Προσκυνήματος Μονής Οσίου Νικάνορος συνέχεια

Μερικές φωτογραφίες από το εσωτερικό της Μονής Οσίου Νικάνορα, όπου ισχύει το άβατον για τις γυναίκες σύμφωνα με την διαθήκη του Οσίου, την οποία άγρευσα στο διαδίκτυο:

Η Διαθήκη του Οσίου Νικάνορος

α. Να ζείτε κοινοβιακά και να μην έχετε δικά σας-ξεχωριστά πράγματα.

β. Να αγαπάτε πρώτα-πρώτα τον Θεό.

γ. Να έχετε αγάπη, επίσης, αναμεταξύ σας και να είστε μονοιασμένοι.

δ. Να έχετε υπομονή και ταπείνωση.

ε. Να τηρείτε με ακρίβεια την παράδοση των Αγίων Πατέρων, όσα έγραψαν για την Πίστη και την ενάρετη διαγωγή, αλλά και όσα ορίζει το τυπικόν του Αγίου Σάββα περί εκκλησιαστικής τάξεως και αρετής.

στ. Ποτέ να μη δεχθείτε γυναίκα στο Μοναστήρι είτε καλογριά είναι, είτε κοσμική ή μητέρα Βασιλέως ή Βασίλισσα. Ούτε παιδί αμούστακο και αγένειο να δεχθείτε.

ζ. Ποτέ να μη χειροτονήσετε ανάξιο Διάκονο ή Ιε­ρέα. Γιατί τίποτε άλλο δεν παροργίζει τον Θεό τόσον, όσον ο ανάξιος Ιερεύς. Εάν δεν υπάρχει κανένας άξιος να γίνει Ηγούμενος από το ίδιο Μοναστήρι, να πάτε και να ερευνήσετε, για να βρείτε εις το Μοναστήρι του Βαρλαάμ. Εάν πάλιν δεν υπάρχει ούτε εκεί, πηγαίνετε στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, στη Σκήτη της Βέροιας ή στο Μοναστήρι του αδελφού μου και συνασκητού Διονυσίου και ζητήσατε μετά πολλών δακρύων και δεήσεων κανένα άξιον αδελφό, για να προχειρίσετε Ηγούμενο.

η. Εάν, τέλος, δεν ευρεθεί ούτε εκεί, ας γίνει από την Αδελφότητα. Αρκεί να είναι ευλαβής και σώφρων και άξιος ιερεύς.

θ. Να μην επιτρέπετε σε κανέναν από σας τους Μοναχούς να πηγαίνει στα πανηγύρια των κοσμικών, διό­τι ο θείος νόμος προστάζει «Αββάς εις λιτήν κοσμικού καθίσας, ως νεκρόν λογίζεται αυτόν ο Θεός».

ι. Αργός να μη κάθεται ποτέ κανένας σας, αλλά ή θα προσεύχεται στο κελί του ή θα αναγιγνώσκει τάς θεόπνευστους Γραφάς ή θα εργάζεται άλλος στο αμπέ­λι, άλλος στον κήπο και άλλος σε οποιαδήποτε άλλη εργασία, διότι ο Απόστολος Παύλος λέγει «Ο μη εργα­ζόμενος μηδέ εσθιέτω».

ία. Ποτέ κανείς, αγαπητά μου παιδιά, να μη έχει δικό του κομπόδεμα, χωριστά από τον Ηγούμενο, μήτε να κρατάτε κακία ο ένας στον άλλον. Ούτε, επίσης, να κατηγορείτε ο ένας τον άλλον και να έχετε έχθρα ανα­μεταξύ σας.

ιβ. Ούτε να σηκώνετε χέρι ο ένας κατά του αλλού. Να σας διακρίνει πάντοτε αγάπη, υπομονή και ταπεί­νωση.

ιγ. Εάν δε κάποιος δεν θέλει να φύλαξη αυτές τις συμβουλές μου, ας διωχθεί από το Μοναστήρι. Γιατί αυτός μοιάζει με το ψωριασμένο πρόβατο και, αν παραμείνει, υπάρχει κίνδυνος να μολευτούν και τα υπόλοιπα λογικά πρόβατα της μάνδρας του Χριστού.

ιδ. Εάν, καμιά φορά, συμβεί και σκανδαλισθεί ο έ­νας με τον άλλον, ας συμφιλιώνονται, προτού να βασιλεύσει ο Ήλιος. Γιατί, αλλιώς, ευρίσκει έδαφος ο διάβο­λος και τους οδηγεί σε μεγαλύτερα αμαρτήματα.

ιέ. Οι Γέροντες και προχωρημένοι στην αρετή και την πρακτική άσκηση να συμβουλεύετε και να καθοδηγείτε όσους είναι ακόμη άπειροι και νέοι. Οι νεώτεροι, πάλιν, να υποτάσσεσθε στους πρεσβυτέρους και να ακούτε με προσοχή και αγάπη τις συμβουλές των.

ιστ. Εάν βάλετε καλά στο μυαλό σας όλα, όσα σας είπα προφορικά και όσα γράφω στη διαθήκη μου και τα τηρήσετε, θα αξιωθείτε να μπείτε στην Ουράνιο Βασι­λεία, για να ευφραίνεστε πάντοτε με όλους τους Δικαίους. Εάν όμως δεν τα φυλάξετε, ο μισθός της παρακοής σας θα είναι «ή αιώνια Κόλασης»!

Πριν την Κοίμησή του (στις 7 Αυγούστου του έτους 1594 μ.Χ.) ο Όσιος, αφού κοινώνησε των Αχράντων Μυ­στηρίων, τους είπε τα εξής παρηγορητικά λόγια:

- «Ήρθε ή ώρα, τέκνα μου, να πηγαίνω προς τον ποθούμενο Δεσπότη μου! Σεις αγωνισθείτε με όλη τη δύναμη σας να ευαρεστήσετε ενώπιον του Θεού και Αυτός θα σας προστατεύει πάντοτε και θα σας χαρίζει την ψυχική και τη σωματική σας υγεία! Σ' Αυτόν στηρίξτε όλες τις ελπίδες σας! και μη λυπήστε, διότι σας αποχωρίζομαι σωματικώς. Πνευματικώς θα είμαι πάντοτε μαζί σας! Εάν δε εύρω παρρησία στον Δεσπότη Χριστόν εγώ ο ανάξιος, θα μεσιτεύω πάντοτε για τη σωτηρία σας!»

Εξωτερική άποψη της Μονής του Οσίου Νικάνορα

Η είσοδος στην αυλή της Μονής-Όλα τα κτίρια πετρόκτιστα.

Ο τάφος του Οσίου πίσω από την κόγχη του ιερού του Καθολικού

Εξωτερικές τοιχογραφίες στο Καθολικό

Η εσωτερική αυλή της Μονής

Η είσοδος στο Καθολικό με το τάλαντο έτοιμο προς κρούσιν!

 Το Μετόχι του Αγίου Δημητρίου, όπως φαίνεται από ψηλά, από την Μονή.

Ο Αλιάκμονας και το Μετόχι από τον εξώστη της Μονής. Μαγευτική η θέα!

Άλλη μία για να χορτάσουμε ομορφιά!!!!!

Ευχαριστώ πολύ τον συμπέθερό μου και συνεκδρομέα Κώστα Σιδηρόπουλο που μου έστειλε τις φωτογραφίες.

Προσκύνημα στη Ζάβορδα

Μπορεί και νάταν  η ιδιόρρυθμη και ακατανόητη ονομασία της περιοχής αυτό που κέντησε την περιέργειά μας, η αφορμή για να ετοιμάσουμε την εκδρομή μας στην Ιερά Μονή του Οσίου Νικάνορα στη Ζάβορδα στα όρια των Νομών Κοζάνης και Γρεβενών. Βέβαια όταν γνωρίσαμε τον Όσιο και την ιστορία της Μονής συναρπασθήκαμε.

Και

θ

Γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός και μάλιστα από την ενορία του Αγίου Μηνά έζησε ο Όσιος (Νικόλαος ως λαϊκός και Νικάνωρ ως μοναχός) στα τέλη του 15ου και τις αρχές του 16ου αιώνα στα δυσβάσταχτα και πιο σκοτεινά χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Γεννήθηκε από στείρα μητέρα ως καρπός πολλής προσευχής κι ευτύχησε να περάσει τα παιδικά του χρόνια  σε μια οικογένεια γεμάτη πίστη κι αγάπη. Έλαβε μόρφωση πολύ καλή και βαθιά χριστιανική κι από πολύ νέος αναγνώρισε τη θεϊκή κλήση για την αφιέρωσή του. Δεν εγκατέλειψε ωστόσο τους γονείς του. Μόνο μετά την κοίμησή τους και αφού μοίρασε τη μεγάλη οικογενειακή περιουσία σε φιλανθρωπίες, αναχώρησε για το όρος του Καλλιστράτου μετά από ξεκάθαρη θεϊκή προτροπή μαζί με τον αδελφικό φίλο τον Διονύσιο -ο οποίος όμως κατέληξε στον Όλυμπο, όπου και ασκήτευσε και αγίασε. Είχε ήδη χειροτονηθεί πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ο οποίος αναγνώρισε στον νεαρό Νικόλαο τα πολλά του χαρίσματα και τον ένθεο ζήλο. Η διαδρομή του από τη Θεσσαλονίκη ως τη Ζάβορδα διήρκεσε μήνες, αλλά εξελίχθηκε σε ιεραποστολική περιοδεία. Κήρυττε αδιάκοπα και με ενθουσιασμό το λόγο του Θεού και ενίσχυε τους σκλαβωμένους και ταλαίπωρους Χριστιανούς στην πίστη τους. Στο όρος Καλλιστράτου -ονομάσθηκε έτσι από το όνομα παλιότερου ασκητή- αγωνίσθηκε πολύ σκληρά επί 16 ολόκληρα χρόνια στην σωζόμενη εγκλείστρα. 

Η εγκλείστρα του Αγίου 

(Σήμερα η στάθμη του ποταμού είναι πολλά μέτρα ψηλότερη λόγω του φράγματος)

Οι αγρυπνίες, οι νηστείες, η αδιάκοπη προσευχή, ο απαρηγόρητος ανθρωπίνως βίος, ο άπειρος κόπος του Νικάνορα τον κατέστησαν δοχείο της Θείας Χάριτος, πηγή ιαμάτων, φως αγιασμού. Έγινε γνωστός στην περιοχή. Πλήθος ανθρώπων συνέρρεαν για να πάρουν την ευχή και την καθοδήγησή του ή να λάβουν την ίαση των ασθενημάτων τους. Ο Όσιος ανήγειρε την Μονή αφιερωμένη στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος πάνω σ' ένα ύψωμα δίπλα στον Αλιάκμονα. Εκοιμήθη το 1549 αφού προείπε την εκδημία του στις 7 Αυγούστου, μια μέρα μετά την πανήγυρη. Ετάφη στη Μονή όπου και σήμερα βρίσκεται ο τάφος και το λείψανό του, το οποίο ακατάπαυστα θεραπεύει τους εν πίστει προστρέχοντας. 

Για την Ιερά Μονή λοιπόν του Οσίου Νικάνορα ξεκινήσαμε την προσκυνηματική μας εκδρομή το Σάββατο 5 Νοεμβρίου. Ο καιρός στη Θεσσαλονίκη μουντός και συννεφιασμένος, αλλά λίγο αργότερα, μετά τη Βέροια, ξεκαθάρισε και μας χάρισε μια ηλιόλουστη λαμπρή ημέρα, αληθινό θείο δώρο στην καρδιά του φθινοπώρου. Η μακεδονική φύση ηλιοφώτιστη, ντυμένη στα χρυσαφιά και τα κοκκινωπά και τα πορτοκαλιά μας προσφέρθηκε πανέμορφη και διέγραψε τον κόπο του πολύωρου και πολύστροφου ταξιδιού μας.

Μια στάση για καφέ στη Νεράιδα που αγναντεύει τη λίμνη και τη γέφυρα του Πολυφύτου που μόλις αναδύονται από την πρωινή αχλή. Μόλις που προλαβαίνουμε να πιούμε τον καφέ. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.

Λίμνη Πολυφύτου, η μεγάλη γέφυρα που ενώνει τη Νεράιδα με τα Σέρβια.

Μνημείο στον Μακεδονομάχο στο παρκάκι της Νεράιδας με την μαγευτική θέα

Άγιος Γεώργιος Νεράιδας με εξωτερικές τοιχογραφίες

Περνάμε από τα Σέρβια και την Αιανή, κωμοπόλεις με μεγάλη ιστορία και ενδιαφέρον χωρίς όμως να μπορούμε να σταθούμε. Μια άλλη φορά θα τις επισκεφθούμε. Περνάμε λίγο έξω από τον Κρόκο με το περίφημο ομώνυμο προϊόν και το Χρώμιο, γνωστά χωριά της Κοζάνης. Τα χωράφια καλοοργωμένα και με πολύ σκούρα χώματα. Στο σημείο που υπάρχει πινακίδα "Προς Ι.Μ. Ζάβορδας" ο δρόμος είναι κλειστός. Ένα γεφύρι έχει γκρεμιστεί. Τώρα πρέπει να μακρύνει η διαδρομή μας αρκετά, περίπου ένα μισάωρο σε δρόμους που το αυτοκίνητο δεν μπορεί να τρέξει. Δήμητρα, Παλαιοχώρι, Νεοχώρι, Παναγιά, μερικά από τα χωριά που περνάμε. Η Παναγιά ονομάστηκε έτσι από την Μονή Της Παναγίας Τορνικίου η οποία μεταφέρθηκε σ' αυτό το ύψωμα το 2011 με δαπάνες της ΔΕΗ όταν θα κατασκευαζόταν το φράγμα του Ιλαρίωνα και θα πλημμύριζε η περιοχή όπου βρισκόταν. (Η μεταφορά είναι αξιοθέατη. Μπορείτε να τη δείτε εδώ).

Σε λίγα λεπτά η Μονή Του Οσίου Νικάνορα εμφανίζεται μπροστά μας!!

Η Μονή όταν ιδρύθηκε ήταν άβατη για τις γυναίκες. Για λίγα χρόνια το άβατον καταργήθηκε, αλλά από το 2015 επανήλθε. Γι' αυτό μόνο οι άνδρες ανεβαίνουν στο μοναστήρι ενώ οι γυναίκες μένουμε στο Μετόχι του Αγίου Δημητρίου, όπου μας υποδέχεται ο νεαρός μοναχός π.Παΐσιος, ο οποίος μας διηγείται τον βίο του Οσίου και το ιστορικό της Μονής. Προσκυνούμε το ιερό λείψανό του σε δύο λάρνακες.

Το εσωτερικό του Αγίου Δημητρίου

Τα λείψανα του Οσίου

Πολλά τα ωφέλιμα που ακούμε και δύσκολο να καταγραφούν όλα. Κάτι πολύ χαρακτηριστικό και αξιοσημείωτο είναι το σχετικό με το άβατο της Μονής και την προσωρινή κατάργησή του. Με απόφαση του προηγούμενου επισκόπου και ενώ η Μονή είχε μείνει χωρίς αδελφότητα και διοικούνταν από μια επιτροπή το άβατον ήρθη. Οι πρώτες γυναίκες που θέλησαν να την επισκεφθούν ήταν μια παρέα φεμινιστριών από την Κοζάνη. (Οι ευλαβείς γυναίκες που εγνώριζαν την μακραίωνη παράδοση της Μονής συνέχισαν να σέβονται την επιθυμία του Οσίου και δεν παραβίασαν το άβατον). Ο ιερέας ενός γειτονικού χωριού είχε τα κλειδιά κι έλαβε εντολή να ανοίξει το Μοναστήρι και να δεχθεί τις γυναίκες. Εκείνες μπήκαν με αέρα και έπαρση και κατευθύνθηκαν προς το μέρος όπου βρισκόταν η λάρνακα με την κάρα του Αγίου. Όταν έσκυψαν να την προσκυνήσουν -σημειωτέον ήταν χειμώνας- μια οχιά πετάχτηκε από την λειψανοθήκη ολοζώντανη και επιθετική. Όση ώρα οι γυναίκες βρίσκονταν στον χώρο η οχιά στεκόταν δίπλα στην λειψανοθήκη όρθια σαν κόμπρα και δεν άφησε κανέναν να πλησιάσει. Η μαρτυρία είναι του ιερέως ο οποίος άνοιξε την Μονή. Όταν το 2015 η σημερινή αδελφότητα εγκαταστάθηκε στη Μονή -προερχόμενη από κάποια Μονή της Αρκαδίας- το άβατον επανήλθε.

Η Μονή είναι το πνευματικό κέντρο της περιοχής για πάνω από 500 χρόνια. Οι κάτοικοι την αγαπούν και την τιμούν και την σέβονται, αφού βέβαια πρωτίστως τιμούν και ευλαβούνται τον Όσιο.

Για τους Κοζανίτες είναι ο "παππούλης" τους. Εδώ τρέχουν πρώτα πριν να καταφύγουν σε γιατρούς και φάρμακα και για τους ασθενείς  και για τα ζώα τους. Το 1917 η Κοζάνη δοκιμάσθηκε από φοβερή λοιμική νόσο. Πέντε-πέντε θάβονταν οι άνθρωποι. Ήρθαν στη Μονή και πήραν την κάρα του Αγίου. Μόλις έφθασε η κάρα στην είσοδο της πόλης σταμάτησε το θανατικό. Γι' αυτό και κάθε χρόνο έρχονται στο Μοναστήρι με τα άλογά τους και παίρνουν τεμάχιο του ιερού του λειψάνου το οποίο κρατούν στην πόλη της Κοζάνης και σε χωριά της περιοχής από τον Οκτώβριο μέχρι του Αγίου Πνεύματος, το περιφέρουν από σπίτι σε σπίτι με ιδιαίτερη ευλάβεια, τελώντας λειτουργίες, αγρυπνίες, παρακλήσεις. 

Η Μονή υπήρξε κέντρο ελληνισμού και καταφύγιο αγωνιστών σ' όλα τα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά και στα νεότερα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα. Είναι μια ζωντανή απάντηση στους ανιστόρητους που αγνοούν -ή μάλλον θέλουν να διαγράφουν- την προσφορά της Εκκλησίας στους αγώνες του Έθνους μας.

Στο Μετόχι κερνιόμαστε καφέ και κουλουράκια και γλυκά κι ακούμε θαυμαστές ιστορίες από τον γλυκύτατο πατέρα Παΐσιο.

Οι κυρίες της παρέας μας. Ας με συγχωρέσουν όσες δεν φωτογράφισα.

Μεταξύ των πολλών ενδιαφερόντων που μας διηγείται ο π.Παΐσιος είναι τα σχετικά με τα ζώα του μοναστηριού. Παλιότερα ήταν χιλιάδες κυρίως αίγες, κοινώς κατσίκια. Επειδή συνέβαιναν πολλές κλοπές, ο Όσιος παρακάλεσε το Θεό να έχουν τα κατσίκια της Μονής κοκκινωπό τρίχωμα για να ξεχωρίζουν. Κι ο Θεός άκουσε το αίτημά του. Και σήμερα ακόμη οι τετρακόσιες κατσίκες της Μονής είναι κοκκινωπές. Το κρέας και το γάλα τους εξαιρετικό με ιδιαίτερα θρεπτικά συστατικά που το κάνουν μοναδικό.

Η θέα από τον εξώστη προς τον Αλιάκμονα είναι μαγευτική! 

Σκέψου τι θα είναι από ψηλά, από την κυρίως Μονή.

Με μια ώρα καθυστέρηση στο πρόγραμμα φεύγουμε από τη Μονή αισθανόμενοι την ιδιαίτερη ευλογία του προσκυνήματος. Η διαδρομή προς Γρεβενά ακόμη πιο όμορφη.

 Περνάμε τον Γρεβενίτη, παραπόταμο του Αλιάκμονα, ο οποίος έχει μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική ομορφιά λόγω των παρόχθιων πετρωμάτων που θυμίζουν τους βράχους των Μετεώρων.

Περνάμε έξω από τα χωριά Αιμιλιανός και Δεσπότης και μνημονεύουμε τον ιεροεθνομάρτυρα Αιμιλιανό Γρεβενών, μια ηρωική μορφή, έναν στυλοβάτη του μακεδονικού ελληνισμού. Φρόντισε για την ίδρυση και συντήρηση ελληνικών σχολείων και ορθόδοξων ναών. Κυνηγήθηκε από τους Τούρκους και τους ρουμανίζοντες της περιοχής και δολοφονήθηκε μαζί με τον διάκονό του Δημήτριο και τον αγωγιάτη του Αθανάσιο σε μια δασώδη περιοχή μεταξύ των δυο αυτών χωριών. Επί οχτώ ημέρες θεωρούνταν αγνοούμενοι. Στις 8 Οκτωβρίου του 1911 βρέθηκαν τα σώματά τους φριχτά κρεουργημένα, αλλά χωρίς ίχνος δυσοσμίας  ή σπαραγμού από άγρια ζώα. Τα χωριά Γκριντάδες και Σχίνοβο μετονομάσθηκαν σε Αιμιλιανός και Δεσπότης.

                                      

Αιμιλιανός Γρεβενών

Φθάνουμε στα Γρεβενά γύρω στις 3μ.μ. και αποβιβαζόμαστε κοντά στο "ΠΕΤΡΙΝΟ", 

την πολύ συμπαθητική ταβέρνα που θα μας "φιλέψει" όλα τα καλά. Μας περιμένει αναμμένο το τζάκι και τα τραπέζια έτοιμα στρωμένα. Το σερβίρισμα ταχύτατο, το φαγητό άψογο.

Μετά το φαγητό ανηφορίζουμε προς τη Μητρόπολη Γρεβενών, όπου μας περιμένει ο π.Χρήστος Κούρτης, θεολόγος, ο οποίος μας έχει βοηθήσει στην προετοιμασία της εκδρομής. Αναγνωρίζουμε στο πρόσωπό του τον νεαρό παρουσιαστή της ΤV100.  Μας υποδέχεται θερμά και μας ενημερώνει για την κατάσταση στη Μητρόπολη Γρεβενών. "Η Θεσσαλονίκη με τα Γρεβενά έχουν δεσμούς πεντακοσίων χρόνων. Οι δεσμοί ξεκίνησαν με τον Όσιο Νικάνορα που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και ασκήτεψε στη Ζάβορδα Γρεβενών και στις μέρες μας ανανεώθηκαν με την εκλογή ως Μητροπολίτου Γρεβενών του π.Δαβίδ πολύ γνωστού Θεσσαλονικέως, εφημερίου επί δεκαετίες στον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο". Μας μιλάει για τους Γρεβενιώτες Αγίους, μεταξύ αυτών ο Αιμιλιανός Γρεβενών και ο Άγιος Γεώργιος που μαρτύρησε στα Γιάννενα. Η κατάληξη των λόγων του είναι μια έκφραση οδύνης και παράπονου. "Η Θεσσαλονίκη είναι πλούσια σε πνευματική ζωή. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει παντού. Στα Γρεβενά και την περιοχή τους υπήρχε μεγάλη πνευματική

φτώχεια την οποία προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε. Ο Μητροπολίτης μας κάνει κάθε μέρα πολλά χιλιόμετρα για να επισκεφθεί όλα τα χωριά και να στηρίξει τους κατοίκους τους. Στήνονται πάλι τα κατηχητικά τα οποία είχαν ατονήσει. Υπάρχει ωστόσο μεγάλη εγκατάλειψη της περιοχής και φοβερή υπογεννητικότητα. Οι θάνατοι την τελευταία χρονιά ήταν πεντακόσιοι κι οι γεννήσεις πενήντα. Πώς θα κρατηθεί η ελληνικότητα;" Ο π.Χρήστος μιλάει, αλλά πρώτα έχει πράξει. Έχει ο ίδιος εφτά παιδιά κι έχει εγκαταλείψει το βόλεμά του στη Θεσσαλονίκη για να βοηθήσει στο έργο του πνευματικού του πατέρα. Όλοι μας ελεγχόμαστε!

Ο π.Χρήστος Κούρτης 

Το εσωτερικό του Μητροπολιτικού Ναού Γρεβενών

Αναχωρούμε από τη Μητρόπολη και τα Γρεβενά για το Μικρόκαστρο. Μας περιμένει η Παναγία για τον Εσπερινό και η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη. 

Εσωτερικό του Ναού της Παναγίας - 

Η θαυματουργή εικόνα αριστερά της Ωραίας Πύλης 

ντυμένη με το ασημένιο πουκάμισο

Ιερά Μονή Παναγίας Μικροκάστρου

Μεγάλη η ευλογία του σημερινού προσκυνήματος! Ευγνώμονες στον Δωρεοδότη μας, αποχαιρετιόμαστε με την υπόσχεση ενός ακόμη προσκυνήματος στο εγγύς μέλλον.

*Θα επανέλθω αν έχω κι άλλες φωτογραφίες από τους συνταξιδιώτες μου, ιδιαιτέρως από την Ιερά Μονή οσίου Νικάνορος στην οποία βεβαίως δεν ανεβήκαμε οι γυναίκες.

Άγιος Γεώργιος ο Ομολογητής

Από το 2008 εορτάζεται στις 4 Νοεμβρίου η μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Ομολογητού (Καρσλίδη).

Ο 20ος αιώνας μας χάρισε πολλούς νέους Αγίους, μεταξύ αυτών και τον Άγιο Γεώργιο. Η ζωή του πόνος και περιπέτεια, ταπεινώσεις και αδιάκοποι αγώνες πνευματικοί. (Μπορεί κανείς να την βρει και εδώ). Στο έλεος του Θεού, στην προστασία των αγγέλων και των αγίων, έζησε και επέζησε με τρόπους θαυμαστούς. Έδωσε αίμα -κυριολεκτικά- και έλαβε πνεύμα, Πνεύμα Άγιο που του κατέστησε οδηγό χιλιάδων ψυχών και φως Χριστού στην περιοχή της Δράμας, όπου και βρίσκεται ο τάφος και το σκήνωμά του (Ιερά Μονή της Σίψας έξω από το χωριό Ταξιάρχες).




Αποφάσισε με μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα από την μικρή παιδική ηλικία να ζήσει ασκητικά και να αφιερωθεί στον Θεό. Η παιδαγωγία της πολύ πιστής γιαγιάς του και η αγνή του φύση τον βοήθησαν στην απόφασή του. Αλλά πόσος αγώνας, πόσες δοκιμασίες τον περίμεναν και από πόσους κινδύνους θανάτου ερρύσατο αυτόν ο Κύριος! Η πολύ πρώιμη ορφάνια, η σκληρότητα του αδελφού, η οσιακή κοίμηση της αδελφούλας του, η εργασία του δίπλα στον κρυπτοχριστιανό αφέντη, η αποκάλυψη των Τριών Ιεραρχών, η φυλάκιση και η καταδίκη του σε θάνατο από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ρωσίας, η θαυμαστή σωτηρία του αλλά και η ανεπανόρθωτη βλάβη της υγείας του, η εγκατάστασή του στη φτωχική περιοχή της Δράμας, οι νέοι διωγμοί από τους Βουλγάρους, η ακατάπαυστη άσκηση, η πνευματική ευθύνη για χιλιάδες ψυχές που τον επισκέπτονταν και εξομολογούνταν ή ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση. Πώς να μη συγκινήσει τη Θεία Αγάπη μια τέτοια αφοσιωμένη ψυχή! Πώς να μην της χαριστεί και το διορατικό και το προορατικό χάρισμα και η ιαματική χάρις! Ο αγιασμός εντέλει και η ένδοξη αποκάλυψη της αγιότητάς του στην ανακομιδή των λειψάνων του!
Κάτι που ιδιαίτερα με συγκλόνισε διαβάζοντας τον βίο του είναι το εξής:
Όταν τον επισκέπτονταν στο μοναστήρι της Σίψας και εξομολογούνταν γυναίκες που είχαν κάνει έκτρωση τις επέβαλε ως επιτίμιο να ζητιανεύουν επί επτά ημέρες σε επτά χωριά και ό,τι μαζέψουν να το διαθέσουν σε ελεημοσύνη. Μου φάνηκε πολύ σκληρό και ταπεινωτικό το επιτίμιο. Με έκανε όμως να καταλάβω πόσο φοβερό αμάρτημα είναι η έκτρωση και τι βάρος για την ψυχή της γυναίκας που το διέπραξε -ανεξάρτητα από τις συνθήκες που την ανάγκασαν και που πολλές φορές ξεπερνούν τις αντοχές και τις ανθρώπινες δυνάμεις της!! Επίσης ανέτρεψε την περί "αξιοπρέπειας" και "καλής έξωθεν μαρτυρίας" γνώμη μου. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; Η ταπεινωτική ζητιανιά έβαζε τις γυναίκες "κάτω απ' όλον τον κόσμο", τις εξέθετε, αλλά άνοιγε στην ψυχή τους θύρα μετανοίας και σωτηρίας...
Τις πρεσβείες του να έχουμε, αλλά κυρίως την έγνοια να τον μιμηθούμε στην πίστη και την αφοσίωσή του στον Θεό.

Στον σύνδεσμο αυτό http://ahdoni.blogspot.gr/2013/11/4.html μπορείτε να δείτε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον Άγιο Γεώργιο από την 4Ε.

Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. 
Εκ Πόντου ανέτειλας, ώσπερ αστήρ φαεινός, την Δράμαν εφώτισας, ταις διδαχαίς σου σοφέ, τη ισαγγέλω πολιτεία σου. Όθεν τοις προσιούσι, τη αγία Μονή σου, νέμεις ειρήνην, και παντοίας ιάσεις’ ως έχων παρρησίαν προς Χριστόν, Γεώργιε, πατήρ ημών Όσιε. 

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον. 
Αναλήψεως μάνδρας σεπτόν δομήτορα, χαροποιού πένθους μύστην, καρδιακής προσευχής, ταπεινώσεως και νήψεως το έσοπτρον, ύμνοις, Γεώργιον, πιστοί, ώσπερ ομολογητών, τιμήσωμεν νέον εύχος, βοώντες, φρούρει θεόθεν, σημειοφόρε, τους ικέτας σου. 

Ο ανώνυμος πλούσιος και ο επώνυμος πτωχός!

 "...ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν 

καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων 

εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ·

 ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη..."

Ο ανώνυμος πλούσιος και ο επώνυμος πτωχός! 

Ο Λάζαρος πέρασε τούτη τη ζωή ηλκωμένος, πένης και πεινών.

Ο πλούσιος ευφραινόμενος καθ' ημέραν λαμπρώς.

Ο πλούσιος απέθανε και ετάφη.

Ετάφη... ένας τάφος σφράγισε, έκλεισε την ανούσια ζωή του!

Ο Λάζαρος απεφέρθη: μετεφέρθη υπό των αγγέλων 

στον κόλπο του Αβραάμ,

στη χώρα των δικαίων, των υπό του Θεού εκλεκτών δεδικαιωμένων.

Η πρόσκαιρη επίγεια οδύνη έγινε αιώνια ηδονή 

των καθορώντων του Σου προσώπου το κάλλος το άρρητον!

Η πρόσκαιρη επίγεια ηδονή έγινε αιώνια οδύνη

των εστερημένων της Σης όψεως και γλυκύτητος!

Ο πλούτος ήταν η καταδίκη; Η πτωχεία ήταν η σωτηρία;

Πλούτος και φτώχεια είναι η δοκιμή, 

είναι η πρόκληση, είναι ο πειρασμός!

Η στάση τους, οι επιλογές τους, 

το βόλεμα ή η υπομονή τους έκριναν την αιωνιότητά τους!

Η στάση μας, οι επιλογές μας,

το βόλεμα ή η υπομονή μας θα κρίνουν τη δική μας αιωνιότητα!

Πρόσφατη παραγωγή

Λίγη ψυχοθεραπευτική ζωγραφική!!!

ekinakis για την Μακρίνα!!!

   

Μια τριάδα για την κουζίνα!

Είναι μικρούλα, αλλά φορτωμένη έγνοιες!!!

Προσευχὴ τῶν συζύγων καὶ τῆς οἰκογενείας (Γέροντος Σωφρονίου) Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὁ τῇ σῇ ἀναβάσει ἐπὶ τὸν Γολγοθᾶν ἐξαγοράσας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ Νόμου καὶ ἀποκαταστήσας τὴν πεπτωκυῖαν εἰκόνα σου, ὁ ἐκτείνας ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὰς ἀχράντους χεῖράς Σου, ἵνα τὰ ἐσκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ ἐπισυναγάγῃς εἰς ἕν, καὶ καλέσας τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς ἑνότητα πάντας, Σύ, ὁ Ὤν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα, πρὸ τῆς ἐξόδου Σου ἐπὶ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ κοσμοσωτήριον ἱερουργίαν ἐδεήθης τοῦ Πατρός Σου, ἵνα πάντες ἓν ὦμεν, καθὼς Σὺ εἶ μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Παράσχου τοίνυν ἡμῖν χάριν και σοφίαν τοῦ ἐκπληροῦν τὴν ἐντολὴν ταύτην καθ᾿ ἑκάστην, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀγάπης, ἣν Σὺ ἐνετείλω ἡμῖν εἰπών· Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. Δώρησαι ἡμῖν διὰ τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος τὴν δύναμιν τοῦ ταπεινοῦν ἑαυτοὺς ὁ εἷς ἐνώπιον τοῦ ἑτέρου, ἐν τῷ κατανοεῖν ὅτι, ἐάν τις πλεῖον ἀγαπᾷ, πλεῖον καὶ ταπεινοῦται. Δίδαξον ἡμᾶς εὔχεσθαι ὁ εἷς ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζειν ἐν ὑπομονῇ καὶ ἕνωσον ἡμᾶς τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀκαταλύτου ἀγάπης ἐν τῷ Ὀνόματί Σου τῷ Ἁγίῳ, χαριζόμενος ἡμῖν ὡσαύτως τοῦ ὁρᾶν ἐν ἑκάστῳ ἀδελφῷ καὶ ἑκάστῃ ἀδελφῇ ἡμῶν τὴν εἰκόνα τῆς ἀῤῥήτου δόξης Σου καὶ μὴ ἐπιλανθάνεσθαι ὅτι «ὁ ἀδελφὸς ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἐστι». Ναί, Κύριε, ὁ τῇ Σῇ εὐδοκίᾳ ἐπισυναγαγὼν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ αὐτό, ποίησον ἡμᾶς γενέσθαι ἐν ἀληθείᾳ μίαν οἰκογένειαν, ζῶσαν ἐν μιᾷ καρδίᾳ, μιᾷ θελήσει, μιᾷ ἀγάπῃ, ὡς εἷς ἄνθρωπος, κατὰ τὴν περὶ τοῦ προπάτορος Ἀδὰμ προαιώνιον βουλήν Σου. Ἐπισκίασον τὸν οἶκον ἡμῶν τῷ τοῦ φόβου Σου πνεύματι καὶ σκέπασον αὐτὸν τῇ σκέπῃ τῆς Παναχράντου Σου Μητρός, (τῶν ἁγίων ὧν φέρομεν τὰ ὀνόματα καὶ ὧν εὐλαβούμεθα) καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου, εὐλογῶν καὶ ὑπερασπιζόμενος ἕνα ἕκαστον τῶν ἐνθάδε διαμενόντων(μνημονεύομεν τὰ ὀνόματα τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας), διαφυλάττων ἡμᾶς ἐκ φθοροποιῶν λογισμῶν, ἀναρμόστων λόγων ἢ κινήσεων καρδίας, ἐπιβλαπτόντων τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ὁμόνοιαν, ὅπως οἰκοδομηθῇ ὁ οἶκος οὗτος ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν εὐαγγελικῶν Σου ἐντολῶν, εἰς τόπον προσευχῆς, ἁγιασμοῦ καὶ σωτηρίας δι᾿ ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ διὰ πάντας τοὺς ἐπισκεπτομένους ἡμᾶς, τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς ἡμῶν, ἵνα πάντες εὕρωμεν ἀνάπαυσιν ἐν Σοί, τῷ πράῳ καὶ ταπεινῷ Βασιλεῖ ἡμῶν, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μια όμορφη ψυχή

Μια γυναίκα, ιδιοκτήτρια μιας μικρής επιχείρησης ενοικιαζομένων δωματίων, διηγείται μια ιστορία που της άλλαξε τη ζωή.
«Το σπίτι μας ήταν ακριβώς απέναντι από την είσοδο του Νοσοκομείου Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη. Ζούσαμε στον κάτω όροφο και στον πάνω όροφο είχαμε φτιάξει δωμάτια που τα νοικιάζαμε σε ανθρώπους που ήθελαν να επισκεφτούν την κλινική.
Ένα καλοκαιρινό βράδυ, ετοιμάζαμε το τραπέζι για να φάμε όταν χτύπησε ξαφνικά η πόρτα. Όταν την άνοιξα είδα μπροστά μου έναν πραγματικά πολύ παράξενο ηλικιωμένο άνθρωπο. «Είναι τόσο ψηλός όσο ο 8χρονος γιος μου» σκέφτηκα καθώς κοιτούσα το σκυφτό, ζαρωμένο του σώμα. Αλλά το πιο φρικτό πράγμα πάνω του ήταν το πρόσωπό του. Πρησμένο, κόκκινο και γεμάτο πληγές. Ήταν τρομακτικός αλλά η φωνή του ακούστηκε πολύ ευγενική όταν μου είπε:
«Καλησπέρα σας. Θα ήθελα ένα δωμάτιο για μία μόνο νύχτα. Είχα πάει για θεραπεία το πρωί στο νοσοκομείο αλλά δεν υπάρχει άλλο λεωφορείο σήμερα για να γυρίσω πίσω στην ανατολική ακτή. Έτσι αναγκαστικά πρέπει να βρω κάπου να μείνω για ένα βράδυ.»
Μου είπε ότι από το μεσημέρι προσπαθούσε να νοικιάσει κάποιο δωμάτιο, χωρίς όμως επιτυχία. «Είναι παράξενο αλλά δεν υπήρχε κανένα ελεύθερο. Ίσως να φταίει το πρόσωπο μου» μου είπε προσπαθώντας να χαμογελάσει. «Ξέρω ότι φαίνεται τρομακτικό αλλά ο γιατρός μου είπε ότι με τις θεραπείες θα γίνω πάλι όπως παλιά.»
Για μια στιγμή δίστασα, αλλά η επόμενη φράση του με έπεισε: «Θα μπορούσα να κοιμηθώ σε αυτή την κουνιστή πολυθρόνα στη βεράντα σας. Το λεωφορείο μου φεύγει πολύ νωρίς το πρωί.»
Του είπα ότι μπορεί να καθίσει για να ξεκουραστεί στην βεράντα μέχρι να του ετοιμάσουμε το δωμάτιο. Μπήκα μέσα για να σερβίρω το δείπνο. Όταν τα είχα όλα έτοιμα βγήκα στην βεράντα και τον ρώτησα αν επιθυμεί να έρθει να φάει μαζί μας. «Όχι, σας ευχαριστώ. Έχω αρκετό φαγητό» ήταν η απάντηση του δείχνοντας μου μια καφέ χάρτινη σακούλα που κρατούσε στο χέρι του.
Όταν έπλυνα τα πιάτα, βγήκα στη βεράντα για να μιλήσω για λίγο μαζί του. Δεν μου πήρε πολύ χρόνο για να καταλάβω ότι αυτός ο ηλικιωμένος έκρυβε μια τεράστια καρδιά μέσα σε αυτό το μικροσκοπικό σώμα.
Μου είπε ότι ήταν ψαράς. Δούλευε όλη μέρα και όλη νύχτα για να ζήσει την κόρη του, τα πέντε παιδιά της και τον σύζυγό της, ο οποίος είχε μείνει ανάπηρος εξαιτίας ενός τραγικού ατυχήματος.
Δεν παραπονέθηκε για τη ζωή του ούτε μια φορά. Το αντίθετο μάλιστα. Σε κάθε πρόταση του έβρισκε ένα λόγο να νιώθει ευτυχισμένος.
Ήταν χαρούμενος γιατί αν και είχε καρκίνο του δέρματος δεν ένιωθε πόνο. Ήταν χαρούμενος γιατί δεν είχε χάσει τις δυνάμεις του και έτσι μπορούσε ακόμη να δουλέψει. Ήταν χαρούμενος γιατί είχε μια όμορφη οικογένεια που τον αγαπούσε πολύ.
Μιλήσαμε για λίγη ώρα ακόμη και στη συνέχεια τον συνόδεψα στο δωμάτιο του για να κοιμηθεί.
Όταν σηκώθηκα το πρωί, τα σεντόνια ήταν τακτοποιημένα, διπλωμένα και ο μικρόσωμος ηλικιωμένος κάθονταν έξω στη βεράντα. Αρνήθηκε να πάρει μαζί μας πρωινό, αλλά λίγο πριν φύγει για το λεωφορείο του, μου είπε διστακτικά:
«Θα μπορούσα σας παρακαλώ να μείνω πάλι σε εσάς την επόμενη φορά που θα έρθω για θεραπεία; Δεν θα σας βάλω σε κόπο. Μπορώ να κοιμηθώ και σε μια καρέκλα. Δεν έχω πρόβλημα.»
Σταμάτησε για μια στιγμή και στη συνέχεια πρόσθεσε:
«Τα παιδιά σας με έκαναν να νιώσω σαν στο σπίτι μου. Συνήθως οι ενήλικοι ενοχλούνται από το πρόσωπό μου, αλλά τα παιδιά φαίνεται ότι έχουν πιο καθαρό μυαλό».
Του είπα ότι όποτε θελήσει θα είναι ευπρόσδεκτος να έρθει και πάλι.
Είχαν περάσει αρκετές μέρες μέχρι να τον δούμε και πάλι. Ήρθε λίγο μετά τις 7 το πρωί και έφερε μαζί του και δώρα. Ένα μεγάλο ψάρι και μισό κιλό από τις μεγαλύτερες γαρίδες που είχα δει ποτέ μου.
Μου είπε ότι ήταν φρέσκα γιατί τα είχε βγάλει την νύχτα πριν μπει στο λεωφορείο για να έρθει. Εγώ όμως ήξερα ότι το λεωφορείο του έφυγε στις 4 τα ξημερώματα. Αυτός ο άνθρωπος ή δεν κοιμήθηκε καθόλου ή κοιμήθηκε ελάχιστα. Μόνο και μόνο για να φέρει αυτά τα ψάρια σε μας!
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο ηλικιωμένος ήρθε και έμεινε στο δωμάτιο μας πάρα πολλές φορές. Ποτέ δεν ήρθε όμως με άδεια χέρια. Πάντα έφερνε μαζί του ψάρια, γαρίδες ή λαχανικά από τον κήπο του. Όταν αργούσε να έρθει για θεραπεία, δεν ήθελε να μας αφήσει χωρίς τα δώρα του. Έτσι μας τα έστελνε σε ειδικά συσκευασμένα πακέτα με το ταχυδρομείο.
Γνωρίζοντας ότι έπρεπε να περπατήσει τρία χιλιόμετρα για να πάει στο ταχυδρομείο αλλά και ότι ήταν σε τρομερά δύσκολη οικονομική κατάσταση, ένιωθα ότι τα δώρα του ήταν για εμάς ακόμη πιο πολύτιμα.
Όταν μου τα έφερναν στην πόρτα μου, πάντα είχα στο μυαλό μου το σχόλιο του γείτονα όταν είδε τον ηλικιωμένο εκείνο το πρώτο βράδυ:
«Μην μου πεις ότι τον κράτησες αυτόν τον απαίσιο άντρα; Εγώ τον έδιωξα. Μπορεί να χάσεις εξαιτίας του, τους πελάτες σου».
Ναι, ίσως και να έχασα ένα πελάτη. Μπορεί και δυο. Αλλά αν ξόδευαν λίγο από τον χρόνο τους για να γνωρίσουν αυτόν τον άνθρωπο, αποκλείεται να έφευγαν εξαιτίας του.
Εγώ ξέρω ότι η οικογένεια μου είναι ευτυχισμένη που τον γνώρισε. Χάρη σε αυτόν μάθαμε πόσο σημαντικό είναι να δέχεσαι τις άσχημες στιγμές που θα σου φέρει η ζωή χωρίς παράπονο. Μάθαμε να μην απογοητευόμαστε και να μην τα παρατάμε. Να μην κρίνουμε τον άλλον από την εμφάνιση του. Μα πάνω από όλα, αυτός ο άνθρωπος μας δίδαξε πως να είμαστε μια δεμένη οικογένεια. Μια οικογένεια που τα μέλη της θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον.
Πρόσφατα είχα πάει επίσκεψη σε ένα φίλο μου, ο οποίος έχει θερμοκήπιο. Όπως μου έδειχνε τα λουλούδια του, φτάσαμε στο πιο όμορφο απ όλα: Ένα μεγάλο χρυσάνθεμο, γεμάτο με άνθη. Αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη, πρόσεξα ότι μεγάλωνε σε ένα παλιό, σκουριασμένο κουβά. Του είπα: «Εάν αυτό το χρυσάνθεμο ήταν δικό μου, θα το έβαζα στην ωραιότερη γλάστρα που είχα.»
Ο φίλος μου όμως μου άλλαξε γνώμη: «Έχω πολύ όμορφες γλάστρες» μου είπε. «Γνωρίζοντας πόσο όμορφο είναι αυτό το λουλούδι σκέφτηκα ότι δεν θα το πείραζε να μεγαλώσει σε ένα παλιό δοχείο. Είναι μόνο για λίγο, μέχρι να το πάω έξω στο κήπο.»
Μάλλον ο φίλος μου αναρωτήθηκε όταν με είδε να γελάω τόσο δυνατά. Γέλασα γιατί σκέφτηκα τον ηλικιωμένο ψαρά. Για λίγο καιρό φύλαγε μια υπέροχη καρδιά σε ένα άσχημο, μικροσκοπικό, καμπουριασμένο σώμα. Ώσπου κάποιος πήρε την όμορφη καρδιά του για να την φυτέψει στον τεράστιο κήπο του εκεί ψηλά στον ουρανό. Αυτό ακριβώς δηλαδή που ήθελε να κάνει και ο φίλος μου με το χρυσάνθεμο".

Μνήμη Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά

 

Απόστολε Άγιε, και Ευαγγελιστά Λουκά, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.

Ακέστωρ σοφώτατος, Ιερομύστα Λουκά, ζωγράφος πανάριστος, της Θεοτόκου Μητρός, εδείχθης Απόστολε, έγραψας μάκαρ, λόγους, δια πνεύματος θείου, έδωκας εννοήσαι, συγκατάβασιν άκραν, Χριστού της παρουσίας, διο πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών,
των μη προσκυνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν,
την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου,
Λουκά ιερωτάτου, την οδηγήτριαν. 

 Ο άγιος Λουκάς έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας κι έλαβε εξαιρετική μόρφωση και ελληνιστική παιδεία. Ήταν ειδωλολάτρης και δεν γνωρίζουμε κάτι για την μεταστροφή του στον Χριστό.

Του οφείλουμε πολλά. Του χρωστάμε το τρίτο, κατά τον κανόνα της Καινής Διαθήκης, Ευαγγέλιο, όπου περιγράφονται η ζωή, τα θαύματα, η διδασκαλία, το πάθος και η Ανάσταση του Κυρίου μας, και τις Πράξεις των Αποστόλων στις οποίες με πολύ γλαφυρό τρόπο περιγράφεται ο αγώνας των Αποστόλων, ιδιαιτέρως του Πέτρου και του Παύλου, για την εξάπλωση του ευαγγελικού μηνύματος. Ο ίδιος συνοδεύει τον Απόστολο Παύλο από τη δεύτερη περιοδεία του και μετά. 

Του χρωστάμε όμως και την πιστή απεικόνιση της μορφής της Παναγίας μας. Είχε ο Λουκάς το χάρισμα του ζωγράφου και κατά θεία έμπνευση ένιωσε την επιθυμία να ζωγραφίσει την Παναγία μας. Της το ζήτησε κι εκείνη έδωσε την "ευλογία" της. Άγγελος Κυρίου του έδωσε τρία ξύλα, πάνω στα οποία έφτιαξε τις τρεις πρώτες εικόνες της. Όταν τελείωσε την πρώτη, την παρουσίασε στην Παναγία. Εκείνη του είπε πως ήταν πολύ καλή, αλλά είχε μια μεγάλη έλλειψη: εικονιζόταν μόνη της, χωρίς τον Υιό και Θεό της. Τη δεύτερη εικόνα ο Λουκάς έφτιαξε με κερί και μαστίχα. Σ' αυτήν απεικόνισε την Παναγία να βαστά ως βρέφος τον Κύριο. Την τρίτη εικόνα την κάλυψε με χρυσό και ασήμι. Και τις τρεις εικόνες η Παναγία τις ευλόγησε λέγοντας: "Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος δι' εμού μετ' αυτών". Οι τρεις εικόνες διασώζονται με τρόπο και ιστορίες θαυμαστές. Η μία είναι η Παναγία Σουμελά, η άλλη η Παναγία της Μονής Κύκκου και η τρίτη η Μεγαλοσπηλαιώτισσα. Κατά την παράδοση ο Άγιος Λουκάς συνέχισε να αγιογραφεί. Περίπου εβδομήντα εικόνες της Παναγίας θεωρούνται έργα του.

Για τη ζωή και τη δράση του μετά τον θάνατο του Αποστόλου Παύλου δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα. Κατά την παράδοση κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Δαλματία, Γαλλία, Ιταλία και Μακεδονία και Αχαΐα. Κατά τον Συμεών τον Μεταφραστή έφθασε ως τη Λιβύη και την Αίγυπτο όπου χειροτονήθηκε επίσκοπος Θηβαΐδας. Εκεί και απέθανε. Άλλοι συγγραφείς αναφέρονται στη Θήβα της Βοιωτίας, όπου και τιμάται ιδιαιτέρως η μνήμη του.

«Τίποτε δεν είναι τυχαίο…»

Tίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ό,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.
Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά… Αν δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου. Σου τους έχει δώσει ο Θεός για σένα. Μα θα μου πεις -συνέχισε ο Γέροντας- είναι καλό να υποφέρουμε από τους αγαπημένους μας; 
Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ, και από τη στενοχώρια σου, σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου εκεί χαμηλά.
- Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κάποιος ευαίσθητος; 
- Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;
- Όχι…
- Ε, μάθε το τώρα από μένα…

Aγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!

Λίγο έξω απ΄την μικρή την πόλη της Ναΐν
συναπαντιέται η Ζωή με μια νεκροπομπή!
Ο θάνατος πολύ σκληρά χτύπησε τούτη τη φορά:
Μάνα κηδεύει το παιδί κι είναι ο γιος μονογενής
κι η μάνα είναι χήρα!
Ακόμα κι η Ζωή πονά και συγκινείται
κι αφήνει να φανερωθεί το μεγαλείο κι η δύναμή της!
"Σήκω, παιδί μου!"... κι ο νεκρός ξυπνά!!!!
Και παραδίνεται στη χήρα μάνα που τρέμει σύγκορμη
από την απροσδόκητη χαρά και του Θεού την παντοδυναμία!

Τότε και σήμερα η Ζωή περιδιαβαίνει
στου κόσμου τις ρύμες,τα στενά, τα μονοπάτια,
κι επιζητεί τον γιο, τον μονογιό, που είναι νεκρός να συναντήσει!
Θα πει σε μένα και σε σένα, θα πει στον πονεμένο τον καθένα:
"Σήκω, παιδί μου! Ανάστα! Στο θάνατο δεν είσαι χαρισμένος!
Πάρε ζωή! Πάρε Ζωή αληθινή! Ζωή ως τα τρίσβαθα της ύπαρξής σου!
Γύρνα και δες τη δόλια μάνα σου με τι λαχτάρα καρτερά,
η Εκκλησία, μια ανοιχτή αγκαλιά, να σε καλοδεχτεί
αναστημένο κι όμορφο, λαμπρό, ασπροφορεμένο!
Σήκω, παιδί μου! Ανάστα!"

Στη λειτουργία της Κυριακής την αναστάσιμη
η Ανάσταση, η Ζωή με περιμένουν!
Εγώ ο γιος, ο μονογιός της χήρας της Ναΐν
πάω να τις βρω, τι είμαι νεκρός και λαχταρώ ζωή!
Πάω να γευθώ Ανάσταση, πάω να γευθώ Ζωή!