Του γονιού το "μήπως"

Oνειρευόμουν την ώρα τη δική σου,

την ώρα που τα φτερά σου θ ΄άνοιγες μακριά μου να πετάξεις.

Πως θα 'χες πίστευα του αετού τα δυνατά φτερά.

Σ΄ "έβλεπα" να υψώνεσαι, και δίχως δισταγμό να ορμάς

να κατακτήσεις τ' άγνωστα του ουρανού τα πλάτια.

Μα εσύ σαν το σπουργίτι χαμηλοπετάς,

κι όλο γυρίζεις πίσω στη φωλιά μας.

Κι αναρρωτιέμαι, γιε μου, και πονώ:

"Μήπως εγώ σου τσάκισα τ' αετίσια τα φτερά σου..;"

 

Δέηση στην Παναγία

Ανήμερα της Παναγιάς γονάτισα στη χάρη της.

Τον πόνο της καρδιάς μου στα χέρια της, 

που ακούραστα στον Υιό της δέονται, παρέδωσα.

"Ανάξια είμαι κι αδιόρθωτη, μη με συνεριστείς" της εψιθύρισα.

"Χίλες φορές το πήρα απόφαση και χίλιες δυο απόκαμα

το δρόμο του δικού σου του Παιδιού πιστά ν' ακολουθήσω.

Τη θέλησή μου τη νικά ο πειρασμός κι η ασθενικιά μου φύση.

Εσύ, Χαριτωμένη μου, 

λίγη απ' την πίστη, λίγη απ΄την υπομονή

και λίγη από την καθαρότητά σου χάρισέ μου.

Εσύ, Λιμάνι των χειμαζομένων, 

μες στους βραχίονές σου ασφάλισέ με,

την τρικυμία των παθών μου κράτα μακριά.

Εσύ, Ελπίδα των απελπισμένων, 

μακριά μου διώξε την απογοήτευση,

φύτεψε την ακλόνητη ελπίδα στην καρδιά.

Εσύ, Βοήθεια των πολεμουμένων, 

την ώρα τη σκληρή του πειρασμού

στάσου κοντά μου στρατηγός ακαταμάχητη.

Εσύ, των ιαμάτων Θησαυρός ο αδαπάνητος, 

τους μώλωπες και της ψυχής τα τραύματα θεράπευσε.

Εσύ, της ευσπλαγχνίας Άβυσσος, 

στην αγκαλιά σου κλείσε με

κι, όπως η μάνα το μικρό παιδάκι, παρηγόρησέ με".

Κι αφού με λόγια και με δάκρυα ζήτησα τη βοήθειά της,

ασπάστηκα το πρόσωπο το αμόλυντο 

κι ήταν ...ζεστό, το 'νιωσα ζωντανό... 

και την ανάσα της... σαν αύρα δροσερή και ζωογόνα...

Σταυρούλα Κουμενίδου

Ευλογημένη ψυχούλα...

Εκ κοιλίας μητρός ο Α. είναι ένα ευλογημένο παιδί.
(Πώς γίνεται αυτό; Με τη φτωχή μου γνώμη, λέω, πως ίσως ο Θεός με την παγγνωσία Του προγνωρίζει την καθαρότητα της καρδιάς και την αφοσίωση κάποιων ανθρώπων και τους δίνει πλούσια την ευλογία, τη χάρη, το έλεός Του).
Από μικρός έμαθε να λέει την ευχούλα, να υπακούει χωρίς "αλλά" στον πνευματικό, να περπατά χωρίς πισωγυρίσματα στη στενή και τεθλιμμένη αλλά ευλογημένη οδό του Θεού, να κουβαλά με υπομονή τον σταυρό του -μια ανίατη ασθένεια που τον επισκέπτεται με πολύ βαριές κρίσεις.
Όποιος τον γνωρίζει, αναπαύεται στην απλότητα και την ταπείνωσή του.
Ευλογημένο παιδί! Η Παναγία να το σκεπάζει και να οδηγεί τα βήματά του!
Ήρθε η ώρα να πάει στο στρατό. Τον είχε έγνοια το στρατό, όχι γιατί ήθελε να γλιτώσει την κακοπέραση, αλλά γιατί δεν ήθελε να εκτεθεί στους πειρασμούς που σίγουρα εγκυμονεί η συμβίωση τόσων ετερόκλητων αρσενικών.
Μας χαιρέτησε όλους, πήρε την ευχή του πνευματικού του κι όλων των ιερέων που τον ξέρουν και τον αγαπούν κι έφυγε. Σε δεκαπέντε μέρες μαθαίνουμε πως ο Α. έπαθε μια πολύ σοβαρή κρίση από την αρρώστια του και διακομίσθηκε αναίσθητος στο στρατιωτικό νοσοκομείο. Έμεινε δέκα μέρες στο νοσοκομείο. Η διάγνωση-επιβεβαίωση της βαριάς ασθένειάς του έκαμε τους γιατρούς να τον απαλλάξουν από τη θητεία του.
Ο Α. γύρισε κοντά μας ακόμα πιο ευλογημένος. Πετάει η ψυχή του χαρούμενη, ανάλαφρη, βέβαιη για την Πρόνοια του Θεού που εκδηλώνεται μέσα από ασθένειες και δοκιμασίες.
Το σύντομο πέρασμά του από το κέντρο νεοσυλλέκτων ήταν φωτεινό. Μας διηγείται ο ίδιος ένα περιστατικό:
"Ήταν μαζί μας ένα παλικάρι πολύ οξύθυμο. Τον είχαν βάλει στα μαγειρεία. Όταν τέλειωνε τη δουλειά του γύριζε στο θάλαμο μες στα νεύρα του. Κλοτσούσε τα ντουλάπια, έβριζε, χτυπούσε. Θηρίο ανήμερο! Οι άλλοι στρατιώτες με το καλό, με το άγριο δεν κατάφεραν να τον συνεφέρουν. Είπαν και σε μένα να του μιλήσω. Εγώ δίστασα. Τι να του πω; Εμένα θ' ακούσει; Έκαμα όμως το σταυρό μου και του είπα ένα βράδυ:
"Λευτέρη, πολύ ταλαιπωρείσαι στα μαγειρεία. Κουράζεσαι, ξεροψήνεσαι κι έχεις δίκιο να γυρνάς νευριασμένος και να ξεσπάς σε μας. Αλλά, πού θα πάει αυτή η δουλειά; Με τόσα νεύρα και θυμό καταστρέφεις την ψυχούλα σου. Πρέπει κάπως να βρεις έναν τρόπο να ηρεμήσεις".
"Και πού να τον βρω τον τρόπο; Ξέρεις εσύ κανέναν;".
"Θα σου πω έναν τρόπο. Κάνε αυτό που θα σου πω μόνο για μια μέρα. Θα μου υποσχεθείς ότι θα το κάνεις;".
 "Ε, για μια μέρα, το υπόσχομαι. Τι έχω να χάσω σε μια μέρα;"
"Λοιπόν, εκεί που μαγειρεύεις, ή πλένεις κατσαρολικά ή καθαρίζεις λαχανικά, θα λες μέσα σου "Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Αυτά τα λόγια. Θα τα λες συνέχεια. Σύμφωνοι;".
"Σύμφωνοι!", είπε ο Λευθέρης που γύρευε κι αυτός χωρίς να το συνειδητοποιεί λύτρωση από τα νεύρα και το θυμό.
Την άλλη μέρα συνέχεια είχα στην προσευχή μου το Λευθέρη. Το βραδάκι μαζεμένοι όλοι στο θάλαμο, περιμέναμε την ώρα που θα γύριζε. Κάποιοι συστρατιώτες τον κορόιδευαν μιμούμενοι την ταραχή και τα ξεσπάσματά του. Μπαίνει κάποια στιγμή ο Λευθέρης ήρεμος, χωρίς καλά-καλά ν' ακουστεί. Μάλιστα έσπρωξε άθελά του κάποιον μπαίνοντας και γύρισε και του λέει "Με συγχωρείς, φίλε!". Όλοι σαστίζουν. Περιμένουμε το ξέσπασμα, τίποτα! Ετοιμάζεται για ύπνο. Ένας δεν άντεξε, γύρισε και του λέει:
"Ρε, συ, τι έπαθες; Μήπως είσαι άρρωστος;"
"Ξέρω κι εγώ; Μάγια μου 'καναν..."
Την άλλη μέρα μ' έπιασε φοβερός πονοκέφαλος. Με σήκωσαν αναίσθητο. Δεν έμαθα τι απέγινε ο Λευθέρης. Εύχομαι να συνέχισε να λέει την ευχή..."
Ευλογημένη ψυχούλα! Ας μην τη χαλάσει ο αιώνας τούτος ο απατεώνας...

Τα εφτά κοιμισμένα παιδιά

Τη Δ΄του αυτού μηνός μνήμη των Αγίων επτά παίδων 

των εν Εφέσω, Μαξιμιλιανού, Εξακουστωδιανού, Ιαμβλίχου, 

Μαρτινιανού, Διονυσίου, Ιωάννου και Κωνσταντίνου

 

Τον επτάριθμον τιμώ χορόν Μαρτύρων,

Δείξαντα Ανάστασιν νεκρών τω κόσμω.

Τη δε τετάρτη νεκροέγερτοι ξύνθανον επτά.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία διαβάζουμε στο σημερινό Συναξάρι! Ας τη γνωρίσουμε!

Κατά τον φοβερό διωγμό του Ρωμαίου Αυτοκράτορος Δεκίου ζούσαν στην Έφεσο επτά νεαροί φίλοι Χριστιανοί, οι οποίοι  αρνούνταν βέβαια να θυσιάσουν στα είδωλα. Για να γλιτώσουν το μαρτύριο που τους περίμενε έφυγαν από την πόλη της Εφέσου και κατέφυγαν σε μια σπηλιά στα ανατολικά της πόλης πίσω από το βουνό. Εκεί μέσα απέθαναν. Ο Δέκιος πληροφορήθηκε το γεγονός και διέταξε να επιχωματώσουν και να σφραγίσουν τη σπηλιά με τις αυτοκρατορικές σφραγίδες.

Πέρασαν εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια. Τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έχει διαδεχθεί η Βυζαντινή. Στο θρόνο της Πόλης βρίσκεται ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος. Μεγάλη αίρεση συνταράζει τη χριστιανική αυτοκρατορία. Υπάρχει ανάσταση νεκρών; Πώς αποδεικνύεται αυτό; Πολλοί Χριστιανοί έχουν παρασυρθεί, μάλιστα και πολλοί επίσκοποι. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος με δάκρυα και νηστεία παρακαλεί τον Θεό να του φανερώσει την αλήθεια. Κι ο Θεός δεν παραβλέπει τα δάκρυα και την αγωνία του, αλλά με τρόπο θαυμαστό αποκαλύπτει την αλήθεια.

Το σπήλαιο όπου βρισκόντουσαν οι επτά νέοι περιήλθε μαζί με την γύρω περιοχή στην κυριότητα κάποιου μεγαλοβοσκού, ο οποίος θέλησε να φτιάξει μάνδρα γύρω από το ποιμνιοστάσιό του. Γι΄αυτό το σκοπό έκανε κάποιες χωματουργικές εργασίες, μετακύλισε πέτρες και χώματα και χωρίς βέβαια να το επιδιώξει αποκάλυψε το στόμιο του σπηλαίου. Με θεϊκό πρόσταγμα τα επτά παιδιά που εδώ και δυο αιώνες βρίσκονταν εδώ θαμμένα, ξυπνούν. Αρχίζουν να μιλούν μεταξύ τους. Θυμούνται τα γεγονότα που τους έχουν φέρει εδώ σαν να έχουν συμβεί μόλις χθες. Μάλιστα πεινούν και αποφασίζουν να βγει ένας από αυτούς, ο Ιάμβλιχος, με κάθε προφύλαξη, να πάει στην πόλη (την Έφεσο) και να αγοράσει ψωμιά για όλους. Του δίνουν λίγα νομίσματα που είχαν επάνω τους –που φυσικά είχαν την εικόνα του Αυτοκράτορα Δέκιου αποτυπωμένη.

Ο Ιάμβλιχος φτάνει στην πόλη, την οποία βρίσκει πολύ αλλαγμένη. Δεν αναγνωρίζει ούτε τα κτίρια, ούτε τους ανθρώπους. Του προξενεί μάλιστα τεράστια εντύπωση ότι βλέπει σε πολλά σημεία εμφανώς ανηρτημένο το σημείο του Σταυρού. Βρίσκει κάποιο αρτοποιείο και μπαίνει για να αγοράσει ψωμί. Όταν δίνει τα νομίσματα, βλέπει την έκπληξη να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του αρτοπώλη, ο οποίος φωνάζει και τους γείτονες και τους επιδεικνύει τα νομίσματα. Όλοι πιστεύουν πως ο νέος έχει βρει κάποιον θησαυρό αρχαίων νομισμάτων. Τον πιάνουν και του ζητούν να τους μαρτυρήσει το θησαυρό ή αλλιώς απειλούν ότι θα τον παραδώσουν ως κλέφτη στις αρχές. Εκείνος έντρομος προσπαθεί να τους εξηγήσει. Τους λέει ποιοι είναι οι γονείς του, οι συγγενείς του, πού μένει κτλ. Κανένα γνωστό όνομα, καμιά γνωστή περιοχή. Τον οδηγούν στον Ανθύπατο ο οποίος τον καλεί να του πει την αλήθεια. «Λέω την αλήθεια και δεν με πιστεύετε. Τι άλλο να σας πω; Πού είναι ο βασιλιάς Δέκιος για τον φόβο του οποίου εγκαταλείψαμε την πόλη και ζούμε σαν τα αγρίμια στο βουνό; Ελάτε να σας δείξω πού έχουμε κρυφτεί μαζί με τους άλλους φίλους μου».

Τα νέα μαθαίνονται γρήγορα σ΄όλη την Έφεσο. Φθάνουν και στ’ αυτιά του Επισκόπου Μαρίνου. «Κάτι θαυμαστό συμβαίνει», λέγει εκείνος και τρέχει στον Ανθύπατο και τον παρακαλεί να ακολουθήσουν τον νεαρό Ιάμβλιχο στο σπήλαιο. Πλήθος κόσμου έχει μαζευτεί. Στρατιώτες, λαός, ανθύπατος, επίσκοπος τον ακολουθούν στο σπήλαιο, όπου βρίσκουν τα άλλα έξι παιδιά. Κάνουν έρευνα στην περιοχή και βρίσκουν τις αυτοκρατορικές σφραγίδες με τα εμβλήματα και το όνομα του Βασιλιά Δεκίου. Εκστατικοί πέφτουν στα γόνατα μπροστά στα εφτά παιδιά τα οποία διηγούνται την ιστορία τους, τα κακουργήματα του Δεκίου, τη φυγή τους από τα σπίτια τους, την καταφυγή τους σ’ αυτήν εδώ τη σπηλιά. Η ιστορία τους σταματά εδώ. Πιστεύουν ότι ακόμα ο Δέκιος ζει. Είναι έξω οι στρατιώτες του κι ο διωγμός του συνεχίζεται.

Ο Ανθύπατος κι ο Επίσκοπος στέλνουν αναφορά των γεγονότων στον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο. Εκείνος ενθουσιάζεται. Ο Κύριος έχει απαντήσει στην εναγώνια προσευχή του. Καταφθάνει βιαστικά στην Έφεσο. Προσκυνά τα εφτά παιδιά. Κι ενώ συνομιλεί μαζί τους, εκείνα αισθάνονται να νυστάζουν και μπροστά στα μάτια του βυθίζονται στον αιώνιο ύπνο.

Μ’ αυτό το θαυμάσιο γεγονός διαμηνύθηκε με βεβαιότητα η ανάσταση των νεκρών. Μεγάλη χαρμόσυνη γιορτή έγινε σ΄όλη την Αυτοκρατορία. Αποφυλακίστηκαν οι Άγιοι επίσκοποι που διώκονταν για την πίστη τους στην Ανάσταση των νεκρών και η ειρήνη επανήλθε στην Εκκλησία.

*Αν επισκεφθείτε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Εφέσου –το τουρκικό- θα βρείτε μια ολόκληρη πτέρυγα αφιερωμένη στο Σπήλαιο των Επτά Παίδων και την ιστορία τους αναγεγραμμένη, 

το δε Σπήλαιο έχει ανασκαφεί και είναι επισκέψιμο.

  

Υπεραγία Θεοτόκε, την Ελλάδα μας, σώσε!

 

Στον πόλεμο του ΄40 όταν οι Έλληνες πολεμούσαν στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας την έβλεπαν να τους σκεπάζει και να τους προστατεύει. Κι ονόμασαν τη θαυμαστή της προστασία "Αγία Σκέπη" της Παναγίας μας. Οι μάνες σ' αυτήν προσεύχονταν για τα παιδιά τους που πολεμούσαν στο μέτωπο, οι γυναίκες σ' αυτήν εμπιστεύοντν τους άντρες τους. Κι η Παναγιά μας, όπως πάντα, όπως θέλει και μπορεί, μεσίτευε για όλα τα παλικάρια στον Παντοδύναμο Υιό της κι όχι μόνο τα διέσωζε από τους μύριους κινδύνους του πολέμου, αλλά κι έστεφε με νίκες τους αγώνες τους.
Τώρα, σήμερα, στον πόλεμο που ζούμε τον αδίστακτο, τον διενεργούμενο μεν χωρίς όπλα, αλλά τον προκαλούντα χιλιάδες θύματα και πόνο και αγωνίες, ας προστρέξουμε πάλι στη μεσίτρια μας, στην Παναγιά μας. Ας την παρακαλέσουμε θερμά να λυπηθεί την έρημη Πατρίδα μας. Σήμερα κινδυνεύουμε πιο πολύ απ' το '40. Η πανέμορφη Ελλάδα μας πουλιέται σκλάβα για να ικανοποιηθούν οι άπληστοι δανειστές της. Ο λαός και η γη μας προσφέρονται θυσία στο βωμό του χρήματος. Μόνο σκοτάδι βλέπουμε μπροστά μας, μόνο αδιέξοδο, μόνο μια τεράστια ρουφήχτρα στης οποίας την δίνη έχουμε ήδη μπει και που αχόρταγα μας ρουφά. Οι πολιτικοί μας αδυνατούν ή δεν θέλουν να ανακόψουν την καταστροφική μας πορεία. Τα λάθη μας πολλά και οι ευθύνες μας πολλές και από πολλούς ομολογημένες. Αλλά, τι μέλλει γενέσθαι;
Ας παρακαλέσουμε θερμά την Κοσμοσώτειρα Παναγία μας. Εκείνη να μας σκεπάσει για άλλη μια φορά, εκείνη να μεσιτεύσει για μας κι ας μην το αξίζουμε, εκείνη να οδηγήσει το λαό και τους άρχοντές μας. Μπορεί και θέλει και θα βρει τον τρόπο, αλλά πρέπει να την παρακαλέσουμε. Σ΄όλες τις εκκλησιές της πατρίδας μας ψάλλονται τούτες τις μέρες οι Παρακλήσεις στη Χάρη της. Ας τρέξουμε να προσευχηθούμε μ' αυτό το αίτημα πρώτο απ' όλα: "Υπεραγία Θεοτόκε, την Ελλάδα μας σώσε".

"Των λυπηρών επαγωγαί χειμάζουσι την ταπεινήν μου ψυχήν 

και συμφορών νέφη την εμήν καλύπτουσι καρδίαν, Θεονύμφευτε, 

αλλ΄η Φως τετοκυία το θείον και προαιώνιον, 

λάμψον μοι το Φως το απρόσιτον".

"Οι μισούντες με μάτην βέλεμνα και ξίφη και λάκκον ηυτρέπισαν 

και επιζητούσι το πανάθλιον σώμα σπαράξαι μου 

και καταβιβάσαι προς γην, Αγνή, επιζητούσιν, αλλ΄εκ τούτων προφθάσασα, σώσον με!".

Τα δώρα του Θεού

O Νίκος είχε να νοιαστεί για δεκατρείς ψυχές κι ο εαυτός του δεκατέσσερις. Πάλευε να τα φέρει βόλτα μ΄έναν μισθό ιδωτικού υπαλλήλου. Είχε ξεκινήσει τη ζωή του φτωχή και στερημένη σ' ένα χωριό του νομού Σερρών. Για μια καλύτερη τύχη κατέβηκε στην Αθήνα. Βρήκε δουλειά σε μια εταιρεία. Γνώρισε και την Ελένη, μια ευλογημένη ταπεινή χαριτωμένη ψυχούλα. Φτιάξαν οικογένεια. Πιστεύοντας κι οι δυο πως η ζωή τους είναι ασφαλισμένη στου Θεού τα χέρια είπαν, πως όσα παιδιά έρθουν θα είναι καλοδεχούμενα, θα είναι δώρα του Θεού κι Εκείνος θα βοηθήσει στο μεγάλωμά τους. Το πίστευαν  και το ζούσαν. Σαν παραμύθι η ζωή τους. Εκεί που όλα σώνονταν και καραδοκούσε η πενία και η ένδεια, ερχόταν το ένα θαύμα πίσω από το άλλο.
Όλη η ζωή τους ένα θαύμα! Αλλά δυο περιστατικά, δεν μπορώ, θα τα γράψω, να τ΄ακούσουν όλοι, να στηριχθούμε όλοι. Γιατί ο Θεός είναι πλούσιος κι αν θέλει, μάλλον αν εμείς θέλουμε, θα μας πνίξει στις δωρεές Του.
Ο Νίκος επισκεπτόταν τακτικά το Σύλλογο Πολυτέκνων. Όλοι εκεί τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν. Δεν ζούσε για τον εαυτό του, ούτε καν μόνο για την οικογένειά του. Είχε έγνοια για τα προβλήματα όλων των πολυτέκνων κι έτρεχε να βοηθήσει όπου μπορούσε. Εκείνη την μέρα-την ευλογημένη- χτύπησε την πόρτα του προέδρου. Άκουσε ένα βιαστικό "Έλα!" και μπήκε. Ο πρόεδρος, μόλις τον είδε, πριν από την καλημέρα, φώναξε με ενθουσιασμό μιλώντας σε κάποια κυρία που καθόταν απέναντί του: "Νάτος! Αυτόν ζητάτε!". Τι είχε συμβεί; Η κ.Βέρα, μια πλούσια και καλοσυνάτη άτεκνη κυρία, είχε πάει στον σύλλογο πολυτέκνων με την απόφαση να βρει κάποιον πολύτεκνο αξιοπρεπή και έντιμο πατέρα και να του χαρίσει ένα από τα οικόπεδά της για να φτιάξει ένα σπίτι να στεγάσει την οικογένειά του. Μόλις είχε ανακοινώσει την πρόθεσή της στον πρόεδριο κι εκείνος άνοιγε τους καταλόγους του... Μα ο Θεός του έστειλε μπροστά του τον Νίκο! Δεν υπήρχε πιο ταιριαστή επιλογή. Σε λίγες μέρες ένα μεγάλο οικόπεδο στην Πεντέλη περιήλθε στην κυριότητα του Νίκου!
Ο καιρός περνούσε...Το οικόπεδο περίμενε. Ούτε λόγος για χτίσιμο! Τα χρήματα του Νίκου έφθαναν και δεν έφθαναν για τον επιούσιο άρτο, αλλά η καρδιά γεμάτη φλόγα κι αγάπη. Έτρεχε και στο προνοιακό έργο. Έτυχε να συνεργαστεί με μια πολύ άξια γυναίκα που στα νιάτα της ήταν άριστη μοδίστρα υψηλής ραπτικής. Τώρα που στάματησε να δουλεύει η κυρία αυτή, ας την πούμε Μαρία, έβρισκε παλιά ρούχα, τα ανακαίνιζε με το εξαιρετικό ταλέντο της και τα μοίραζε σε πτωχές οικογένειες. Σ' αυτή τη διανομή την βοηθούσε ο Νίκος. Γνωρίστηκαν. Η Μαρία εκτίμησε βαθύτατα τον Νίκο, τον αγώνα του, την πίστη του, την ανιδιοτέλειά του. Γνώρισε και τη γυναίκα του και τα παιδιά του που ήταν το ένα πιο εκλεκτό από το άλλο. Κάποια μέρα του ζήτησε να πάνε μαζί στην τράπεζα. "Θέλω να με βοηθήσεις", του λέει. Ολοπρόθυμος ο Νίκος πήγε μαζί της νομίζοντας πως θα την εξυπηρετήσει σε κάποιο φιλανθρωπικό της έργο. Η κυρία Μαρία, η οποία χωρίς πολλές οικογενειακές υποχρεώσεις είχε περάσει τη ζωή της σκληρά εργαζόμενη, είχε στην άκρη ένα αξιοσέβαστο χρηματικό ποσό. Χωρίς πολλές κουβέντες ζήτησε από τον υπάλληλο της τράπεζας να ανοίξει ένα βιβλιάριο στο όνομα του Νίκου και να μεταβιβάσει σ' αυτό από τον λογαριασμό της το ποσόν των 20.000.000 δραχμών!!! (πριν από καμιά εικοσιπενταριά χρόνια ήταν πολύ μεγάλο). Σε λίγους μήνες χτίστηκε το σπίτι στην Πεντέλη.
Το σπίτι-δώρο του Θεού σ΄έναν άνθρωπο του Θεού!!!
Το σπίτι ήταν και είναι μια εστία αγάπης για τα δώδεκα παιδιά, τους γαμπρούς και τις νύφες και τα σαράντα ένα εγγόνια του Νίκου, αλλά και για κάθε τυχερό άνθρωπο που χτυπά την πόρτα τους και έρχεται σε γνωριμία και σχέση μαζί τους. Κι οι ευλογίες του Θεού ατέλειωτες κι ολοφάνερες πλημμυρίζουν τη ζωή τους...

Αν πιστεύαμε αληθινά...
Αν αγαπούσαμε αληθινά...
Θα ζούσαμε ξέγνοιαστοι, ειρηνικοί, γεμάτοι
σαν τα πουλάκια του Θεού
και σαν τα κρίνα του αγρού...

*Η ιστορία είναι αληθινή, τα ονόματα τυχαία, η φωτογραφία άσχετη...

η Μαρία, το μονάζον στρουθίον

26 Ιουλίου 2012

Η ημερομηνία, πέραν της μνήμης της Αγίας Παρασκευής, 

σηματοδοτείται πλέον και από την ημέρα που ψάλαμε την εξόδιο ακολουθία 

για τη φίλη Μαρία.

«Οι φίλες μου, αχ οι φίλες μου είναι ο,τι πιο σημαντικό έχω!

Η Χ.Φ.Ε., αχ η Χ.Φ.Ε.!είναι για μένα, τα κορίτσια της,

τα ωραία χρόνια που περάσαμε…

Είσαι το αγχολυτικό μου, η σαντιγύ μου, η πάστα φλόρα μου!!!».

 Πάντα της άρεσαν τα γλυκά.

Σημάδεψε τη ζωή μας με τον τρόπο και την ενόχληση 

ενός σπουργιτιού.

 Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος.

 Μοναχική ζωή, χωρίς πολλές μετακινήσεις.

Εγκεφαλική, πνευματική.

Να γράφει, να διαβάζει, να τραγουδά ή να προσεύχεται.

Κι όλα αυτά μ’ ένα άγχος, ένα διαρκές άγχος,

που της δυσκόλευε τον ύπνο.

«Είσαι ευτυχισμένη που κοιμάσαι χωρίς φάρμακα.

Αχ! να μου έδινες λίγο από τον ύπνο σου».

Τίποτα δεν της έδωσα, εκτός απ’ το χρόνο και την αγάπη μου.

Κι ένιωθα πάντα γεμάτη και πολλές φορές προβληματισμένη

μετά από κάθε τηλεφώνημά της.

Νόμιζε ότι την παρηγορούσαμε,

αλλά ένας τόσο γεμάτος και προικισμένος άνθρωπος 

έχει και λόγο παρηγορίας και λόγο οικοδομής.

Αλλά και ιδέες. Ατέλειωτες δημιουργικές ιδέες.

Μηχανή παραγωγής ιδεών θα την χαρακτήριζα.

Κάποτε κούραζε με τα επίμονα τηλεφωνήματά της,

την ανάγκη της για επικοινωνία,

τις εμμονές της, τις φοβίες της,

όλα απότοκα της ασθένειας που ούτε η ίδια,

ούτε το στενό οικογενειακό περιβάλλον κατανόησε ή αποδέχθηκε.

Κι όμως όταν αργούσε να τηλεφωνήσει μας έτρωγε η ανησυχία,

κάτι έλειπε. Σύνθετο, άριστο μυαλό, μνήμη και φαντασίωση.

Η Μαρία δεν είναι πια κοντά μας, τουλάχιστον σωματικά.

Η μνήμη της θα μας συντροφεύει πάντα.

΄Εφυγε για το μεγάλο ταξίδι ανήμερα της κοιμήσεως της Αγίας Αννης. 

Ούτε να το σχεδίαζε, τόσο η ζωή της ήταν συνυφασμένη 

με τη λειτουργική ζωή της εκκλησίας.

΄Εφυγε γρήγορα και ξαφνικά, χωρίς να τη χαιρετήσουμε,

διακριτικά, χωρίς να κουράσει, μέσα στον καλοκαιρινό καύσωνα,

που δεν άντεχε.

Ήθελε βουνά, όχι θάλασσες που προκαλούν, ψηλά πράσινα και δροσερά βουνά. 

Δεν πρόλαβα να της πω για τον ΄Ολυμπο που επισκέφθηκα πρόσφατα, 

για τη δροσιά και την ομορφιά του.

Δεν πρόλαβα να σου πω τίποτε Μαρία μου.

Αφηνόμουν να σ’ ακούω, κι όποτε σου έλεγα πράγματα και σε κούραζα, 

ήθελες να κλείσουμε το τηλέφωνο,να αφομοιώσεις όπως έλεγες.

Τώρα θα κοιμάσαι, χωρίς φάρμακα, στις δροσιές του Παραδείσου.

Εκεί θα περιμένεις τις φίλες σου, που είχαμε την τιμή να είμαστε

Καλό ταξίδι Μαρία.

Φυλλίτσα Λεονταρίδου

Ραστώνη καλοκαιρινή, ευκαιρία για διάβασμα...

Καλοκαιρινή ραστώνη και κάνουμε διακοπές και στο blog...Ευκαιρία για διάβασμα.
Μόλις τέλειωσα ένα πολύ ωραίο ...κελαρυστό βιβλίο. Με συνάρπασε. Σαν ένα δροσερό ρυάκι πέρασε μέσα μου και διαπότισε την ύπαρξή μου. Το διάβαζα τις μέρες που ψηνόμασταν με τους 40 βαθμούς κι αισθανόμουν λίγη αναψυχή..."Ο δρόμος είναι η χαρά" της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη (εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ). Μπράβο σου, κοπέλα μου! Βρείτε το, δανειστείτε το, διαβάστε το και θα με θυμηθείτε. Γράφτηκε το 1990, αλλά είναι απίστευτα επίκαιρο

"...Τρέχοντας ένα μικρό κοριτσάκι έπεσε με το κεφάλι στη τζαμαρία. Το πήραν τα αίματα. Το αρπάξανε και τρέξανε στο κοντινότερο νοσοκομείο. "Να το πάτε στο Παίδων" τους είπανε "εμείς απεργούμε". Ώσπου να φτάσουνε, ξεψύχησε στο δρόμο το παιδάκι. Ποτάμι έτρεχε το αίμα.  Κανείς δεν τιμωρήθηκε και, το χειρότερο, κανενός η συνείδηση δεν ταρακουνήθηκε. Λοιπόν εγώ αυτό φοβάμαι πιο πολύ: μη μας εγκαταλείψουν οι τύψεις μας, γιατί μετά ελπίδα δεν υπάρχει. Τα διακιώματά μας και τα δικαιώματά μας. Τίποτε άλλο δεν ακούς, εδώ και χρόνια, σ' αυτόν τον τόπο. Όπως άμα μπεις στο λεωφορείο για το Μενίδι, όλο το "συφέρο" και το "συφέρο' και "με συφέρει" και "δεν με συφέρει" ακούς. Ναυτία μ' έπιασε μια μέρα, που με δέκα μποφόρ ταξιδεύω στα πελάγη και δεν ζαλίζομαι. Άμα στο κεφάλι μόνο το συμφέρον έχεις, είσαι σαν εκείνο το πιθάρι, το δίχως πάτο. Γεμίζεις; Δεν γεμίζεις. Τα δικαιώματά μας λοιπόν και τα δικαιώματά μας. Ευθύνες; Υποχρεώσεις; Τσιμουδιά. Μωρέ καρνάβαλο την κάναμε τη δημοκρατία. μεγάλο καρνάβαλο, αλίμονό μας. Ωστόσο, λέω μέσα μου "υπομονή, Ελένη, υπομονή". Κοντεύω εβδομήντα χρόνια πάνω σ' αυτή τη γη, που αργά ή γρήγορα το χώμα της θα με σκεπάσει. Δυο-τρία πράγματα τα έχω μάθει πλέον. Πότε είναι παχιές και πότε κοκαλιάρικες οι αγελάδες. Υπάρχουν δηλαδή εποχές και εποχές. Άλλες τον μικραίνουν κι άλλες τον μεγαλώνουν τον άνθρωπο. Και δεν μπορείς αυτό να το αλλάξεις. Μπορείς να σταματήσεις τον ερχομό του χειμώνα; Την άνοιξη μπορείς να την κρατήσεις να μη φύγει; Δεν γίνεται. Λίγα πράγματα είναι, βλέπεις, στο χέρι μας. Τα πιο πολλά η φύση τα ορίζει..."
"Και γενικώς όταν βλέπω στην τηλεόραση τις καταστροφές που κάνει ο άνθρωπος όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, λέω πως πολλά μας δίνει αυτή η γη, περισσότερα ίσως απ' όσα αξίζουμε. Διότι επάνω μας το 'χουμε πάρει. Σπουδαία πρόσωπα θαρρούμε πως γενήκαμε. κι όλα τ' άλλα πλάσματα κι όλα τ' αγαθά της γης, ακόμα και τ' αστέρια δικά μας τα νομίζουμε. Και καμιά ώρα φοβάμαι η γη μη μας τινάξει σαν σκόνη απ' το μανίκι της..."
"Μ΄έπιασε κάποτε μεγάλη λαχτάρα για το καφενεδάκι της Αιδηψού. Ντύνω που λες τα παιδιά, χαρά αυτά που θα κάνανε ποδήλατο, ετοιμάζομαι κι εγώ, όλα καλά, μέσο μεταφορικό δεν υπήρχε. Τραβάμε προς τη δημοσιά. Εκεί κάποια ώρα βλέπω να 'ρχεται ένα φορτηγό. Του κάνω νόημα, σταματάει. Στην Αιδηψό πήγαινε, αλλά δεν είχε πού να μας βάλει. Μπροστά καθόταν η γυναίκα του και πίσω ήταν φορτωμένο ως απάνω με καρπούζια. "Έλα" του λέω "θα τα καταφέρουμε! Ένας κακός δεν χωρεί". Σκαρφαλώνει πίσω ο Χριστιανός, τραβάει από δω, από κει τα καρπούζια, μας κάνει θέση, ανεβαίνουμε. Σε λίγο ξεκινάει και ν' αρχίσουν τα καρπούζια να κατρακυλάνε επάνω μας, να τα μαζεύουμε εμείς, να ξανακατρακυλάνε αυτά. Κουτρουβαλιούνταν, σκαρφαλώνανε τα παιδιά πάνω στα καρπούζια, γέλια, κακό! Φτάσαμε στην Αιδηψό κι ακόμα γελούσαμε. Εκεί, πρώτη μας δουλειά το καφενεδάκι μες στη θάλασσα. Πήγαμε, ήπια εγώ τον γλυκύ βραστό μου, ήπιαν και τα κορίτσια την πορτοκαλάδα τους, ρέμβασα λιγάκι και κατόπιν νοικιάσαμε ποδηλατάκια. Κάθισα εγώ σ' ένα παγκάκι με το εργόχειρό μου, παρέα μ΄ άλλες γιαγιάδες, τα παιδιά κάθε τόσο περνούσαν και με χαιρετούσαν, έριχνα και μια ματιά στη θάλασσα, παράδεισος ήταν η ψυχή μου!".

Μαθητές του Παύλου

 "Εθνών σε κήρυκα και φωστήρα τρισμέγιστον, Θεσσαλονικέων διδάσκαλον, οικουμένης αγλάισμα, ευφροσύνως γεραίρομεν. Τους αγώνας τιμώμεν και τας βασάνους διά Χριστόν, το σεπτόν σου μαρτύριον. Άγιε Παύλε Απόστολε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών".

 

Οι Θεσσαλονικείς τον αποκαλούμε "διδάσκαλο Θεσσαλονικέων", οι Αθηναίοι "διδάκαλο Αθηναίων", οι Βεροιείς "διδάσκαλο Βεροιέων", οι Κορίνθιοι "διδάσκαλο Κορινθίων". Για όλους τους Έλληνες ο Απόστολος Παύλος είναι ο πνευματικός πατέρας, η αφορμή της αναγεννημένης εν Χριστώ ζωής μας.
Ποιος μπορεί να διηγηθεί τους κόπους και τα μαρτύρια που υπέμεινε για την αγάπη του Χριστού και για τον δικό μας ευαγγελισμό; Είμαστε παιδιά του αγαπημένα, όχι απλά μαθητές του. Πόνεσε πολύ για μας. Μας κέρδισε στην πίστη του Χριστού με πολύ ακριβό αντίτιμο.
Γράφει ο ίδιος στην Β΄προς Κορινθίους επιστολή: "Πέρασα αμέτρητους κόπους, δέχθηκα στο σώμα μου αναρίθμητες πληγές, φυλακίστηκα κι έμεινα στη φυλακή περισσότερο από κάθε άλλον, ήρθα αντιμέτωπος με τον θάνατο πολλές φορές, πεντάκις μαστιγώθηκα από τους Εβραίους με "τεσσαράκοντα παρά μίαν", τρεις φορές χτυπήθηκα με ράβδους, λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα και θαλασσόδερνα ένα μερόνυχτο. Πέρασα μακρές οδοιπορίες, πέρασα κινδύνους από πλημμυρισμένα ποτάμια, κινδύνους από ενέδρες ληστών, κινδύνους από την εχθρότητα των ομοεθνών μου Εβραίων αλλά και των εθνικών, κινδύνους μέσα σε πόλεις, σε ερημικές τοποθεσίες, στη θάλασσα. Κοπίασα, μόχθησα, ξαγρύπνησα, πείνασα, δίψασα, στερήθηκα, πάγωσα, βρέθηκα σε βαρυχειμωνιές με λιγοστά ενδύματα, "κουβάλησα" τη στεναχώρια των αδελφών μου και τη φροντίδα για όλες τις εκκλησίες. Ποιος αθενεί και δεν συμπάσχω κι εγώ μαζί του; Ποιος σκοντάφτει στον αγώνα του τον πνευματικό και δεν συντρίβομαι κι εγώ μαζί του;...". Και λίγο αργότερα έλαβε και τον στέφανο του μαρτυρικού τέλους...

Γι' αυτό κι έχει κάθε δικαίωμα να μας νουθετεί, να μας ελέγχει, να μας παιδαγωγεί με στοργή αλλά και αυστηρότητα μέσα από τις επιστολές του.
Οφείλουμε ως πνευματικά του παιδιά να γνωρίσουμε τον Απόστολο Παύλο, να μελετήσουμε την ιερή παρακαταθήκη του, αλλά κυρίως να μιμηθούμε την άγια ζωή του, ακολουθούντες την προτροπή του: "Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού" (Α΄ Κορ. ια΄ 1).

Spencer West- συνώνυμο των λέξεων: θέληση, αγώνας, πίστη στη ζωή

Ο τριαντάχρονος σήμερα Spencer από το Τορόντο του Καναδά γεννήθηκε με αγενεσία του ιερού οστού, μια γενετική διαταραχή που δεν επέτρεπε τη φυσιολογική ανάπτυξη του κάτω τμήματος της σπονδυλικής του στήλης, αφού κρατούσε τα πόδια του μονίμως σταυρωμένα. Οι γιατροί ακρωτηρίασαν τα πόδια του κάτω από τα γόνατά του όταν ήταν 3 ετών και δύο χρόνια αργότερα τα αφαίρεσαν εντελώς στο ύψος της λεκάνης.

 Οι ειδικοί είπαν τότε στο γενναίο αγόρι ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει ενεργό μέλος της κοινωνίας, κάτι που ο ίδιος δεν πίστεψε ποτέ και αποφάσισε να διαψεύσει τους γιατρούς. και το κατάφερε! Με μια απίστευτη θέληση για τη ζωή κι ένα φοβερό πείσμα ο Spencer κατάφερνε πάντοτε να πετυχαίνει αυτό που φάνταζε ακατόρθωτο, ακόμα και σε αρτιμελείς ανθρώπους. Πριν λίγες μέρες, στις 12 Ιουνίου, κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή του όρους Κιλιμάντζαρο (5.890μ.), συνοδευόμενος από τους καλύτερούς του φίλους, David Johnson και Alex Meers.

Είναι ένας άθλος που οι περισσότεροι αρτιμελείς άνθρωποι θα δυσκολεύονταν να φέρουν εις πέρας. Δεν είναι εύκολο άλλωστε να αναρριχάται κανείς σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη.
Ο Spencer West όμως το κατάφερε. «περπατώντας» μόνο με τα χέρια του, ολοκληρώνοντας επιτυχώς ένα εξαντλητικό οδοιπορικό. 

Επί ένα χρόνο προπονούνταν για τον άθλο του, να ανέβει στην υψηλότερη κορυφή της Αφρικής
Η αναρρίχηση διήρκεσε επτά μέρες. Ο Spencer έκανε το 80% της διαδρομής με τα χέρια του και χρησιμοποίησε το αναπηρικό του καροτσάκι μόνο στα σημεία που το επέτρεπε το έδαφος.

Ο Spencer περιέγραψε τη στιγμή που έφτασε στην κορυφή ως «απίστευτο συναίσθημα».
«Το έβαλα σκοπό να ανέβω στο Κιλιμάντζαρο μόνο για να επαναπροσδιορίσω τι μπορώ να κάνω εγώ ο ίδιος και για να εμπνεύσω άλλους να υπερπηδήσουν τα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά τους και να προκαλέσουν τους εαυτούς τους και να προσφέρουν σε κοινότητες που έχουν ανάγκη. Οι πληγές και οι φουσκάλες που απέκτησα δεν είναι τίποτα μπροστά σε όλα αυτά» είπε ο ίδιος.

Με τον άθλο του αυτόν κατάφερε να συγκεντρώσει 371.000 ευρώ για την φιλανθρωπική οργάνωση «Free The Children», που προσφέρει τα μέσα σε παιδιά της Κένυας για να αντιμετωπίσουν την ξηρασία. 

 

 Απίστευτος άνθρωπος! Μεγαλειώδης!

Πριν με κρίνεις...

Διάβασα ένα πολύ σοφό motto σ' ένα πολύ χαριτωμένο ιστολόγιο που παρακολουθώ,
το "Ένα κάθε μέρα": (http://enakathemera.blogspot.gr/) 

Πριν κρίνεις τη ζωή μου,
το παρελθόν μου,
το χαρακτήρα μου,
περπάτησε με "τα παπούτσια μου",
πέρνα από το "μονοπάτι που ταξίδεψα",
ζήσε με "την ψυχή μου, τις αμφιβολίες,
τους φόβους, τον  πόνο και το γέλιο μου"...
Όταν κι εφόσον ζήσεις τη ζωή μου,
τότε θα σου δώσω το δικαίωμα να με κρίνεις...!

 Eίναι από τις πιο ακριβές αλήθειες και συνάδει απόλυτα με τη χριστιανική πεποίθηση ότι ό μόνος δίκαιος Κριτής είναι ο Θεός, όχι τόσο ή μόνο γιατί δεν ξεφεύγει τίποτα άστοχο και αμαρτωλό δικό μας από την πανγνωσία Του, αλλά γιατί Αυτός θα δικαιώσει τον καθένα μας, επειδή ακριβώς ξέρει τη ζωή μας, τα "παπούτσια που φορούσαμε", το "μονοπάτι που ταξιδέψαμε", την "ψυχή που κουβαλούσαμε", τους φόβους, τους πόνους, τις αδυναμίες μας, το κάθε λεπτό του αγώνα και της αγωνίας μας σ' αυτή τη ζωή.

Έχουν τις ευχές μας και τις προσευχές μας

Ήταν η πρώτη ορκωμοσία κυβέρνησης κατά την παρακολούθηση της οποίας (από τηλεοράσεως βέβαια) αισθάνθηκα την ανάγκη να σηκωθώ όρθια και με δάκρυα να παρακαλέσω το Θεό να φωτίσει και να δυναμώσει τους υπουργούς και όλους μας. Νομίζω πως όλος ο ελληνικός λαός εύχεται και πολλοί ελπίζω πως προσεύχονται να πετύχει αυτή η κύβερνηση. Να υπάρξει κατ' αρχήν ομόνοια και συνεννόηση μεταξύ των τριών συνεργαζόμενων κομμάτων και στη συνέχεια να γίνουν βήματα προόδου, να ξεκολλήσουμε επιτέλους από τον πάτο, να πάρουμε στα χέρια μας με δουλειά, με αποφασιστικότητα, με ελπίδα το μέλλον της πατρίδας μας.
Το τροπάριο που ψάλλεται στην τελετή μιλάει για τον φωτισμό και την "μετάλλαξη" των αγράμματων αλιέων σε πανσόφους τη ενεργεία και επιφοιτήσει του Αγίου Πνεύματος. Μακάρι να συμβεί κάτι ανάλογο. Να μείνουν οι νέοι υπουργοί έξω από τη διαφθορά και τη διαπλοκή και να νοιαστούν, να πονέσουν τον ελληνικό λαό και όχι την τσέπη τους.
Με βρίσκουν σύμφωνη δύο προτάσεις του πρωθυπουργού: η μείωση κατά 30% του υπουργικού μισθού και η έντονη προτροπή του να αποφεύγουν οι υπουργοί την έκθεση στα παράθυρα των καναλιών. (Άραγε αυτές οι ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις στα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια βοηθούν τάχα στην ενημέρωσή μας ή ρίχνουν συνεχώς "λάδι στη φωτιά", μας οδηγούν σε διχόνοια και υποσκάπτουν κάθε κυβερνητική προσπάθεια; Αναρρωτιέμαι).

"Αυτοεπιστρατεύθηκα"

       Έχω ξαναγράψει για το συγχωριανό μας τον κ.Βαγγέλη που έχει δενδροφυτεύσει με προσωπικό κόπο και έξοδα μια ολόκληρη πλαγιά στο βουνό Σιβρί ("Η πλαγιά του κυρ-Βαγγέλη").
       Σήμερα τον συνάντησα στο λεωφορείο και πιάσαμε την κουβέντα:
       "-Τι κάνεις,κυρ-Βαγγέλη; Πώς πάνε τα φυτά σου στο βουνό;
        -Τώρα που σταμάτησαν οι βροχές θέλουν κάθε μέρα πότισμα. Ανεβαίνω κατά τις 6π.μ. και μέχρι τις 8.30-9.00 κάθε πρωί τους ρίχνω λίγο νεράκι.Ό,τι και να έχω να κάνω, ανεβαίνω πρώτα στο βουνό, στα δεντράκια μου. Έταξα τον εαυτό μου σ' αυτό το σκοπό. Αυτοεπιστρατεύθηκα..."
        Πόσο μου άρεσε αυτή η αυτοεπιστράτευση! Αναλογίστηκα πόσο σπουδαίο είναι, και συγχρόνως τόσο απλό, να κάνουμε κάτι που ξεπερνάει το στενό δικό μας ιδιωτικό χώρο, να προσφέρουμε στα κοινά "αυτοπροαιρέτως" (όπως θα έλεγε ο Κ.Παλαιολόγος)! Στην καθαριότητα κοινόχρηστων χώρων, στην κηπουρική και τη δενδροφύτευση, ας πούμε.
        Πόσο θα άλλαζε η όψη του περιβάλλοντός μας, αλλά και το νόημα της καθημερινότητάς μας!
        Ένα βήμα έξω από τα όριά μας. Μια μικρή υπέρβαση του εγωκεντρισμού μας. Μια ελπίδα να ξαναστήσουμε τον κοινωνικό ιστό  που έχει κουρελιαστεί τις τελευτίες δεκαετίες της ξέφρενης ιδιοτέλειας.

Στέλιος Κυριακίδης, ένας άγνωστος ήρωας

Έφτασε στο mail μου η βιογραφία που ακολουθεί.

Με εντυπωσίασε η σεμνότητα και ο ηρωισμός του ανδρός.

Την παραθέτω γιατί αναπτερώνει τις τσακισμένες μας ελπίδες

-υπήρχαν και σίγουρα υπάρχουν  Έλληνες απίστευτα μεγάλοι κι όχι μόνο πρωταθλητές τη διαφθοράς και της ιδιοτέλειας που κατά κόρον γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια-, 

για να έχουμε πρότυπα ζωής,

γιατί οφείλουμε να γνωρίζουμε και να ευγνωμονούμε...

*Ευχαριστώ τη Μαρία. Πάντα ανακαλύπτει "διαμάντια".

 

Γεννήθηκε στην Πάφο, στις 4 Μαΐου του 1910. Ήταν φτωχόπαιδο. Από πιτσιρίκι του άρεζε να τρέχει. Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Πήρε μάλιστα ως δρομέας μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936 με την ελληνική εθνική ομάδα. Το 1934 ήρθε στην Αθήνα, εγκαταστάθηκε στο Χαλάνδρι κι έπιασε δουλειά στη ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία). Ήρθε ο πόλεμος, η πείνα, η αθλιότητα. Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές να λιμοκτονούν ή να πέφτουν θύματα του κατοχικού στρατού. Ακολούθησε και η φρίκη του Εμφυλίου. Στο μεταξύ παντρεύθηκε και απόχτησε παιδιά. Ο αθλητισμός ξεχάστηκε.

Το 1946 παίρνει την απόφαση να ξανατρέξει. Στοχεύει πολύ ψηλά: στον φημισμένο Μαραθώνιο της Βοστώνης! Ελπίζει ότι με τη συμμετοχή του θα ευαισθητοποιήσει τους Αμερικανούς, θα τους παρακινήσει να βοηθήσουν τον ελληνικό λαό που σβήνει. Αρχίζει προπονήσεις υπό συνθήκες αθλητικά απαράδεκτες, με φαγητό ελάχιστο, πολλές φορές από τους γείτονες και τους φίλους εξασφαλισμένο.

Πουλάει τα έπιπλα του σπιτιού του για να αγοράσει ένα απλό εισιτήριο για την Αμερική. Τα λεφτά δεν του φθάνουν για να αγοράσει «μετ’ επιστροφής». Μοναδικός σκοπός ζωής η συμμετοχή του στο Μαραθώνιο δίπλα στους ξακουστούς αθλητές: τον «τεράστιο» Άγγλο Κένεθ Μπέιλι και τον Αμερικανό νικητή της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι.

Όταν περνάει από τους γιατρούς, πριν από τον αγώνα, του απαγορεύουν να τρέξει επειδή είναι πολύ αδύνατος. «Θα πεθάνεις στο δρόμο από την εξάντληση του λένε. Δεν θα αντέξεις ούτε λίγα χιλιόμετρα». Αναλαμβάνει εκείνος την ευθύνη και υπογράφει μια υπέυθυνη δήλωση πως ο ίδιος αναλαμβάνει όλους τους κινδύνους ενός τέτοιου εγχειρήματος. «Έκανα τόσο ταξίδι μόνο γι’ αυτό. Θα τρέξω κι ας πεθάνω!», τους λέει.

Ο αγώνας έγινε στις 20 Απριλίου του 1946. Ο Στέλιος στην αρχή ήταν πίσω. Κρατούσε δυνάμεις. Στα 40 χιλιόμετρα έπιασε τον πρωτοπόρο Κέλι και τερμάτισε πρώτος κάνοντας πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Παραμιλούσε γι΄αυτόν όλη η Αμερική.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τρούμαν κάλεσε τους  πρώτους νικητές-αθλητές στον Λευκό Οίκο για να τους συγχαρεί. Πρώτα απευθύνθηκε στον Κέλι, ο οποίος 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του Μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner's World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα. Τον ρώτησε πώς ηττήθηκε από αυτόν τον «κοκκαλιάρη» κι εκείνος του απάντησε:  «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία...».

Τότε ο Πρόεδρος χαμογελώντας στράφηκε πρός τον Κυριακίδη και του είπε:  «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα».

Η απάντηση του Στέλιου Κυριακίδη ήταν συγκλονιστική: « Σας ευχαριστώ, κ. Πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για μένα. Ζητώ όμως να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στους 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Γι’ αυτό έτρεξα. Βοηθήστε το λαό μου που υποφέρει».

Ακολούθησε μια απίστευτη κινητοποίηση του αμερικανικού καού. Μαζεύτηκαν από δωρεές τόνοι τροφίμων, φαρμάκων και ρουχισμού. Με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβανού ναυλώθηκαν έξι καράβια για να μεταφέρουν τη βοήθεια στην Ελλάδα, το «πακέτο Κυριακίδη», όπως ονομάστηκε. Συγκεντρώθηκν και 250.000δολάρια, ποσό τεράστιο για την εποχή- για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες. Ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία και επέβλεπε την συγκέντρωση και την αποστολή της βοήθειας. Όλες οι εφημερίδες των ΗΠΑ τον είχαν πρωτοσέλιδο.

Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά χάρη σ’ αυτόν τον τεράστιο Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαΐου, ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί. Είχαν φτάσει απ' όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος και θεωρήθηκε το πρώτο χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους Έλληνες.

Αργότερα ο γιος του χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα. Ανάμεσα σ' αυτά και το μετάλλιο από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο τεράστιας αξίας, που ήταν συλλεκτικό από την πρώτη στιγμή, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!  Ο Στέλιος Κυριακίδης παραμένει άγνωστος στους πιο πολλούς Έλληνες ακόμη και τους φιλάθλους, ενώ στην Αμερική έχουν γραφτεί πολλά για το κατόρθωμά του, έχουν γυριστεί ντοκυμαντέρ κι ετοιμάζουν και το γύρισμα μιας ταινίας. Ήταν άνθρωπος προσφοράς, με φρόνημα ηρωικό και υψηλά ιδεώδη. Σήκωσε στους ώμους του τη βαριά εθνική κληρονομιά. Θα μπορούσε η μορφή του στις  δύσκολες μέρες μας να γίνει πρότυπο ζωής, να μας ξαναδώσει ελπίδες και ιδανικά Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός είχε κάνει μια εξαιρετική εκπομπή για τον Κυριακίδη το 1981, απόσπασμα της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε από το βίντεο εδώ:    http://istologio.org/?p=2914 Στη Βοστώνη σε ανάμνηση του θριάμβου του, οι Αμερικανοί φιλοτέχνησαν γλυπτό στο οποίο εμφανίζεται ο πρώτος σύγχρονος ολυμπιονίκης του μαραθωνίου, Σπύρος Λούης, να δείχνει στον Στέλιο Κυριακίδη το δρόμο προς τη νίκη. Ο παλαιότερος οδηγεί τον νεότερο σε δρόμο δυσκολότατο, αλλά νικηφόρο.

Αγάπη=ελευθερία

Μη φοβάσαι, 

εκφράσου ελεύθερα!

Με λόγο, με σιωπή,

με πάθος, με ηρεμία,

με λογική, με ασυναρτησία,

με θυμό, με γλυκύτητα.

Μη φοβάσαι,

εκφράσου ελεύθερα!

Εκφράσου με κίνηση,

με χορό, με παντομίμα,

με τραγούδι, με τσιρίδα, 

με λυγμό και με θρήνο.

Μη φοβάσαι,

εκφράσου ελεύθερα!

Χαμογέλα και γέλα,

η ψυχή σου αν γλεντάει. 

Κι αν πονάς, να το δείξεις.

Μη ντραπείς και το κρύψεις.

Μη φοβάσαι!
Σ΄αγαπώ και σε χαίρομαι!
Μη διστάζεις μαζί μου!
Όπως θες κι όπως είσαι,
σ΄αγαπώ και σε δέχομαι!

Σταυρούλα Κουμενίδου

Gul camii

Με του Μαγιού τα ευωδιαστά στολίστηκε τριαντάφυλλα
η εκκλησιά που αύριο πανηγυρίζει,
πολύ κοντά στο σταύρωμα των χαμηλών θαλασσινών
με τα πανύψηλα τριπλά χερσαία τείχη,
στην Πόλη τη χιλιόχρονη, τη Βασιλεύουσα,
που τώρα ...σβήνει.

Τη 29η του αυτού μηνός
Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης μνήμη.
Ευωδιαστή και άχραντη,
οσιακή, μαρτυρική συνάμα η βιοτή της.
Απόψε στον εσπερινό με δάκρυα
και λαχτάρα πρόστρεξαν
και δέονται γονατιστοί
οι πολιορκημένοι:

"πρέσβευε, Θεοδοσία, τω Δεσπότη των όλων  

ρυσθήναι εκ πολυτρόπων ημάς συμπτώσεων". 

Μουγκρίζουν ανελέητα τα φοβερά κανόνια του Μωάμεθ.

Συθέμελα τραντάζονται τα τείχη κι οι τρεμάμενες καρδιές.

Και της Αγίας, της οσίας Θεοδοσίας

το εικόνισμα, κρυμμένο απ' τα τριαντάφυλλα,

υγραίνεται απ' το μύρο και το δάκρυ.

Στην τρίτη την πιο φοβερή επίθεση των Γεννιτσάρων

βρέθηκε η καστρόπορτα, λίγο πιο πάνω

από την εκκλησιά που πανηγύριζε, ανοιχτή...

Τη 29η του αυτού μηνός
η εκκλησιά η τριανταφυλλένια
πρώτη αντίκρυσε την ημισέληνο,
τα γιαταγάνια τα ματοβαμμένα.
Κι έγινε ο όμορφος ναός, που ήτανε
με το τουβλάκι της υπομονής χτισμένος
και της Οσίας τη χάρη ποτισμένος,
το Gul Camii,
του θρήνου της Αλώσεως
η πρώτη οιμωγή...
...............................

          Σταυρούλα Κουμενίδου

Η αγάπη τέχνας κατεργάζεται!

Θα εκπλαγείτε πολύ ευχάριστα 

αν επισκεφθείτε την έκθεση 

που έστησαν οι bloggers καλλιτέχνιδες 

της Θεσσαλονίκης 

στη Μονή Λαζαριστών.

Πήραν παλιά συρτάρια που ήταν κυριολεκτικά 

για πέταμα κι έφτιαξαν θαυμάσια καλλιτεχνήματα 

με ό,τι υλικά η καθεμιά σοφίστηκε 

και σε όποιο θέμα εμπνεύσθηκε.

Διάλεξα κάποια αντιπροσωπευτικά 

για να σας δείξω 

και να σας κεντρίσω την περιέργεια.

Τα καλλιτεχνήματα πωλούνται 

και τα έσοδα διατίθενται 

στο Σύλλογο Καρκινοπαθών Μακεδονίας- Θράκης.

Η Έκθεση λειτουργεί τις απογευματινές ώρες (17.30-21.30)

 ως τις 25 Μαΐου.

Η ιδέα ήταν της κ.Ρένας Χριστοδούλου 

και βρήκε ενθουσιώδη ανταπόκριση 

στις χρυσοχέρες του διαδικτύου. 

Ένα μεγάλο "Μπράβο!" αξίζει σε όλες!

Ο φίλος ημών Λάζαρος κεκοίμηται

Ο φίλτατος Λάζαρος, ο εγκρατής και ασκητικός, ο εγκάρδιος, ο στοχαστικός, ο δάσκαλος που αγάπησε σαν δικά του παιδιά τους εκατοντάδες μαθητές του, έκλεισε τα μάτια σ' αυτόν τον οδυνηρό πλανεμένο κόσμο. Σίγουρα η ανάλαφρη ψυχούλα του θα άκουσε την αγαπημένη φωνή του μεγάλου Διδασκάλου "Λάζαρε, δεύρο έξω!" να τον προσκαλεί στα ολόφωτα παραδείσια δώματα της Βασιλείας Του, όπου τελειώνουν οι λύπες, τα βάσανα κι οι στεναγμοί.
Με το "Χριστός Ανέστη" προπέμφθηκε από εμάς για να βρεθεί στην αγκαλιά του Αναστημένου Ιησού προς την οποία όλη του τη ζωή "ηπείγετο αγαλλoμένω ποδί".
"Καλοστρατιά" να έχεις, Λάζαρε Καραγιαννίδη!