Αναγνώστες

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Μετά από πενήντα εννιά χρόνια

   Σεπτέμβριος 1950
   Μια εικοσάχρονη νεοδιορισμένη δασκάλα, μικροκαμωμένη, με κόκκινα μάγουλα, προερχόμενη από τη Λάρισα φθάνει στη Γερακώνα, που βρίσκεται δέκα περίπου χιλιόμετρα έξω από τη Γουμένισσα, στο όρος Πάικο της Κεντρικής Μακεδονίας. Τα τελευταία τρία χιλιόμετρα του ταξιδιού της από το γειτονικό χωριό τα κάνει περπατώντας... και αναλαμβάνει υπηρεσία.
   Είναι η πρώτη χρονιά που θα λειτουργήσει το σχολείο μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο. Φτώχεια, οξυμένα πάθη, δολοφονημένοι πατεράδες, έλλειψη των στοιχειωδών αγαθών και εκατόν τριάντα πέντε παιδιά που με δυσκολία μιλούν ελληνικά την περιμένουν. Στο σχολείο, που είναι ετοιμόρροπο, κάνει μάθημα κάθε πρωί στα παιδιά της Γ΄, της Δ΄ και της Ε΄ Δημοτικού και κάθε απόγευμα στην Α΄και Β΄. Το βράδυ κάνει μαθήματα σε μεγαλύτερα παιδιά και νέους που λόγω του πολέμου δεν έχουν μάθει γράμματα. Βοηθητικά βιβλία δεν υπάρχουν. Όλα τα μαθήματα πρέπει να γραφτούν στον πίνακα. Τις Κυριακές κάνει και το κατηχητικό σχολείο. Είναι υπεύθυνη για το καθημερινό συσσίτιο των παιδιών. Το Σάββατο το απόγευμα μαζί μ' ένα μικρό μαθητή της Γ΄,το Γιωργάκη, πηγαίνουν περπατώντας μέχρι τη Γουμένισσα για να αγοράσει τα απολύτως αναγκαία,π.χ. σπίρτα και κιμωλίες, και να διεκπεραιώσει την αλληλογραφία του σχολείου. Είναι και νοσοκόμα. Έχει μια θαυματουργή αλοιφή για όλα τα χτυπήματα και τα παράξενα σπυριά, την πενικιλίνη. Μαθαίνει στα κορίτσια και πλέξιμο και ράψιμο. Όλα τους την λατρεύουν. Είναι η αγαπημένη τους κυρία, η κυρία Αλεξάνδρα, που θα μείνει κοντά τους δυο χρόνια.
   Ιούλιος 2009
   Φθάνουμε με ΙΧ στη Γερακώνα ένα κυριακάτικο απόγευμα. Είναι χαρά Θεού! Περιποιημένα σπίτια, αυλές ξέχειλες από λουλούδια, ωραιότατα αμπέλια. Συναντάμε δυο ηλικωμένες γυναίκες στην αρχή του χωριού.
   "Καλησπέρα! Θέλουμε να βρούμε την κ. Σοφία Κ..." λέω. ΄Ερχονται κι οι δυο να με ρωτήσουν από πού ερχόμαστε.
   "Σας φέρνω μια παλιά δασκάλα. Ήταν εδώ πριν πενήντα χρόνια".
    Σκύβουν κι οι δυο περίεργες και σε μισό λεπτό την αναγνωρίζουν "...η κυρία Αλεξάνδρα!!". Κάθεται δίπλα μου στη θέση του συνοδηγού, γιαγιούλα πια, κάτισχνη αλλά γλυκύτατη. Έρχονται από δεξιά κι ανοίγουν την πόρτα, την φιλούν, την αγκαλιάζουν. Η μια την είχε δακάλα. Η άλλη δεν πήγαινε τότε στο σχολείο, αλλά την ήξερε από το Κατηχητικό. Είναι πολύ συγκινητική η στιγμή. Πάμε μαζί στο σπίτι της κυρά Σοφίας. Στη μητέρα της κ. Σοφίας είχε ζήσει η κ. Αλεξάνδρα τα δυο χρόνια της εδώ παραμονής της. Η κυρία Σοφία είναι στην πανέμορφη αυλή της. Κοντοστέκεται να δει ποιοι έρχονται.
   "Σοφία, η δασκάλα, η κυρία Αλεξάνδρα!" Κι άλλες θερμές αγκαλιές. Σε λίγο μαζεύονται κι ο κύρ- Θόδωρος κι ο κύριος Γιώργος κι η κυρά Κίτσα, όλοι μαθητές της. Τη φιλούν με χαρά κι ολοφάνερη ευγνωμοσύνη.
   Θυμούνται τα παλιά, τις δυσκολίες του τότε. Κι ύστερα ξεδιπλώνει καθένας την ιστορία του. Τι απέγινε, τι οικογένεια έκανε, ποιος ζει, ποιος πέθανε, κτλ. Η κυρία τους, η κ. Αλεξάνδρα, τους έχει περάσει όλους με εννιά παιδιά και είκοσι τρία εγγόνια.
   Κάνουμε και μια βόλτα στο χωριό. Το παλιό σχολείο έχει γκρεμιστεί. Έχουν φτιάξει καινούριο με μεγάλη αυλή. Η εκκλησία στέκεται πολύ περιποιημένη. Από τα παλιά σπίτια σώζονται ένα δυο. Τώρα το χωριό είναι πανέμορφο, έχει και σούπερ μάρκετ. Αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Οι συνταξιούχοι που το κατοικούν έχουν φτιάξει ωραιότατα σπίτια. Αλλά ...μόνο δυο μικρά παιδιά ζουν εδώ και πηγαίνουν σχολείο στη Γουμένισσα. Δάσκαλος δεν έρχεται πια στο χωριό...

   Αξέχαστη επίσκεψη με πολλά πολλά μηνύματα... η ξεχωριστή κυρία Αλεξάνδρα, η δασκάλα μ' όλη τη σημασία της λέξης που ανέλαβε δράση μέσα σε τεράστιες δυσκολίες και τις αντιμετώπισε με τιτάνειο κόπο και πολλή πολλή αγάπη και γι' αυτό σφράγισε τις ζωές των παιδιών της,
το ηθικό χρέος του δασκάλου, που δυστυχώς οι σημερινοί δάσκαλοι το έχουμε διαγράψει ως γνήσιοι επαγγελματίες,
η ώρα της δικαίωσης για την ογδοντάχρονη,
η ευγνωμοσύνη των μαθητών της που τώρα είναι κι αυτοί παππούδες και γιαγιάδες,
η αλλαγή του σκηνικού, τότε φτώχεια κι εκατόν τριάντα πέντε παιδιά, τώρα ευημερία και δυο παιδιά...
   Θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου γιατί έζησα αυτές τις γλυκιές στιγμές ως συνοδός της κυρίας Αλεξάνδρας, της δασκάλας. Ήταν ένα από τα ωραιότερα απογεύματα της ζωής μου.


Η κ.Αλεξάνδρα ανάμεσα στις παλιές μαθήτριές της


Η χαρά της κ.Σοφίας δεν περιγράφεται. 
Υποδέχεται τη δασκάλα της στο όμορφο σπιτικό της.

Ο εννιάχρονος τότε Γιωργάκης που πήγαιναν μαζί για ψώνια στη Γουμένισσα, 
σήμερα ... εξηνταοχτάχρονος


Η κυρα-Κίτσα, μαθήτρια το 1950, μπροστά σ' ένα από τα παλιά σπιτάκια 

πνιγμένο στις πρασινάδες και τα λουλούδια


Πανέμορφες περιποιημένες αυλές στη σημερινή Γερακώνα


14 σχόλια:

Α. Παπαγιάννης είπε...

Εύγε, αδελφή! Καλώς εποίησας, μια άριστη υπόμνηση ότι η Παιδεία δεν είναι συνάρτηση των μέσων και των "μέσων", αλλά πρωτίστως του "έσω ανθρώπου" που δίνει την ψυχή του στο έργο όπου ετάχθη. Παράδειγμα για όλους μας!

Anastasios είπε...

Από τις ομορφότερες ιστορίες στο χώρο της Ελληνικής Παιδείας που διάβασα ποτέ.

Άξια δασκάλα η Αλεξάνδρα! Ας γίνει παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους σύγχρονους εκπαιδευτικούς.

Εμείς στη Διασπορά λέμε ότι ο δάσκαλος είναι Απόστολος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Το δε σώμα των δασκάλων που στέλνει η Πατρίδα για να διδάξουν στα Παροικιακά Σχολειά μας το ονομάζουμε "Ελληνική Εκπαιδευτική ΑΠΟΣΤΟΛΗ".

yiannis είπε...

Πολύ συγκινητική ιστορία! Με έκανε και δάκρυσα.......

Λήμνος είπε...

Αγαπητέ Yianni, δεν σε γνωρίζω. Σ' ευχαριστώ που άφησες το σχόλιό σου. Αν διαβάσεις την απάντησή μου κι αν θέλεις, δώσε κάποιο "στίγμα" της ύπαρξής σου.

Λήμνος είπε...

π.Αναστάσιε, ευχαριστώ για το σχόλιό σας. Το εκτιμώ ιδιαίτερα. Πράγματι εμείς οι σύγχρονοι εκπαιδευτικοί - όπως και όλοι οι "συγκεχυμένοι" σύγχρονοι - χρειαζόμαστε αξιόλογα πρότυπα για να ξεφεύγουμε από τη μιζέρια και να σηκώνουμε τα μάτια μας ψηλά. Αν και δεν έχουμε συναντηθεί, νομίζω πως σας γνωρίζω αρκετά μέσω του blog σας.

yiannis είπε...

Αγαπητή Λήμνος,

Είμαι πανεπιστημιακός (θετικού κλάδου)στον Καναδά. Το βιβλίο "Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ" είναι πόνημά μου.

Συγχαρητήρια γιά το μπλόγκ σου!

Δοκίμασα να σου στείλω Εμαίλ αλλά δεν πιστεύω ότι λειτούργησε.

Λήμνος είπε...

Αγαπητέ Yianni,
χαιρετίσματα λοιπόν στον Καναδά.
Η διεύθυνσή μου είναι: Koumstav@gmail.com

barbara είπε...

τετοιοι ανθρωποι αποτελουν παραδειγματα προς μιμηση για μας τους νεοτερους!συγκινηθηκα κ για ενα ακομη λογο.η κ.Σοφια ειναι γιαγια μου κ της εχει μεινει απωθημενο το οτι δε μπορεσε να τελειωσει το σχολειο λογω των τοτε συνθηκων! εχω να κανω μια ενσταση ομως:οι κατοικοι του συγκεκριμενου χωριου ειναι προσφυγες απο τον Ποντο κ τη Μ.Ασια.το οτι μπορει να χρησιμοποιουσαν καποιους ιδιωματισμους στην καθημερινοτητα τους δε σημαινει οτι δε μιλουσαν ελληνικα!σας ευχαριστω!

Λήμνος είπε...

Αγαπητή Barbara, σ' ευχαριστώ για το σχόλιο. Γνώρισα τη γιαγιά σου. Μπορείς να την καμαρώνεις. Είναι πολύ άξια και καλή. Δέχομαι απολύτως το σχόλιό σου για τη γλώσσα των κατοίκων της Γερακώνας. Έγραψα ότι δεν μιλούσαν τα ελληνικά -ίσως με κάποια δόση υπερβολής - για να τονίσω τη δυσκολία στο έργο που ανελάμβανε η νεαρή τότε δασκάλα Αλεξάνδρα.
Σε χαιρετώ

frank milos είπε...

Μια δασκάλα "σχολείο" για μας τους νεότερους...

Λήμνος είπε...

Να υποθέσω πως είσαι ο Φραγκίσκος από τη Μήλο; Χαίρε και καλώς όρισες!

ΠΑΝΤΖΑΛΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ είπε...

Παρόλο που θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που υπηρετώ στα Εκπαιδευτήρια που κι εσύ υπηρέτησες και είχες την τύχη να συνταξιοδοτηθείς, η συγκινητική και διδακτική αυτή ιστορία με κάνει να λυπάμαι που δεν είχα την τύχη να υπηρετήσω στα χρόνια τις κ. Αλεξάνδρας, χρόνια δύσκολα αλλά γεμάτα αγάπη, προσπάθεια, αξίες και ιδανικά.

Σταμάτης Πάντζαλης

Ανώνυμος είπε...

Κ.Σταυρουλα ευχαριστούμε και πάλι. Ας το έχουμε στο νου μας οι εκπαιδευτικοί που όλο κουραζόμαστε και γκρινιάζουμε για όλα: αριθμό παιδιών,δύσκολες τάξεις, ωράρια κτλ! Και με τόσα μέσα στη διάθεσή μας! Λίνα Κ

Λήμνος είπε...

Αγαπημένοι συνάδελφοι, τελικά, οι δυσκολίες "χτίζουν" τις αξιόλογες προσωπικότητες!!!!
Αυτή την αλήθεια ξεχάσαμε μέσα στο βόλεμά μας των τελευταίων ετών της δήθεν ευημερίας.