Στην Αίγινα και στο Ναύπλιο (Μέρος 2ο)

 

Πέμπτη 28 Απριλίου 2022

Πολύ εωθινό το εγερτήριο. Απολαμβάνουμε μια γαλήνια ανατολή στα φιορδ του Τολού. Παίρνουμε το πρωινό μας –πλούσιο,πλουσιότατο- δίπλα στην ακροθαλασσιά και ξεκινάμε γύρω στις 8. Θέλουμε να είμαστε στο Πόρτο-Χέλι στις 9.30 για την κρουαζιέρα μας στην Ύδρα και στις Σπέτσες. Άλλες μέρες ξεκινάει από το Τολό πλοίο γι΄ αυτήν την κρουαζιέρα. Αυτό θα ήταν πολύ ευχάριστο και ξεκούραστο. Σήμερα όμως δεν μπορούσε να μας εξυπηρετήσει γι’ αυτό και θα κάνουμε ένα αρκετά μακρύ και πολύστροφο ταξίδι με το λεωφορείο. Μας δίνεται όμως έτσι η ευκαιρία να κάνουμε τον αναστάσιμο όρθρο και να ακούσουμε πληροφορίες για την Ύδρα και τον Νεομάρτυρα Άγιο Κωνσταντίνο τον Υδραίο και για τους Κουντουριώτηδες από την φίλη μας Κονδυλία. Απολαμβάνουμε για μια ακόμη φορά την ανοιξιάτικη αργολική φύση. Έρχεται και η ώρα των ανεκδότων. Τάσος και Παντελής αποδεικνύονται σπουδαίοι ανεκδοτολόγοι και ετοιμόλογοι ατακαδόροι. Είμαστε στην ώρα μας στο Πόρτο Χέλι, όπου μας περιμένει το καραβάκι Barbagiannis. 

Στο κατάστρωμά του μια παρέα Βέλγων νεαρών, οι οποίοι θα αποβιβαστούν στις Σπέτσες. Τακτοποιούμαστε στο σαλονάκι. Ο καπετάνιος, ο κυρ-Γιάννης, κοσμοπολίτης και κοσμογυρισμένος μας ξεναγεί, δείχνοντάς μας κυρίως τις βίλες των επωνύμων στο Πόρτο Χέλι και μετά στα νησιά. Πανέμορφες και οι βίλες και οι ακτές. Θαυμάζουμε το συμπαθέστατο σκυλάκι του κυρ-Γιάννη, τον Έρωτα, που εκτελεί τις προσταγές του κυρίου του πολύ επιτυχημένα. Όταν οι Βέλγοι κατεβαίνουν στις Σπέτσες, παίρνουμε θέσεις στο κατάστρωμα και αρχίζουμε τα τραγούδια μας, με τις κιθάρες του Παντελή και του Σάκη αλλά και το ακορντεόν του Ανέστη. Πολύ κέφι, όμορφη συντροφιά. Ο κυρ-Γιάννης μας δείχνει τη Σπετσοπούλα του Νιάρχου, το Τρικέρι. Φάνηκε η Ύδρα, αρκετά επιμήκης. Πίσω μας το νησί Δοκός. Το νότιο τμήμα της Ύδρας έχει αρκετό πράσινο. Εξάλλου, όπως φανερώνει και το όνομά της, δεν στερείται υδάτων. Πλησιάζουμε στο λιμάνι και βλέπουμε τη Χώρα της Ύδρας με τα στιβαρά πέτρινα κτίριά της, αμφιθεατρικά στημένα σε αρκετά απότομη ανηφόρα. 

Δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, μόνο υποζύγια ζώα. Δεν φαίνεται καθόλου εύκολη η διαβίωση. Στις 12π.μ. περίπου αποβιβαζόμαστε στην προκυμαία της Ύδρας. Το καραβάκι θα μας παραλάβει σε δυόμιση ώρες. Βαδίζουμε προς το Ναυτικό Μουσείο της Ύδρας το οποίο είναι παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου. Στεγάζεται σε κτίριο του 1918  που βρίσκεται κοντά στο Λιμεναρχείο, στην ανατολική πλευρά του Λιμανιού και το οποίο κατασκευάστηκε με δαπάνη του Υδραίου εφοπλιστή και ευεργέτη Γκίκα Ν. Κουλούρα.

Μας ξεναγεί ο πολύ εκφραστικός κ.Παναγιώτης, που μιλάει από καρδιάς. Επιμένει πολύ στον πλούτο της Ύδρας που φαινόταν παντού, στα ρούχα των κυριών, στα παπούτσια τους, στα όπλα, στα έπιπλα.

 Στο ισόγειο του Μουσειακού χώρου εκτίθενται κειμήλια των Βαλκανικών πολέμων και του Α' και Β' Παγκοσμίου πολέμου. Στον προθάλαμο του ορόφου εκτίθενται υδραίικες ενδυμασίες, ακρόπρωρα και ακροστόλια από πλοία του Αγώνα, σπουδαία μικροκαλλιτεχνήματα του 18ου - 19ου αιώνα, όπλα υδραίων αγωνιστών, ωραιότατα χαρακτικά, ναυτικοί χάρτες, η Χάρτα του Ρήγα Φεραίου κ.λ.π. Στο χώρο αυτό φυλάσσεται και η ασημένια λήκυθος με την ταριχευμένη καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη.

Στις αίθουσες του ορόφου έχει διαμορφωθεί θαυμάσια Iστορική Πινακοθήκη με έργα μεγάλων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων, κυρίως ελαιογραφίες αλλά και υδατογραφίες με απεικονίσεις πλοίων του Αγώνα. Πολύ ενδιαφέρουσες οι μινιατούρες διαφόρων τύπων καραβιών. 

Μας εξηγεί ο κυρ-Παναγιώτης τη χρήση του μπουρλότου. Στους τοίχους του κλιμακοστασίου, που οδηγεί στον όροφο, εκτίθενται προσωπογραφίες Υδραίων αγωνιστών, φιλοτεχνημένες από γνωστούς ζωγράφους, όπως ο Παναγιώτης Τέτσης και ο Δημοσθένης Κοκκινίδης.

 Μπροστά από το κτίριο του Μουσείου, λίγο ανατολικότερα, το άγαλμα του ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη που ήταν το καύχημα των Υδραίων. Περπατάμε ως τον Άγιο Κωνσταντίνο, τη Μητρόπολη του νησιού. Αν ήμασταν πιο νέοι θα ανηφορίζαμε και ως την οικία του Λάζαρου Κουντουριώτη, την οποία βλέπουμε από μακριά, αρκετά ψηλά. Ενδιαφέρων τόπος. Κρατάει την ιδιαιτερότητά του. Οι βαστάζοι πάνε κι έρχονται. Το ίδιο και τα υποζύγια που γλιστρούν συχνά πάνω στις γυαλιστερές από την πολυχρόνια χρήση πέτρες. Βολτάρουμε στα στενά. Τρώμε κάτι ή πίνουμε τον καφέ μας.

Στις 2.30, πιστοί όλοι στο ραντεβού, επιβιβαζόμαστε στον BARBAGIANNIS και σαλπάρουμε για τις Σπέτσες. Φυσάει αρκετά στο κατάστρωμα και προτιμάμε το σαλονάκι. Κάποιοι παίρνουν κι έναν υπνάκο. Μας συνοδεύουν δελφίνια που παίζουν ακολουθώντας το πλοιάριό μας. Ωραίο ταξίδι!

Οι Σπέτσες έχουν άλλη ομορφιά. Η Ύδρα έχει κάτι σκληρό και λιτό, σαν να μη θέλει να σε σαγηνεύσει. Οι Σπέτσες πιο αρχοντικές και πιο φιλόξενες. Πολύ όμορφα τα βοτσαλοδάπεδα που ξεκινούν από το λιμάνι και συνεχίζουν στα στενά. Ανηφορίζουμε προς το Αρχοντικό της Μπουμπουλίνας. Το Αρχοντικό της σπουδαίας Σπετσιώτισσας, της μόνης γυναίκας ναυάρχου!  

Η ζωή της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας είναι μυθιστορηματική, συναρπαστική, αδιανόητη. Τσαγανό, δυναμισμός, άριστη οικονομική διαχείριση. «Τύφλα να έχουν οι σύγχρονοι εφοπλιστάδες!..»  Φιλοπατρία, πατριωτισμός. Θηρίο… Γυναίκα θηρίο σε χρόνια γυναικών υποταγμένων. Και ένα κύτταρο, τόσο δυνατά αδάμαστο, που φτάνει μέχρι και την άλλη σπουδαία μορφή της εθνικής μας Αντίστασης απέναντι στη γερμανική κατοχή, τη Λέλα Καραγιάννη (Μπούμπουλη από την πλευρά της μάνας της) ιδρύτρια της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Θαρρείς και το όνομά της και μόνο αυτό αρκεί για να φανερώσει την ακατάβλητη ορμή και τον απερίσταλτο δυναμισμό της. Η οικία διατηρείται όπως ήταν,

παρά τα 300 χρόνια ζωής της. Πολύ ενδιαφέροντα τα εκθέματα. Το ξύλινο σκαλιστό ταβάνι του σαλονιού φερμένο από το Παρίσι.

 Η μπιστόλα της ηρωίδας, παλαιά έπιπλα, βιβλία, όπλα, προσωπικά αντικείμενα και επίσημα έγγραφα και επιστολές της ηρωίδας, προσωπογραφίες. Λόγω του covid, μάλλον με πρόσχημα τον covid, δεν γίνεται ζωντανή ξενάγηση, κάτι που θα ήταν πολύ ενδιαφέρον. Σε παρατήρηση του αρχηγού μας για την κατάργηση των ζωντανών ξεναγήσεων δημιουργείται μια παρεξήγηση που μας χαλάει τη διάθεση. Κατηφορίζουμε προς την παραλία. Κάποιοι νοικιάζουν άμαξα και κάνουν έναν μικρό γύρο της πόλης και της εξοχής της και επιστρέφουν ενθουσιασμένοι. Άλλοι επισκέπτονται το ανακαινισμένο πεντάστερο ξενοδοχείο «Poseidonion Grand Hotel», ιστορικό ξενοδοχείο των Σπετσών. 

Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης στη προκυμαία του νέου λιμανιού, σε μικρή απόσταση από τη Ντάπια, την Πλατεία των Σπετσών. Ιδρύθηκε από τον σπουδαίο Σπετσιώτη ευεργέτη Σωτήριο Ανάργυρο και θεωρείται ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της σύγχρονης Ελλάδας. Εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 1914, παρουσία και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, με τον οποίον ο Ανάργυρος διατηρούσε φιλικές σχέσεις. Το Ποσειδώνιο διέθετε 55 δωμάτια και ήταν το πρώτο ξενοδοχείο στην Ελλάδα με εγκαταστάσεις λουτρών. Λόγω του πολυτελούς του χαρακτήρα και της αρχιτεκτονικής του, συνετέλεσε σημαντικά στο όραμα του ιδρυτή του να καταστούν ελκυστικές οι Σπέτσες στα ελληνικά και ξένα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Ένα παγωτό, ένας καφές στο Ποσειδώνιο έχει μια αίγλη...τέλος πάντων! Μπροστά στο ξενοδοχείο το άγαλμα της Μπουμπουλίνας.

 Αγοράζουμε και τα σπετσιώτικα αμυγδαλωτά. Αναχωρούμε από τις Σπέτσες στις 6μ.μ.. Είναι κοντά το Πόρτο Χέλι. Απολαμβάνουμε για μια ακόμη φορά τις όμορφες παραλίες με τις πλούσιες βίλες. Το λεωφορείο μας περιμένει για να μας επιστρέψει στο Τολό. Ακούμε το ποίημα «Ματρόζος» απαγγελμένο συγκλονιστικά από τον Δημήτρη Βάγια. Ψάλλουμε τον Εσπερινό της Ζωοδόχου Πηγής.

Έχουμε λίγη ώρα για ξεκούραση και γύρω στις 9 συναντιόμαστε για την κοινή μας συνεστίαση σε μια γραφική παραθαλάσσια ταβέρνα που μας έχει ετοιμάσει το τραπέζι στον μώλο, κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα. Έχουμε συμφωνήσει σε ένα μενού που αποδεικνύεται πολύ πλούσιο. Ποικίλη μουσική από τους τρεις μουσικούς μας, τραγούδια από όλους μας, χορός από συνεκδρομείς που ανεδείχθησαν εξαίρετοι χορευτές (Τάσος, Άννα, Αθηνά, Μερόπη)!!!

Καλή νύχτα!

(Συνεχίζεται)

Στην Αίγινα και στο Ναύπλιο (μέρος 1ο)

 Οδοιπορικό - Μέρος 1ο                                                                          

Τώρα που οι αναμνήσεις είναι ακόμη νωπές, και οι εικόνες ζωντανές στο νου μου κάθομαι να γράψω το οδοιπορικό της όμορφης εκδρομής μας.

Τρίτη 26 Απριλίου 2022

Από την πρώτη στιγμή φάνηκε η συνέπεια όλων των συμμετεχόντων φίλων. Στο σημείο της συνάντησής μας, μπροστά στο άγαλμα του Βενιζέλου στην Αριστοτέλους, προσήλθαμε όλοι εγκαίρως και αφού φορτώσαμε αποσκευές αναχωρήσαμε ακριβώς στην ώρα μας, 7.00π.μ.. Η παρέα κεφάτη, με πολλές προσδοκίες και όρεξη και κέφι μετά από έναν χειμώνα βαρύ και παρατεταμένο και με τα δυσάρεστα διεθνή και εγχώρια νέα να διαδέχονται το ένα το άλλο. Ωστόσο όλα θα τα βάλουμε για λίγες μέρες στην άκρη. Ο αρχηγός μας, ο Κώστας Κουμενίδης, μας καλωσορίζει, μας εύχεται καλό ταξίδι και καλεί τον ψάλτη μας, τον Παντελή Τερεζάκη, να έρθει στο μικρόφωνο για τον πασχαλινό όρθρο. Είναι και η εορτή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης και του Ευαγγελιστού Μάρκου. Ακούμε μουσική, ανέκδοτα κτλ και την πρώτη ιστορική αναφορά μας, στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, του οποίου η δράση συνδέεται άρρηκτα με τους τόπους που θα επισκεφθούμε.

«Κατηφορίζουμε» νότια και με δύο ενδιάμεσες στάσεις, έξω από τη Λάρισα στο NIAVIS και έξω από τη Λαμία στο εστιατόριο-καφέ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ φθάνουμε στην Αθήνα γύρω στις 2μ.μ. όπως ακριβώς ήταν προγραμματισμένο. Αποβιβαζόμαστε στην Πλατεία Κολοκοτρώνη μπροστά στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Εδώ μας περιμένουν δύο ακόμη φίλοι του γκρουπ, ο Ανέστης και η Τασούλα, οι οποίοι βρίσκονταν ήδη στην Αθήνα. Μπαίνουμε στο Μουσείο με το οποίο έχει ήδη συνεννοηθεί ο πράκτορας και ξεναγός μας, Κώστας Μπουλογιώργος, ο οποίος και μας ξεναγεί. Το Μουσείο στεγάζεται στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής. Το νεοκλασικό μέγαρο θεμελιώθηκε το 1858 από τη βασίλισσα Αμαλία και οικοδομήθηκε σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα François Boulanger προκειμένου να στεγάσει τη Βουλή και τη Γερουσία. 

Στις 11 Αυγούστου 1875 πραγματοποιήθηκε εδώ η επίσημη έναρξη των συνεδριάσεων της Βουλής, με πρωθυπουργό τον Χαρίλαο Τρικούπη. Για 60 ολόκληρα χρόνια το κτήριο της οδού Σταδίου στέγαζε την πολυτάραχη πολιτική ζωή της χώρας. Το 1935 η Βουλή των Ελλήνων μεταστεγάστηκε στα Παλαιά Ανάκτορα, στην Πλατεία Συντάγματος, όπου λειτουργεί έκτοτε. Το κτήριο της Παλαιάς Βουλής παραχωρήθηκε με απόφαση του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, προκειμένου να στεγάσει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Η υλοποίηση της απόφασης καθυστέρησε λόγω του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Τελικά, η Εταιρεία εγκαταστάθηκε στο μέγαρο το 1960 και δύο χρόνια αργότερα άνοιξε για το κοινό η νέα έκθεση του Μουσείου της, στην οριστική του στέγη. Η "Παλαιά Βουλή" είναι αρχιτεκτονικό κόσμημα στο κέντρο των Αθηνών. Η μεγαλόπρεπη Αίθουσα των Συνεδριάσεων αποτελεί χώρο ιστορικής μνήμης, αλλά και στέγη εκδηλώσεων ιστορικού και πολιτιστικού περιεχομένου. Οι αίθουσες που την περιβάλλουν στεγάζουν τη μόνιμη έκθεση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, ενώ το υπερώο αποτελεί τον χώρο των περιοδικών του εκθέσεων.

Φωτογραφιζόμαστε στα έδρανα αναπολώντας τις συνεδριάσεις των τελών του 19ου αιώνα και τον Χαρίλαο Τρικούπη να αντιπαρατίθεται στον Θεόδωρο Δηλιγιάννη.

Η περιήγηση στις αίθουσες με τα εκθέματα του Μουσείου είναι συγκινητική. Αρχίζουμε από την Άλωση και τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο και φθάνουμε ως την  Μικρασιατική καταστροφή. Η νεότερη ιστορία μας ζωντανεύει μέσα από τα όπλα και τις προσωπογραφίες των ηρώων μας, τον στρατιωτικό εξοπλισμό του Θ. Κολοκοτρώνη, τις απεικονίσεις των μαχών της Επανάστασης από τον Ζωγράφο, τις μινιατούρες των καραβιών μας και τα εντυπωσιακά ακρόπρωρα, την υδρία με την καρδιά του Κανάρη, το γραφείο του Καποδίστρια και άπειρα άλλα εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Επιλείψει με ο χρόνος διηγουμένην...

Στην Πλατεία μπροστά από το Μουσείο το άγαλμα του έφιππου Γέρου του Μοριά της  δίνει την επωνυμία.

Αναχωρούμε με το λεωφορείο για το άλλο Μουσείο του προγράμματός μας, το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. 

Εδώ μας παραλαμβάνει ξεναγός. Τα πράγματα είναι πιο αυστηρά. Μας ζητούν πιστοποιητικά εμβολιασμού ή νόσησης. Η ξενάγηση είναι λεπτομερής και αρκετά παραστατική. Το Μουσείο θα μπορούσε να ονομαστεί Μουσείο ελληνικής γλυπτικής. Όλα τα εκθέματα, πλην κάποιων πήλινων αγγείων στο πρώτο επίπεδο, είναι γλυπτά σε μάρμαρο που ζωντανεύουν την εξέλιξη της γλυπτικής τέχνης από τα αρχαϊκά ως τα κλασσικά χρόνια. Τα πιο ενδιαφέροντα –κατ’ εμέ- εκθέματα, οι αναπαραστάσεις του βράχου της Ακρόπολης και των επ’ αυτού κτισμάτων από τα αρχαϊκά χρόνια της Βασιλείας ως τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι Καρυάτιδες και βέβαια η αναπαράσταση του Παρθενώνα και των άλλων ναών της Ακρόπολης  των κλασσικών χρόνων στο τρίτο επίπεδο.

Η κούρασή μας είναι πλέον μετρήσιμη με τους πόνους των ποδιών μας. Αποζημιωνόμαστε από την θέα του Βράχου της Ακροπόλεως ακριβώς απέναντί μας. Όσες φορές κι αν αντικρύσουμε αυτό το θέαμα η υπερηφάνεια και η συγκίνηση περισσεύουν. Φωτογραφιζόμαστε στον εξώστη του Καφέ και αναχωρούμε. 

Κατηφορίζουμε την οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο μας αφού παραδώσουμε το σύστημα των ακουστικών, το οποίο είχαμε παραλάβει στην είσοδό μας στο Εθνικό Μουσείο. Αποδείχτηκε πολύτιμο!

Παίρνουμε τη Λεωφόρο Συγγρού και φεύγουμε προς Γλυφάδα. Ο ξεναγός μας ο Κώστας μας δείχνει καθ΄οδόν τα αξιοθέατα. Θα μείνουμε στο Ξενοδοχείο Four Seasons. Πολύ απλό, αλλά καθαρό. Παραλαμβάνουμε τα κλειδιά μας, τακτοποιούμαστε, απολαμβάνουμε λίγη ξεκούραση και όσοι θέλουμε βγαίνουμε για μια τελευταία, για την ημέρα, επίσκεψη-ξενάγηση στο Πάρκο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Φθάνουμε ακριβώς στις 8μ.μ. και μας υποδέχεται ο «χορός των νερών»! Πανέμορφο το θέαμα συνδυασμένο με μουσική. (Μπορείτε να δειτε ένα φιλμάκι στο σύνδεσμο που ακολουθεί. Βγαίνουν αρκετά από την εκδρομή μας. Τα έχει ανεβάσει ο Κώστας ο πράκτοράς μας. Ο χορός των νερών στην 26η Απριλίου)   https://www.facebook.com/kostas.boulogiorgos

Ανεβαίνουμε και στον Φάρο, στον εξώστη του κτιρίου όπου στεγάζεται η Εθνική Λυρική Σκηνή και μεγάλο τμήμα  της Εθνικής μας Βιβλιοθήκης. Από τον εξώστη έχουμε μια ακώλυτη θέα σχεδόν όλης της Αττικής και φυσικά του Πάρκου του Ιδρύματος, που είναι πολύ φροντισμένο. Δεν έχει πολύ κόσμο. Το δειλινό είναι γλυκό μ΄ ένα ελαφρό αεράκι. Η ώρα της επίσκεψής μας μάλλον είναι η ιδανική.  

Στο ισόγειο του κτιρίου εκτίθεται και το κύπελλο του Σπύρου Λούη, του Μαραθωνονίκη μας στους Ολυμπιακούς του 1896, το οποίο αγόρασε το Ίδρυμα σε δημοπρασία αγγλικού οίκου.

Επιστρέφουμε στη γειτονιά του ξενοδοχείου μας όπου μπορούμε να βρούμε τα πάντα σχετικά με το φαγητό ή το γλυκό. Η μέρα μας ήταν πολύ γεμάτη και κουραστική κι ένα δείπνο, όπως το επιθυμεί ο καθένας, θα την σφραγίσει ευχάριστα. Ο ύπνος ακόμα πιο επιθυμητός.

Τετάρτη 27 Απριλίου 2022

Η αναχώρησή μας έχει οριστεί για τις 9 παρά τέταρτο. Παίρνουμε ένα καλό πρωινό, φορτώνουμε τις βαλίτσες μας και αναχωρούμε για τον Πειραιά. Φθάνουμε αρκετά νωρίς στο λιμάνι. Υπάρχει και μια μικρή καθυστέρηση του απόπλου του πλοίου μας για την Αίγινα κι έτσι έχουμε λίγο χρόνο στη διάθεσή μας για έναν σύντομο περίπατο εκτός λιμανιού. Παρέες-παρέες κάνουμε τη βόλτα μας. Αρκετοί βρίσκουμε την ευκαιρία να προσκυνήσουμε στον παμμέγιστο και πολύ επιβλητικό καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδος. Στις 10.30 επιβιβαζόμαστε στο πλοίο «Απόλλων». Αναχωρούμε στις 11 παρά δέκα. Το ταξίδι μας είναι πολύ ευχάριστο και... «τραγουδιστό» από τον Παντελή και τον Σάκη με τις κιθάρες τους και πολλούς πρόθυμους τραγουδιστάδες! Η θάλασσα με ελάχιστο κυματισμό. Μια ώρα κι ένα τέταρτο διαρκεί το ταξίδι μας. Βγαίνουμε στο λιμάνι της Αίγινας γύρω στις 12.

Στο λεωφορείο προς τη Μονή του Αγίου Νεκταρίου ακούμε τον βίο του κι ένα πολύ κατανυκτικό του ποίημα προς την Παναγία. Το νησί μοσχοβολάει, κι έχει μια απλή, λιτή ομορφιά. Ελιές και φιστικιές κυρίως αποτελούν τη βλάστησή του. Κατεβαίνουμε στην επάνω πύλη της Μονής. Πίσω μας απέναντι δεξιά έχουμε αφήσει την Παλαιοχώρα, τον παλιό οικισμό της Αίγινας με τα πολλά εκκλησάκια του. Αρκετοί προσκυνητές κι από άλλα γκρουπ συνωστιζόμαστε στο μικρό εκκλησάκι με τα λείψανα και την κάρα του Αγίου. Η συγκίνηση διάχυτη. Ο ταπεινός και συκοφαντημένος άγιος είναι πολυαγαπημένος. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Αυτή η ευαγγελική ρήση βρήκε την απόλυτη δικαίωση και εφαρμογή στον Άγιο Νεκτάριο. Τον εξευτέλισαν κάποιοι άνθρωποι, υπέφερε το μαρτύριο της συνειδήσεως με συγχωρητικότητα και ανεξικακία και τον εξύψωσε ο Θεός! Ακουμπάμε τώρα όλοι επάνω του τον πόνο και τις προσευχές μας. Κι εκείνος ανταποκρίνεται.

Δίπλα είναι ο τάφος του, κενός πλέον. 

Προσκυνούμε, παίρνουμε και αγιασμό και κατηφορίζουμε προς τον μεγάλο ναό. Είναι τεράστιος! Είναι τόσο μεγάλος, όση η αγάπη και η τιμή και η ευλάβεια του κόσμου προς τον Άγιο. 

Συγκεντρωνόμαστε στο δεξιό κλίτος, όπου υπάρχει μία λάρνακα με ένα μέρος του λειψάνου του και ψάλλουμε την παράκληση του Αγίου. Συγκινητικές στιγμές! 

Στο πρόγραμμα είχαμε και την επίσκεψη σε ένα ακόμη Μοναστήρι, του Αγίου Μηνά, το οποίο όμως λόγω covid είναι κλειστό. Έτσι κατηφορίζουμε προς τη Χώρα όπου θα μείνουμε περίπου μιάμιση ώρα για φαγητό, καφέ, βόλτα και προμήθεια των περίφημων αιγινήτικων φυστικιών. Όμορφη η Χώρα. Άριστο το φαγητό. Απέναντι αγναντεύουμε το μικρό νησάκι Αγκίστρι. Η θάλασσα γαλήνια υποδέχεται μερικούς πολύ τολμηρούς κολυμβητές.

Αναχωρούμε στις 5 παρά τέταρτο για τον Πειραιά. Το ταξίδι μας ήσυχο. Από τον Πειραιά όπου φθάνουμε γύρω στις 6.15 ξεκινάμε το στεριανό μας ταξίδι προς Ναύπλιο. Αριστερά μας η Σαλαμίνα και ο Κόλπος της Ελευσίνας. Περνάμε το Πέραμα, τον Ασπρόπυργο, την Ελευσίνα, Λούτσα, Νέα Πέραμο, Μέγαρα, Κινέτα, Αγίους Θεοδώρους, τα τούνελ της Κακιάς Σκάλας, τον Ισθμό της Κορίνθου του οποίου μόνο μία φευγαλέα θέα προλαβαίνουμε. Θα τον δούμε στο γυρισμό. Πριν από την Αρχαία Κόρινθο κι ενώ αντικρύζουμε τον επιβλητικό Ακροκόρινθο στρίβουμε νότια αφήνοντας την Ολυμπία Οδό. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την ομορφιά της ανοιξιάτικης φύσης. Οι άπειρες αποχρώσεις του πράσινου κοντράρονται με το μωβ της κουτσουπιάς, το κατακόκκινο της παπαρούνας, το κίτρινο και άσπρο της μαργαρίτας. 

Περνάμε από τα Δερβενάκια, τη Νεμέα με τ' αμπέλια της, τις Μυκήνες. Τι τόποι! Μυθολογία και Ιστορία και σύγχρονη πραγματικότητα αδιάσπαστα δεμένες! Κι όσο παίρνει το μάτι υψώματα άλλα πιο άγρια, άλλα μαλακά, όλα καταπράσινα! Κι ύστερα οι πορτοκαλιές της Αργολικής πεδιάδας! Άπειρες, μοσχοβολιστές, ολάνθιστες! Ευλογημένος τόπος! 

Σούρουπο φθάνουμε στο Τολό και τακτοποιούμαστε στα δύο ξενοδοχεία, στο Μινώα και το Κνωσσός, κυριολεκτικά πάνω στο κύμα.

Το Τολό είναι πολύ γραφικό και ήσυχο αυτή την εποχή. Βγαίνουμε για βόλτα και φαγητό, όσοι θέλουν. Όμορφο βράδυ, πολύ μαλακός ο καιρός, σχεδόν καλοκαιρινός.

(Συνεχίζεται)

10 Απριλίου, διπλή επέτειος

Η 10η Απριλίου φέρνει στη μνήμη μας δύο πολύ δυνατά γεγονότα της ιστορίας μας.

Το πρώτο, στις 10 Απριλίου του 1821, ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄. Ο Πατριάρχης ως πασχάλιος αμνός θύεται υπέρ των προβάτων. Η μεσσιανή η θύρα του Πατριαρχείου η έκτοτε κλειστή θυμίζει στους αιώνες τη φριχτή θυσία. Από τα πιο παρεξηγημένα πρόσωπα. Θεωρήθηκε πως δεν συμμερίστηκε την επαναστατική ορμή και διάθεση των υποδούλων ορθοδόξων, αφόρισε τους επαναστάτες της Μολδοβλαχίας και κατηγορήθηκε πολύ από τους λασπολόγους της ιστορίας. 
Ωστόσο το μαρτυρικό τέλος του βίου του άλλα αποδεικνύει.
Σε άρθρο που δημοσίευσε ο αείμνηστος καθηγητής της Νομικής Σχολής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Περικλής Βιζουκίδης με θέμα "Η Εκκλησία και ο ιερός αγών" αποκαλύπτεται ότι υπέγραφαν μεν ο πατριάρχης και οι συνοδικοί το αφοριστικό έγγραφο, «διότι ευρίσκοντο προ του φοβερού διλήμματος ή να αποδοκιμάσωσι και αφορίσωσι έργον άγιον και ιερόν εις ό και αυτοί ήσαν μεμυημένοι και συνεργάται ή να απολέσωσι όχι εαυτούς, άπαγε, περί αυτών ουδείς λόγος, ως το απέδειξαν ολίγον βραδύτερον, αλλά το ταλαίπωρον έθνος, εναντίον του οποίου θα εστρέφετο, ως ηπείλει, η σουλτανική οργή και λύσσα». 
 Στη συνέχεια δε κατά τον καθηγητή Βιζουκίδη, την ίδια νύκτα μετά την υπογραφή του αφορισμού, ο πατριάρχης μαζί με τους δώδεκα συνοδικούς αρχιερείς κατέβηκαν στον πατριαρχικό ναό και σε ειδική μυστική τελετή, εν μέσω λυγμών και δακρύων έλυσαν και ακύρωσαν τον αφορισμό «επευλογούντες νοερώς τα όπλα των υπέρ πίστεως και Πατρίδος αγωνιζομένων αδελφών»!

Στους δε προτρέποντες αυτόν  ξένους διπλωμάτες να εγκαταλείψει την Πόλη για να σωθεί από την οργή του Σουλτάνου απάντησε:

"Μη με προτρέπετε εις φυγήν, μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών πόλεων των χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείτε, εγώ μετημφιεσμένος να καταφύγω...ουχί! Εγώ δια τούτω είμαι πατριάρχης, όπως σώσω το έθνος μου...ο θάνατός μου ίσως επιφέρει μεγαλυτέραν ωφέλειαν από την ζωή μου...Ναι, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δε θα ανεχτώ ώστε εις τα οδούς της Οδησσού, της Κέρκυρας και της Αγκώνος, διερχόμενον εν μέσω των αγυιών, να με δακτυλοδεικτούσι λέγοντες, Ιδού έρχεται ο φονεύς πατριάρχης".

Ακολούθησε ο απαγχονισμός μετά την Πασχαλινή Θεία Λειτουργία και απίστευτοι χλευασμοί του ιερού σκηνώματος εκ μέρους τόσο των Οθωμανών όσο και των Εβραίων. Τέλος το άψυχο σώμα ρίφθηκε στη θάλασσα για να εξαλειφθούν τα ίχνη της  απανθρωπιάς τους. Αλλά κατ' οικονομίαν Θεού περισυλλέχθηκε από τον Κεφαλλονίτη πλοίαρχο Νικόλαο Σκλάβο, ενταφιάσθηκε  στην Οδησσό με τιμές και πενήντα χρόνια αργότερα έγινε ανακομιδή των λειψάνων στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών του οποίου το πατριαρχικό μνήμα είναι σέμνωμα και κόσμημα.

Η δεύτερη ιστορική μνήμη, από τις πιο δυνατές και ανεξίτηλες της ιστορίας μας είναι η Έξοδος του Μεσολογγίου στις 10 Απριλίου του 1826. Δεν υπάρχουν λόγια. Οι περιγραφές είναι τιποτένιες μπροστά στην φρικτή πραγματικότητα. Ό, τι περνάει σήμερα και ο πλέον ενδεής στην πατρίδα μας φαντάζει σενάριο διακοπών και χλιδής μπροστά στην έσχατη πενία και πείνα και απόγνωση στην οποία περιήλθαν οι πολιορκούμενοι Μεσολογγίτες. Και δεν παραδόθηκαν!!!!! Αθάνατο Μεσολόγγι. Αθάνατοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι!!! Η απελπισμένη αλλά πολυσήμαντη Έξοδος έγινε καμπάνα ξεσηκωμού για τους ευρωπαϊκούς λαούς, συνήγειρε τα φιλελεύθερα αισθήματα των Ευρωπαίων, άλλαξε πολιτικές, σε μεγάλο βαθμό στη θυσία των Μεσολογγιτών οφείλουμε την ανεξαρτησία μας!!!! 
Ας ανάψουμε ευγνώμονες νοερά το κεράκι μας στον Κήπο των Ηρώων!

Στον ήσυχον Κήπον των Ηρώων

σαν μπεις προσκυνητής,

σιώπα...

Θυμήσου την ηρωική αντίσταση

μιας φούχτας πολιορκημένων

πίσω απ΄το τείχος πού 'μοιαζε με φράχτη...

Θυμήσου του πολεμιστή τον όρκο

για τη λευτεριά...

Θυμήσου την πείνα την ακρότατη,

της μάνας της Μεσολογγίτισσας

το στεγνωμένο δάκρυ...

Θυμήσου την απόφαση για Έξοδο,

που πάει να πει για βέβαιο θάνατο...

Θυμήσου τη νύχτα εκείνη την ασέληνη,

πώς έκοβαν των Τούρκων τα σπαθιά,

τα γιαταγάνια, τα τρυφερά παιδιά,

τις δόλιες μάνες...

Θυμήσου του γερο-Καψάλη

την απεγνωσμένη κίνηση

προς το δοχείο με τη μπαρούτη...

Σιώπα...και θυμήσου...

Κι εκεί, στον Τύμβο των Ήρώων,

γονάτισε κι άναψε το κεράκι σου

και πες το "Κύριε ελέησον"

για τους αθάνατους νεκρούς,

τους Πολιορκημένους που κέρδισαν με θάνατο

τη Λευθεριά για να ...μας την χαρίσουν.(Σ.Κ.)

Προς τα εκεί βαδίζουμε ολοταχώς;

Ένα αξιοθέατο της πόλης μας -που ωστόσο λίγοι το έχουμε επισκεφθεί- είναι το στρατιωτικό κοιμητήριο του Ζεϊτενλίκ στη Σταυρούπολη που φιλοξενεί νεκρούς του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου. Νομίζω πως θα έπρεπε η επίσκεψη σ' αυτό όλων των μαθητών της πόλης μας να ενταχθεί στις πολιτιστικές εξόδους και εκδηλώσεις του σχολικού προγράμματος. 

Κάθε σταυρός, κάθε επιτύμβια στήλη μια χαμένη ζωή, μια ζωή πρόωρα θυσιασμένη   στην τρέλα του πολεμου. Είναι χιλιάδες οι σταυροί και οι στήλες, αλλά και χιλιάδες τα στρατιωτικά κοιμητήρια σ' όλο τον κόσμο... Εκατομμύρια σκοτωμένοι νέοι! Πόσοι άλλοι ακρωτηριασμένοι! Σπαρμένα με θάνατο τα πεδία των μαχών, αλλά και στα μετόπισθεν... πόσοι άμαχοι νεκροί, τραυματισμένοι, άστεγοι, πεινασμένοι, ορφανά, πρόσφυγες, απεγνωσμένοι...! Ζωές διαλυμένες, άδειες αγκαλιές, μαυροφορεμένες μανάδες, κράτη κατεστραμμένα, καλλιέργειες εγκαταλειμμένες, υποδομές διαλυμένες, γενιές που τα χάνουν όλα και πρέπει να ξαναρχίσουν από το μηδέν...!

Άπειρα τα δεινά του πολέμου. Και το χειρότερο, η εξαγρίωση του ανθρώπου, το μίσος που φωλιάζει στις καρδιές και πώς να το ξεριζώσει κανείς; 

Κι ενώ τα ξέρουμε όλα αυτά -κι αν δεν τα έχουμε ζήσει, τα έχουμε διαβάσει, τα έχουμε δει σε ντοκυμαντέρ, τα έχουμε παρακολουθήσει να συμβαίνουν πρόσφατα στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη κ.α.-, δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τα επερχόμενα νέφη του πολέμου. Γιατί; Ποια είναι αυτή η αναγκαιότητα που οδηγεί τους ισχυρούς της γης να παίρνουν αποφάσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια, με ολοφάνερη νομοτέλεια σε πολέμους;

"Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς. Και τους μεν θεούς έδειξε, τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους". Ηράκλειτος

Είναι φυσική κατάσταση του υλικού κόσμου ο πόλεμος. Προαιώνιος αγώνας για την επιβολή και επιβίωση. Τόσο μεταξύ ανθρώπων και λαών, όσο και μεταξύ όλων των ειδών, όλων των βιολογικών υπάρξεων, εξελίσσεται συνεχώς μια πάλη επιβίωσης και επικράτησης τελικά του ισχυρότερου. Ακόμη και η πανδημία που ζήσαμε-ζούμε είναι ένας πόλεμος μεταξύ ιού και ανθρώπου. Επικρατεί ο ισχυρότερος, αλλά τίποτα δεν είναι στατικό και αιώνιο. "Πάντα ρει, πάντα χωρεί και ουδέν μένει" κι αυτό του Ηράκλειτου. Δημιουργούνται συνεχώς νέες συνθήκες που δίνουν και σε άλλους τη δυνατότητα ισχυροποίησης. Ο νέος ισχυρός αναπόδραστα θα δείξει την ισχύ του και θα πολεμήσει για να την επιβάλει και πάει λέγοντας. Η ισχύς καταργεί τη λογική. Είναι μέθη. Ο κάθε ισχυρός είναι υπερφίαλος, είναι αλαζόνας, με άλλα λόγια είναι τυφλός. Κι ενώ ξέρει πολύ καλά -τώρα μιλάω μόνο για το ανθρώπινο είδος- ότι ο πόλεμος γεννά άπειρα προβλήματα και στους ηττημένους και τους "νικητές", περισσότερα από όσα λύνει, ωστόσο δεν τον αποφεύγει κυριολεκτικά τυφλωμένος από την αλαζονία του. Αυτή είναι η μεταπτωτική κατάσταση του κόσμου μας. Του κόσμου που ζει σύμφωνα με τον εγωισμό και το φτωχό μυαλό του. Χωρίς Θεό, χωρίς φώτιση, στο σκοτάδι που τον έριξε ο εγωισμός του.

Στο σκοτάδι του εγωισμού έρχεται να προστεθεί αφενός η αχόρταστη ανάγκη για ενέργεια (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) που πνίγει όλα τα κράτη, αφετέρου η ανάγκη διάθεσης των οπλικών συστημάτων και επιβίωσης της παγκόσμιας βιομηχανίας όπλων. Το παγκόσμιο σκηνικό γίνεται τρομακτικό! Και δεν φταίει μόνο ένας! Υπάρχει διαπλοκή ευθυνών, "αντισφαίριση" ευθυνών και άντε να βρει ο ιστορικός του μέλλοντος "Τις ήρξατο χειρών αδίκων".

Υπάρχει διαφυγή από το τρενάκι του τρόμου το οποίο έχουμε καβαλήσει; Δεν νομίζω. Εκτός αν όλοι οι "ισχυροί", από τον Πούτιν ως τον Μπάιντεν και τον Σολτς και τον Σι Τζινπίνγκ  και όλους τους άρχοντες και τους ολιγάρχες που κυβερνούν πίσω από τους προέδρους, έρθουν σε μετάνοια  και συναισθανθούν την μικρότητα και την ματαιότητά τους. Ουτοπία!

Και απομένει σε μας τους άσημους κι ανίσχυρους, στα "βατράχια του βάλτου" όπου συγκρούονται "τα βουβάλια", να παρακαλούμε τον Θεό να δώσει φώτιση και σύνεση σ' αυτούς που αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου. "Ευξώμεθα υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου..." όχι μόνο με το στόμα αλλά με την καρδιά μας, με πόνο και δάκρυ, αλλά και μετάνοια γιατί και μεις όλοι έχουμε ξεφύγει και ζούμε άμυαλα και αμαρτωλά. 

Ίσως ο Θεός μας λυπηθεί κι ανατρέψει τα ανόητα σχέδια των κοσμοκρατόρων...!

 

Ο Άλκης και το περιστατικό στο Ίλιον

 Ίσως αυτά τα δύο γεγονότα να μην είναι παντελώς άσχετα.

Ξεκινώ από το βαρύτερο, τη δολοφονία του νεαρού και αμέριμνου Άλκη στη Θεσσαλονίκη από μια οπαδική αγέλη. Τι να πρωτοσχολιάσεις; Νομίζω πως η στάση των γονέων και του παππού του και το σχόλιο της μητέρας του πως τα παιδιά που δολοφόνησαν το παιδί της δεν δέχθηκαν αγάπη κι αυτό το έλλειμμα αγάπης τα έκανε δολοφόνους  ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό και μεγαλειώδες έχει ακουστεί από το στόμα μιας χαροκαμένης μάνας!!!! Υποκλίνομαι με θαυμασμό. Είχε το κουράγιο, αλλά και το βίωμα, την ψυχική καλλιέργεια να πει αυτή τη μεγάλη αλήθεια, αντί να ξεστομίσει κατάρες. Το ίδιο κι ο πατέρας που ζήτησε να γίνει φιλικός αγώνας μεταξύ των "εχθρικών" θεσσαλονικώτικων ομάδων και τα χρήματα να δοθούν σε φιλανθρωπικό ίδρυμα!!!! Χωρίς εμπάθεια, παρά τον ανείπωτο πόνο και ο παππούς που αναρρωτήθηκε αν οι γονείς αυτών των παιδιών μπορούν να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους, όπως είναι αυτός για τα παιδιά και τα εγγόνια του!!!! Μας τρομάζει η αγριότητα του συμβάντος, αλλά μας παρηγορεί η φιλάνθρωπη, αγαπητική στάση αυτών των ανθρώπων. 

Οι νεαροί δολοφόνοι ονομάζονται από κάποιους σχολιαστές "αγέλη" και πράγματι ως αγέλη υπάρχουν και δρουν. Μέσα στην αγέλη βρίσκουν νόημα ύπαρξης και αντλούν την όποια δύναμη(;) επιδεικνύουν. Μόνοι τους, καθένας τους είναι παιδιά ανασφαλή, προφανώς κακομεταχειρισμένα από το οικογενειακό τους περιβάλλον, προφανώς χωρίς μόρφωση, ή έστω μια στοιχειώδη εκπαίδευση που να μπορεί να τους ανοίξει ένα δρόμο τίμιας επιβίωσης, προφανώς σε σκοτεινό κοινωνικό αδιέξοδο. Ομολογώ πως αυτά τα παιδιά τα φοβάμαι, αλλά κυρίως τα λυπάμαι. Είναι κι αυτά θύματα και μάλιστα πιο αξιοθρήνητα. Είναι ζωντανοί ως προς τις βιολογικές τους λειτουργίες, αλλά νεκροί ως προς το ψυχοπνευματικό τους περιεχόμενο, τον αξιακό τους κώδικα, το μέλλον τους. Ο Άλκης είναι νεκρός στο σώμα, αλλά έγινε ένα φωτεινό αστέρι που θα τον θυμούνται όλοι με συγκίνηση κι αγάπη και που θα δείξει το δρόμο σε πολλούς νέους. Είναι -δεν ήταν- είναι το καμάρι των γονιών και των παππούδων του!

 Αυτά τα παιδιά ωστόσο πέρασαν από κάποιο σχολείο, έστω ένα δημοτικό κι ένα γυμνάσιο. Κανένας εκπαιδευτικός, προφανώς, δεν ακούμπησε την ψυχή τους, την πιθανότατα λαβωμένη ψυχή τους. Κανένας δεν στάλαξε ελπίδα, ιδανικά, πίστη, αγάπη, ομορφιά! Πώς έμειναν αυτά κι άλλα πολλά παιδιά άδεια, γυμνά και τετραχηλισμένα, πρόσφορα στην άλωση από τα χειρότερα συνθήματα και βιώματα μίσους και καταστροφής; Μήπως να ξαναδούμε την παιδεία μας; Μήπως οι ανθρωπιστικές σπουδές που έχουν τόσο υποβαθμισθεί στις μέρες μας και παραγκωνισθεί από την τεχνολογική λαγνεία πρέπει να ξαναβρούν την προτεραιότητά τους στο σύστημά μας; Μήπως να επανέλθει στην αρμοδιότητα και ευθύνη των δασκάλων και καθηγητών η παιδαγωγία, την οποία έχει εξοβελίσει το σύστημα, μάλλον την τιμωρεί  με κάθε ευκαιρία, κι έχει δώσει στους εκπαιδευτικούς τον άχαρο ρόλο μιας ζωντανής εγκυκοπλαίδειας μόνο;

Αυτό το τελευταίο μου δίνει "πάσα" για το επόμενο θέμα που μπορεί να είναι ελαφρότερο, αλλά οι συνέπειές του είναι εξίσου δυσοίωνες. Εννοώ το περιστατικό στο Ίλιον, με τον μαθητή που πήγε με φούστα στο σχολείο.  Από όλη την ιστορία τι μήνυμα πέρασε; Πρώτον πως ο καθηγητής-δάσκαλος ό,τι και να δει μπροστά του πρέπει με μελιστάλακτο ύφος να απευθυνθεί στο παιδί, αλλιώς μπορεί να χάσει και τη θέση του*. Δεύτερον πως ο μαθητής μπορεί να υιοθετήσει την πιο παράξενη-ακραία-προκλητική εμφάνιση και να μην τρέξει τίποτα. Τρίτον πως το Υπουργείο δεν θα καλύψει τον υπάλληλό του. Τέταρτον πως ο γονιός είναι εναντίον του εκπαιδευτικού, τον θεωρεί αντίπαλο και όχι σύμμαχο στην παιδαγωγία. Πέμπτον και τελειωτικό: Γιατί ο εκπαιδευτικός να νοιαστεί για οτιδήποτε πέρα από το καθαρά γνωστικό αντικείμενο του μαθήματός του;  Για να βρει τον μπελά του; Όταν όμως τα παιδιά που δεν δέχθηκαν παιδαγωγία, δηλαδή όρια και σεβασμό, ούτε από το σπίτι, ούτε από το σχολείο, ενταχθούν σε κάποια δολοφονική αγέλη, θα παθαίνουμε σοκ ως κοινωνία, θα διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας, θα καταξέουμε τις παρειές μας!!!!

*Δεν επικροτώ τους βαρείς χαρακτηρισμούς. Ωστόσο δεν ακούσαμε ποτέ τον εκπαιδευτικό, μόνο τους επικριτές του!

Κλαίμε...

 Κλαίμε σήμερα μαζί με την μητέρα του Άλκη. Ο πόνος ανείπωτος! Κλαίμε το δολοφονημένο παιδί! Δεν υπάρχουν λόγια! Η Παναγία μας ας αγκαλιάσει τη μάνα, τον πατέρα, ας σφογγίσει τα δάκρυά τους...

Κλαίμε όμως και για την κατάντια των νεαρών που έγιναν δολοφόνοι χωρίς λόγο. Κλαίμε και για άλλα πολλά παιδιά που έχουν άδειες ψυχές, που έχουν κιόλας σκληρύνει, που έχουν οργιστεί, που έχουν πάρει στα χέρια τους μαχαίρια και στυλιάρια και είναι έτοιμα με κάποια ασήμαντη αφορμή να δείξουν δύναμη(;), να λύσουν διαφορές βίαια και αδυσώπητα. Δεν ξέρω ποιον πρέπει να κλάψουμε πιο πολύ...

αυτόν που τόσο πρόωρα και φριχτά έφυγε απ' αυτή τη ζωή
σφαγμένος απ' το χέρι ενός αδίστακτου ...
ή αυτόν που στα πρώιμα νιάτα του
φορτώθηκε την βαρύτατη προσωνυμία "φονιάς, δολοφόνος",
αυτόν που θα κουβαλάει για μια ζωή το σημάδι του Κάιν,
αυτόν που σβήνοντας τη ζωή ενός αμέριμνος νέου κατέστρεψε τη δική του...
Ακάλυπτες νεανικές ψυχές... έρμαια του θυμού, της οργής, της παρόρμησης...
ακάλυπτες νεανικές ψυχές... χωρίς ερείσματα, χωρίς ιδανικά...
ακάλυπτες νεανικές ψυχές... χωρίς φόβο Θεού, χωρίς όρια...
ακάλυπτες νεανικές ψυχές... χωρίς προσευχή, χωρίς τη Χάρη...
Ακάλυπτες γιατί εμείς οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι ιερείς, οι φίλοι
δεν τις καλύψαμε με πολλή, έμπονη προσευχή,
γιατί εμείς πρώτοι χάσαμε το δρόμο και τον σκοπό της ζωής μας.

Η "σκοταδιστική" θεωρία

 Τι ακριβώς πρεσβεύει η "σκοταδιστική" θεωρία του αγέννητου παιδιού που έσπευσαν ενοχλημένοι να εξαφανίσουν αποσύροντας τα  video που είχαν ήδη εγκριθεί για την προγεννητική αγωγή στα σχολεία; Ο τεράστιος φόβος όλων των εχόντων πολιτικό λόγο μη τυχόν θίγει το δικαίωμα στην άμβλωση έχει οδηγήσει στον παραλογισμό και την άρνηση του αυτονόητου. Μη τυχόν κι ακουστεί ότι το αγέννητο παιδί είναι ζωντανή ύπαρξη  κι ότι η μητέρα του το "φιλοξενεί" στα σπλάχνα της και θα πρέπει να είναι φύλακας και προστάτης του, η τροφός και η ζωή του και όχι η δολοφόνος του; Μη τυχόν τα παιδιά μας προβληματιστούν; Μη τυχόν υπάρξει άλλη θεώρηση των ελεύθερων σχέσεων και των συνεπειών τους; Μη τυχόν και λιγοστέψει το διαρκές έγκλημα στο οποίο πνίγεται η κοινωνία μας;

πατέρα στο σπίτι/το χριστόψωμο

Αξεπέραστος Παπαδιαμάντης! Τα θέματά του φυσικά αντλούνται από την επικαιρότητα της στερημένης εποχής του (συγκρινόμενης με τις σημερινές μας ανέσεις και απαιτήσεις), τα μηνύματά του ωστόσο είναι διαχρονικά, αενάως επίκαιρα: η φτώχεια, η κακοποίηση της γυναίκας, τα βάσανα των ορφανών, η ζήλεια και η απιστία  των ανδρών, η καταφυγή των αδύναμων και ανασφαλών ανδρών  στο πιοτό, το κουτσομπολιό και η εύκολη κατακραυγή της κοινωνίας, οι ενδοοικογενειακές αντιπαραθέσεις, οι προσωπικές εμπάθειες, η θεία δίκη... 

Οι ιστορίες των δύο διηγημάτων εξελίσσονται παράλληλα επί σκηνής σ' ένα αριστοτεχνικό σύμπλοκο που κρατάει σε αγωνία τους θεατές και παρουσιάζεται γλαφυρά και ολοζώντανα, χάρη στην εξαιρετική υποκριτική ικανότητα των ταλαντούχων νέων ηθοποιών (της ομάδας "το Τσέρκι") και την μοναδική σκηνοθετική έμπνευση του Απόλλωνα Δρικούδη. Η επανειλημμένη αναφορά στην Παραβολή του πλούσιου και του πτωχού Λαζάρου περνάει ένα δυνατό ευαγγελικό μήνυμα επίσης διαχρονικό: το λίγο λάδι που δωρίζει ο παντοπώλης στο φτωχό ορφανό μπορεί να του εξασφαλίσει μια στάλα παρηγοριάς στην μετά θάνατο κρίση!

Πολύ αξιόλογη παράσταση! Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές! Προσδοκούμε την επόμενη δημιουργία σας!

*Όποιος μπορεί να προμηθευτεί εισιτήρια για τη σημερινή και αυριανή παράσταση, ας  σπεύσει...

 

Θεέ μου, γίναμε όλοι Ηρώδης!!!!

"Ὢ τῆς Ἡρῴδου πορώσεως! κατὰ Θεοῦ ἐμμανείς, τοῦ σαρκὶ νηπιάσαντος, Βηθλεὲμ τοῖς βρέφεσι τὸν θυμὸν ἐπαφίησι, καὶ ξίφει πάντα, δημίων δίδωσι, ζωῆς στερῆσαι τὸν ζωῆς αἴτιον, τούτων οἰόμενος, τῆς σφαγῆς τῷ αἵματι, ὁ λυμεών, τοῦ καρποῦ τῆς φύσεως, ὁ ἀπηνέστατος".

Σήμερα η Εκκλησία μνημονεύει τα βρέφη τα υπό του Ηρώδου σφαγιασθέντα. Δεκατέσσερις χιλιάδες βρέφη από διετούς και κατωτέρω εσφάγησαν μέσα σε λίγες ώρες από έναν τρελό βασιλέα που έτρεμε για τον θρόνο του. Ο Ηρώδης έμεινε στην ιστορία ως συνώνυμος της φρίκης και της κακουργίας. Ποιος δεν ανατριχιάζει και δεν αγανακτεί με την βρεφοκτονία!

Αλλά, ώ της υποκρισίας μας! Για τη σύγχρονη βρεφοκτονία διά των εκτρώσεων όχι μόνο δεν αγανακτούμε, όχι μόνο δεν αποστρέφουμε το πρόσωπό μας αγανακτισμένοι, αλλά έχουμε νομιμοποιήσει το έγκλημα, το χρυσοπληρώνουμε, δεν κατονομάζουμε κανέναν ένοχο, αντίθετα κατακεραυνώνουμε όποιον τολμήσει να αγγίξει το θέμα, θεωρούμε ανέγγιχτο δικαίωμα της γυναίκας τον φόνο του εμβρύου...! Θεέ μου, γίναμε όλοι Ηρώδης!!!!

Επίκαιρο

 Ετέχθη ο Κύριος, κ. (;) Μόσιαλε. Αληθώς ετέχθη! Αυτό γιορτάζουμε οι Χριστιανοί σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Ετέχθη Εκείνος που όχι μόνο συγχωρεί, αλλά φορτώνεται πάνω Του τις αμαρτίες όλων μας και την δική σας βλασφημία. Ετέχθη ο Κύριος που προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του, που άπλωσε τα χέρια του στο Σταυρό για ν'αγκαλιάσει όλους μας, κι εσάς. Είναι αυτός που μας δίδαξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να ευλογούμε αυτούς που μας καταριούνται. Γι'αυτό δεν κινδυνεύει το κεφάλι σας. Αν τολμούσατε, ας προσβάλατε ένα ιερό πρόσωπο των Μωαμεθανών. Θα ήσασταν ήδη προγραμμένος, ίσως και μακαρίτης. Πάντως υπάρχει για όλους χρόνος και τρόπος μετανοίας... Ο τεχθείς Βασιλεύς είναι μακρόθυμος και πολυεύσπλαχνος, μανικός "εραστής" του κάθε ανθρώπου. Εύχομαι να συναντηθείτε!!!!

Χριστούγεννα

 

«Τὴν ἀπαρχὴν τῶν Ἐθνῶν, ὁ οὐρανὸς σοι προσεκόμισε, τῷ κειμένῳ νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι᾿ ἀστέρος τοὺς Μάγους καλέσας· οὓς καὶ κατέπληττεν, οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ' ἐσχάτη πτωχεία· τὶ γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τὶ δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. Κύριε δόξα σοι».

Σε Σένα που ήσουν ένα μωρό ακουμπισμένο στο παχνί,  ο ουρανός πρόσφερε την αφρόκρεμα των εθνών, προσκαλώντας με το υπέλαμπρο αστέρι τους μάγους. Κι εκείνους κατέπλητταν όχι τα βασιλικά σκήπτρα και οι θρόνοι, αλλά η έσχατη φτώχεια σου. Τι πιο ευτελές από μια σπηλιά; Τι πιο ταπεινό και φτωχικό από τα κουρέλια; Κι όμως μέσα σ’ αυτά έλαμψε, Κύριε, ο πλούτος της θεότητός Σου.

Αν ερχόταν σήμερα ο Χριστός πού θα γεννιόταν άραγε; Σ΄ένα βρώμικο τσαντήρι Ρομά, σ’ έναν καταυλισμό προσφυγικό, σε μια λατινοαμερικάνικη φαβέλα, σε μια αφρικανική καλύβα; Πάντως όχι στα σπίτια μας ή στα μαιευτήριά μας! Βέβαια η θεότητα δεν μπορούσε να κρυφτεί και να σκεπαστεί. Ο πλούτος της θεότητος είναι άλλης υφής, άλλης ποιότητας. Πάνω και πέρα από τα υλικά. Αλλά και τα μάτια που θα αναγνωρίσουν την θεότητα πρέπει να είναι μάτια άλλης ποιότητας, αγνά, καθαρά, φωτισμένα, με πόθο αναζήτησης της θεϊκής ελεύσεως και παρουσίας. Δεν φανερώθηκε σε όλους ο νεογέννητος Χριστός. Δεν Τον είδαν πολλοί. Τον είδαν τα αθώα μάτια των βοσκών και τα ερευνητικά μάτια των μάγων. Οι πρώτοι Τον βρήκαν εύκολα. Ο Χριστός γεννήθηκε κοντά τους, κυριολεκτικά δίπλα τους. Οι δεύτεροι κουράστηκαν πολύ για να Τον βρουν. Έκαναν μακρύ ταξίδι. Στο δρόμο τους μπερδεύτηκαν και ταλαιπωρήθηκαν. Χάθηκαν. Ζήτησαν τη βοήθεια των κοσμικών αρχόντων. Κόντεψαν να πέσουν στην παγίδα τους. Ναι,  στο τέλος  βρήκαν τον Χριστό και Του πρόσφεραν τα πολύτιμα δώρα τους. Ως αντίδωρα έλαβαν απείρως λαμπρότερα δώρα, την αίσθηση της θεϊκής παρουσίας, τον θείο φωτισμό, την πληρότητα της επιτυχίας μιας εξαιρετικά δύσκολης και επικίνδυνης αποστολής. Το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι" ίσχυσε για τους αγαθούς ποιμένες. Για τους μορφωμένους και αυτούς που ερευνούν πολύ, ο δρόμος είναι πιο δύσκολος!

Χριστούγεννα (2)

 

Β) Η συγκατάβασις του Θεού δεν είναι μετάβασις εκ του ουρανού στη γη. «Όλος ην εν τοις κάτω και των άνω ουδόλως απήν ο απερίγραπτος Λόγος.

Συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε».

Ο Χριστός χωρίς να απεκδυθεί τη θεότητά του, την κρύβει μέσα στην ανθρώπινη σάρκα την οποία αναλαμβάνει. Αυτό στη θεολογική γλώσσα λέγεται «κένωσις». Η κένωσις του Θεού Λόγου γίνεται από την άπειρη αγάπη Του και το σεβασμό προς το πλάσμα Του. Αν ερχόταν στη γη με φανερή τη θεότητά του, κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να σταθεί μπροστά Του, πολύ περισσότερο να αντισταθεί. Θα καταργούνταν το αυτεξούσιο του ανθρώπου, διότι μπροστά στη δόξα του Θεού ο άνθρωπος θα έσβηνε, θα κατέρρεε, δεν θα μπορούσε να επιλέξει ελεύθερα, δεν θα κινούνταν αυτοπροαίρετα προς τον Θεόν. Αλλά ο Θεός αυτό ζητεί από τον άνθρωπο, την ελεύθερη αγάπη του: «Όστις θέλει…». Παρόλο που γνωρίζει ότι το πλάσμα Του, ο άνθρωπος, μόνο κοντά Του θα είναι ευτυχισμένο και ζωντανό και αιώνιο, δεν το αναγκάζει να Τον αγαπήσει, δεν παραβιάζει την ελεύθερη βούληση και επιλογή του. Κρύβει λοιπόν τη θεότητά Του και μπαίνει στον χώρο και τον χρόνο των ανθρώπων τόσο αθόρυβα και ταπεινά, όσο δεν πάει άλλο, θα λέγαμε απλοϊκά. Για τη Γέννησή Του καταστρώνει σχέδιο ανατρεπτικό. Διαλέγει τον πιο άσημο λαό, τον Ιουδαϊκό, που τον προετοιμάζει όμως επί πολλούς αιώνες με τους Πατριάρχες, τους Προφήτες, τη θαυμαστή Έξοδο από τη δουλεία των Αιγυπτίων, τη Βαβυλώνεια αιχμαλωσία κτλ.. Διαλέγει ως γενέτειρα την πιο άσημη πόλη, τη Βηθλεέμ, η οποία προκύπτει εκ της απογραφής που διέταξε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Για τους Ιουδαίους η πληθυσμιακή απογραφή απαγορευόταν ρητά στο Δευτερονόμιο, γιατί ο Θεός δεν ήθελε να καμφθεί το φρόνημα του λαού του λόγω της ολιγαριθμίας του, αλλά να έχει την πεποίθηση στον Κύριό του. «Τω Κυρίω μου, πέποιθα». Αλλά με την διαταγή της απογραφής, η οποία προέρχεται κατά παραχώρηση Θεού από τον ειδωλολάτρη Καίσαρα, ο Ιησούς θα γεννηθεί σε μια ξένη πόλη, όπου δεν θα υπάρχει «τόπος εν τω καταλύματι». Αν γεννιόταν στη Ναζαρέτ όπου ζούσε ο Ιωσήφ, θα υπήρχε γι’ Αυτόν ένα φιλόξενο σπίτι, μια συγγενική φροντίδα. Μέσα στο σχέδιο του Θεού ο Υιός και Λόγος Του γεννάται κυριολεκτικά στο πουθενά, σ’ ένα βρώμικο σπήλαιο, και μπαίνει νεογέννητος στο παχνί των ζώων για να βρει λίγη ζεστασιά κι είναι τυλιγμένος σε λίγα κουρέλια –αυτό θα πει σπάργανα.

«Τὴν ἀπαρχὴν τῶν Ἐθνῶν, ὁ οὐρανὸς σοι προσεκόμισε, τῷ κειμένῳ νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι᾿ ἀστέρος τοὺς Μάγους καλέσας· οὓς καὶ κατέπληττεν,

 οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ' ἐσχάτη πτωχεία· τὶ γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου;

τὶ δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. Κύριε δόξα σοι».

Από τους πιο φτωχούς γίνεται ο φτωχότερος κι από τους τελευταίους αυτής της γης  ο τελευταίος, για να αναλάβει, για να σηκώσει πάνω του όλη την αθλιότητα και τη φτώχεια, αλλά και την αμαρτία της ανθρωπότητας. Η τέλεια κένωση και μάλιστα μυστικά, λάθρα. Ο ουρανός έκανε πανηγύρι, αλλά ελάχιστοι άνθρωποι, λίγοι αγραυλούντες ποιμένες, πληροφορήθηκαν το γεγονός. Ήρθε ο Κύριος κρυφά και τόσο ταπεινά, με σεβασμό στην εικόνα Του, για να μην την τρομάξει. Ήρθε για να σώσει, όχι για να απωλέσει. Ήρθε για να προσλάβει την εικόνα του ανθρώπου και να την θεώσει αφού αυτή η εικόνα του δεν κατάφερε να προσλάβει την εικόνα του Θεού.

«Φέρεις Πατρικήν ὁμοίωσιν Υἱέ μου, καὶ πῶς τοῦ δούλου τὸ ὁμοίωμα πτωχεύσας ἀνέλαβες; πῶς ἐν φάτνῃ ἀνακλίνω σε ἀλόγως τὸν ῥυόμενον ἅπαντας ἀλογίας; ὑμνολογῶ σου τὸ εὔσπλαγχνον".

Είσαι κατά πάντα όμοιος με τον Πατέρα σου, Υιέ μου, και πώς άδειασες από την θεότητα κι έγινες όμοιος με τον δούλο; πόσο παράλογο να σε ξαπλώνω στο παχνί Εσένα που όλους μας λυτρώνεις από τον παραλογισμό της αμαρτίας μας; Υμνολογώ την ευσπλαχνία Σου".

Χριστούγεννα (1)

 Λίγες σκέψεις για τα Χριστούγεννα (από ομιλίες πατέρων)

Α) Τα Χριστούγεννα θα τα δούμε σε άμεση συνάφεια με τη δημιουργία του ανθρώπου και την πτώση του. Ο άνθρωπος πλάσθηκε με άπειρη αγάπη από τον Θεό κατ’ εικόνα Του. Του δόθηκε θεϊκή μαγιά, θεϊκό μπόλι, η πνοή του Θεού. Του δόθηκε και το αυτεξούσιο. Χωρίς το αυτεξούσιο θα ήταν ένα παιχνίδι στα χέρια του Πλάστη Του. Το αυτεξούσιο θα τον οδηγούσε στη θέωση, δηλαδή στο «καθ’ ομοίωσιν» ή στην απώλεια. Το αυτεξούσιο είναι συνώνυμο της ευθύνης και του αγώνα. Ο Θεός βάζει στον άνθρωπο ένα αγώνισμα εγκρατείας και υπακοής. Ο άνθρωπος αποτυγχάνει. Και χάνει την παραδείσια χαρά. Ποια ήταν η παραδείσια χαρά; Ήταν η θέα και η συμμετοχή στη δόξα του Θεού. Η δόξα του Θεού, την οποία υμνούν ακατάπαυστα κι αχόρταγα κι ακούραστα οι άγγελοι, είναι φως και χαρά και γνώση και ζωή ατελεύτητη. Σ’ αυτήν μετείχαν ο Αδάμ και η Εύα. Συνεχής επικοινωνία και μέθεξη του Θεού, αυτός ήταν ο Παράδεισος. Κι όπου υπάρχει ο Θεός δεν υπάρχει ούτε φθορά, ούτε αμαρτία ούτε θάνατος. Άρα όλα αυτά δεν άγγιζαν τον άνθρωπο.

Με την πτώση ο άνθρωπος απογυμνώνεται, δηλαδή χάνει τη θεϊκή στολή, τη θεϊκή προστασία, τη θεϊκή κάλυψη. Ο χιτώνας του είναι πια το δερμάτινο σαρκίο του που κουβαλάει τα πάθη, τη φθορά, το θάνατο. Είναι γυμνός και ντρέπεται. Είναι ορφανός και φοβάται. Είναι απροστάτευτος, εκτεθειμένος στη μανία της φύσης, στους πόνους μιας σκληρής ζωής, στην ακατάπαυστη βιοπάλη. Μα ο Θεός τον αγαπά, τον αγαπά με μανία, τον καταδιώκει.

Απεργάζεται νέο σχέδιο σωτηρίας. Ο Αδάμ δεν μπόρεσε να γίνει Θεός. Αλλά ο Θεός μπορεί να γίνει άνθρωπος. Και γίνεται. Μπαίνει μέσα στον χρόνο και στον χώρο με σάρκα, με ανθρώπινη υπόσταση, ζει όπως εμείς, χωρίς μόνον αμαρτίας, και μας καλεί να Τον αναγνωρίσουμε, να τον δεχτούμε, να Τον αγαπήσουμε, να Τον ακολουθήσουμε, να γίνουμε ένα μαζί Του για να θεωθούμε.

«Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον τὸν ἄνθρωπον χερσίν ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται, τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου θείας Ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς, ὅτι δεδόξασται».

*Βλέποντας ο Κτίστης τον άνθρωπο, που με τα χέρια Του έπλασε, να χάνεται, κλίνει τους ουρανούς και κατεβαίνει και σαρκώνεται στ' αλήθεια παίρνοντας όλη την ανθρώπινη ουσία από την θεία και Αγνή Παρθένο, και γι' αυτό είναι δοξασμένος!

(Συνεχίζεται)

Έρχονται Χριστούγεννα!

Περιμένουμε με λαχτάρα τα Χριστούγεννα! Έρχονται! 

Έρχονται; Τι έρχεται; 

Έρχονται στολισμοί. Έρχονται κοινωνικές συνάξεις. Έρχονται ταξίδια για κάποιους. Έρχονται διακοπές για τα παιδιά.  Έρχονται ψώνια, ψώνια, ψώνια. Έρχεται αγωνία για την αύξηση των κρουσμάτων από τον covid...

Χριστούγεννα έρχονται; Πού είναι ό Χριστός; "Εκκωφαντικά" απών. 

Οι ευχές μας είναι πλέον "Καλές γιορτές". Ούτε το όνομά Του....

Κι όσο εξοβελίζουμε τον Χριστό από τη ζωή μας, τόσο αυτή ευτελίζεται, διασύρεται, πληγώνεται, νεκρώνεται. Στις καθημερινές ειδήσεις είναι πλέον σύνηθες να πληροφορούμαστε αφενός για δολοφονίες και μάλιστα συντροφοκτονίες, αλλά και εγκληματικές συμπεριφορές ανηλίκων και αφετέρου για εγκλήματα που έχουν σχέση με το σεξ και τη γενετήσια αξιοπρέπεια κτλ. Οι κλοπές και οι ληστείες έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα, έχουν χάσει την αίγλη τους μπροστά στα χειρότερα, ούτε ακούγονται πλέον. Ηθική σήψη, όχι απλά παρακμή!

Γιατί όμως συνδέονται με αντίστροφη σχέση ο Χριστός στη ζωή μας και η ηθική σήψη;

Γιατί όπου Χριστός εκεί αγιότητα, καθαρότητα, αλήθεια, φως, ζωή, αγάπη. Πώς να υπάρξει παρόντος του Χριστού στη ζωή και στην καρδιά μας χώρος, περιθώριο, δυνατότητα εγκληματικής ενέργειας; Το Φως διαλύει το σκοτάδι, η Αγάπη ακυρώνει το μίσος, η Καθαρότητα αποκλείει την ηθική ρυπαρότητα, η Ζωή καταργεί τον θάνατο της αμαρτίας. 

Ο άνθρωπος όταν παλεύει στη ζωή μόνος του, χωρίς ασφαλείς οδοδείκτες, χωρίς προστατευτικές μπάρες, χωρίς ηθικούς φραγμούς, διολισθαίνει σιγά-σιγά στην ανηθικότητα. Κι ούτε καταλαβαίνει πώς βρίσκεται ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος. Βέβαια εκείνο που πονάει πολύ είναι η κοινωνική έκθεση, το ρεζίλεμα! Όμως έχει ήδη προηγηθεί η έκθεση ενώπιον του Θεού. Αυτή την έκθεση δεν την υπολογίζουμε καθόλου. Ούτε που τη λογαριάζουμε. Θεωρούμε τις ιδιωτικές μας στιγμές απροσπέλαστες. Κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς αιδώ, χωρίς όρια, χωρίς αναστολές. "Όμως ουδέν κρυπτόν, ό ου μη φανερόν γενήσεται". Κάποια στιγμή όλα φανερώνονται γιατί "Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι". Θα γίνει η λάθος κίνηση που θα αποκαλύψει τη γύμνια του βασιλιά. Το επιτρέπει ο Θεός για να υπάρξει μετάνοια μέσα από τον κοινωνικό εξευτελισμό.

Πώς θα περιορίσουμε αυτά τα σηπτικά φαινόμενα στην κοινωνία μας; Υπάρχει ο δρόμος, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι διατεθειμένος να τον ακολουθήσει. Η χριστιανική ηθική -ο τρόπος ζωής που πηγάζει από το Ευαγγέλιο του Χριστού- πετροβολήθηκε και περιφρονήθηκε ως αναχρονιστική. Κι όμως η χριστιανική ηθική είναι "οι ασφαλείς οδηγίες χρήσης", το manual μιας ειρηνικής κι ευτυχισμένης ζωής. Δεν έχει ανάγκη ο Χριστός από την ηθική ζωή μας. Δεν θίγεται Εκείνος από την δική μας ασωτεία και παρεκτροπή. Εκείνος πονάει. Εκείνος κλαίει! Εμείς καταστρεφόμαστε. Για μας πονάει. Για μας κλαίει! Όταν γκρεμίσαμε κάθε όριο στις σεξουαλικές σχέσεις, όταν τα δεκατετράχρονα παιδιά θεωρείται αυτονόητο ότι θα κάνουν σεξ, όταν η μοιχεία δεν θεωρείται καν ατόπημα, όταν κάθε διαστροφή έχει γίνει αποδεκτή ως δικαίωμα, όταν επιβραβεύονται με υψηλή θεαματικότητα όλες οι τηλεοπτικές αηδίες που βρίθουν σεξουαλικών σκηνών και ανώμαλων προτύπων, δεν θίγεται ο Χριστός! Ο Χριστός πονάει για μας, ο Χριστός κλαίει για μας! Εμείς καταστρεφόμαστε! 

Ωστόσο παρά τη δική μας αδιαφορία και περιφρόνηση έρχονται Χριστούγεννα, δηλαδή έρχεται κοντά μας ο Χριστός. Έρχεται να μας βρει. Να μας αγκαλιάσει. Πάντα ο Χριστός έχει την αγκαλιά Του ανοιχτή για μας. Πάνω στο Σταυρό τα χέρια Του τα ματωμένα είναι ολάνοιχτα. "Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν". Το "ου γαρ οίδασι" περιλαμβάνει κι εμάς όλους, όχι μόνο τους σταυρωτές Του. Είναι πάντα πρόθυμος να μας αγκαλιάσει και να σφογγίσει τα δάκρυα της πονεμένης μας ύπαρξης και της διαλυμένης ζωής μας, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε το χάλι και την κατρακύλα μας και να γυρίσουμε να Τον κοιτάξουμε. Αν συναντηθούν τα βλέμματά μας δεν θα μείνει ανέγγιχτη κι ασυγκίνητη η καρδιά μας. Κι αν γίνει αυτή η συνάντηση, όλα θ' αλλάξουν.  

Αυτή ας είναι η ευχή μας για τα Χριστούγεννα που έρχονται. Αυτή ας είναι κυρίως η ευλογημένη κίνηση της καρδιάς και της ζωής μας!