δούμε άσπρη μέρα!!!

   

   Διάβαζα κάπου για πολλοστή φορά-γιατί είναι ο αγαπημένος μου και ο απόλυτα σεβαστός Κυβερνήτης- σχετικά με τη ζωή, το έργο και τις ρήσεις του Ιωάννη Καποδίστρια. Μεταξύ των άλλων διαβάζω το εξής -κάτι που είναι μαρτυρημένο και απόλυτα βεβαιωμένο πως το έκαμε και πράξη:
     "Εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν".
    Και φέρνω στο νου μου την σύγχρονη πραγματικότητα στην χειμαζόμενη Ελλάδα, σκέφτομαι τους συνταξιούχους βουλευτές που ζητούν αναδρομικά, τους δικαστικούς που δικαιώνουν εαυτούς και αρνούνται τις μειώσεις στους μισθούς τους, τους εκατομμυριούχους υπουργούς που τους διαφεύγουν έτσι απλά κάποια εκατομμύρια από το "πόθεν έσχες" τους και δεν τρέχει και τίποτα μοσχοπαίρνουν και τους παχυλούς μισθούς τους και άπειρες άλλες περιπτώσεις απληστίας και υπερβολικού πλουτισμού και δεν μπορώ να μην αναστενάξω και να μην πω:
    "Μας έστειλε ο Θεός τον καλύτερο στην ανατολή της ζωής μας ως ανεξάρτητου κράτους. Εμείς τον καθαρίσαμε μέσα σε τρία χρόνια. Πώς περιμένουμε να δούμε άσπρη μέρα!!!".

Ο του Βασιλέως αρχιερεύς και διάκονος, Βασίλειος

Βασίλειος, ο του βασιλέως,
ο του Βασιλέως Χριστού αρχιερεύς και διάκονος!
Ως αρχιερεύς εποίμανε τους πιστούς της Καισαρείας
και Καππαδόκων χώρας.
Τους προστάτεψε από τους λύκους των αιρέσεων
προτάσσοντας τον δογματικό του λόγο
αλλά και την άγια ζωή του.
Ως διάκονος υπηρέτησε
σε όλες τις ανάγκες του ποιμνίου του.
Επισυνήγαγε ορφανούς και πτωχούς,
ξένους και ασθενείς στη Νέα Πόλη,
τη Βασιλειάδα, όπως την αποκάλεσαν
-όχι αυτός, αλλά οι Καππαδόκες Χριστιανοί.
Ο ίδιος κράτησε για τον εαυτό του
το πιο "βρώμικο" διακόνημα,
την περιποίηση των λεπρών,
τον καθαρισμό των κολοβωμένων μελών τους.
Τα έβαλε με το εκκλησιαστικό, το πολιτικό,
το κοινωνικό κατεστημένο,
με θάρρος, με ανύστακτη εγρήγορση, με απόλυτη αυταπάρνηση.
Την εξαιρετική του ευφυΐα,
την οποία με πολλές ανώτερες σπουδές καλλιέργησε και ανέδειξε,
ταπεινά αλλά και αποφασιστικά την κατέθεσε
μαζί με όλες του τις σωματικές δυνάμεις στην Εκκλησία.
Στην Εκκλησία που ακόμη δεν είχε εκφρασθεί πλήρως
δογματικά, λατρευτικά, ηθικά.
Αυτός ο νους ο εξαιρετικός αλλά και αγιασμένος, του Βασιλείου,
θα διατυπώσει με σαφήνεια τα δόγματα, το ήθος, τους κανόνες,
τις προσευχές και ακολουθίες, τη Θεία Λειτουργία
-η οποία με μικρές παραλλαγές από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο,
τον άλλο γίγαντα της Εκκλησίας- τελείται αδιάκοπα μέχρι σήμερα.
Η άσκηση, η έμπονη προσευχή, η λιτότατη διατροφή,
ο νυχθήμερος κόπος κατέβαλαν το ασθενικό του σώμα.
Μόλις στα σαράντα εννιά του χρόνια
ανεχώρησε για την αιωνιότητα αφήνοντας πίσω του
ένα έργο τεράστιο
και το λαό του Θεού να θρηνεί
τον αγαπημένο του προστάτη και πατέρα.
Ο λόγος μας φτωχός κι αδύναμος
ουκ εξαρκέσει προς ύμνον του Αγίου, του Μεγάλου.
Άραγε γιατί αυτή η εξαίρετη μορφή
πρέπει να συγχέεται -στο μυαλό των παιδιών και όχι μόνο-
με τον χοντρούλη, καλοζωισμένο, ασπρομάλλη  Santa Claus;

Αλλαγή του χρόνου ή της ζωής μας!

Αφουγκράζομαι το χρόνο που φεύγει.
Τα βήματά του δύσκολα "σαν να πονούν τ' αρθριτικά του".
Τον φαντάζομαι κυρτό και λευκασμένο.
Έχει σοφία και πόνο.
Κάθε χιλιοστό του κορμιού του έχει πονέσει από την αγωνία,
τις στερήσεις, την οργή των ανθρώπων που έζησαν μαζί του.
Ο πόνος όμως τον έκανε σοφό.
Στη Σιβήρια -γράφει ο Ντοστογιέφσκι - μου ήρθαν οι καλύτερες σκέψεις.
Ήμουν στο κάτεργο και σκεφτόμουν καθαρά, έβλεπα καθαρά.
Κι ο γερο-Χρόνος από τον πόνο απόκτησε σοφία.
Αφουγκράζομαι το χρόνο που έρχεται.
Τι ανάλαφρα βήματα!
Σαν της Δανάης της τρίχρονης που όλο χορεύει.
Ξένοιαστη... άμαθη ...άπραγη ...ευτυχισμένη!
Μόνο αν δεν ξέρεις, είσαι ευτυχισμένος κι ανάλαφρος.
Αν ξέρεις, πονάς κι απ' το φόρτο κουτσαίνεις.
Ώρα καλή, γερο Χρόνε! Αναρωτιέμαι αν τη θέλω τη σοφία σου!
Καλώς ήρθες Καινούργιε! Αναρωτιέμαι αν επιθυμώ την ελαφρότητά σου!
Μα ο χρόνος που φεύγει δεν με ρωτά.
Αποθετεί σε μένα το φορτιό του και φεύγει.
Κι ο καινούργιος γοργά, σαν να μπήκε στ' αλώνι,
την ξεγνοιασιά του σκορπά στων ανέμων τη δίνη κι ολοένα βαραίνει...




Ακόμα μια συμβατική αλλαγή στη ζωή μας.
Πότε θα γίνει η ουσιαστική, η κοσμογονική αλλαγή της βιοτής μας;

Ας πούμε όμως "Καλή χρονιά!"
Κι ας ερμηνεύσει την ευχή ο καθένας όπως θέλει κι όπως μπορεί.

Οσία Μελάνη και τέλος του ενιαυτού

Όχι μέλαινα

ως η κλήσις φανεροί,

αλλ' ολόφωτος, 

λαμπρά και λευκή!

Όταν έρχεται του θανάτου η θλίψη

άλλος πέφτει σε βαρύ μαρασμό

κι άλλος παίρνει θάρρος απίστευτο

κι ατενίζει μ' ελπίδα τον ουρανό.

Δυο παιδιά και τον άντρα της

εστερήθηκε η Οσία Μελάνη

κι ως να ήταν αυτό λιγοστό 

σύντομα εκήδευσε

και τους δύο γονείς.

Το πολύβουο, το πλούσιο αρχοντικό 

μένει τώρα νεκρό και βουβό.

Της αγάπης της οι καρποί και οι ρίζες

ανεχώρησαν όλοι για αιώνιες πατρίδες!

Μα εκείνη 

"τη ελπίδι τη κρείττονι έχαιρε,

και την θλίψιν υπέμενε,

τη προσευχή προσεκαρτέρει"!

Στη θέση των χαμένων παιδιών της

αγαπά και φροντίζει

τα ορφανά και φτωχά

της πρωτεύουσας Ρώμης.

Τους αρρώστους φροντίζει,

και τους ξένους ξενίζει.

Σε φριχτές φυλακές

των απόκληρων τούτης της γης

το μαρτύριο κουφίζει.

Μάνα ήτανε δύο παιδιών 

και γίνεται όλων η ΜΑΝΑ,

μι' ανοιχτή αγκαλιά

μια πηγή της αγάπης ακένωτη.

Και στη δύση του βίου της

σε κελί πενιχρό

στην Ιερουσαλήμ την επίγεια

μετανοούσα η οσία στενάζει

και μικρόν ασθενήσασα

στην Ιερουσαλήμ την ουράνια

ολόφωτεινη, λαμπρή,

πεντακάθαρη 

τον Νυμφίο Χριστό

συναντάει!

Η μνήμη της οσίας μητρός Μελάνης

τον κύκλο του ενιαυτού κατακλείει

και υπόδειγμα άριστο

βιοτής μας αφήνει. (Σ.Κ.)

*Κάπως έτσι, μεταξύ ουράνιας βιοτής των Αγίων μας 

και οδυνηρής πραγματικότητας, απληστίας και συγκρούσεων,

ανθρώπινου πόνου και ουράνιας παρηγορίας

διανύσαμε το 2015!

Μακάρι στο 2016 να υπερισχύσει μέσα μας το κομμάτι του ουρανού!!!

Απόψε πάλι Χριστούγεννα! και ...μια πρόταση

Απόψε πάλι Χριστούγεννα!
Έτσι όρισαν οι Πατέρες:
οι γιορτές οι μεγάλες
δεν κρατούν μία μέρα!

Απόψε πάλι Χριστούγεννα!
Ψάλλονται πάλι οι υπέροχοι ύμνοι του Εσπερινού:

Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπὶ τῆς γῆς, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο...

Λαθών ετέχθης υπό το σπήλαιον, αλλ' ουρανός σε πάσιν εκήρυξεν...

Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της δικαιοσύνης...

Σήμερον τίκτει η Παρθένος τον ποιητήν του παντός, Εδέμ προσφέρει σπήλαιον...

Του Κυρίου Ιησού γεννηθέντος εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας εξ ανατολών ελθόντες μάγοι προσεκύνησαν Θεόν ενανθρωπήσαντα...

Ποιον ύμνο να πρωτοσχολιάσεις!

Λογοτεχνική θεολογία!

Θεολογική ποίηση άφθαστη!

Αντιθέσεις που δεν χωρούν στον ανθρώπινο νου, 

εικόνες θεσπέσιες που ζωγραφίζουν μπροστά μας 

ανοιχτό τον ουρανό,

και τα σύμπαντα ολόφωτα!

Κι αύριο πάλι Χριστούγεννα!

Θα ψάλουμε στον Όρθρο:

Δεύτε ίδωμεν, πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός...

Ο αχώρητος παντί πώς εχωρήθη εν γαστρί...

Χριστός γεννάται! δοξάσατε...

Νεηγενές μάγων λεγόντων παιδίον άναξ...

Πόθου τετευχώς και Θεού παρουσίας ο χριστοτερπής λαός ηξιωμένος...

Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών...

Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου, 

σήμερον ο άναρχος άρχεται και ο λόγος σαρκούται...

Μια εξαιρετική ευεργεσία που απολαμβάνουμε οι Ορθόδοξοι είναι αυτός ο άφθαστος, 

ο απερίγραπτος λειτουργικός πλούτος. Είναι μια νερομάνα με πεντακάθαρο άφθονο νερό που δροσίζει, αναπαύει, καθαρίζει την ψυχή. Είναι  μια πανδαισία που χορταίνει τον εσώτερο άνθρωπο με τροφή αιωνιότητας. Είναι ένας πανίσχυρος ελκυστήρας που μας ξεκολλάει από τη γη και μας εκτινάσσει στον ουρανό!

Κάποιοι, πολλοί ίσως, θα πουν πως η γλώσσα είναι αρχαία, πως δεν καταλαβαίνουμε γιατί κι οι ψάλτες με τα "τσαλίμια" του μέλους δεν αφήνουν ν' ακουστεί ο λόγος των τροπαρίων.

Λίγο δίκιο θα τους δώσω. 

Ξέρω ανθρώπους του Δημοτικού αλλά της Εκκλησίας που έχουν μπει πολύ καλά στο νόημα των κειμένων και των τροπαρίων.

Ξέρω επίσης πως όλοι οι νεοέλληνες σκοτώνονται να μάθουν ξένες γλώσσες - γέμισαν τα παιδιά μας πτυχία - αλλά για τη γλώσσα της λατρείας μας που στο κάτω-κάτω είναι η γλώσσα μας κανένα ενδιαφέρον.

Ξέρω τέλος πως στην εποχή μας έχουμε πολύ εύκολη πρόσβαση στον γραπτό λόγο. Πληκτρολογούμε στο GOOGLE "Ακολουθία Χριστουγέννων" και παρουσιάζεται σ' ένα δευτερόλεπτο ολόκληρη στην οθόνη. Στο YouTube θα ακούσουμε τα περισσότερα τροπάρια να ψάλλονται.

Ο ζητών ευρήσει και ο αιτών λαμβάνει!

Αν αναζητούσαμε κάποιον θησαυρό δεν θα καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια, δεν θα κάναμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τον εντοπίσουμε, για να τον βρούμε, για να τον ασφαλίσουμε στην αγκαλιά μας;

Γι' αυτόν τον θησαυρό, τον ασύγκριτα ωραίο και σπουδαίο και πολύτιμο, δεν αξίζει μια μικρή προσπάθεια;

Πρόταση: Για να άρει η Εκκλησία το δήθεν εμπόδιο της γλώσσας, ας κάνει στις ενορίες μαθήματα λειτουργικής γλώσσας και κειμένων.

Οι σημερινοί Άγιοι

Στις 29 του μηνός Δεκεμβρίου
μνήμη πάντων των Χριστιανών
που πέθαναν μαρτυρικά για τη Δόξα του Χριστού,
από πείνα, δίψα, κρύο και μαχαίρι...


Μεταξύ των άλλων τιμωμένων Αγίων - των 14.000 αναιρεθέντων νηπίων υπό του Ηρώδη, του Οσίου Αθηνόδωρου, του Οσίου Μαρκέλλου και άλλων- η Εκκλησία αφιερώνει τη σημερινή ημέρα στους άγνωστους μάρτυρές της που πέθαναν για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού από πείνα ή δίψα ή από την έκθεση στην παγωνιά ή από το μαχαίρι του δημίου. Ποιος ξέρει πόσοι να είναι αυτοί; Τα καταγεγραμμένα συναξάρια αφορούν σε χιλιάδες μάρτυρες, αλλά και πόσοι ακόμη είναι οι άγνωστοι, οι αμέτρητοι, οι άγραφτοι, οι ατίμητοι από τους ανθρώπους; Η Εκκλησία δεν γνωρίζει τα ονόματα όλων. Μα ο Θεός δεν ξεχνά κανέναν. Τις τρίχες του κεφαλιού μας έχει μετρημένες. Δεν θα έχει μετρημένους τους Αγίους Του; Και θα τους τιμά με τρόπο πνευματικό κι ασύλληπτο για το δικό μας τιποτένιο μυαλουδάκι!
Αλλά και πόσοι νέοι μάρτυρες προστίθενται καθημερινά στη χορεία αυτών των Αγίων; Πόσοι να είναι οι σύγχρονοι μάρτυρες στη Συρία, στο Ιράκ, στις χώρες της Αφρικής; Κάποιους αποκεφαλισμούς έχουμε δει στις οθόνες μας. Φοβάμαι πως έχουν συμβεί πολύ περισσότεροι. Αλλά και διωγμοί έγιναν στο Κομπάνι και αλλού. Πολλοί έχουν χάσει τη ζωή τους από την ταλαιπωρία της πείνας, της δίψας, της άπειρης κόπωσης, του καύσωνος ή του ψύχους, του τρόμου...
Ας αφιερώσουμε τη σημερινή ημέρα σ' αυτούς τους νεομάρτυρες κι ας ικετεύσουμε θερμά τον Κύριό μας να κοιτάξει σπλαχνικά τα πονεμένα του παιδιά στις εμπόλεμες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, να φωτίσει τους ισχυρούς, να ανακόψει τους φανατισμένους!

Το αξίωμα των Χριστουγέννων

"Εψές γεννήθηκε ο Χριστός
κι ο κόσμος δεν το νιώθει"
Κάλαντα Θράκης
 

Πέρασε σχεδόν ένα δεκαήμερο σιωπής! Τόσο πυκνό, τόσο φορτωμένο!
Αδρά θα περιγράψω το "φορτίο" των ημερών!
Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα: ακολουθίες, δουλειές στο σπίτι, ψώνια, κάποιες γιορταστικές εκδηλώσεις
Αυτά τα Χριστούγεννα!!! Το τεράστιο, το πολυσήμαντο γεγονός!
Η αναχώρηση-κοίμηση του φίλου μας Λάζαρου, ο αποχαιρετισμός, η αναστάσιμη κηδεία! Ναι, έτσι ονομάζω την κηδεία που μου αφήνει τη βεβαιότητα της Ανάστασης, που δεν έχει θρήνους και κοπετούς, αλλά ένα αξιοπρεπές χαροποιό πένθος!
Η βάφτιση του μικρού μας Ραφαήλ Λεονάρντο, ο οποίος είναι η διαρκής ζωντανή υπόμνηση της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού!
Και κάμποσοι γάμοι -δεν ήταν δυνατόν να παραστούμε σε όλους- και τραπέζια γιορτινά και συνευρέσεις συγγενών και φίλων και φιλοξενία!
Πόσα μπορούν να χωρέσουν σε λίγες ημέρες!
Θα ήθελα να είχα κάνει αρκετές αναρτήσεις.
Οι αφορμές πάρα πολλές, ο χρόνος ανύπαρκτος, τα γεγονότα με προσπέρασαν.

Αλλά θ΄αφήσω έστω καθυστερημένα τον οβολό μου, ερανισμένο από τα "Προσανάμματα" της Μαρίας Μουρζά*:

"Χριστούγεννα σημαίνει πορεία
Πορευόμαστε να βρούμε ο ένας τον άλλο
Ερχόμαστε ο ένας στον άλλο
Εσύ είσαι η δική μου Βηθλεέμ
Σε σένα με στέλνει ο Χριστός
Να σου πω ότι έφταιξα
Ότι έσφαλα ενώπιόν σου
Σε σένα με στέλνει ο Χριστός
Να σου βάλω μετάνοια
Για να πέσουν τα τείχη που ανάμεσά μας ορθώσαμε
Για να μην υπάρχει τίποτα που να με κάνει
να μη θέλω να σε βλέπω
Για να μην υπάρχει σύννεφο
που να μου εμποδίζει τη θέα σου.
......................................................
Χριστούγεννα σημαίνει
πως έχω για σένα μια βαθιά συγνώμη
και μια βαθιά ομολογία
ότι δεν έφταιγες μόνο εσύ
Είχα κι εγώ το μερτικό μου
Έκανα κι εγώ τα δικά μου λάθη
Κι έχω κι εγώ ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων
τις δικές μου ευθύνες.
...........................................
Χριστούγεννα σημαίνει
πως σε περιμένω, αδελφέ μου, να 'ρθεις
να παραγράψουμε όλα τα χρέη,
για να παραγράψει  κι ο Χριστός τα δικά μας.
.........................................................................
Πρόκειται για αξίωμα:
Ο Χριστός μού είναι τόσο Ξένος όσο κι εσύ
Τόσο Οικείος όσο κι εσύ
Μου δίνει τόση λύπη ή τόση χαρά όση κι εσύ
Είναι αξίωμα:
Απέχω από τον Χριστό
όσο απέχω από σένα...."

*Πρόκειται για εξαιρετική ποιητική συλλογή των Εκδόσεων "εν εσόπτρω".

Βονιφάτιος και Αγλαΐα

Ζητών Bονιφάτιος οστά Mαρτύρων,

εαυτόν εύρε Mάρτυρα τμηθείς ξίφει.

Eννεακαιδεκάτη Bονιφάτιος αυχένα κάρθη.

Βονιφάτιος, ο πόρνος και μέθυσος...

Τι είδε στην καρδιά του ο πανελεήμων Κύριος;

Τι θησαυρό ανακάλυψε κάτω απ' την πορνική ζωή του;

Η άγνοια και η ειδωλική κουλτούρα

είχαν καλύψει μια ελεήμονα καρδιά,

μια πάσχουσα φιλανθρωπία.

Μα ο ετάζων καρδίας και νεφρούς γνωρίζει

κάθε εκατοστό, κάθε χιλιοστό της ύπαρξής του. 

Βραβείο στου δούλου τη φιλανθρωπία

δίνει ο Θεός τη θεϊκή την κλήση!

Αναζητώντας λείψανα για φυλαχτό, για γούρι

φθάνει στης Κιλικίας τα αιματοβαμμένα μέρη.

Μάρτυρες, μάρτυρες, στρατιές μαρτύρων

ταράζουν τη συνείδηση,

τραβούν της αμαρτίας τον μανδύα

και μένει ο Βονιφάτιος γυμνός,

μόνος αυτός και η ευαίσθητη καρδιά του.

Κι εκεί του αποκαλύπτεται η αγάπη του Χριστού!

ΑΥΤΟΣ είναι η μόνη αλήθεια!

Όλη η ζωή του η αμαρτωλή, ψεύτικη και φθηνή

φαντάζει πια μπροστά του!

"Είμαι κι εγώ Χριστιανός", φωνάζει στους δημίους

και δέχεται ιλαρά του αίματος το βάπτισμα

με ανείπωτα, ανελέητα μαρτύρια...

.................................................................

Στη Ρώμη τον περιμένει η Αγλαΐα

η ερωμένη και κυρία.

Μ' αυτήν είχε για χρόνια ζήσει τις ηδονές τις πορνικές,

Αυτή τον είχε στείλει να φέρει λείψανα ιερά

να τάχουν λέει για φυλαχτά...

.............................................................

Κι έρχεται λείψανο ιερό!

Φθάνει στα χέρια της νεκρός, 

σκληρά βασανισμένος

και αποκεφαλισμένος,

ο σύντροφος ο αμαρτωλός...

Στην αγκαλιά της υποδέχεται

αυτόν που χρόνια είχε στην κλίνη της

ακόλαστο εραστή.

Μα τώρα πιά....!

Το άγγιγμά του γίνεται φωτιά καθαρτική.

Κι αντί για του θανάτου την οσμή

απλώνεται ολόγυρα απίστευτη ευωδιά!!

Με δάκρυα τον λούζει η Αγλαΐα

και τον νεκροστολίζει 

και γίνεται γι' αυτήν το λείψανό του

μετάνοιας και μεταστροφής η αφορμή.

Τον πλούτο της απλόχερα μοιράζει σε φτωχούς,

την πολυτέλεια του βίου απαρνιέται

και ζει με προσευχή, εν μετανοία, ασκητικά...

Τον κόσμο τούτο αφήνει αργότερα ειρηνικά

κι ανάλαφρη πετά κοντά στον μάρτυρά της!

Ω! Πόση ευσπλαχνία έχεις, Κύριε!

Πώς κυνηγάς την κάθε μια ψυχή!

Πώς χίλιους τρόπους μηχανεύεσαι

για να "συλλάβεις" το αγαπημένο θήραμα!

Πώς αλλοιώνεις τις καρδιές!

Πόσα βραβεία ξέρεις να χαρίζεις!

Μέχρι την τελευταία μας πνοή,

καιρός υπάρχει και ...κάποιος τρόπος μετανοίας! (Σ.Κ.)

Το Συναξάρι των Αγίων μπορείτε να το βρείτε εδώ

Σεβαστιανός

                               Σεβαστιανὸς τῶν πλάνης σεβασμάτων
                                 καταφρονήσας τύπτεται τὸ σαρκίον.
                              Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ Σεβαστιανὸς ῥοπαλίσθη.

"Γίνου πιστός άχρι θανάτου  και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής!" Τούτος ο λόγος κατέκλυσε τον νου και την καρδία του νεαρού Σεβαστιανού. Αν και το αξίωμα του πραιτοριανού από τον αυτοκράτορα  με ιδιαίτερη τιμή και εύνοια του εδόθη, την ιδιότητα του Χριστιανού ασύγκριτα ανώτερη και προσφιλή εθεώρει. Πτωχών προστάτης  ασθενών και ορφανών, διωκομένων  θαρραλέος παραστάτης. Των νιάτων την ανεμελιά δεν γνώρισε, τις ηδονές σαν σκύβαλα αγνόησε. Με ομολογία σθεναρή του μαρτυρίου αξιώθηκε να λάβει την τιμή. Βέλη και ρόπαλα, το δυνατό  και γυμνασμένο σώμα μωλωπισμένο, αιμόφυρτο, σχεδόν νεκρό σωριάζουνε στο χώμα. Μα ο Θεός ακόμη τον κρατά και υγιή με τρόπο θαυμαστό τον αποκαθιστά. Το εισιτήριο για την αιώνια ζωή μια ακόμη υπογραφή αιμάτινη θα λάβει. Των μαστιγίων οι βαθιές τον μάρτυρα ξεσχίζουν χαρακιές... άχρι θανάτου...; άχρι ζωής... της όντως, της αληθινής! (Σ.Κ.) *Στον αγαπημένο μας Σεβαστιανό, μοναχό,  ευχόμαστε να τον έχει στην αγκαλιά της η Παναγία μας,  να τον σκεπάζει η ευλογία του Αγίου του  και να προοδεύει κατά Θεόν.

Άγιος Νικόλαος, ο αγαπημένος!

Ο αγαπημένος μου Άγιος Νικόλαος! 

Τον παρακαλούσα και τον παρακαλώ ιδιαίτερα για ένα παιδί μου 

κι εκείνος βρίσκει πάντα τον τρόπο να προστρέχει με αγάπη. 

Μεταξύ των άλλων -συμπτωματικά;- αυτό το παιδί μου παντρεύτηκε 

σ' ένα εκκλησάκι στη μνήμη του πάνω από το λιμάνι της Μύρινας

και το πρώτο εγγονάκι μας έχει το όνομά του, Νικόλας ο αγαπημένος!

Με αξίωσε ο Θεός να προσκυνήσω τον τάφο του Αγίου 

στα Μύρα της Λυκίας, 

στον παμμέγιστο ναό τον αφιερωμένο στη μνήμη του, 

αλλά και τα λείψανά του στο Μπάρι της Ιταλίας.

Με πολλή ευγνωμοσύνη τιμώ την πανίερη μνήμη του

κι εύχομαι θερμά σε όλους όσοι φέρουν το όνομά του 

-και ιδιαίτερα στον εγγονό μας- 

να τον μοιάσουν στην πίστη της οποίας ήταν ο κανόνας, 

στην πραότητα της οποίας ήταν εικόνα,

στην εγκράτεια της οποίας ήταν διδάσκαλος

στην ταπείνωση διά της οποίας εκτήσατο τα υψηλά,

στη σοφία διά της οποίας εκτήσατο τα αληθώς πλούσια.

Κι όλοι να τύχουμε διά των πρεσβειών του της σωτηρίας.

"Ευωδία και φως και θαυμάτων πληθύς

της αγιότητός σου τα άφθονα δώρα!

Οι πιστοί υμνωδοί σου

μετρούν της αγάπης σου

τα αμέτρητα έργα.

Όπου πόνος εσύ,

όπου φτώχεια εσύ,

όπου θλίψη κι ανάγκη

να προφθάσεις εσύ.

Των Μυρέων ποιμένας καλός,

ευεργέτης του κόσμου παντός." (Σ.Κ.)

(Υπέρθυρη αγιογραφία Αγ. Νικολάου 
στο Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Τσαμαντά Θεσπρωτίας
φωτογραφία του φίλου Μιχάλη Βακάρου)

"Πάτερ Νικόλαε, τοῦ παναγίου Πνεύματος μυροθήκη ὑπάρχων, 

ὡς ἔαρ μυρίζεις εὐφρόσυνον, τῶν θείων ἀρωμάτων Χριστοῦ· 

τῶν Ἀποστόλων γὰρ μιμητὴς γενόμενος, 

τήν οἰκουμένην περιπολεύεις, 

διὰ τῶν λόγων τῶν θαυμάτων σου. 

Ὅθεν καὶ τοῖς πόρρω ὡς ἐγγύς, δι' ὀνείρων ὀπτανόμενος, 

ἐκ θανάτου λυτροῦσαι, τοὺς ἀδίκῳ ψήφῳ θνῄσκειν μέλλοντας, 

διασῴζων παραδόξως, ἐκ κινδύνων πολλῶν, 

τοὺς ἐπικαλουμένους σε.

Διὸ καὶ ἡμᾶς τῶν ἐπεμβαινόντων δυσχερῶν, 

ἐλευθέρωσον σαῖς πρεσβείαις, τοὺς ἀεὶ ἀνευφημοῦντάς σε". 

(Από την Λιτή της εορτής)

Κόσμος

Τι είναι ο κόσμος μας, μάνα;

Το εργόχειρο του Θεού, παιδί μου.

(https://www.facebook.com/mgvakaros?fref=ts)

Γιατί ο κόσμος πονά, μάνα;

Πολυτραυματίας, παιδί μου,

απ' τις φοβερές συγκρούσεις των εγωισμών.

Γιατί ο Θεός δεν σταματά τον πόνο, μάνα;

Κρατά τα χέρια Του δεμένα η ελευθερία που μας χάρισε, παιδί μου.

Αν την καταργήσει θα κρατά στα χέρια του παιχνιδάκια, playmobil.

Πώς θ' αλλάξει ο κόσμος μας, μάνα;

Κρατήσου καθαρός και προσευχόμενος, παιδί μου,

κι αυτή θα είναι η άριστη συμμετοχή σου

στην αλλαγή του κόσμου.

Ιωάννης ο Δαμασκηνός

      Πώς να προσπεράσει κανείς τη σημερινή ημέρα χωρίς να σταθεί με σεβασμό και θαυμασμό μπροστά στον Άγιο Ιωάννη! Το εξαιρετικό παιδί της Παναγίας που έγινε ο άξιος εκφραστής της ενανθρωπήσεως του Λόγου και υιού της και της αειπαρθενίας της όχι όμως χωρίς πολύ κόπο και πόνο!

      Ο Ιωάννης, γιος του Σέργιου από τη Δαμασκό που ήταν λογοθέτης -υπουργός των οικονομικών- του Χαλίφη Αμπτ-Ελ-Μαλέκ, μετά τον θάνατο του πατέρα του, από τον οποίο είχε λάβει εξαιρετική μόρφωση και παιδαγωγική φροντίδα και την θερμή χριστιανική πίστη, αναγκάσθηκε μετά από πολλές πιέσεις να τον διαδεχθεί στην υπηρεσία του Χαλίφη.

    Εκείνο τον καιρό αυτοκράτορας των Ρωμαίων έγινε ο Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος που έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος αρξάμενος χειρών αδίκων εναντίον των εικόνων. Ξεσπά η Εικονομαχία. Η Εκκλησία διχάζεται και συγκλονίζεται. Ο στολισμός των ναών, οι αποτυπωμένες σε ξύλο ή στον τοίχο ή σε άλλα υλικά μορφές του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων καταστρέφονται με μανία και οργή.
     Ο Ιωάννης στη Δαμασκό πληγώνεται κατάκαρδα. Αισθάνεται στο σώμα  και στην ψυχή του, θαρρείς, τα χτυπήματα και τις προσβολές εναντίον των εικόνων. Και κάθεται και γράφει επιστολές υπέρ της προσκύνησης των εικόνων τις οποίες αποστέλλει σε γνωστούς και φίλους του που ζουν στη Βασιλεύουσα. Τεκμηριώνει τις σκέψεις του, τις εξηγεί δογματικά. "Η προσκύνησις των εικόνων διαβαίνει επί το πρωτότυπον".
    Ελέγχει με παρρησία και γλώσσα σκληρή τον αυτοκράτορα στου οποίου τα χέρια φθάνουν κάποιες επιστολές. Προσβάλλεται και θυμώνει εκείνος και καταστρώνει δαιμονικό σχέδιο για να εκδικηθεί τον Ιωάννη. Καλεί τους γραμματικούς του και τους διατάζει αντιγράφοντας το ύφος και την έκφρασή του και τον γραφικό του  χαρακτήρα να συντάξουν μια επιστολή με την οποία δήθεν τον προσκαλεί αυτός, ο Ιωάννης, να επιτεθεί στο Χαλιφάτο της Δαμασκού, γιατί η πόλη είναι ανοχύρωτη και ο στρατός της αδύναμος και εύκολα θα πέσει στα χέρια των Ρωμαίων. Αυτή την επιστολή ο Λέων την αποστέλλει με κολακείες υπέρ της φιλίας τους στον Χαλίφη για να εκθέσει τον Λογοθέτη Ιωάννη.
     Ο χαλίφης, εξοργισμένος, χωρίς να λάβει υπόψη του την εντιμότητα, το εξαιρετικό ήθος, την λαμπρή προσφορά του Ιωάννη, την διαβεβαίωσή του ότι δεν είναι δική του η πλαστή επιστολή, διατάζει την υποδειγματική του τιμωρία: Να αποκοπεί το χέρι που έγραψε την επιστολή και να κρεμαστεί σε δημόσιο χώρο (σαρία). Η απάνθρωπη διαταγή εκτελείται!
     Ο Ιωάννης υποφέρει φριχτούς πόνους! Το βράδυ κάποιος από τους υπηρέτες του καταφέρνει να περιμαζέψει το κομμένο χέρι, το  οποίο, αφού όλη την ημέρα κρεμόταν για παραδειγματισμό του λαού, τώρα σερνόταν πεταμένο σαν σκουπίδι. Το φέρνει στον κύριό του,  ο οποίος μετά τον ακρωτηριασμό του είχε μεταφερθεί στην οικία του. Ο Ιωάννης παίρνει το αποκομμένο χέρι που όχι μόνο δεν είχε ίχνος ζωτικότητας, αλλά από την ταλαιπωρία όλης της ημέρας και την έκθεση στον ήλιο έμοιαζε με φριχτό απόρριμμα, και γονατίζει μπροστά στην εικόνα της Παναγίας βάζοντάς το δίπλα στο κολοβωμένο του μπράτσο και προσεύχεται με άπειρο πόνο σώματος και ψυχής:

     "Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν τεκούσα,
διά τας θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη.
Ουκ αγνοείς την αιτίαν δι' ήν εμάνη ο Λέων.
Πρόφθασον τοίνυν ως τάχος και ίασαί μου την χείρα.
Η δεξιά του Υψίστου η υπό σου σαρκωθείσα,
πολλάς ποιεί τας δυνάμεις διά της σης μεσιτείας                                                                    
Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου,
ως αν, Σους ύμνους, ους δοίης και του εκ σου σαρκωθέντος,
εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται, Θεοτόκε,
και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας".

     Ώρες ο Ιωάννης παρακαλεί και βρέχει με δάκρυα το κομμένο του χέρι. Αποκοιμιέται κατάκοπος με το όνομα της Παναγιάς στα χείλη. Κι Εκείνη ...κατεβαίνει από το εικόνισμα κι έρχεται δίπλα στον μάρτυρα. Πιάνει τα αποκομμένο μέλος και το συνδέει με το κολοβωμένο λέγοντας τρυφερά: "Κοίταξε, έγινες καλά! Αυτό το χέρι το χρειάζομαι για την πιο μεγάλη διακονία στην οποία σε καλεί ο ίδιος ο Θεός. Θα γράψεις ύμνους δογματικούς που αρμόζουν σε με, τροπάρια που θα μείνουν στους αιώνες και θα μιλούν για το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Λόγου και δικής μου αειπαρθενίας".
       Όταν ο Ιωάννης ξυπνά ψηλαφεί με αγωνία το χέρι του. Η σάρκα του έχει μια βαθιά ουλή που ακόμα αιμορραγεί, αλλά το χέρι του είναι γερό, το κινεί, έχει δύναμη, είναι καλά, είναι καλά...
"Σου η τροπαιούχος δεξιά θεοπρεπώς εν ισχύι δεδόξασται..."!
Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου και ουδείς αίνος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων Σου!
    Από εκείνη την ώρα ο Ιωάννης γίνεται αστείρευτος ποταμός ποίησης, υμνογραφίας. Δεν γράφει απλώς όμορφα και καλόηχα τροπάρια. Διατυπώνει τα δόγματα μέσα στους ύμνους του με τον πιο ξεκάθαρο και φωτισμένο τρόπο. Είναι ο πρώτος "καθηγητής δογματικής".
Είναι ο Χρυσορρόας, ο ποιητής της Οκτωήχου, αλλά και της νεκρώσιμης ακολουθίας και εξήντα τουλάχιστον λαμπρών κανόνων, όπως ο Κανόνας της Αναστάσεως, αλλά και όλοι οι αναστάσιμοι κανόνες των Κυριακών.
     Ο Ιωάννης είναι ένα αγαπημένο παιδί της Παναγιάς μας. Έδωσε αίμα και έλαβε Πνεύμα και χάρισμα και μας καλεί με τους ύμνους του να τιμήσουμε κι εμείς την κοινή μας Μητέρα όπως της πρέπει κι όπως είναι και για μας ωφέλιμο και σωτήριο.

Για τους καρπούς της ακακίας

       "...Όταν ήταν μικρή στα Τρίκαλα, υπήρχε ένας ζητιάνος που κυκλοφορούσε ρακένδυτος κουβαλώντας ένα λερό σακί, όπου μάζευε σκουπίδια και τα βράδια κοιμόταν στο παγκάκι της πλατείας κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά του το σακί του. Η Άννα τον λυπότανε, όπως τον έβλεπε κυρτωμένο κάτω απ' το βάρος του σάκου. Κάποτε τον πλησίασε για να τον βοηθήσει. Αλλά εκείνος την κοίταξε άγρια σφίγγοντας σας ατίμητο θησαυρό το βρόμικο βαρύ σακί. Λέγανε γι' αυτόν ότι καταγόταν από πολύ πλούσια οικογένεια. Θα μπορούσε να ζει σαν πρίγκιπας, όμως αυτός τό 'χε σκάσει από το σπίτι του και δεν ήθελε να γυρίσει. Όσες φορές προσπάθησαν να τον πάνε σε κάποιο ίδρυμα, να ζήσει καλύτερα, αυτός το έσκαγε πάλι. Προτιμούσε να γυρνά βρόμικος και κουρελής, φορτωμένος το λερό σακί με τα σκουπίδια.
'Ετσι ένιωσε η Άννα μ' όσα της είπε ο παπα-Χαρίτωνας. Ένας άστεγος πρίγκιπας που, τόσο πολύ έχει συνηθίσει τη μιζέρια αυτής της ζωής, ώστε πίστεψε πως από τον Ουρανό, καλύτερο σπίτι είναι το παγκάκι του πάρκου. Κι οι αμαρτίες της ένα ασήκωτο, βαρύ φορτίο, που ως τώρα δεν αποχωρίστηκε ποτέ. Το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της, όπως ο ζητιάνος το σακί του..."

*Από το πολύ όμορφο, εξαιρετικό βιβλίο της Σταματίας Καραγεωργίου-Πάπιστα "Για τους καρπούς της ακακίας" το οποίο συνιστώ θερμά.