Αναγνώστες

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Πόσο τέλεια είναι η τελειότητα;


 Έχω κουραστεί από την τελειομανία και τις απαιτήσεις κάποιων ανθρώπων. 
Ακόμα κι αν είναι απαίτηση αρετής.
 Όταν η αρετή γίνεται απαιτητή και ο ασκούμενος σ' αυτήν είναι διαρκώς ελεγχόμενος και "αποτυγχάνων", είναι δυνατόν να θέλει και να έχει κουράγιο να αγωνίζεται; 
Μου άρεσε πολύ το παρακάτω και το παραθέτω:

"Σταματήστε να ψάχνετε τον τέλειο εαυτό, τα τέλεια παιδικά χρόνια, τους τέλειους γονείς, τους τέλειους συζύγους και φίλους, τους τέλειους πνευματικούς και ψυχολόγους. 
Μην βασανίζεστε και μην βασανίζετε τους άλλους. 
Αποδεχθείτε την πραγματικότητα που είναι παράδοξη και ζήστε μαζί της. 
Χειρότερη από την αμαρτία, πιο σκοτεινή και αιμοβόρα, είναι η αλαζονεία της τελειότητας. 
Πρόσεξε, αδελφέ, γιατί πίσω από τη δίψα σου για την τελειότητα ίσως να κρύβεται το πιο βάρβαρο προσωπείο σου. 
Τι ωφελεί να βρεις την «αρετή» χάνοντας την ανθρωπιά σου, την ησυχία και γλυκύτητα σου; Τι να την κάνεις την "αλήθεια" όταν θα έχεις χάσει την αγάπη;
Αποδέχομαι την ανθρωπινότητά μου, δηλαδή τις αδυναμίες και τα λάθη μου, και προσπαθώ μέσα από την θεραπευτική της Εκκλησίας να φωτίσω τα σκοτάδια εντός μου. Απαλά, ήσυχα,γλυκά και αγαπητικά. 
Ανοίγω ένα φως στο υπόγειο δεσμωτήριο του εσώτερου εαυτού μου και περιμένω. Κάθε μέρα, λίγο, ελάχιστα, αλλά σταθερά το Φως εισέρχεται και καθαρίζει.
Εάν ανοίξω απότομα τα παράθυρα θα τρομάξω, θα τρελαθώ από την ακαταστασία του δωματίου. Τι αράχνες, τι σκόνες, τι υγρασίες, τι ακαταστασία!!!
Θεέ μου, μη με αφήσεις να δω απότομα την καρδιά μου, δεν αντέχω όλη την Αλήθεια μου. Γι αυτό κάθε μέρα φεύγω, φεύγω με διάφορους τρόπους μακριά από την καρδιά μου. Φοράω μάσκες και παίζω ρόλους για να μην κοιτάξω μέσα μου. 
Ξέρεις, Εσύ!!
Γι' αυτό σου λέω, Θεέ μου, άνοιγε χαραμάδες, είσελθε ως φως ιλαρό εντός μου και αποκάλυπτε τα συντρίμμια της υπάρξεώς μου. Μέχρι να καθαρίσει όλο το δωμάτιο. 
Δεν βιάζομαι, δεν ανυπομονώ, δεν αγχώνομαι. Εγώ θα περιμένω. Εσύ ξέρεις πώς και πόσο θα χρειαστεί. 
Αφήνομαι στην ροή της ζωής, στα μαθήματα της ύπαρξης που θα φέρει η πρόνοιά Σου. 
Άλλωστε η αγάπη πάντα αργεί μια μέρα. Και το θαύμα σου χρόνια ικανά".
π. Λίβυος

3 σχόλια:

voulaki είπε...

Πανέμορφο Σταυρούλα!!!
Να είσαι πάντα καλά!

Penny Brotzaki είπε...

Πόσο σοφό είναι αυτό το κείμενο...

Ανώνυμος είπε...

Αληθειες, μεγαλες αληθειες. Δυστυχως μεγαλωσαμε κυνηγωντας την ουτοπια της τελειοτητας που ειναι μονο ψυχοφθορα και καθολου σωτήρια. Φυλιτσα