Αναγνώστες

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

1922


 
Το βλέμμα σου δεν πρόλαβες να στρέψεις στην πόλη τη φλεγόμενη.
Τη γειτονιά σου, που ως χτες ευώδιαζε απ' τους κατηφέδες,
δεν αποχαιρέτησες.
Ο αγώνας σου να φύγεις, να σωθείς... 
να σώσεις και τα δυο μωρά που κρέμονται στις φούστες σου.
Η θάλασσα μπροστά σου σε τρομάζει,
μα μοναχά σ' αυτήν βλέπεις τη λύτρωση.
Ο αέρας δεν σου φτάνει ν΄ αναπνεύσεις. 
Είναι βαρύς απ' τον καπνό και των απελπισμένων τις πικρές ανάσες.
Πεινάς, πονάς, τα σωθικά σου καίγονται κι ούτε το νιώθεις.
Μόνο να φύγεις, να σωθείς ...στο πού; Στο άγνωστο...
Νά 'ξερες ...τι μαρτύριο σε προσμένει...
Είκοσι επτά  Σεπτέμβρηδες η νιότη σου μετράει, 
αρχοντοπούλα μου Σμυρνιά, μ' όλα σου τα καλά!
Σε μια νυχτιά όλα ξεψύχησαν, 
αποκαΐδια που τα πήρε ο άνεμος και του πολέμου η φρίκη... 

Σταυρούλα Κουμενίδου

*Δεν επιτρέπεται να ξεχάσουμε...



4 σχόλια:

Α. Παπαγιάννης είπε...

Υποκλίνομαι στη μνήμη των ανθρώπων αυτών, και στην πέννα που προσπαθεί να αναθερμαίνει τη δική μας λησμονιά. Εύγε!

Λήμνος είπε...

Αιωνία τους η μνήμη!
Μακάρι να μη ζήσουμε τέτοιες στιγμές!
Με τιμά πολύ το "εύγε" εκ μέρους σου, αδελφέ.

Μαίρη-Αγγελική είπε...

Απίθανη πένα Σταυρούλα, έκανες το καλύτερο μνημόσυνο σ΄αυτές τις ψυχές που χάθηκαν.
Αιωνία η μνήμη τους!

Λήμνος είπε...

Καλή σου μέρα, Μαίρη-Αγγελική! Σ' ευχαριστώ για το ευμενές σχόλιο.