Κυριακή των Βαΐων

Τώρα πια οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις καταλάγιασαν. Τώρα μαζεύουμε το νου και την καρδιά μας στα γεγονότα των αγίων ημερών.

Κυριακή των Βαΐων σήμερα. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα καθήμενος όχι επί θρόνου αλλά επί πώλον όνου. Είναι μια ώρα επίγειας δόξας και θριάμβου για τον Κύριο. Αλλά και τώρα η ταπείνωση, την οποία ενδύθηκε αναφαίρετα από τη στιγμή που ανέλαβε την ανθρώπινη φύση, δεν τον εγκαταλείπει. Ένα γαϊδουράκι τον μεταφέρει σαν να ήταν ένας ταπεινός αγρότης, ένας φτωχός περίοικος των Ιεροσολύμων. Τα Ωσαννά των παίδων είναι ουρανομήκη, αλλά το βλέμμα του Κυρίου μας φανερώνει την γνώση του των μελλόντων, των εγγύς μελλόντων. Οι παίδες ψάλλουν Ωσαννά, αλλά στα θεϊκά αυτιά ακούγεται το φριχτό "Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν!". Γνωρίζει, βλέπει μπροστά Του εκτυλισσόμενα τα γεγονότα της προδοσίας και του φριχτού θανάτου, αλλά πορεύεται, συνεχίζει το δρόμο Του προς το εκούσιο πάθος, ίνα σώσει τον άνθρωπον. Τον επιπόλαιο, τον αχάριστο, τον ευμετάβλητο, τον αμαρτωλό, τον σκοτισμένο, τον ρυπαρό, τον εχθρικά διακείμενο άνθρωπο. Τα πάντα θα καταδεχτεί ίνα σώσει τον άνθρωπον...

"Τὰ Πάθη τὰ σεπτά, ἡ παροῦσα ἡμέρα, ὡς φῶτα σωστικά, ἀνατέλλει τῷ Κόσμῳ· Χριστὸς γὰρ ἐπείγεται, τοῦ παθεῖν ἀγαθότητι, ὁ τὰ σύμπαντα, ἐν τῇ δρακὶ περιέχων, καταδέχεται, ἀναρτηθῆναι ἐν ξύλῳ, τοῦ σῶσαι τὸν ἄνθρωπον".
Η σημερινή ημέρα ανατέλλει στον κόσμο τα σεπτά Πάθη ως φώτα σωτήρια. Ο Χριστός επείγεται -βιάζεται- από την αγαθότητά Του να πάθει. Αυτός που στη χούφτα Του κρατάει τα σύμπαντα καταδέχεται να κρεμαστεί στο ξύλο για να σώσει τον άνθρωπο.

"Ἀόρατε Κριτά, ἐν σαρκὶ καθωράθης, καὶ ἔρχῃ ὑπ' ἀνδρῶν, παρανόμων κτανθῆναι; ἡμῶν τὸ κατάκριμα, κατακρίνων τῷ πάθει σου. Ὅθεν αἴνεσιν, μεγαλωσύνην καὶ δόξαν, ἀναπέμποντες, τῇ ἐξουσίᾳ σου Λόγε, συμφώνως προσφέρομεν".
Αόρατε Κριτά, πήρες σάρκα ανθρώπινη και εμφανίστηκες στον κόσμο, και τώρα έρχεσαι για να υποστείς τον θάνατο από τα χέρια παράνομων ανθρώπων. Με το πάθος Σου καταδίκασες, εξαφάνισες την δική μας καταδίκη. Γι' αυτό όλοι μαζί σού προσφέρουμε αίνεση, μεγαλοσύνη και δόξα!

"Τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου τὰς ἀπαρχάς, ἡ παροῦσα ἡμέρα λαμπροφορεῖ. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι, ὑπαντήσωμεν ᾄσμασιν· ὁ γὰρ Κτίστης ἔρχεται, σταυρὸν καταδέξασθαι, ἐτασμούς καὶ μάστιγας, Πιλάτῳ κρινόμενος· ὅθεν καὶ ἐκ δούλου ῥαπισθεὶς ἐπὶ κόρης· τὰ πάντα προσίεται, ἵνα σώσῃ τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο βοήσωμεν· Φιλάνθρωπε Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων δώρησαι τὴν ἄφεσιν, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, τὰ ἄχραντα Πάθη σου".
Η σημερινή ημέρα με λαμπρό τρόπο μας παρουσιάζει την αρχή των παθών του Κυρίου. Ελάτε λοιπόν, φιλέορτοι, με άσματα να Τον προϋπαντήσουμε. Έρχεται ο Κτίστης μας για να καταδεχτεί σταυρόν και ανακρίσεις και μαστιγώματα, κρινόμενος μπροστά στον Πιλάτο. Γι' αυτό ραπίσθηκε από δούλο στο μάγουλα κι όλα τα υπομένει για να σώσει τον άνθρωπο. Ας βοήσουμε λοιπόν: Φιλάνθρωπε, Χριστέ, Θεέ μας, δώρισε την άφεση των αμαρτιών σε μας που προσκυνούμε με πίστη τα άχραντα Πάθη Σου.

Την Κυριακή των Βαΐων το απόγευμα τελείται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας, δηλαδή της Μεγάλης Δευτέρας.
"Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Δευτέρᾳ, μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης καὶ ξηρανθείσης Συκῆς".

Η ιστορία του Παγκάλου Ιωσήφ, του καλότατου Ιωσήφ, είναι η ιστορία των ανατροπών. Όταν ο άνθρωπος ζει κατά Θεόν και όλα τα αναθέτει στην πρόνοια του Θεού, μη φοβούμενος ταλαιπωρία και αδικία, θα δει θαυμάσια , θα ζήσει μεγαλεία που μόνο ο Θεός ξέρει να επιφυλάσσει στους πιστούς Του, δηλαδή σ' αυτούς που Του παραδόθηκαν. Ο νεαρός Ιωσήφ βρέθηκε, πουλημένος από τα αδέλφια του, δούλος στην Αίγυπτο στο σπίτι του άρχοντος Πετεφρή. Η γυναίκα του αφέντη του προσπάθησε να τον σαγηνεύσει για να τον παρασύρει στην αμαρτία. Εκείνος προτίμησε να φύγει γυμνός και εντελώς εκτεθειμένος στην οργή της κυρίας του, παρά να αμαρτήσει. "Του Θεού γαρ ειμί εγώ". Φυλακίστηκε, δεινοπάθησε, φάνηκε πως τον εγκατέλειψε ο Θεός, αλλά τελικά δοξάσθηκε όσο κανείς άλλος στο Βασίλειο της Αιγύπτου και όχι μόνο. Έμεινε στους αιώνες πρότυπο αγαθότητος, πίστης, καθαρότητος, αφοσίωσης στον Θεό. Τα δε περιστατικά της ζωής του και το πρόσωπό του προτυπώνουν οιονεί τον επί γης βίο του Κυρίου μας.

"Δευτέραν Εὔαν τὴν Αἰγυπτίαν, εὑρὼν ὁ δράκων, διὰ ῥημάτων, ἔσπευδε κολακείας, ὑποσκελίσαι τὸν Ἰωσήφ, ἀλλ' αὐτὸς καταλιπὼν τὸν χιτῶνα, ἔφυγε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ γυμνὸς οὐκ ᾐσχύνετο, ὡς ὁ Πρωτόπλαστος, πρὸ τῆς παρακοῆς· αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς".
Ο δράκων-ο διάβολος- βρήκε δεύτερη Εύα, την Αιγυπτία, και με κολακευτικά λόγια έσπευδε να νικήσει τον Ιωσήφ, αλλά αυτός κατέλιπε τον χιτώνα και απέφυγε την αμαρτία, και παρόλο που ήταν γυμνός δεν ντρεπόταν όπως ο Πρωτόπλαστος πριν από την παρακοή. Με τις ικεσίες αυτού, ελέησέ μας, Χριστέ.

Αλλά τα μηνύματα της ημέρας δεν τελειώνουν. Σε ένα από τα απόστιχα του Όρθρου έχουμε μια ακόμη ανατρεπτική πρόταση ζωής. Αν αυτή εφαρμοζόταν στον καθημερινό μας βίο, τον ιδιωτικό, τον κοινωνικό, τον πολιτικό, η ζωή μας θα ήταν παραδεισένια.
"Κύριε, τὰ τελεώτατα φρονεῖν, τοὺς οἰκείους παιδεύων Μαθητάς, μὴ ὁμοιοῦσθε τοῖς ἔθνεσιν ἔλεγες, εἰς τὸ κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων· οὐχ οὕτω γὰρ ἔσται ὑμῖν τοῖς ἐμοῖς Μαθηταῖς, ὅτι πτωχὸς θέλων ὑπάρχω, ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν, ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δὲ ἄρχων, ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθεὶς δὲ ὡς ὁ ἔσχατος· καὶ γάρ ἐλήλυθα αὐτὸς τῷ πτωχεύσαντι Ἀδὰμ διακονῆσαι, καὶ λύτρον δοῦναι ἀντὶ πολλῶν, τὴν ψυχὴν τῶν βοώντων μοι· Δόξα σοι".
Κύριε,
καθώς εκπαίδευες τους μαθητές Σου ώστε να φρονούν τα τελειότατα, τους έλεγες να μην καταδυναστεύουν τους ελάχιστους αδελφούς.
Δεν πρέπει αυτό να συμβαίνει ανάμεσα στους δικούς μου μαθητές, έλεγες, γιατί εγώ με τη θέλησή μου κενώθηκα, 
άδειασα από όλο το θεϊκό μεγαλείο και τη δόξα μου.
Ο πρώτος ανάμεσά σας ας είναι διάκονος όλων, 
αυτός που εξουσιάζει να μην υπερέχει από τους εξουσιαζόμενους, αυτός που διαλέχθηκε να είναι πρώτος 
ας συμπεριφέρεται ταπεινά ως ο έσχατος, ο τελευταίος.
Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο για να διακονήσω τον Αδάμ, 
ο οποίος εξέπεσε της αρχικής δόξας του και επτώχευσε, 
και να δώσω την ζωήν μου ως λύτρα 
για την πολλή αμαρτία του κόσμου και 
να σας εξαγοράσω όλους εσάς 
που μου ψάλλετε "δόξα Σοι".


Ποιος άλλος μίλησε και έζησε έτσι;
Ποιος πρόκριτος συμπεριφέρθηκε ως ο έσχατος;
Ποιος διακόνησε πάντας;
Ποιος έδωσε την ψυχήν του λύτρον αντί πολλών;
Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, Κύριε, είναι να σου ψάλουμε με τα χείλη και την καρδιά μας "Δόξα Σοι!".

Διπλή επέτειος

Η 10η Απριλίου φέρνει στη μνήμη μας δύο πολύ δυνατά γεγονότα της ιστορίας μας.

Το πρώτο, στις 10 Απριλίου του 1821, ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄. Ο Πατριάρχης ως πασχάλιος αμνός θύεται υπέρ των προβάτων. Η μεσσιανή η θύρα του Πατριαρχείου η έκτοτε κλειστή θυμίζει στους αιώνες τη φριχτή θυσία. Από τα πιο παρεξηγημένα πρόσωπα. Θεωρήθηκε πως δεν συμμερίστηκε την επαναστατική ορμή και διάθεση των υποδούλων ορθοδόξων, αφόρισε τους επαναστάτες της Μολδοβλαχίας και κατηγορήθηκε πολύ από τους λασπολόγους της ιστορίας. 
Ωστόσο το μαρτυρικό τέλος του βίου του άλλα αποδεικνύει.
Σε άρθρο που δημοσίευσε ο αείμνηστος καθηγητής της Νομικής Σχολής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Περικλής Βιζουκίδης με θέμα "Η Εκκλησία και ο ιερός αγών" αποκαλύπτεται ότι υπέγραφαν μεν ο πατριάρχης και οι συνοδικοί το αφοριστικό έγγραφο, «διότι ευρίσκοντο προ του φοβερού διλήμματος ή να αποδοκιμάσωσι και αφορίσωσι έργον άγιον και ιερόν εις ό και αυτοί ήσαν μεμυημένοι και συνεργάται ή να απολέσωσι όχι εαυτούς, άπαγε, περί αυτών ουδείς λόγος, ως το απέδειξαν ολίγον βραδύτερον, αλλά το ταλαίπωρον έθνος, εναντίον του οποίου θα εστρέφετο, ως ηπείλει, η σουλτανική οργή και λύσσα». 
 Στη συνέχεια δε κατά τον καθηγητή Βιζουκίδη, την ίδια νύκτα μετά την υπογραφή του αφορισμού, ο πατριάρχης μαζί με τους δώδεκα συνοδικούς αρχιερείς κατέβηκαν στον πατριαρχικό ναό και σε ειδική μυστική τελετή, εν μέσω λυγμών και δακρύων έλυσαν και ακύρωσαν τον αφορισμό «επευλογούντες νοερώς τα όπλα των υπέρ πίστεως και Πατρίδος αγωνιζομένων αδελφών»!

Στους δε προτρέποντες αυτόν  ξένους διπλωμάτες να εγκαταλείψει την Πόλη για να σωθεί από την οργή του Σουλτάνου απάντησε:

"Μη με προτρέπετε εις φυγήν, μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών πόλεων των χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείτε, εγώ μετημφιεσμένος να καταφύγω...ουχί! Εγώ δια τούτω είμαι πατριάρχης, όπως σώσω το έθνος μου...ο θάνατός μου ίσως επιφέρει μεγαλυτέραν ωφέλειαν από την ζωή μου...Ναι, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δε θα ανεχτώ ώστε εις τα οδούς της Οδησσού, της Κέρκυρας και της Αγκώνος, διερχόμενον εν μέσω των αγυιών, να με δακτυλοδεικτούσι λέγοντες, Ιδού έρχεται ο φονεύς πατριάρχης".

Ακολούθησε ο απαγχονισμός μετά την Πασχαλινή Θεία Λειτουργία και απίστευτοι χλευασμοί του ιερού σκηνώματος εκ μέρους τόσο των Οθωμανών όσο και των Εβραίων. Τέλος το άψυχο σώμα ρίφθηκε στη θάλασσα για να εξαλειφθούν τα ίχνη της  απανθρωπιάς τους. Αλλά κατ' οικονομίαν Θεού περισυλλέχθηκε από τον Κεφαλλονίτη πλοίαρχο Νικόλαο Σκλάβο, ενταφιάσθηκε  στην Οδησσό με τιμές και πενήντα χρόνια αργότερα έγινε ανακομιδή των λειψάνων στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών του οποίου το πατριαρχικό μνήμα είναι σέμνωμα και κόσμημα.

Η δεύτερη ιστορική μνήμη, από τις πιο δυνατές και ανεξίτηλες της ιστορίας μας είναι η Έξοδος του Μεσολογγίου στις 10 Απριλίου του 1826. Δεν υπάρχουν λόγια. Οι περιγραφές είναι τιποτένιες μπροστά στην φριχτή πραγματικότητα. Σήμερα αυτό που περνάμε στην Ελλάδα -τα μέτρα απαγόρευσης, δηλαδή προστασίας, που τόσο μας βαραίνουν- φαντάζει σενάριο διακοπών και χλιδής μπροστά στην έσχατη πενία και πείνα και απόγνωση στην οποία περιήλθαν οι πολιορκούμενοι Μεσολογγίτες. Και δεν παραδόθηκαν!!!!! Αθάνατο Μεσολόγγι. Αθάνατοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι!!! Η απελπισμένη αλλά πολυσήμαντη Έξοδος έγινε καμπάνα ξεσηκωμού για τους ευρωπαϊκούς λαούς, συνήγειρε τα φιλελεύθερα αισθήματα των Ευρωπαίων, άλλαξε πολιτικές, σε μεγάλο βαθμό στη θυσία των Μεσολογγιτών οφείλουμε την ανεξαρτησία μας!!!! 
Ας ανάψουμε ευγνώμονες νοερά το κεράκι μας στον Κήπο των Ηρώων!

Στον ήσυχον Κήπον των Ηρώων

σαν μπεις προσκυνητής,

σιώπα...

Θυμήσου την ηρωική αντίσταση

μιας φούχτας πολιορκημένων

πίσω απ΄το τείχος πού 'μοιαζε με φράχτη...

Θυμήσου του πολεμιστή τον όρκο

για τη λευτεριά...

Θυμήσου την πείνα την ακρότατη,

της μάνας της Μεσολογγίτισσας

το στεγνωμένο δάκρυ...

Θυμήσου την απόφαση για Έξοδο,

που πάει να πει για βέβαιο θάνατο...

Θυμήσου τη νύχτα εκείνη την ασέληνη,

πώς έκοβαν των Τούρκων τα σπαθιά,

τα γιαταγάνια, τα τρυφερά παιδιά,

τις δόλιες μάνες...

Θυμήσου του γερο-Καψάλη

την απεγνωσμένη κίνηση

προς το δοχείο με τη μπαρούτη...

Σιώπα...και θυμήσου...

Κι εκεί, στον Τύμβο των Ήρώων,

γονάτισε κι άναψε το κεράκι σου

και πες το "Κύριε ελέησον"

για τους αθάνατους νεκρούς,

τους Πολιορκημένους που κέρδισαν με θάνατο

τη Λευθεριά για να ...μας την χαρίσουν.(Σ.Κ.)

Μη γένοιτο!

Περιφέρεται στο διαδίκτυο προς άγραν υπογραφών ένα ψήφισμα το οποίο ζητά να μπορούν να μπουν στους ναούς τη Μεγάλη Εβδομάδα οι πιστοί σε αναλογία ένας προς δεκαπέντε τετραγωνικά μέτρα , κάτι ανάλογο με τα super market. Εν πρώτοις το αίτημα μπορεί να φαίνεται λογικό.

Ωστόσο όσο το σκέφτομαι τόσο βεβαιώνομαι πως, στην απίθανη περίπτωση που θα γινόταν δεκτό, θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου για τις ενορίες μας. Δεν μας φθάνουν όσα στενάχωρα περνούμε, θα φορτωνόμασταν μια ακόμη διχαστική έγνοια: Ποιος θα μπει στο ναό; (Μιλάμε για την Μεγάλη Εβδομάδα που συρρέουν χιλιάδες πιστοί) Αυτός που χρονικά θα προλάβει; Ο τακτικός πιστός που βιώνει πιο πολύ την στέρηση ή ο πιο "άτακτος" που όμως αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μπορεί να έχει τεράστια ανάγκη λειτουργικής συμμετοχής; Ο ηλικιωμένος που δεν ξέρει αν θα αξιωθεί να ζήσει άλλο Πάσχα ή ο νεότερος ο φορτωμένος με τόσες έγνοιες που περίμενε το Πάσχα για να αναθαρρήσει η ψυχή του; Και τα παιδάκια δεν θέλουν κι αυτά να συμμετάσχουν; Κι αυτοί που θα περιμένουν απ΄έξω θα φωνάζουν: "Βγείτε εσείς να μπούμε εμείς;" Θα υπάρχουν οι επίτροποι δίκην αστυνομικών και θα ορίζουν την σειρά; Μα η Ακολουθία δεν είναι ψώνια να τα τελειώσω και να φύγω. Θέλω να την παρακολουθήσω ολόκληρη.  Κι ύστερα αρχίζει η φαγωμάρα: "Ο παπάς προτιμάει αυτόν κι εκείνον. Είδες ποιους έβαλε μέσα; Βέβαια, και στην εκκλησία γίνονται διακρίσεις". κτλ. , 

Όσο για τους πιστούς στην αυλή και στον δρόμο..., δεν νομίζω πως θα υπάρχει ούτε ησυχία, ούτε κατάνυξη. Θα γίνει αυτό που γίνεται το βράδυ του Επιταφίου ή της Ανάστασης, πηγαδάκια και αταξία! 

Τρομάζω στην ιδέα και εύχομαι να μην επιτραπεί αυτή η ρύθμιση!!!!

Δεν το λέω ελαφρά τη καρδία. Για μένα η Μεγάλη Εβδομάδα και η Ανάσταση συμπυκνώνουν όλη μου τη ζωή. Κάποια φορά είχα γράψει: "Ας ήταν όλη μου η ζωή μια Μεγάλη Εβδομάδα και μια Ανάσταση! Θα μου ήταν αρκετό!" Δεν θέλω να ξεκολλήσω από τον ναό την Μεγαλοβδομάδα... 

...Φέτος είναι αλλιώς...Θα μείνουμε στο σπίτι από αγάπη! Θα μείνουμε στο σπίτι,  όπως οι άσθενείς, οι καθηλωμένοι στα κρεβάτια τους, οι φυλακισμένοι, οι διωκόμενοι για την πίστη τους, οι εργαζόμενοι σε δουλειές που δεν σταματούν ούτε το βράδυ της Ανάστασης, όπως όλοι αυτοί που ίσως για χρόνια μένουν μακριά από τον ναό τέτοιες άγιες ημέρες. Θα μείνουμε στο σπίτι όχι τεμπελιάζοντας, αλλά συμμετέχοντας θερμά, προσευχητικά. Θα παρακολουθήσουμε τις Ακολουθίες στην τηλεόραση ή στο internet -από τα βάθη της καρδιάς μας θα είμαστε ευγνώμονες και γι' αυτή τη δυνατότητα που μας δίνει η σύγχρονη τεχνολογία, ειδική ευχαριστία στο 4Ε. 

Η στέρηση σίγουρα έχει προκαλέσει πόνο, αλλά ο πόνος μπορεί να είναι ευεργετικός. Αν δεν προσπαθήσουμε να ρίξουμε το φταίξιμο στους δήθεν κακούς πολιτικούς, στους κατά τη σοφή μας γνώμη ανίκανους ιεράρχες κτλ, στους παγκόσμιους συνωμότες, αλλά στη δική μας προσωπική αμαρτία για την οποία ο Θεός επέτρεψε όλη αυτή την πλανητική αναστάτωση, τότε η καρδιά μας η πονεμένη και ταπεινωμένη  θα προσευχηθεί, θα δεηθεί, θα μαλακώσει, θ' ανοίξει και θα δει, θα αντιληφθεί, θα δεχτεί την Αγάπη του Θεού, την άπειρη ευσπλαχνία Του για την οποία υπέρ ημών έπαθε αλλά και ανέστη! Μπορεί αυτή η δοκιμασία να γίνει μοναδική ευκαιρία αληθινού βιώματος! Μπορεί και το εύχομαι και είμαι απολύτως γαλήνια! Κι αν υπάρχει η υπόνοια κάποιας αδικίας εις βάρος των Χριστιανών...

Γαλήνη

Μη φοβάσαι την αδικία.
Δέξου την στο Όνομα Αυτού,
που άδικα δέχτηκε
τους κολαφισμούς, τα ραπίσματα,
τας δυσεβείς βλασφημίας, τα εμπτύσματα,
το Σταυρό...
Κι ύστερα γαλήνεψε ξαλαφρωμένος.
Χωρίς δικαιώματα.
Χωρίς διάθεση εκδίκησης.
Χωρίς ταραχή.
Με τη βεβαιότητα ότι κέρδισες
ένα τετραγωνικό χιλιοστό του Παραδείσου... (Σ.Κ.)

Η Αγία Παρασκευή, το αγαπημένο μας εξωκλήσι

Μικρό απάνθισμα από την σημερινή ακολουθία (από τον Εσπερινό)

Ἰδιόμελον
"Ὡς ἐξ Ἱερουσαλήμ, σοῦ τῶν θείων ἐντολῶν ἐξερχόμενος, καὶ πρὸς τὰ πάθη τῆς Ἱεριχὼ καταντήσας, τῇ δόξῃ τῆς ἀτιμίας, τῶν βιωτικῶν μελημάτων κατασυρείς, λῃσταῖς περιέπεσον τῶν λογισμῶν, τῆς υἱοθεσίας τῇ χάριτι, τὸν χιτῶνα ὑπ' αὐτῶν ἐκδυθείς, καὶ ταῖς πληγαῖς, ὡς ἄπνους κατάκειμαι. Ἱερεὺς δὲ παρών, καὶ τὸ πτῶμα κατιδών, οὐ προσέσχε. Λευΐτης, καὶ αὐτὸς βδελυξάμενος, ἀντιπαρῆλθέ μοι. Σὺ δὲ Κύριε, ὁ ἐκ Παρθένου ἀφράστως σαρκωθείς, τῇ ἐκχύσει τοῦ σωτηρίου, καὶ ἑκουσίως ἐκ πλευρᾶς σου, ἐκχυθέντος Αἵματος καὶ ὕδατος, ὡς ἔλαιον ἐπιστάξας Χριστὲ ὁ Θεός, τὰς οὐλὰς τῶν τραυμάτων μου, τῇ μοτώσει περίσφιγξον, καὶ πρὸς οὐράνιον συγκαταρίθμησον χῶρον, ὡς εὔσπλαγχνος".

Πόση τρυφερότητα, αλλά και συγκλονιστική αλήθεια  αναβλύζει από το λυρικότατο ιδιόμελο του σημερινού εσπερινού!

Θα επιχειρήσω μια ελεύθερη απόδοση:
"Σαν να απομακρυνόμουν από τον ιερό τόπο, την Ιερουσαλήμ, ξέφυγα από τις θείες εντολές Σου και κατάντησα να βυθιστώ στα πάθη της νοητής Ιεριχούς. Σύρθηκα καταγής βαρυφορτωμένος από την προσκόλλησή μου σε άτιμες βιοτικές μέριμνες, έπεσα στα χέρια των ληστών, δηλαδή των λογισμών, που με ξέντυσαν από τον λαμπρό χιτώνα της δικής Σου υιοθεσίας και μου επέφεραν πληγές, και τώρα κείμαι άπνους ως νεκρός. Πέρασε ο ιερέας και παρόλο που ειδε το πτώμα μου δεν έδωσε σημασία. Κι ο Λευΐτης με σιχάθηκε και με προσπέρασε. Αλλά Εσύ, Κύριε, που πήρες σάρκα από την Παρθένο με τρόπο που δεν μπορεί να εκφραστεί, έχυσες εκούσια από την κεντημένη πλευρά Σου το σωτήριο Αίμα και ύδωρ κι αυτό σαν θεραπευτικό λάδι το έσταξες στις ουλές των τραυμάτων μου. Σε παρακαλώ, τύλιξέ τα με επιδέσμους και περίδεσέ τα, και συγκαταρίθμησέ με σε χώρο ουράνιο, εσύ ο Εύσπλαχνος!"

Γενέσως το Ανάγνωσμα (κεφ. κβ΄1-18): Ο Αβραάμ καλείται από τον Θεό να θυσιάσει το μονάκριβο παιδί του, τον Ισαάκ, αυτόν που στο γήρας του χάρισε ο Θεός και διά του οποίου του υποσχέθηκε ότι θα γίνει πατέρας πολλών εθνών.  Και ο Αβραάμ αδιαμαρτύρητα υπακούει. Φορτώνει τα ξύλα της θυσίας στο γαϊδουράκι του παίρνει μαζί του τον Ισαάκ και δυο υπηρέτες και οδεύει προς τον τόπο της θυσίας. Λίγο πιο κάτω αφήνει τους υπηρέτες και το γαϊδουράκι του, φορτώνει τα ξύλα για την ολοκάρπωση στον Ισαάκ, παίρνει τη φωτιά και το μαχαίρι και ανηφορίζουν. "Ιδού το πυρ και τα ξύλα, πού εστίν το πρόβατον το εις ολοκάρπωσιν", ρωτά ο Ισαάκ. "Ο Θεός όψεται εαυτώ πρόβατον εις ολοκάρπωσιν, τέκνον". Στήνουν το θυσιαστήριο, βάζουν τα ξύλα και τη φωτιά και... "συμποδίσας Ισαάκ τον υιόν αυτού επέθηκεν αυτόν επί το θυσιαστήριον επάνω των ξύλων. Και εξέτεινεν Αβραάμ την χείρα αυτού λαβείν την μάχαιραν, σφάξαι τον υιόν αυτού". Η δοκιμασία στο ακρότατο σημείο, ώσπου να φανερωθεί η απόλυτη παράδοση στο θέλημα του Θεού. Παράδοση που μοιάζει με παράνοια. Παράδοση που μπορεί να πει ο άνθρωπος: "Όχι, Θεέ μου, αυτό δεν μπορεί να είναι το θέλημά Σου!!!!" Κι εκεί στην κόψη του μαχαιριού, ο Θεός τον σταματάει: "Μη επιβάλης την χείρα σου επί το παιδάριον, μηδέ ποιήσεις αυτώ μηδέν. νυν γαρ έγνων, ότι φοβή συ τον Θεόν και ουκ εφείσω του υιού σου του αγαπητού δι' εμέ". Ένα κριάρι φανερώνεται εκεί δίπλα για να γίνει το σφάγιο της θυσίας ενώ ο Αβραάμ κερδίζει την απόλυτη εμπιστοσύνη του Θεού: "...η μην ευλογών ευλογήσω σε και πληθύνων πληθυνώ το σπέρμα σου ως τους αστέρας του ουρανού και ως την άμμον την παρά το χείλος της θαλάσσης...ανθ' ων υπήκουσας της εμής φωνής". Όλα τα αγαθά χαρίζει ο Θεός στον Αβραάμ μετά την ακραία δοκιμασία όπου φανερώθηκε η αφοσίωσή του.
Ο Θεός δοκιμάζει, ίσως ακραία, ίσως τραγικά, ίσως πέρα από κάθε ανθρώπινη λογική και αντοχή. Αλλά μετά χαρίζει πλουσιοπάροχα τα ουράνια αγαθά Του που είναι άπειρα, πιο πολλά κι από τ' αστέρια του ουρανού κι από την άμμο της θαλάσσης! Μακάριος όποιος αντέξει! Μακάριος όποιος κερδίσει την εμπιστοσύνη του Θεού! 

Σήμερα, Πέμπτη του Μεγάλου Κανόνος

"...Μπορούμε να περιγράψουμε τον κανόνα αυτό σαν ένα θρήνο μετανοίας που μας μεταφέρει στο βάθος και στο πεδίο δράσης της αμαρτίας, συγκλονίζοντας την ψυχή μας με την απόγνωση, αλλά και την μετάνοια και την ελπίδα. Με μια μοναδική τέχνη ο Άγιος Ανδρέας συνυφαίνει τα μεγάλα βιβλικά γεγονότα, Αδάμ και Εύα, Παράδεισος και Πτώση, Πατριάρχες, Νώε , κατακλυσμός, Δαβίδ, χώρα της Επαγγελίας και τελικά Χριστός και Εκκλησία, ομολογία των αμαρτιών και μετάνοια. Τα γεγονότα της ιερής ιστορίας παρουσιάζονται ως γεγονότα της ζωής μου. Οι ενέργειες του Θεού στο παρελθόν αποβλέπουν σε μένα και στη σωτηρία μου, η τραγωδία της αμαρτίας και η προδοσία παρουσιάζονται ως προσωπική δική μου τραγωδία. "Πόθεν άρξομαι θρηνείν τας του αθλίου βίου μου πράξεις; Ποίαν απαρχήν, επιθήσω, Χριστέ, τη νυν θρηνωδία;"..." (Μεγάλη Σαρακοστή, Πορεία προς το Πάσχα, Alexander Schmemann).

Και λίγες σκέψεις με αφορμή κάποιους στίχους από τα αναγνώσματα της ημέρας:
Γενέσεως το ανάγωσμα (κεφ.ιη΄20-33): "Κύριε, εάν ευρεθώσι δέκα δίκαιοι εν τη πόλει, ου ποιήσεις κρίσιν; και είπεν ο Κύριος: Ουκ απωλέσω ένεκεν των δέκα". Ο Αβραάμ "παζαρεύει" την σωτηρία της πόλης των Σοδόμων. Αν βρεθούν πενήντα δίκαιοι, λέει στον Θεό, θα γλιτώσει η πόλη χάρη σ' αυτούς τους πενήντα; Ναι! του λέει ο Θεός. Αν βρεθούν σαράντα πέντε; Ναι! Αν βρεθούν τριάντα; Ναι! Είκοσι; Ναι. Και στους δέκα ο Θεός απαντάει "Ναι". Δέκα δίκαιοι θα έσωζαν την πόλη την βουτηγμένη στην αμαρτία. Δεν βρέθηκαν τότε. Ίσως δέκα δίκαιοι σώζουν αυτή τη στιγμή την πατρίδα μας ολόκληρη! Ποιοι είναι αυτοί; Ο Θεός γνωρίζει. Προσωπικό χρέος του καθενός μας να στρεφόμαστε αδιάλειπτα, αταλάντευτα, βαθιά προς Εκείνον, εγκαταλείποντας ό,τι μας χωρίζει από Αυτόν. Τα έργα της αμαρτίας πρωτίστως, αλλά και τον φόβο, την ανησυχία, τους ατέλειωτους σχολιασμούς των γεγονότων, την καχυποψία, την προσπάθεια να ανακαλύψουμε τις συνωμοσίες και τα μυστικά σχέδια των παγκοσμιοποιητών. Η ζωντανή προσευχητική σχέση μας με τον Θεό ίσως αυξήσει την δύναμη της μεσιτείας των δέκα δικαίων! Στου Θεού τα χέρια είναι η ζωή μας, η σωτηρία μας!
Παροιμιών το ανάγνωσμα (κεφ.ιστ΄17-ιζ΄17): "Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε πτώματος κακοφροσύνη". Προσέξετε την ύβρι, δηλαδή το ξεπέρασμα του ανθρώπινου μέτρου και την θεοποίηση του ανθρώπου. Αυτό θα φέρει την συντριβή. Οι αρχαίοι Έλληνες πιο πολύ από όλες τις ανθρώπινες κακίες φοβόντουσαν την ύβρι και σ' αυτήν απέδιδαν όλα τις δυστυχίες που έβρισκαν τους ανθρώπους. ΄Ηταν πιο σοφοί από εμάς τους σημερινούς που δυστυχώς ακόμα κι αν δεν το λεν τα λόγια μας το φωνάζουν τα έργα και η βιοτή μας: "Δεν υπάρχει Θεός. Υπάρχει επιστήμη, υπάρχει τεχνολογία, δηλαδή υπάρχουν τα σπουδαία κατορθώματα των ανθρώπων!".  Η ύβρις μας έφερε την συντριβή και η κακοφροσύνη μας μας φέρνει προ του πτώματος!
"Τους σοφούς και συνετούς φαύλους καλούσιν, οι δε γλυκείς εν λόγω πλείονα ακούσονται". Τους σοφούς και συνετούς τους αποκαλούν φαύλους κι όσοι μιλούν με γλυκύτητα, αυτοί θα ακούσουν τα χειρότερα, κοινώς "θα τους σύρουν τα εξ αμάξης"! Αυτό κι αν δεν βιώνουμε συνεχώς, ιδίως τις ημέρες αυτές που τα γεγονότα είναι καταιγιστικά! Διαβάζουμε συνεχώς πικρόχολα σχόλια για όσους έχουν φορτωθεί την ευθύνη της αντιμετώπισης της κορωνοσυμφοράς. Σήμερα με λύπη μου διάβασα ένα σωρό κατηγορίες για τον κ.Τσιόδρα, αυτόν που ως Κυρηναίος κουβαλάει σταυρό μαρτυρίου. Αυτός ο στίχος των Παροιμιών δικαιολογεί το χάλι μας. Οι άνθρωποι παραμένουμε ίδιοι, όσοι αιώνες κι αν περάσουν. Τα ίδια χάλια, οι ίδιες ανοησίες, οι ίδιες αδυναμίες μας ταλανίζουν. Το βιβλίο των Παροιμιών γράφτηκε περί το 900π.Χ. Σήμερα έχουμε 2020μ.Χ.. Κι όμως μας "διαβάζει" κατά γράμμα, μας περιγράφει κατά γράμμα!!!!

Εφημερεύουσες σκέψεις

'Ενας φίλος στο fb, ο Ιάκωβος Μαρτίδης, έχει εφεύρει τον όρο "εφημερεύουσα σκέψη"!!!! Του τον κλέβω υπογραμμίζοντας για μια ακόμη φορά ότι του ανήκει η έμπνευση!
Με τον κορωνοϊό να μας έχει κατακλύσει τη ζωή και τον νου μας οι σκέψεις μας είναι φυσικά απολύτως επηρεασμένες.
1.Το αλεξίπτωτο δεν το υφαίνεις την ώρα που πέφτεις από το αεροπλάνο. Εκείνη τη στιγμή μόλις προλαβαίνεις να το ανοίξεις. (Αυτό το έκλεψα από το βιβλίο  "Ο πόνος, ένα δώρο που κανείς δεν θέλει"-Σήμερα όλο κλέβω!). Ως γνωστόν στην Ελλάδα τα δημόσια νοσοκομεία μας ήταν στην προ ιού εποχή μια πονεμένη ιστορία. Τώρα πρέπει μέσα σε έναν μήνα -ίσως να λέω και πολύ- να αντιμετωπίσουν μια απίστευτη πλημμυρίδα! Επειδή δεν νομίζω πως μαγικώ τω τρόπω σαν την νεράιδα στη Σταχτοπούτα μπορεί να γίνει η μεταμόρφωση του συστήματος, να γίνει δηλαδή η κολοκύθα βασιλική άμαξα με ένα άγγιγμα, το μόνο που μας μένει είναι να μείνουμε στα σπίτια μας και να κάνουμε την προσευχή μας.
2.Η Ελλάδα παρόλο που σπούδασε με δικά της χρήματα χιλιάδες γιατρούς τους ξεπροβόδισε σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Τα καλύτερα παιδιά μας βοηθούν τους Άγγλους, τους Γερμανούς, τους Αμερικανούς κτλ να γλιτώσουν και από τον ιό και από άλλες μύριες όσες ασθένειες. Δεν νομίζω πως έχουν ξεμείνει πολλοί για να βοηθήσουν εν Ελλάδι  τους γονείς και τους παππούδες τους. Και να θέλει να προσλάβει προσωπικό το Υπουργείο ενόψει της καταιγίδας δεν νομίζω ότι θα βρει ανθρώπους.
3.Δεν έχει νόημα πλέον να μιλάμε για ελλείψεις! Είναι τόσες πολλές. Το ξέρουμε κι εμείς και οι ιθύνοντες. Τρέχουν. Είμαι σίγουρη πως τρέχουν. Αλλά είναι η ώρα που τη λέει πολύ απλοϊκά η παροιμία "Με το αβγό στον κ...". Ωστόσο πρέπει να αναγνωρίσουμε όλοι ότι έστω κι έτσι υπάρχει μια στρατηγική και μια προσπάθεια που θυμίζει οργάνωση. Έστω και τώρα. Γι' αυτό όσοι είμαστε στον καναπέ μας ας αφήσουμε την γκρίνια. Δεν έχει νόημα. Ας κάνουμε υπεύθυνα αυτό που αναλογεί στον καθένα μας!!!!
4.Όλη η Ελλάδα "ακουμπάει" σ' έναν άνθρωπο -που τα μέσα τον ανεβάζουν και καλά κάνουν, ως τον τρίτο ουρανό- τον κ.Τσιόδρα. Προσωπικά τον εμπιστεύομαι επειδή ακουμπάει σ' Εκείνον που κρατάει τα σύμπαντα!!!! Ευτυχώς! Η Ελλάδα έχει στις ημέρες μας πολλή αμαρτία, αλλά και πολλούς αγίους γεροντάδες και με πόνο προσευχόμενους ανθρώπους. Τις δικές τους προσευχές ας ακούσει ο Θεός κι ας παραγνωρίσει την αποστασία μας για την οποία όμως όλοι οφείλουμε μετάνοια. Στον κ.Τσιόδρα, αλλά και σε όλους όσοι επωμίζονται αυτές τις κρίσιμες ώρες την ευθύνη των αποφάσεων προσεύχομαι να δίνει ο Θεός φώτιση και δύναμη!
5.Ο πλανήτης Γη είχε φθάσει στο Αμήν! Πώς λέμε Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών...Αμήν! Και τελειώνουν όλα. Όλες οι ακολουθίες και η κηδεία!!! Λοιπόν στο Αμήν. Μπορεί αυτός ο ιός να είναι στην πραγματικότητα η αναζωογόνηση της Γης. Κι αν τελειώσει αυτή η ιστορία θα πρέπει για μια εβδομάδα κάθε δυο μήνες να κλείνουν τα πάντα. Να μένουμε όλοι στα σπίτια μας, να καταναλώνουμε ελάχιστα, να ρυπαίνουμε ελάχιστα, να καταστρέφουμε ελάχιστα. Η τελευταία γενιά τον ρήμαξε τον πλανήτη. Δεν άφησε τίποτα όρθιο. Φαίνεται όμως πως τον τελευταίο λόγο τον έχει Άλλος!
6.Μετά τον ιό - αυτό το απειροελάχιστο όν που τα έβαλε με τον τάχα "παντοδύναμο" άνθρωπο- δεν θα είναι τίποτα το ίδιο. Όλοι θέλουμε να γυρίσουμε στην κανονικότητά μας, δηλαδή στον πρώην "έντιμο"-βολεμένο βίο μας. Δεν νομίζω πως θα επανέλθουμε. Θα έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα. Ίσως να έχουμε γίνει σαν τα μυθιστορήματα  επιστημονικής φαντασίας, ίσως κι αυτά να αποδειχθούν ελάχιστα ευφάνταστα! Ίδωμεν!
7.Πάντα ρει, πάντα χωρεί και μόνο Ένα μένει: η αναφορά μας στην πηγή της ζωής, στον Κύριο της ζωής και του θανάτου, στην όντως Ζωή και Ανάσταση! Ακόμα κι αν όλα παρέλθουν όποιος πιστεύει εις Αυτόν, καν αποθάνη ζήσεται! Αυτή την αναφορά, δηλαδή την βιωματική μας πίστη ας κρατήσουμε γερά, ας την βαθύνουμε κι αυτό ας είναι το προσωπικό όφελος του καθενός μας!
Εφημερεύουσες σκέψεις...συγχωρέστε μου την πολυλογία...!

Κοινωνία

Λίγα πράγματα ζητούνται από εμάς τους απλούς πολίτες αυτές τις ημέρες τις γεμάτες ανησυχία και θλίψη: Πρώτον, να μείνουμε στο σπίτι με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον καθένα -δεν παραγνωρίζω ότι μπορεί αυτό να είναι δυσβάσταχτο για κάποιους ανάλογα με τις περιστάσεις του βίου.
Δεύτερον, να πάρουμε μέτρα προφύλαξης όταν θα αναγκαστούμε για λόγους ανάγκης να βγούμε.
Τρίτον, όσοι μπορούμε να δώσουμε αίμα γιατί έχουν στραγγίσει οι Τράπεζες αίματος σ' όλη την Ελλάδα.
Τέταρτον οι νεότεροι να νοιαστούν έμπρακτα για τους μοναχικούς ηλικιωμένους λαμβάνοντας πάντα τα αναγκαία μέτρα προστασίας αμφιδρόμως.
Θα μείνω στο τρίτο μέτρο, στην ανάγκη αιμοδοσίας. Ο κορωνοϊός στάματησε τις ζωές μας, αλλά όχι και τις άλλες ασθένειες που ούτως ή άλλως ταλαιπωρούσαν και ταλαιπωρούν τους ανθρώπους. Μεσογειακή αναιμία, λευχαιμίες, τραυματισμοί, βαριές εγχειρίσεις -δεν έχω ιατρικές γνώσεις για να απαριθμήσω άλλες ανάγκες- δεν σταμάτησαν να "τρέχουν" και να έχουν ανάγκη της δικής μας αλληλεγγύης και συμπαράστασης η οποία εκφράζεται με την εθελοντική μας αιμοδοσία.
Απευθύνομαι στους πονεμένους Χριστιανούς που στερούνται τη Θεια Κοινωνία και τολμώ να κάνω έναν παραλληλισμό. Μην μου τον χρεώσετε ως βλασφημία. Εν παραβολαίς και κατ' αναλογίαν σκεφτείτε τον: Όταν κοινωνώ δέχομαι το Αίμα του Σωτήρα μου Χριστού, γίνομαι ένα μαζί Του. Όταν εγώ δώσω λίγο αίμα στον αδελφό μου, κοινωνώ μαζί του, με μια εικόνα του Χριστού. "Εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποίησατε". Ας δούμε έτσι την αιμοδοσία, αδελφοί μου. Ως μία κοινωνία με την εικόνα του Χριστού μας. Ας τρέξουμε αυτές τις ημέρες της στέρησης της Θείας Κοινωνίας να κοινωνήσουμε με τον αδελφό μας. Όλοι! Να πλημμυρίσουν οι τράπεζες αίματος. Να μας πουν "Φθάνει!!!!".

Χτύπησε πάλι σήμερα η καμπάνα!

"Χτύπησε πάλι σήμερα η καμπάνα!!!!

Λυπητερή φωνή...μου θύμισε τη Μεγαλοβδομάδα!

Φωνή της εκκλησιάς της σφραγισμένης...

Κραυγή της μάνας που της στερήσαν τα παιδιά,

της αγκαλιάς που την αφήσαν άδεια...!!!"

Σήμερα το πρωί άκουσα την καμπάνα του Αγίου Αθανασίου. Πόνεσε η ψυχή μου και πλημμύρισαν δάκρυα τα μάτια μου κι ακόμα κλαίω. Πολύ σκληρό! και πολύ ανόητο!

Αναλογίζομαι: Τα νοσοκομεία είναι χώροι απόλυτου κινδύνου μετάδοσης αυτου του περίφημου ιού. Κι όμως μένουν ανοιχτά με πολλά υποτίθεται μέτρα προφύλαξης γιατί είναι ανάγκη, ανάγκη θεραπείας του σώματος.

Οι ναοί μας που είναι τα ιατρεία της ψυχής μας δεν μπορούσαν να παραμείνουν ανοιχτοί με πολλές προφυλάξεις;  Δεν θα μπορούσε να τελούνται οι ακολουθίες και οι πιστοί να φορούν τις μάσκες τους; Ή έστω ο ιερέας με δυο-τρία πρόσωπα, τον ψάλτη, τον νεωκόρο, δυο τρεις πιστούς μέσα στους άπλετους ναούς να τελεί τα διατεταγμένα; Στα σούπερ μάρκετ -που δεν σταματήσαμε να πηγαίνουμε- αναλογεί ένας στα δέκα μέτρα. Σ' έναν ναό 300 μέτρων αναλογούν τριάντα πιστοί. Απαγορεύτηκαν οι συναθροίσεις μέχρι δέκα ατόμων. Ας ήταν δέκα μεσα σε κάθε εκκλησιά. Όχι!!! Να μην τελείται καμιά ακολουθία!!! Να κλείσουν οι ναοί!!!! Γιατί τόσο μένος; Δεν ξέρω. Δεν μου αρέσουν καθόλου οι συνωμοσιολογίες, ποτέ δεν τις ασπάσθηκα, ποτέ δεν τις μετέφερα. Αλλά εδώ υπάρχει μια εξαιρετική επιμονή, μια καθαρά εχθρική στάση.

Πάω λίγο παρακάτω: Αν υποθέσουμε πως έχουμε τρομακτική εξάπλωση του ιού και πολλούς βαριά ασθενείς. Αν ο θάνατος είναι κοντά, δεν πρέπει να προετοιμαστούμε με εξομολόγηση, με τη θεία κοινωνία; Να προσπαθώ να γλιτώσω από τον θάνατο του σώματος είναι λογικό, αλλά και μάταιο. Θα γλιτώσω από τον ιό σήμερα, κάποτε όμως αργά ή γρήγορα αυτό το σώμα ως φθαρτό θα καταλήξει. Την αθάνατη ψυχή μου, αυτή που θα περιμένει την ανάσταση του σώματός  μου για να ζήσει αιώνια πλέον, αυτή δεν τη λογαριάζω, δεν αγωνιώ γι' αυτήν; Οι ηλικιωμένοι μας, τους οποίους προφυλάσσουμε, δεν πρέπει να ετοιμάζονται ούτως ή άλλως για την έξοδο από αυτόν τον βίο; Τους αποκλείσαμε στα σπίτια, πολλάκις μόνους με την αγωνία τους, αβοήθητους από πλευράς πνευματικής. Οι άρχοντές μας που παίρνουν αποφάσεις αυτές τις κρίσιμες ώρες έχουν διαγράψει εντελώς από τη σκέψη τους, από το βίωμά τους, από την έγνοια τους την ψυχή του ανθρώπου;

Τηρώ με ευλάβεια όλους τους περιορισμούς της πολιτείας σεβόμενη την κοινωνική μου ευθύνη, αλλά η πολιτεία μου στερεί την ανάγκη μου να φροντίσω την ψυχή μου, ενώ είναι ένθερμη η προσπάθειά της να με βοηθήσει να φροντίσω το σώμα μου. 

Την Κυριακή θα υψωθεί ο Σταυρός χωρίς πιστούς... Μια από τις μεγαλύτερες γιορτές μας, αυτή που ανοίγει τις καρδιές μας, που φωτίζει τις ζωές μας, η γιορτή του Ευαγγελισμού θα μας βρει κλεισμένους στα σπίτια μας...Ποιος ξέρει πώς θα ρθει η Μεγαλοβδομάδα και η Ανάσταση!!! Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι! 

Συγχωρέστε με!

Στέρηση, πόνος!!!

Επέτρεψε ο Θεός να ζήσουμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Ελλάδα σε περίοδο Μεγάλης Τεσσαρακοστής αυτήν τη σκληρή δοκιμασία -μαζί με την δοκιμασία της επιδημίας και τον περιορισμό των ιερών ακολουθιών και το σχετικό κλείσιμο των ναών. Ίσως -λέω, ίσως με πολύ δισταγμό- το επέτρεψε ο Θεός για την δική μας (των Χριστιανών) την επιπόλαιη και χλιαρή ζωή. Δεν μας φταίνε οι αντίθεοι! Δεν μας φταίνε τα σχέδια συνωμοσίας! Εμάς βαρέθηκε ο Θεός! Δεν θέλει τη λατρεία μας που μάλλον δεν είναι καρδιακή! Τι να τις κάνει τις "θυσίες" μας όταν δεν του έχουμε δώσει ολοκληρωτικά την καρδιά μας; Μήπως ακόμα κι η συμμετοχή μας στη Θεία Κοινωνία έχει καταντήσει μια συνήθεια, μια επιφανειακή προσαρμογή στο κατεστημένο μας; Μήπως παραμένουμε εντελώς κοσμικοί τοποθετημένοι απλώς σ' ένα περιβάλλον "εκκλησιαστικό"; Ας γίνει η στέρηση αυτή μια αφορμή για αυτοκριτική, για έμπονο βίωμα, για αγωνιώδη εκζήτηση του θείου ελέους, για ξύπνημα της καρδιάς μας. Η ευκολία στη λατρεία ίσως, λέω, ίσως για πολλούς από μας να την έκανε αυτονόητη και ως αυτονόητη να την απαξιώσαμε. Ίσως με την έλλειψή της να εκτιμήσουμε τον θησαυρό της κοινής λατρείας, ίσως επιτέλους να λαχταρήσει η ψυχή μας, να ποθήσει θερμά, να φωνάξει η καρδιά μας, όχι τα χείλη μας: "Σε θέλω πολύ, Κύριε! Λαχταρώ να κοινωνήσω μαζί Σου! Λαχταρώ να είμαι στα δικά σου σκηνώματα! Να ακούω τον Λόγο Σου, να υμνώ την μεγαλοσύνη Σου!" Ίσως η στέρηση μας βοηθήσει περισσότερο από την υπεραφθονία!!!!

Στον Αη-Γιώργη, στη Ραψάνη!

Στις 5 Μαρτίου τιμάται η μνήμη του Νεομάρτυρος Αγίου Γεωργίου του εκ Ραψάνης.

Παρακινημένοι από τον ευλαβή ιερέα π.Ευστάθιο -ο οποίος για επτά χρόνια εφημέρευσε στον ιερό Ναό της Παναγίας στην Ραψάνη- αξιωθήκαμε να παρευρεθούμε στον Εσπερινό της εορτής στο εκκλησάκι το αφιερωμένο στον Άγιο στη Ραψάνη.
Η Τετάρτη 4 Μαρτίου ξημέρωσε βροχερή και αποθαρρυντική, αλλά για όσες και όσους δεν πτοήθηκαν από την μεσημεριανή καταιγίδα επεφύλασσε μια μαρτιάτικη εναλλαγή και μετεξέλιξη σε μια θαυμάσια ανοιξιάτικη ημέρα! 

Η μεγαλόπρεπη θέα του Ολύμπου

(Τόσο κοντινός μας  και πολυϊδωμένος,

αλλά πάντα μυστηριώδης και απροσπέλαστος!!!!)

Η μεγαλειώδης θέα του χιονισμένου και μισοχαμένου στα σύννεφα Ολύμπου, τα φρεσκοανθισμένα δετράκια και χαμόκλαδα σαν ελπιδοφόρες πινελιές, η διστακτική αλλά εύληπτη αίσθηση του ερχομού της άνοιξης πλημμύρισαν την ψυχή μας ομορφιά και γαλήνη.
Ο Άγιος μας ήθελε κοντά του! Ο π.Ευστάθιος μας διηγείται καθ'οδόν τον βίο και κάποια θαύματα που συνδέονται με τον Άγιο Γεώργιο.
Ήταν εικοσάχρονο παλικάρι, ολόθερμος κήρυκας του ευαγγελίου, στήριγμα των υπόδουλων συμπατριωτών του. Μάζευε τα παιδιά του χωριού και σαν τον Άγιο Δημήτριο τα κατηχούσε στη χριστιανική πίστη. Κοντά στ' άλλα παιδιά κι ένα τουρκόπουλο συναρπάσθηκε από τα μαθήματα του Γεωργίου, αλλοιώθηκε η καρδούλα του, θέλησε κι αυτό να γίνει Χριστιανός. Αυτό προκάλεσε την οργή των Τούρκων. Με τη βαριά κατηγορία του εκχριστιανισμού μουσουλμανόπαιδος παραδόθηκε στον Βελή Πασά στον Τύρναβο. Τα μαρτύριά του φριχτά. Τον έκλεισαν σε πυρακτωμένο λουτρό, γυμνό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Τον τρύπησαν με σιδερένια νύχια. Του κάρφωσαν τα πόδια σε πέταλα. Τον διαπόμπευσαν σε όλο τον Τύρναβο. Τον κάρφωσαν σε τετράγωνο στύλο ίσο στο ύψος με τον Μάρτυρα και αφού τον περιτύλιξαν με σχοινιά βουτηγμένα στην πίσσα, στη νάφθα (ακάθαρτο πετρέλαιο) και σε άλλα ελαιώδη και οινοπνευματώδη υγρά, τον παρέδωσαν στη φωτιά. Όμως με τη Χάρη του Θεού, προς ενίσχυση του Αγίου, ο Μάρτυρας δεν έπαθε τίποτα.
Στις ιστορήσεις των εικόνων του παρουσιάζονται συμπληρωματικά και άλλες σκηνές βασανισμών. Στραγγαλισμοί, εξαρθρώσεις, κτυπήματα με το σπαθί, τοποθέτηση πυρακτωμένου σιδερένιου στεφανιού πάνω στο γυμνό σώμα του Νεομάρτυρος. 

Η πίστη του ακλόνητη!!! Το τέλος ήρθε με αποκεφαλισμό! Το σώμα του πετάχτηκε έξω από στρατώνες δίπλα στον ποταμό Τιταρήσιο. Επί τρία βράδια ουρανομήκης στήλη φωτός δόξαζε το άταφο κορμί του και κατεδείκνυε την αγιότητα του μάρτυρος. Οι Τούρκοι τρομοκρατημένοι ζήτησαν από τους συγγενείς του να παραλάβουν το σώμα του και να το κηδέψουν. Οι ευσεβείς γονείς του Χατζηλάσκαρης και Σμαράγδα μετέφεραν το αγαπημένο και πολυβασανισμένο σώμα στη Ραψάνη όπου και το εκήδευσαν και το ενταφίασαν. Στην ανακομιδή τα οστά του παραδόθηκαν για φύλαξη στο Ιεροδιδασκαλείο της Ραψάνης όπου και είχε διδάξει για τρία χρόνια ο νεαρός φλογερός μάρτυρας Γεώργιος. Στα ερείπια του Ιεροδιδασκαλείου χτίστηκε το 1878 η οικία Καραβασίλη στην οποία και παρέμειναν τα ιερά λείψανα φυλασσόμενα και ευλαβικά τιμώμενα από την οικογένεια.

Η οικία Καραβασίλη

Οι Ραψανιώτες ευλαβούνται βαθύτατα τον Άγιό τους στον οποίο αφιέρωσαν έναν μικρό ναό και πολλά θαύματά του μνημονεύονται.

Ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου

Φθάσαμε στην Ραψάνη λίγο νωρίτερα από την ώρα του Εσπερινού και είχαμε το χρόνο να περπατήσουμε ως την όμορφη πλατεία της με τα ψηλά πλατάνια - γυμνά ακόμη αλλά επιβλητικά-να πιούμε τον καφέ μας. 

Η πλατεία της Ραψάνης

έρημη και γυμνή, πολλά υποσχόμενη στους... καλοκαιρινούς επισκέπτες!

Το χωριό που κάποτε έσφυζε από ζωή, κεφαλοχώρι ένδοξο και ιστορικό, μας υποδέχθηκε σχεδόν έρημο. Απολαμβάνουμε τη θέα της χιονισμένης Όσσας απέναντι και των μισοκρυμμένων Αμπελακίων, του Προφήτη Ηλία και των Αγίων Θεοδώρων. Τα όμορφα σπίτια, τα παλιά πέτρινα, αλλά και τα καλοχτισμένα σύγχρονα ήταν κλειστά. Σ' ελάχιστα διακρινόταν ζωή και κίνηση. Μια γρήγορη βόλτα στον επάνω μαχαλά, στην Πλατεία της Ιτιάς που τώρα έγινε Εθνικής Αντίστασης κάτω απ' τον Άγιο Αθανάσιο και γρήγορο κατηφόρισμα στον Άγιο Γεώργιο.

Ο επάνω μαχαλάς. Ψηλά διακρίνεται ο Ναός του Αγίου Αθανασίου

Αρκετός κόσμος ήδη συγκεντρωμένος στο ναό περιμένει την άφιξη του Μητροπολίτου Λαρίσης Ιερωνύμου. Αρχίζει στο μεταξύ ο πανηγυρικός Εσπερινός. Ο Μητροπολίτης έρχεται, χοροστατεί και κηρύττει. Η αναφορά του στην ιεραποστολή και μάλιστα στον π.Κοσμά Γρηγοριάτη και την μανούλα της ιεραποστολής  Θεανώ που μόλις χθες εξεδήμησε είναι συγκινητική.
Ηρεμία και κατάνυξη πλημμυρίζουν την ψυχή μας. Θαρρείς, ο Άγιος σήκωσε από την ψυχή μας το βάρος των τελευταίων ημερών, ήρε την κατήφεια και την στενοχώρια μας. Μετά το πέρας του Εσπερινού εν πομπή τα λείψανα του Αγίου μεταφέρονται στο ναό της Παναγίας όπου φυλάσσονται όλο το έτος. Προσκυνούμε την  παλιά πρώτη εικόνα του Αγίου στην οποία απεικονίζονται τα φριχτά του μαρτύρια 

Η πρώτη εικόνα του Αγίου Γεωργίου

Απεικονίζονται τα φριχτά του μαρτύρια.

και τελούμε Τρισάγιο για την μητέρα Θεανώ και την Ελένη, μητέρα της αρχηγού μας κ.Κονδυλίας. Ο Θεός ας τις αναπαύσει κοντά Του.
Η ώρα έχει προχωρήσει πολύ αλλά δεν θέλουμε να φύγουμε. "Καλόν εστίν ημάς ώδε είναι!!". Η γλυκύτητα του Αγίου μας κρατάει κοντά του. Αναχωρούμε δυστυχώς για την επιστροφή. Περπατούμε στα έρημα δρομάκια του χωριού. Περνάμε από την εγκαταλειμμένη πλέον οικία Καραβασίλη όπου  διασώθηκαν τα λείψανα του Αγίου από την εκταφή του, γύρω στο 1822 ως την ημέρα που παραδόθηκαν στον Μητροπολίτη Λαρίσης και αποθησαυρίσθηκαν ως ιερό και πολύτιμο απόκτημα στον Ναό της Παναγίας. 

Το ιερό λείψανο

(Τα λείψανα που βρίσκονταν στην Παναγία κάηκαν και διασώθηκαν λίγα τμήματα  ευκολοθρυμμάτιστα, αλλά κατά θεία πρόνοια το κρανίο φυλασσόταν στον Άγιο Αθανάσιο που δεν κάηκε κι έτσι διασώθηκε σε πολύ καλή κατάσταση)

Η επιστροφή μας χωρίς απρόοπτα με αναφορά και πάλι στον Άγιο, με ύμνους και ωδές πνευματικές και μια γλυκιά εσωτερική πληρότητα και ευχαριστία για το προσκύνημά μας.
Άγιε Γεώργιε, πρέσβευε υπέρ ημών!

Τσικνοπέμπτη, η μεγάλη γιορτή των σύγχρονων Ελλήνων

Άλλη μια τεράστιας σημασίας γιορτή θα τιμήσει σήμερα όλη η χώρα: Τσικνοπέμπτη!!!
Θα γίνει η Ελλάδα μια απέραντη ψησταριά, θα προσκυνηθεί το ψητό κρέας, θα ευλογηθεί η χοληστερίνη!!! Από το πρωί πήραν θέσεις μάχης οι επιτήδειοι κρεωπώλες και ψήστες. Μια ακόμη ευκαιρία για κέρδη των εμπόρων μετά την επίσης στημένη γιορτή των ερωτευμένων.
Και πρέπει σώνει και καλά σήμερα να τσικνίσουμε, όπως σώνει και καλά έπρεπε στις 14 του μήνα να είμαστε ερωτευμένοι κι αυτή την ημέρα να το δείξουμε και να το αποδείξουμε.
Γίναμε πολύ φθηνοί! Γίναμε αυτό που θέλουν οι έμποροι. Και χάνουμε την ουσία, την αλήθεια των πραγμάτων και του βίου μας.
Η αλήθεια είναι ότι προχωράμε σταδιακά προς την Σαρακοστή, την περίοδο του πνευματικού αγώνα και της μετανοίας, την περίοδο της προετοιμασίας για την κοσμοσωτήρια Ανάσταση του Χριστού μας, που είναι το μοναδικό, το κυρίαρχο, το απόλυτο γεγονός της ζωής μας. Κι αντί να χαμηλώνουμε σιγά-σιγά την ένταση της τύρβης, αντί να στρέφουμε την προσοχή του νου και της καρδιάς μας προς τον έσω άνθρωπο, πέφτουμε στην παγίδα των κοσμικών εκδηλώσεων που θαρρείς εντείνουν αυτή την περίοδο τους ξέφρενους ρυθμούς και τις ανοησίες.
Σε καμιά άλλη περίοδο του ενιαυτού δεν είναι τόσο φανερή η διάσταση Εκκλησίας και κόσμου, όσο σ' αυτήν που διανύουμε τώρα, του Τριωδίου.
Απ' τη μια το φρόνημα του κόσμου με τα γλέντια τα ασύδοτα και υπερβολικά σπάταλα, με λόγια και δρώμενα γεμάτα υπονοούμενα, προσβλητικά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με ένα γενικό και απόλυτο "χύσιμο" του ανθρώπου.
Από την άλλη η Εκκλησία που μας καλεί σε περισυλλογή και μετάνοια με ακολουθίες κατανυκτικές που μιλούν βαθιά στην ψυχή, την κατανύσσουν, την καταπραΰνουν, την προβληματίζουν, την ηρεμούν, τη συμμαζεύουν και με την ερχόμενη νηστεία,  που φαίνεται πως ζορίζει λίγο το σώμα, αλλά πόσο μας βοηθάει να νικήσουμε τα πάθη και τις ορμές, να ξεκολλήσουμε από τις ηδονές και τη θεραπεία τους και να στρέψουμε το νου στο Θεό και στα πνευματικά αγαθά Του!
Το πώς βιώνουμε αυτές τις ημέρες είναι, νομίζω, κριτήριο και απόδειξη του πού θέλουμε στ' αλήθεια να ανήκουμε. Μ' όλες τις αδυναμίες και τα σφάλματα και τις αμαρτίες και τα ξεστρατίσματα που ως άνθρωποι μπορεί να κάνουμε, δίνουμε ένα δείγμα πίστεως και ζωής αυτές τις ημέρες.
Ας μας ελεήσει ο Θεός όλους, πρώτα εμάς που λέμε ότι Τον αγαπούμε και Τον πιστεύουμε, αλλά και τους ανθρώπους που φαίνεται πως προτιμούν τον κόσμο. Για όλους ετοιμάστηκε πλούσιο δείπνο και αληθινή, πνευματική ευωχία. Μακάρι κάποτε να μας προφθάσουν και να μας ξεπεράσουν στη μετάνοια και να δικαιωθεί ο ποιητής του Μεγάλου Κανόνος: "Χριστός ενηνθρώπησε καλέσας εις μετάνοιαν ληστάς και πόρνας. Ψυχή μετανόησον, η θύρα ηνέωκται της βασιλείας ήδη και προαρπάζουσιν αυτήν φαρισαίοι και τελώναι και μοιχοί μεταποιούμενοι".
Καλό υπόλοιπο Τριώδιο, καλή Σαρακοστή!

Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν

Ακούω αυτές τις ημέρες τις ομιλίες της Μαρίας Ευθυμίου για την Επανάσταση του 1821 εδώ σε τρεις συνέχειες, συνολικά ένδεκα ώρες συναρπαστικής αφήγησης. Αρκετά - γνωστά από τα σχολικά βιβλία και άλλα αναγνώσματα - περιστατικά, μορφές ηρώων και "ανθ"ηρώων, επιστημονικά συμπεράσματα, κρίσεις, συνέπειες, αφορμές ανασύρονται από τον βυθό της μνήμης κι άλλα πολύ ενδιαφέροντα άγνωστα και ουδόλως αναφερόμενα συνήθως συμβάντα και ερμηνείες γεγονότων και εξελίξεων προστίθενται στη γνώση του ιστορικού μας γίγνεσθαι.
Αναρρωτιέμαι πόσοι ΄Ελληνες ασχολούνται ή θα ήθελαν να μάθουν λίγα, πολλά ή περισσότερα για την πιο "τρελή" περίοδο της ιστορίας μας -γιατί μόνο τρελοί θα επιχειρούσαν αυτή την αποκοτιά της Επανάστασης. Αναρρωτιέμαι αν όσοι δώσανε τότε για την πατρίδα αίμα και χρήμα και ζωή, θα ήταν ευχαριστημένοι με την Ελλάδα που ανέστησαν. Αναρρωτιέμαι γιατί οι σημερινοί Έλληνες είμαστε τόσο μαλθακοί και ξενέρωτοι, τόσο βυθισμένοι στο βόλεμα και την καλοπέρασή μας. Αναρρωτιέμαι πώς λησμονήσαμε εντελώς την πίκρα της σκλαβιάς στους Οθωμανούς και σήμερα με τόση ευκολία ανοίξαμε πόρτες και παραθύρια για να εισβάλει πάλι το ισλάμ με τόση ευκολία. Αναρρωτιέμαι πώς ανεχθήκαμε την απόλυτη διαστρέβλωση της ιστορίας -απομυθοποίηση την είπαν- από τους αριστερούς ψευτο"ιστορικούς. Αναρρωτιέμαι πώς διδάσκεται το μάθημα της Ιστορίας  στα σχολεία μας κι αν οι νέοι μας προβληματίζονται, παραδειγματίζονται, εμπνέονται, αν μαθαίνουν...
Του χρόνου θα συμπληρωθούν διακόσια χρόνια από την εθνεγερσία μας. Ετοιμάζονται οι εορταστικές εκδηλώσεις και σίγουρα θα δαπανηθούν αρκετές χιλιάδες ευρώ. Δεν ξέρω, μπορεί να γίνει κάτι πολύ όμορφο! Νομίζω ωστόσο πως μεγαλύτερη ωφέλεια σε όλους μας θα προσπορίσει η εντρύφηση στην ιστορία μας. Αυτό που κάνει η κ.Μαρία Ευθυμίου ίσως είναι η πολυτιμότερη συμβολή σ' αυτόν τον εορτασμό. Προσωπικά της είμαι ευγνώμων!!!!

*Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει και τα τρία video  στο youtube.

Ύβρις και Αλκυονίδες

Αν κάτι έτρεμαν και αποστρέφονταν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, οι ειδωλολάτρες, ήταν η ύβρις, δηλαδή η αλαζονική στάση ζωής που κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται σχεδόν όμοιος με τους θεούς.

Αυτές τις πολύ γλυκιές χειμωνιάτικες ημέρες που ονομάζονται Αλκυονίδες έρχεται στο νού μου ο μύθος του Κύηκα και της Αλκυόνης. Ήταν ένα ζευγάρι πολύ αγαπημένο κι ευτυχισμένο! Τόση η ευτυχία τους ...ζούσαν στον έβδομο ουρανό!!! Μάλιστα έφθασαν να πιστεύουν πως είναι αθάνατοι, σαν τους αθάνατους θεούς, και φώναζαν ο ένας τον άλλον με τα ονόματα των πιο μεγάλων θεών!!!! Ο Κύηκας ήταν ο Δίας για την Αλκυόνη και η Αλκυόνη ήταν η Ήρα για τον Κύηκα!!!

Να όμως που η υβριστική τους στάση προκαλεί την θεϊκή οργή. Ο Κύηκας καραβοτσακίζεται και θαλασσοπνίγεται και η Αλκυόνη απελπισμένη τον θρηνεί απαρηγόρητα, ώσπου ο Δίας την λυπάται και την μεταμορφώνει σε θαλασσοπούλι, την Αλκυόνη, που γεννά τ' αβγά της στα βράχια της θάλασσας, και της χαρίζει και δεκαπέντε ήπιες ημέρες για να τα κλωσσήσει.
Σ΄ όλους τους αρχαιοελληνικούς μύθους και στα έργα των τραγικών μας ποιητών, που αντλούν  κυρίως από αυτούς τα θέματά τους, κυριαρχεί ο φόβος της ύβρεως και τονίζονται εμφαντικά οι αναπόφευκτες εξ αυτής τραγικές για τους ανθρώπους συνέπειες.
Η εποχή μας παρουσιάζει άπειρα φαινόμενα ύβρεως! Επειδή κρατούμε στα χέρια μας smartphones με εξαιρετικά λογισμικά, επειδή τα όπλα των ισχυρών είναι απίστευτα εξολοθρευτικά, επειδή τα κτίριά μας φθάνουν το χιλιόμετρο σε ύψος, επειδή η ιατρική κάνει στ' αλήθεια μικρά θαύματα, επειδή κάποιοι έχουν φτιάξει περιουσίες τρισεκατομμυρίων και κάνουν σχέδια για όλον τον πλανήτη αγνοώντας ή κανονίζοντας τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, επειδή..., επειδή... άπειρα επειδή που μας εγγίζουν όλους..., γίναμε τάχατες θεοί;

Δόξα τω Θεώ που οι ασθένειες, ο θάνατος και οι ανατροπές του βίου μας προσγειώνουν οδυνηρά μεν, ωφέλιμα δε!
Και μια που είναι πρόσφατη η εορτή του Μεγάλου Βσιλείου ας θυμηθούμε ένα σχετικό με την ύβρι και την έπαρση απόσπασμα από μια εξαιρετική ομιλία του εις το "Πρόσεχε σεαυτώ".
"Πρόσεχε σεαυτῷ, ὅτι θνητὸς εἶ, ὅτι γῆ εἶ, καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ. Περίβλεψαι τοὺς πρὸ σοῦ ἐν ταῖς ὁμοίαις περιφανείαις ἐξετασθέντας. Ποῦ οἱ τὰς πολιτικὰς δυναστείας περιβεβλημένοι; ποῦ οἱ δυσμαχώτατοι ῥήτορες; ποῦ οἱ τὰς πανηγύρεις διατιθέντες, οἱ λαμπροὶ ἱπποτρόφοι, οἱ στρατηγοί, οἱ σατράπαι, οἱ τύραννοι; Οὐ πάντα κόνις; οὐ πάντα μῦθος; Οὐκ ἐν ὀλίγοις ὀστέοις τὰ μνημόσυνα τῆς ζωῆς αὐτῶν; Ἔγκυψον τοῖς τάφοις, εἰ δυνήσῃ διακρῖναι, τίς ὁ οἰκέτης καὶ τίς ὁ δεσπότης, τίς ὁ πτωχὸς καὶ τίς ὁ πλούσιος. Διάκρινον, εἴ τίς σοι δύναμις, τὸν δέσμιον ἀπὸ τοῦ βασιλέως, τὸν ἰσχυρὸν ἀπὸ τοῦ ἀσθενοῦς, τὸν εὐπρεπῆ ἀπὸ τοῦ δυσειδοῦς. Μεμνημένος οὖν τῆς φύσεως οὐκ ἐπαρθήσῃ ποτέ. Μεμνήσῃ δὲ σαυτοῦ, ἐὰν προσέχῃς σεαυτῷ". 

Η αφίσα πόνεσε πολύ γιατί είναι πολλά τα αγέννητα μωρά που ξεπαστρέψαμε!!!!!

Με αφορμή την αποκαθήλωση των αφισών που παρουσίαζαν τα στάδια εξέλιξης του εμβρύου και ...προκάλεσαν τόσο πολύ το κοινό αίσθημα(!!!) θα ήθελα να εκφράσω τις σκέψεις μου.
1.Το θέμα πήρε μεγάλη έκταση ακριβώς λόγω της αποκαθήλωσης. Επομένως για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας του marketing: Ό,τι θες να διαφημίσεις, πολέμησέ το! Θα το γιγαντώσεις!
2.Επί του θέματος: Η αφίσα πολύ διακριτικά παρουσίασε το αγέννητο παιδί ως οντότητα ανθρώπινη εν εξελίξει. Δεν καταδίκασε καμιά γυναίκα. Αλλά προκάλεσε τόσες αντιδράσεις! Γιατί; Δεν είναι ανθρώπινη ύπαρξη το έμβρυο; Τι είναι, ένα μόρφωμα κυττάρων; ένας όγκος που απλά μπορεί να αφαιρεθεί; Πώς θα δημιουργηθεί ένας άνθρωπος; Ξαφνικά θα δούμε μπροστά μας ένα νεογέννητο μωρό ή έναν ώριμο ενήλικο; Η ζωή ξεκινάει από την ένωση των δύο γεννητικών κυττάρων και εξελίσσεται ως την τελευταία πνοή του ανθρώπου -μάλλον ούτε εκεί σταματάει, απλώνεται στην αιωνιότητα, γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι μια αιώνια ύπαρξη με αρχή, αλλά δίχως τέλος. Αλλά ας μείνουμε στο σώμα μας. Πού θα τοποθετήσουμε την αρχή αν όχι στην ακρότατη σύλληψη; Ποιος μπορεί να πει ότι το συλληφθέν γίνεται άνθρωπος μετά τον τρίτο μήνα χωρίς να είναι αυθαίρετος; Αυτό το αρχικό σύμπλεγμα κυττάρων που εμπεριέχουν εν δυνάμει την ολοκληρωμένη ανθρώπινη υπόσταση πρέπει κάπου να προφυλαχθεί, δεν μορεί να αιωρείται στον αέρα. Χρειάζεται μια ζεστή φωλιά όπου θα προστατευθεί ώστε να τραφεί, να αναπτυχθεί, να ολοκληρώσει την ανάπτυξή του ως τη στιγμή που θα μπορέσει να επιβιώσει στο εξωτερικό περιβάλλον. Η σοφία του Θεού διάλεξε την μήτρα της γυναίκας την οποία ανάλογα διαμόρφωσε, εξόπλισε, σχεδίασε. Βλέπουμε και σε όλα τα θηλαστικά ζώα την ανάλογη πορεία. Έτσι είναι η φύση, έτσι είναι η δημιουργία. Η μήτρα είναι όργανο της γυναίκας, αλλά το εν αυτή κυοφορούμενο δεν είναι πια μέλος δικό της. Είναι μια ξεχωριστή ανθρώπινη ύπαρξη!!!!
3.Αν το έμβρυο είναι άνθρωπος, η διακοπή της κύησης σε οποιαδήποτε φάση της είναι ανθρωποκτονία. Η έκτρωση είναι ανθρωποκτονία. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, είτε μας ξεβολεύει, είτε μας δημιουργεί ενοχές, είτε κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά, είτε βρίζουμε, είτε κατεβάζουμε τις αφίσες, είτε τις νομιμοποιήσαμε, οι εκτρώσεις είναι ανθρωποκτονίες και μάλιστα ειδεχθείς, γιατί το δολοφονούμενο είναι όχι απλά ανυπεράσπιστο, είναι κυριολεκτικά παραδομένο στη δική μας προστασία.
4.Η ανθρωποκτονία διαπράττεται στο σώμα της γυναίκας κι εκείνη έχει το τελευταίο λόγο, αλλά η ευθύνη δεν είναι μόνο δική της, ούτε καν κυρίως δική της. Εδώ θα μείνω και θα φωνάξω δυνατά!!!! Έχουμε φτιάξει μια υποκριτική, μια γελοία κοινωνία. Πρώτον αφήσαμε τα παιδιά μας ανενημέρωτα και ελεύθερα να επιδοθούν στο σεξ από τα 13 τους. Οικογένεια, σχολείο, μέσα ενημέρωσης (αυτά κι αν έχουν τεράστια ευθύνη, έχουν αναγάγει το ελεύθερο σεξ στο κύριο ζητούμενο της ζωής μας) κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η εκκλησία φωνάζει, αλλά ποιος την ακούει; είναι οπισθοδρομική, είναι χριστιανοταλιμπάν, είναι ανελεύθερη!!! Όταν έρθει η αθέλητη εγκυμοσύνη -και φυσικά θα έρθει γιατί τα μικρά παιδιά δεν έχουν την ωριμότητα, ούτε την ετοιμότητα, ούτε την επαρκή γνώση για να προφυλαχθούν- η εύκολη λύση είναι να κουκουλώσουμε, να ξεμπερδέψουμε με το ανεπιθύμητο! Πρώτοι οι γονείς της κοπέλας θα την προτρέψουν σ' αυτό. Αλλά δεν προβαίνουν μόνο οι ανήλικες στην έκτρωση. Και ώριμες γυναίκες και παντρεμένες θεωρώντας για πολλούς λόγους μια εγκυμοσύνη ανεπιθύμητη σπεύδουν να την διακόψουν ελαφρά τη καρδία.
Τι να πω και για τους άντρες "πατεράδες" που την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια ή πιέζουν την γυναίκα να κάνει την έκτρωση γιατί η εγκυμοσύνη τους ξεβολεύει και τους δημιουργεί δυσβάσταχτες υποχρεώσεις! Αυτοί κι αν έχουν τεράστια ευθύνη!!!!!
Αλλά και οι γιατροί πώς θα εξιλεωθούν; Η "μάνα" και το περιβάλλον της  τελούν υπό σύγχυση και ταραχή. Έχουν ένα άλλοθι! Οι γιατροί παρόλο που έδωσαν τον αυστηρότατο όρκο του Ιπποκράτη όχι απλά διαπράττουν τον φόνο, αλλά χρυσοπληρώνονται. Θα τους χαρακτήριζα πληρωμένους δολοφόνους. Δεν είναι;
5.Αν μια κοπέλα κρατήσει το μωρό της και αναλάβει το σταυρό της μονογονεϊκότητας, θα έχει δίπλα της να σέρνεται την, όχι πάντα σιωπηλή, επίκριση μιας ανόητης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που μιξοκλαίει και συνταράσσεται τάχα όταν ένα νεογέννητο εκτεθεί ή σκοτωθεί από μια παραλογισμένη λεχώνα μάνα που γέννησε μόνη της, που απελπίστηκε, που έπαθε κατάθλιψη, αλλά ανέχεται χωρίς αντίδραση τις δεκάδες χιλιάδες δολοφονίες των αγέννητων μωρών! Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ με τα πιο μεγάλα γράμματα και την πιο δυνατή επιβράβευση αξίζουν όλες εκείνες οι γυναίκες που σε πείσμα των δυσκολιών κράτησαν τα μωρά τους και τα μεγάλωσαν και τα ανασταίνουν με την αγάπη τους! Όλοι μας πρέπει να είμαστε δίπλα τους όχι με λόγια, με έργα. Μια αγκαλιά ανοιχτή!
6.Η έκτρωση υπό προϋποθέσεις -που φυσικά κανείς δεν σέβεται- επιτρέπεται από την πολιτεία διά νόμου. Είναι νόμιμη!!! Αυτό δεν σημαίνει πως είναι χωρίς συνέπειες για όποιον την διαπράττει -ξαναλέω δεν είναι μόνο η μάνα υπεύθυνη. Έχουμε πάρα πολλές μαρτυρίες γυναικών που βασανίζονται από ενοχές και πολύ πόνο ως το τέλος της ζωής τους. Πεθαίνει ένα σκυλάκι και πονάς. Σκέψου να πεθαίνει το παιδί σου με δική σου ανοχή και συγκατάθεση. Αυτό δεν ειναι πόνος, είναι ένα ασήκωτο βάρος, μια ισόβια χαίνουσα πληγή. Η περιβόητη αφίσα προκαλεί ενοχές, γι' αυτό την κατέβασαν άρον-άρον. Πόνεσε πολύ γιατί είναι πολλά τα αγέννητα μωρά που με φριχτό τρόπο ξεπαστρέψαμε.
7.Δεν κατηγορώ καμιά γυναίκα. Κατηγορώ αυτό το άθλιο σύστημα, αυτό το κατάντημά μας ως κοινωνίας!!! Έχουμε όλοι ευθύνη τεράστια. Πρέπει να συνέλθουμε. Να λογικευθούμε. Να συγκρατηθούμε κι ας πονέσουμε!!!! Το δυνατό φρενάρισμα πάντα πονάει, συγκλονίζει, αλλά είναι σωτήριο! Τι μπορεί να γίνει; Θα γράψω κάποιες προτάσεις κι ας με θεωρήσουν γραφική!
α)Πρώτο βήμα είναι η ενημέρωση των παιδιών μας, όχι μόνο για τα μέσα αντισύλληψης, αλλά για να αποφύγουν τις πρώιμες σεξουαλικές σχέσεις. Μαζί με την ηδονή χέρι-χέρι πάει και η οδύνη των συνεπειών. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε καλά, μικροί -μεγάλοι. Δεν μπορεί να έχουμε μόνο ορμές και παρορμήσεις, πρέπει να προτάσσουμε τη λογική και να αναλογιζόμαστε τις συνέπειες. Κι όμως έχουμε περάσει στα παιδιά μας το ισχυρότατο μήνυμα: Κάνε ό,τι θέλεις, ό,τι σου αρέσει. Δεν υπάρχουν συνέπειες. Τις κουκουλώνουμε. Τις σβήνουμε. Όμως οι συνέπειες υπάρχουν. Όταν πέσεις από 10 μέτρα ύψος η βαρύτητα θα προκαλέσει μια ισχυρή σύγκρουση με το έδαφος και θα σπάσεις πόδια, χέρια, κεφάλι. Δεν μπορείς να αποφύγεις τον τραυματισμό μόνο και μόνο επειδή δεν τον θέλεις.
β)Να δημιουργηθούν δομές προστασίας της αγάμης μητέρας και να διευκολυνθεί η υιοθεσία. Πάμπολλα άτεκνα ζευγάρια θα αγκάλιαζαν ένα ή και περισσότερα παιδάκια αν τους δινόταν η ευκαιρία. Γέννησε το παιδάκι σου και δώσ' το για υιοθεσία, αν δεν μπορείς να το μεγαλώσεις!!!
γ)Τον πόνο που αφήνει στην ψυχή της μάνας η έκτρωση - όταν συνειδητοποιήσει τί έκανε- μπορεί ένα σπουδαίο φάρμακο να τον καταπραΰνει, μάλλον να τον απαλείψει. Ποιο είναι αυτό το φάρμακο; η μετάνοια και η ειλικρινής εξομολόγηση!!! Η Χάρις του Θεού αυτή μόνη θεραπεύει την ψυχή του ανθρώπου, μόνη αυτή κλείνει τις πληγές. Έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα, πάρα πολλές μαρτυρίες θεραπευμένων γυναικών. Θα το κάνω πολύ εύκολο και δελεαστικό. Στην κυπριακή τηλεόραση ανέβηκε μια εξαιρετική σειρά την οποία μπορείτε να δείτε στο youtube. Λέγεται ΜΠΛΕ. Δείτε την και θα με θυμηθείτε.
δ)Τέλος θέλω να παρακαλέσω την Εκκλησία να ανοίξει μια θερμή αγκαλιά και να αρθρώσει δυνατό, ξεκάθαρο, αλλά και αγαπητικό λόγο. Δεν φθάνει η καταγγελία, πρέπει να περισσεύει η αγάπη. Εκκλησία δεν είναι μόνο οι ιερείς, είναι και ο πιστός λαός. Όλοι πρέπει ν' ανοίξουμε τις καρδιές μας, να αγαπήσουμε, να συμπονέσουμε, να συντρέξουμε, να νουθετήσουμε. Αλλά τον βηματισμό θα τον δώσει ο επίσκοπος. Ας τελειώνουμε με τα συλλείτουργα και τα βαρύγδουπα λόγια. Ο λαός μας χρειάζεται κατήχηση, επανευαγγελισμό. Σαν τα πρόβατα που δεν έχουν ποιμένα κινούμαστε σ' ένα χαοτικό περιβάλλον.  Δεν αξίζει η πατρίδα μας αυτήν την  κατάντια!!!

*Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά εστί παρά τω Θεώ!!! Κάποιες φορές όλα φαίνονται μαύρα, απελπιστικά!!! Κι όμως η πίστη και όρη μεθιστάνει! Κράτησε το μωράκι σου μ' εμπιστοσύνη στον Θεό!!! Κι ο Θεός θα σε βοηθήσει!! Κι αυτό το παιδάκι θα είναι η ολοκλήρωσή σου, η δικαίωσή σου, ο δυνατός σου σύμμαχος και συμπαραστάτης και σ' αυτήν και στην άλλη ζωή!!!!
**Η Ελλάδα μας, η ζωή μας φτώχυνε, μαύρισε, μούχλιασε γιατί λιγόστεψαν πολύ τα μωρά γύρω μας, λιγόστεψε η χαρά, λιγόστεψε η ευλογία του Θεού!!!!

Μια παρατήρηση

Στις 18 Νοεμβρίου ανέβασα στο blog μου την συγκλονιστική ιστορία της "Αργυρώς" όπως την άκουσα σε μια ομιλία του π.Ευαγγέλου Παπανικολάου στο Youtube. Πολλοί κοινοποίησαν την ανάρτησή μου. Όχι απλά αποδεκτό, πολύ ευπρόσδεκτο! Ό,τι ανεβάζουμε στο fb ή στα blogs θέλουμε να διαδοθεί, να γίνει κοινό κτήμα. Στη συνέχεια είδα ακριβώς το κείμενό μου, -χωρίς την εισαγωγή η οποία παραπέμπει στην ομιλία του π.Ευαγγέλου ο οποίος και μας έκαμε γνωστή την ιστορία- σε πάρα πολλά sites, σε emails, στο fb, ανυπόγραφη βέβαια, χωρίς καμιά αναφορά στο αρχικό site. Χαίρομαι πολύ που έγινε γνωστή η αξιοθαύμαστη ιστορία αυτής της γυναίκας. Ωστόσο θα ήθελα να κάνω μία παρατήρηση. Στα μέσα δικτύωσης -τουλάχιστον στους κύκλους των Χριστιανών- θα πρέπει να τηρούνται κάποιοι στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας. Όταν μεταφέρουμε την συγγραφή κάποιου, ας κάνουμε τον κόπο να κατονομάζουμε την πηγή. H αυτούσια κοινοποίηση είναι τιμητική και για τον συγγραφέα και για τον μεταφορέα της συγγραφής. Όχι το copy-paste κατά το δοκούν. Η συγγραφή ακόμη και η απλούστερη έχει έναν κόπο, είναι συχνά έκφραση προσωπικού βιώματος, άνοιγμα της ψυχής μας. Ας είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί.

Ευχές για το Νέο Έτος

Θα σας ταράξω σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς!!! Θα χαλάσω τις όμορφες εικόνες με τα ομορφοστολισμένα σπίτια και τους ευτραφείς "δήθεν" ΑηΒασίληδες ανεβάζοντας το παρακάτω σοκαριστικό φιλμάκι! Θα είμαι αντισυμβατική! Θα ευχηθώ σε όλους μας, πρώτα σε μένα, "Καλή χρονιά", δηλαδή μια χρονιά χωρίς γκρίνια και μιζέρια, με άπειρη δοξολογία κι ευχαριστία στον Θεό για τα πολλά ή λίγα που έχουμε. Αν περπατάμε έστω με πόνο, ας πούμε ευχαριστώ! Αν ο επιούσιός μας έστω λιτός, είναι εξασφαλισμένος ας πούμε ευχαριστώ! Αν στο σπιτάκι μας έχουμε μια ζεστή γωνιά, ας πούμε ευχαριστώ! Αν κάποιος αδελφός ή φίλος μας συμπαραστέκεται με αγάπη κι ενδιαφέρον, ας πούμε ευχαριστώ!!! Καλή χρονιά, φίλοι μου!!! Έχουμε πάρα πολλά! Ας τα χαρούμε με απλότητα κι ευγνωμοσύνη!

https://www.facebook.com/loadnewss/videos/2177957962336923/?t=20

Λίγες σκέψεις για τα Χριστούγεννα (από ομιλίες πατέρων) 2ο

Στην Γέννηση του Χριστού -η οποία εορτάζεται ακόμη στην Εκκλησία μας, τα Χριστούγεννα δεν είναι μιας ημέρας εορτή- το κυριότερο πρόσωπο είναι βέβαια η Παναγία μας στην οποία είναι αφιερωμένη η δεύτερη ημέρα, 26η Δεκεμβρίου. Λίγες σκέψεις για την επιλογή της από τον Θεό και το μυστήριο της αειπαρθενίας της από τον π.Ζαχαρία του Essex. 

Η επιλογή της Παρθένου Μαρίας είναι θα λέγαμε η μεγάλη έγνοια του Θεού.

Ο πανάγιος Θεός, ο μη γνους αμαρτίαν, δεν μπορεί να σκηνώσει παρά μόνο σε πεντακάθαρο δοχείο, σε πάναγνη, σε παναγία Μητέρα. Ο Θεός σαρκώνεται μόνο τότε, όταν έρχεται στον κόσμο, όταν υπάρχει αυτό το πολύτιμο, το πεντακάθαρο, δοχείο, η Παναγία μας. Η απόλυτη καθαρότητά της, η απόλυτη ταπείνωσή της, η  απόλυτη αφιέρωσή της στον Θεό Τον συγκινούν, Τον προσκαλούν.

Η Παναγία μας είχε τρεις μεγάλες αρετές στον υπέρτατο βαθμό για τις οποίες ο Θεός την αγάπησε υπερβολικά και αναπαύθηκε σ’ αυτήν το Πνεύμα Του και την επεσκίασε. Είχε την απόλυτη αγνότητα. Ποτέ δεν αγάπησε κάτι άλλο. Δεν μοιράστηκε η καρδιά της. Ολόκληρη βυθίστηκε στο Θεό. Οι Άγιοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο της επιλογής. Είναι ολοκληρωτικά δοσμένοι στον Θεό. Η Παναγία μας παιδιόθεν, τέλεια και αποκλειστικά αγάπησε τον Θεό και Του δόθηκε. Το σώμα και το νου και την καρδιά της δεν τα άγγιξε καμιά κοσμική αγάπη. Παρέμειναν πάναγνα. Η προσευχή της συνεχής και βαθιά κατέβηκε στην καρδία της κι εκεί ενώθηκε με τον Θεό και με όλη την ανθρωπότητα. Μέσα στα Άγια των Αγίων προσευχήθηκε για όλη την ανθρωπότητα. Η μεσιτεία της για μας δεν αρχίζει μετά την Χριστού Γέννηση, αλλά προϋπάρχει. Ο νους της είναι βυθισμένος στον Θεό. Είναι ένα γνήσιο πρόσωπο, μια γνήσια υπόσταση της οποίας το κάλλος ο Θεός υπεραγαπά. «Ο Θεός ηράσθη του κάλλους σου, Παρθένε!»

Δεύτερον είχε την ταπείνωση. Λέγει η παράδοσις από την οποία αντλούμε όλες τις γνώσεις μας για την Παναγία πως όταν διάβασε στους Προφήτες και ιδίως στον Ησαΐα «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται Υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, όστις ποιμανεί τον λαόν αυτού», τόσο συγκλονίστηκε και συναρπάσθηκε από την υπόσχεση του ερχομού του Μεσσία ώστε παρακαλούσε στην προσευχή της να γίνει η θεραπαινίς εκείνης της μητέρας που θα αξιωνόταν να τον κυοφορήσει. Ήθελε να γίνει δούλη της μητέρας του Θεού. Φυσικά ούτε διανοήθηκε πως θα μπορούσε ο Θεός να σκηνώσει στη δική της μήτρα. Αλλά όποιον ταπεινώνει εαυτόν, τον υπερυψώνει ο Θεός. Η Παρθένος είχε κάνει την προσωπική της κένωση. Είχε αδειάσει τον εαυτό της από τον εαυτό της και από κάθε γήινο. Βρίσκει λοιπόν ο Θεός χώρο άπλετο και πεντακάθαρο όπου μπορεί να σκηνώσει, όπου μπορεί να ενανθρωπίσει.

Η τρίτη αρετή της Παρθένου είναι η υπακοή. «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου».

Η υπακοή είναι η φυσική συνέπεια της ταπείνωσης. Η αναντίρρητη υπακοή σε μια αγγελία, σε μια πρόσκληση που ξεπερνά κάθε λογική και ενέχει και πολλούς κινδύνους για μια άγαμη κόρη που καλείται να κυοφορήσει, δεν είναι απλή υπόθεση. Αν δεν είχε προηγηθεί η βαθιά προσευχή, η μυστική ένωση με τον Θεό, αν δεν υπήρχε η απλότητα της ταπείνωσης δεν θα μπορούσε να υπάρξει εκείνο το απροϋπόθετο «ναι» της Παναγίας μας στον Αρχάγγελο Γαβριήλ κατά τον Ευαγγελισμό.

 Η Παναγία ήταν Παρθένος προ τόκου, κατά τον τόκον και μετά τον τόκον.

«Πώς έσται μοι τούτο επεί άνδρα ου γινώσκω;» Προ της συλλήψεως δεν υπάρχει συνάφεια. «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σε». Η σύλληψη γίνεται εκ Πνεύματος Αγίου. Ουχί εκ θελήματος ανδρός, αλλ’ εκ θελήματος Θεού.

Κατά τον τόκον δεν συμβαίνει παραβίασις της παρθενίας. Ο τικτόμενος Θεός δεν πληγώνει την πάναγνη Μητέρα Του. Πώς θα μπορούσε αυτός που ό,τι αγγίζει το αγιάζει και το θεραπεύει να περάσει από την Παρθένο και να την τραυματίσει, να της αφήσει πληγή; Αυτό θα ήταν απαράδεκτο. Πέρασε χωρίς να διαφθείρει την παρθενία της. Ο Θεός διέρχεται διά της θύρας και η θύρα παραμένει κεκλεισμένη. Δεν είναι παράξενο. Το είδαμε να συμβαίνει και μετά την Ανάσταση όταν ο Χριστός των θυρών κεκλεισμένων μπαίνει στο υπερώο όπου ήσαν συνηγμένοι και παρουσιάζεται στους μαθητές Του.

Η Παναγία παραμένει Παρθένος και μετά τόκον. Έχουμε άπειρα παραδείγματα ανθρώπων απλών που κράτησαν την παρθενία τους επειδή γεύθηκαν τον θεϊκό έρωτα, επειδή τους άγγιξε η χάρις του Θεού. Πώς δεν θα έμενε παρθένος και άφθορος αυτή που όχι απλά την άγγιξε η Θεία Χάρις, αλλά έφερε στα σπλάχνα της επί εννέα μήνες όλον τον Θεόν, τον βάσταξε στις αγκάλες της, τον εθήλασε! Πώς μπορούσε μετά από αυτό το ασύλληπτο βίωμα η Παναγία να μπει σε μια ανθρώπινη ζωή με σαρκική συνάφεια!