Μεγάλη Τετάρτη πρωί

Στο ανάγνωσμα του Ιώβ διαβάζουμε:
"...Χρόνου δε πολλού προβεβηκότος, είπεν αυτώ η γυνή αυτού: Μέχρι τίνος καρτερήσεις λέγων, ιδού αναμένω χρόνον έτι μικρόν, προσδεχόμενος την ελπίδα της σωτηρίας μου; Ιδού γαρ ηφάνισταί σου το μνημόσυνον από της γης, υιοί και θυγατέρες, εμής κοιλίας ωδίνες και πόνοι, ους εις το κενόν εκοπίασα μετά μόχθων. Συ δε αυτός εν σαπρία σκωλήκων κάθησαι διανυκτερεύων αίθριος, καγώ πλανήτις και λάτρις, τόπον εκ τόπου περιερχομένη και οικίαν εξ οικίας, προσδεχομένη τον ήλιον πότε δύσεται, ίνα αναπαύσωμαι των μόχθων μου και των οδυνών αί με νυν συνέχουσι. Αλλά ειπόν τι ρήμα προς Κύριον και τελεύτα. Ο δε εμβλέψας αυτή, είπεν: Ινατί ώσπερ μία των αφρόνων γυναικών ελάλησας ούτως; Ει τα καλά εδεξάμεθα εκ χειρός Κυρίου, τα κακά ουχ υποίσομεν;. Εν τούτοις πάσι τοις συμβεβηκόσιν αυτώ ουδέν ήμαρτεν Ιώβ τοις χείλεσιν εναντίον του Θεού".

Αφού πέρασε πολύν καιρό άρρωστος ο Ιώβ, κάπoια στιγμή του είπε η γυναίκα του: Ως πότε θα κάνεις υπομονή και θα λες, λίγο ακόμη ας περιμένω, μήπως και φανεί κάποια ελπίδα σωτηρίας; Ήδη χάθηκαν οι διάδοχοί σου, γιοι και θυγατέρες μας, για τους οποίους πέρασα πόνους γέννας, αλλά και θλίψεις και μάταια κοπίασα. Αλλά κι εσύ, γεμάτος πληγές, κάθεσαι πάνω στην κοπριά και περνάς τις νύχτες σου έξω στο ύπαιθρο κι εγώ περιπλανιέμαι από τόπο σε τόπο κι από σπίτι σε σπίτι περιμένοντας πότε θα δύσει ο ήλιος για να αναπαυθώ από τις θλίψεις και τον βαρύ πόνο που με συνέχει. Πες επιτέλους κάτι βαρύ στον Θεό και τελείωνε!
Τότε ο Ιώβ την κοίταξε στα μάτια και της είπε: Γιατί μιλάς σαν άμυαλη γυναίκα; Αν δεχθήκαμε τόσα καλά από τα χέρια του Θεού, τις συμφορές και τις δοκιμασίες δεν θα τις υποφέρουμε; 
Παρ΄όλα τα βάσανα και τις συμφορές που τον βρήκαν, ο Ιώβ δεν αμάρτησε με λόγο, με τα χείλη του, εναντίον του Θεού".




Σοφός ο λόγος του Ιώβ: "Ει τα καλά εδεξάμεθα παρά του Θεού, τα κακά ουχ υποίσομεν;"  Εύκολα γκρινιάζουμε και παραπονούμαστε όταν μας βρίσκουν δοκιμασίες. Όταν όλα πάνε καλά το θεωρούμε αυτονόητο και δεδομένο. Ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε, αλλά δεν ξεχνάμε να γογγύσουμε. Ας αντιστρέψουμε τη συνήθειά μας: Να μην γογγύζουμε για τις θλίψεις και να ευχαριστούμε για τις ευεργεσίες. Είναι άπειρες κι αν μπορούσαμε καθημερινά να τις διακρίνουμε, θα σαστίζαμε από την αγάπη και το πλούσιο έλεος του Θεού.

Μεγάλη Τρίτη εσπέρας

"Ότε η αμαρτωλός προσέφερεν το μύρον, 

τότε ο μαθητής συνεφώνει τοις παρανόμοις. 

Η μεν έχαιρε κενούσα το πολύτιμον, 

ο δε έσπευδε πωλήσαι τον ατίμητον. 

Αύτη τον Δεσπότην επεγίνωσκεν, 

ούτος του Δεσπότου εχωρίζετο. 

Αύτη ηλευθερούτο και 

ο Ιούδας δούλος εγεγόνει του εχθρού. 

Δεινόν η ραθυμία! μεγάλη η μετάνοια! 

ην μοι δώρησαι, Σωτήρ, 

ο παθών υπέρ ημών και σώσον ημάς".

Την ώρα που η αμαρτωλή γυναίκα 

πρόσφερε το μύρο στον Κύριο,

ο μαθητής ερχόταν σε συμφωνία με τους παρανόμους. 

Εκείνη χαιρόταν καθώς έχυνε στα πόδια Του το πολύτιμο,

ενώ εκείνος βιαζόταν να πουλήσει τον Ανεκτίμητο.

Αυτή γνώριζε τη θεότητα του Δεσπότου Χριστού

κι εκείνος χωριζόταν από τον Κύριό του.

Αυτή κέρδιζε την ελευθερία της

και ο Ιούδας γινόταν δούλος για πάντα του εχθρού.

Πόσο φοβερή είναι η ραθυμία της ψυχής!

Πόσο μεγάλη είναι η μετάνοια!

Αυτήν τη μετάνοια χάρισέ μου, Σωτήρα μου,

εσύ που έπαθες για μας και σώσε μας!

Ανάβρα Μαγνησίας

Ή αλλιώς: Πώς θα ήταν η Ελλάδα, αν είχε σωστούς πολιτικούς ηγέτες

Ή αλλιώς: Πώς μπορεί να γίνει η Ελλάδα, αν στρωθούμε όλοι μας στη δουλειά.

 

Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης.

 

Στις δυτικές πλαγιές της 'Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό - Ν.Μαγνησίας), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. 
Ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά παραμένει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια.

Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.

Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του «κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!

Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας; Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»;

Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του.

Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό, στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε.

«Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στην Ανάβρα», λέει στο ΕΤ.Κ ο πρόεδρος της κοινότητας.

«Ισως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τη ΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».

Βάσεις ανάπτυξης

Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, το μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ. Ετσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές.

Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τους έπεισε.

Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής.Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ηθελε έσοδα δικά της. Ετσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa.

Έσοδα

Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο.Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλα 100.000 ευρώ.

Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Για να ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες έναντι πολύ χαμηλού αντιτίμου με αποπληρωμή σε 5 δόσεις.

Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού η οποία νιώθει πολύ τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα έχει και μεγάλο οικονομικό όφελος γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι).

Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α' Ερασιτεχνική, αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. 

 

Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιππέα (παραπόταμου του Πηνειού).

Εδώ συναντάς ακόμα δρυστέλες. Οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά στις δρυστέλες με τη δύναμη των ορμητικών νερών των πηγών σε μια περιφραγμένη έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και μουσείο παράδοσης. 
Αλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του.

 

Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι».

Ενας κεντρικός λέβητας θα τοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θα διοχετεύεται σε υπόγειους αγωγούς καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει όλο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).

«Όπως νοιάζεσαι και “κουμαντάρεις” το νοικοκυριό σου, έτσι πρέπει και οι δήμαρχοι να δουλεύουν για τον τόπο τους. Δεν υπάρχουν άλλοθι. Δεν δικαιολογείται κανένας δήμαρχος να μην παράγει έργο επειδή δεν έχει χρήματα. Δεν λέμε να μην είσαι διεκδικητικός, αλλά όταν υπάρχουν ευρωπαϊκά κονδύλια και παραμένουν αδιάθετα, τότε εσύ κάνεις κάτι λάθος. Δεν σε εκλέγουν για να λύσεις τα προσωπικά σου προβλήματα, ούτε να ασχολείσαι με την κομματική πολιτική, ούτε να κάνεις λαδιές, ούτε να χρησιμοποιείς την εξουσία για την εξουσία».

Δεν πρόκειται για μεγάλα λόγια. Είναι τα λόγια του πρόεδρου της κοινότητας Ανάβρας Μαγνησίας Δημήτρη Τσουκαλά, ο οποίος έχει κάθε δικαίωμα να ομιλεί έτσι και να αισθάνεται υπερήφανος γιατί είναι ο εμπνευστής και δημιουργός αυτού του θαύματος...

* Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, δημιουργικός, χαρούμενος, αποφασιστικός. Γνωρίστε τον στο YouTube. 
Δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα για πρωθυπουργός;
(απορία και ευχή μου!)

Μεγάλη Δευτέρα εσπέρας

"Ιδού σοι το τάλαντον ο Δεσπότης εμπιστεύει, ψυχή μου. 

Φόβω δέξαι το χάρισμα, δάνεισαι τω δεδωκότι,

διάδος πτωχοίς και κτήσαι φίλον τον Κύριον.

 Ίνα στης εκ δεξιών αυτού, όταν έλθη εν δόξη και 

ακούσης μακαρίας φωνής: είσελθε, δούλε, 

εις την χαράν του Κυρίου σου. 

Αυτής αξίωσόν με, Σωτήρ, τον πλανηθέντα, 

διά το μέγα σου έλεος".

Ψυχή μου, να! ο Δεσπότης σου εμπιστεύεται μια περιουσία!.

Με φόβο δέξου το πολύτιμο δώρο, 

δάνεισέ το σ' αυτόν που σου το χάρισε για να σου το αυξήσει, 

πρόσφερέ το αφιλοκερδώς σε όσους το στερούνται 

και κάνε φίλο σου τον Κύριο.

Έτσι θα αξιωθείς να σταθείς στα δεξιά Του, 

όταν έλθει ξανά στην ένδοξη παρουσία του, 

και να ακούσεις την καλότυχη κλήση: 

"Έλα, δούλε, πέρασε στην αιώνια  χαρά του Κυρίου Σου".

Αυτή τη χαρά αξίωσέ με, Κύριε πολυέλεε, 

να απολαύσω κι εγώ ο πλανημένος.

Κυριακή Βαΐων εσπέρας

"Κύριε,

τα τελεώτατα φρονείν τους οικείους παιδεύων μαθητάς, 

μη ομοιούσθε τοις έθνεσιν, έλεγες, 

εις το κατάρχειν των ελαχιστοτέρων. 

Ούχ ούτω γαρ έσται υμίν τοις εμοίς μαθηταίς, 

ότι πτωχός θέλων υπάρχω. 

Ο πρώτος ουν υμών έστω πάντων διάκονος, 

ο δε άρχων ως ο αρχόμενος, 

ο προκριθείς δε ως ο έσχατος. 

Και γαρ ελήλυθα αυτός τω πτωχεύσαντι Αδάμ διακονήσαι 

και λύτρον δούναι αντί πολλών την ψυχήν των βοώντων μοι, 

δόξα σοι".

Κύριε,
καθώς εκπαίδευες τους μαθητές Σου ώστε να φρονούν τα τελειότατα, τους έλεγες να μην καταδυναστεύουν τους ελάχιστους αδελφούς.
Δεν πρέπει αυτό να συμβαίνει ανάμεσα στους δικούς μου μαθητές, έλεγες, γιατί εγώ με τη θέλησή μου κενώθηκα, 
άδειασα από όλο το θεϊκό μεγαλείο και τη δόξα μου.
Ο πρώτος ανάμεσά σας ας είναι διάκονος όλων, 
αυτός που εξουσιάζει να μην υπερέχει από τους εξουσιαζόμενους, αυτός που διαλέχθηκε να είναι πρώτος 
ας συμπεριφέρεται ταπεινά ως ο έσχατος, ο τελευταίος.
Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο για να διακονήσω τον Αδάμ, 
ο οποίος εξέπεσε της αρχικής δόξας του και επτώχευσε, 
και να δώσω την ζωήν μου ως λύτρα 
για την πολλή αμαρτία του κόσμου και 
να σας εξαγοράσω όλους εσάς 
που μου ψάλλετε "δόξα Σοι".


Ποιος άλλος μίλησε και έζησε έτσι;
Ποιος πρόκριτος συμπεριφέρθηκε ως ο έσχατος;
Ποιος διακόνησε πάντας;
Ποιος έδωσε την ψυχήν του λύτρον αντί πολλών;
Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, Κύριε, είναι να σου ψάλουμε με τα χείλη και την καρδιά μας "Δόξα Σοι!".

Μήπως έχετε καμιά ιδέα για τις επερχόμενες εκλογές;

Φαντάζομαι πως αν όχι όλοι, οι περισσότεροι νουνεχείς πολίτες αυτής της ταλαίπωρης χώρας θα αναρρωτιούνται αυτόν τον καιρό ποιο κόμμα να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές.
Βαθύτατα απογοητευμένοι από τους δύο κυβερνήσαντες σχηματισμούς, αλλά και με εύλογες αμφιβολίες για όλους τους υπόλοιπους, στεκόμαστε αναποφάσιστοι μπροστά στο στοιχειώδες δημοκρατικό μας δικαίωμα του εκλέγειν, σαν να βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο.
Με τη σύσταση κάποιου φίλου, μπήκα στην ιστοσελίδα του νεοϊδρυθέντος κόμματος "Δημιουργία ξανά" κι άκουσα την ιδρυτική διακήρυξη από τον αρχηγό του Θάνο Τζήμερο.
Μου άρεσε ο ξεκάθαρος λόγος του, ιδιαίτερα η αναφορά του στην παιδεία και στην ελληνική γλώσσα.
Σημειωτέον: Δεν τον ξέρω καθόλου και -να τον ήξερα- δεν παίρνω όρκο για κανέναν σ' αυτήν τη ζωή! Και φυσικά άλλο τα λόγια και άλλο τα έργα. Μπορεί να αποδειχθούν διαμετρικά αντίθετα. π.χ. "Λεφτά υπάρχουν" ή "σεμνά και ταπεινά".
Αλλά και πάλι από τον λόγο κάποιου υποψήφιου θα παρακινηθεί κανείς και θα τολμήσει να του εμπιστευθεί την ψήφο του. Πώς αλλιώς να γίνει!

Αν ξέρετε κάτι περισσότερο, θα ήμουν ευγνώμων αν μου το γνωστοποιούσατε με κάποιον τρόπο.

Γίνε σαν το μολύβι, παιδί μου!

 

 Μου άρεσε πολύ η παραβολή που ακολουθεί. Τη δημοσίευσε το "Ζωντανό ιστολόγιο".

Τη βρήκα πολύ έξυπνη και πολύ ωφέλιμη!

"Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης".

Του Paolo Coelho, που δημοσιεύθηκε πριν χρόνια στο περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ

Πόσο τέλεια είναι η τελειότητα;

 Έχω κουραστεί από την τελειομανία και τις απαιτήσεις κάποιων ανθρώπων. 

Ακόμα κι αν είναι απαίτηση αρετής.

 Όταν η αρετή γίνεται απαιτητή και ο ασκούμενος σ' αυτήν είναι διαρκώς ελεγχόμενος και "αποτυγχάνων", είναι δυνατόν να θέλει και να έχει κουράγιο να αγωνίζεται; 

Μου άρεσε πολύ το παρακάτω και το παραθέτω:

"Σταματήστε να ψάχνετε τον τέλειο εαυτό, τα τέλεια παιδικά χρόνια, τους τέλειους γονείς, τους τέλειους συζύγους και φίλους, τους τέλειους πνευματικούς και ψυχολόγους. 

Μην βασανίζεστε και μην βασανίζετε τους άλλους. 

Αποδεχθείτε την πραγματικότητα που είναι παράδοξη και ζήστε μαζί της. 

Χειρότερη από την αμαρτία, πιο σκοτεινή και αιμοβόρα, είναι η αλαζονεία της τελειότητας. 

Πρόσεξε, αδελφέ, γιατί πίσω από τη δίψα σου για την τελειότητα ίσως να κρύβεται το πιο βάρβαρο προσωπείο σου. 

Τι ωφελεί να βρεις την «αρετή» χάνοντας την ανθρωπιά σου, την ησυχία και γλυκύτητα σου; Τι να την κάνεις την "αλήθεια" όταν θα έχεις χάσει την αγάπη;

Αποδέχομαι την ανθρωπινότητά μου, δηλαδή τις αδυναμίες και τα λάθη μου, και προσπαθώ μέσα από την θεραπευτική της Εκκλησίας να φωτίσω τα σκοτάδια εντός μου. Απαλά, ήσυχα,γλυκά και αγαπητικά. 

Ανοίγω ένα φως στο υπόγειο δεσμωτήριο του εσώτερου εαυτού μου και περιμένω. Κάθε μέρα, λίγο, ελάχιστα, αλλά σταθερά το Φως εισέρχεται και καθαρίζει.
Εάν ανοίξω απότομα τα παράθυρα θα τρομάξω, θα τρελαθώ από την ακαταστασία του δωματίου. Τι αράχνες, τι σκόνες, τι υγρασίες, τι ακαταστασία!!!
Θεέ μου, μη με αφήσεις να δω απότομα την καρδιά μου, δεν αντέχω όλη την Αλήθεια μου. Γι αυτό κάθε μέρα φεύγω, φεύγω με διάφορους τρόπους μακριά από την καρδιά μου. Φοράω μάσκες και παίζω ρόλους για να μην κοιτάξω μέσα μου. 

Ξέρεις, Εσύ!!
Γι' αυτό σου λέω, Θεέ μου, άνοιγε χαραμάδες, είσελθε ως φως ιλαρό εντός μου και αποκάλυπτε τα συντρίμμια της υπάρξεώς μου. Μέχρι να καθαρίσει όλο το δωμάτιο. 

Δεν βιάζομαι, δεν ανυπομονώ, δεν αγχώνομαι. Εγώ θα περιμένω. Εσύ ξέρεις πώς και πόσο θα χρειαστεί. 

Αφήνομαι στην ροή της ζωής, στα μαθήματα της ύπαρξης που θα φέρει η πρόνοιά Σου. 

Άλλωστε η αγάπη πάντα αργεί μια μέρα. Και το θαύμα σου χρόνια ικανά".
π. Λίβυος

Καγώ αναπαύσω υμάς

Άκουγα σήμερα στο Ευαγγέλιο 
τα τόσο παρηγορητικά λόγια του Χριστού: 

"Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι 
καγώ αναπαύσω υμάς. 

Μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία ... 

ο ζυγός μου χρηστός εστί και το φορτίο μου ελαφρύ". 

Ποιος άλλος μας καλεί με τόση γλυκύτητα 

και μας υπόσχεται ξεφόρτωμα και ανάπαυση της ψυχής μας; 

Από όλες τις μεριές μας φορτώνουν βάρη. 

Αισθανόμαστε σαν υποζύγια με ανελέητους αφεντάδες.

 Κι όμως Κάποιος μας συμπονά 
και το μόνο που ζητά είναι να πάμε κοντά Του 

κι Αυτός τα αναλαμβάνει όλα. 

Γιατί είμαστε τόσο διστακτικοί; 

Γιατί δεν ανταποκρινόμαστε με ζήλο κι αποφασιστικότητα 
στο κάλεσμά Του; 

Γιατί μένουμε μακριά Του ταλαίπωροι και κουρασμένοι;

Μια απόφαση χρειάζεται, μια αρχή μια κίνηση της ψυχής μας προς τη μετάνοια, 

προς το δρόμο που μας φέρνει κοντά Του...

 

 "Χριστός η Χώρα των ζώντων"

"Η Ζωή και η Ανάστασις ημών"

Του αντρειωμένου ο θάνατος...

"Του αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται"

Τα φυλακισμένα μνήματα στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας

εδώ είναι θαμμένος ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, 

το αντρειωμένο παλικάρι από την Πάφο 

που απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957 

μένοντας πιστός στην απόφασή του να αντισταθεί 

στην αγγλική κατοχή της αγαπημένης του Κύπρου. 

Ήταν μόνο 17 ετών..
Ένα από τα εγκλήματά του ήταν ότι σκαρφάλωσε στον ιστό και
κατέβασε την αγγλική σημαία που είχαν υψώσει οι κατακτητές 
στην αυλή του σχολείου του
την ημέρα που η Βασίλισσα Ελισάβετ
 -η σημερινή Βασίλισσα της Αγγλίας-
ανέβαινε στο θρόνο και για να την τιμήσουν σημαιοστόλισαν
όλες τις κτήσεις και αποικίες της Βρεττανίας. 

Τιμώντας τη μνήμη του ας διαβάσουμε το γράμμα
που άφησε στους συμμαθητές του 

μια μέρα πριν από τη δίκη του:

"Παλιοί συμμαθηταί, 
αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, 

κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, 

κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. 

Μην κλάψετε στον τάφο του, δεν κάνει να τον κλαίτε. 

Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. 

Του φτάνει αυτό μονάχα.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μες στα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ‘χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ‘ρθει το καλοκαίρι
τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ, θα μπω σ’  ένα παλάτι,
το ξέρω θα ‘ν’ απάτη, δεν θα ‘ν’ αληθινό.
Μες στο παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ’ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γεια σας παλιοί συμμαθηταί. 

Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. 

Κι όποιος θελήσει για να βρει 
ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, 

ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια 

να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. 

Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. 

Αν ζω, θα μέ ‘βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης    

Χαρά

Αν η χαρά είναι στάση ζωής, όπως μας είπε ο κ. Δ. Καραγιάννης -βλέπε προηγούμενη ανάρτηση-, πρέπει να ενεργήσουμε για να την αποκτήσουμε, να την ζήσουμε, να την πετύχουμε. Να βρούμε επίσης τρόπους και πηγές να την τροφοδοτήσουμε.
Σκέφτομαι πως η χαρά μας μπορεί να τροφοδοτηθεί από τέσσερις πηγές τις οποίες αναφέρω με αύξουσα "τροφοδοτική ικανότητα":
Πρώτη πηγή είναι η δημιουργία, μάλιστα η χειροπιαστή δημιουργία, ας πούμε ενός εργοχείρου, ενός καλλιτεχνήματος, ενός φαγητού, ενός όμορφου κήπου, ενός συγγραφικού πονήματος κ.τ.λ. Κάτι που δημιουργούμε με λαχτάρα, μεράκι, αγάπη, προσωπικό κόπο και ενδιαφέρον.
Δεύτερη πηγή είναι η κοινωνία με ανθρώπους. Κοινωνία ειρηνική, βαθιά, αλληλοπεριχωρητική,στηρικτική και παρηγορητική. Κοινωνία μ' έναν δικό μας ή και μ' έναν ξένο, με μικρό παιδί ή ηλικιωμένο. Κοινωνία λόγων και σιωπής, κοινωνία ευφροσύνης ακόμη  και πένθους.
Τρίτη πηγή είναι η ανάληψη και επιτυχής διεκπεραίωση ενός επώδυνου έργου ή εγχειρήματος ή μιας διακονίας χάριν της αγάπης.
Τέταρτη πλουσιότερη πηγή είναι η έμπονη κατανυκτική προσευχή που προσκαλεί τη Θεία Χάρη. Κι αυτή έρχεται με όλα τα δώρα Της. Κι ανάμεσά τους είναι η Χαρά "ην ουδείς αίρει αφ' ημών".
Αν υπάρχουν κι άλλες πηγές χαράς, θα ήθελα να τις μάθω...

Χαίρετε!

Μια πρόσκληση της τελευταίας στιγμής μου επεφύλασσε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία του Δημητρίου Καραγιάννη, πολύ γνωστού παιδοψυχιάτρου και συγγραφέως στην Αίθουσα "Καισάρεια" του Αγίου Γεωργίου Νεαπόλεως. 
Θέμα του "Η χαρά εν καιρώ οικονομικής κρίσης".
Η απίθανη προσέγγιση και ανάπτυξη του θέματος χάρισε σε όλους τους ακροατές πλατύ χαμόγελο, εσωτερική ανακούφιση, απόφαση να κερδίσουμε τη χαρά. 
Σταχυολογώ ελάχιστα από τα πολύ ενδιαφέροντα που ελέχθησαν και επισημαίνω ότι αυτά που ακούσαμε δεν ήταν λόγια φτερωτά. Φαινόταν πως ήταν βίωμα ψυχής γι' αυτό και μπήκαν στην καρδιά μας.

"Άλλο η ευχαρίστηση και άλλο η χαρά. Η ευχαρίστηση είναι αποτέλεσμα, απάντηση σε ευχάριστα ερεθίσματα. Μόλις παύσει το ερέθισμα, παύει και η ευχαρίστηση. Η χαρά είναι εσωτερική πορεία, είναι απόφαση, είναι στάση ζωής. Δεν είναι απροσδιόριστο συναίσθημα.

Στα παιδιά η χαρά είναι έξωθεν προσφερόμενη. Οι γονείς χαρίζουν στο παιδί τη γιορτή. Οι ανώριμοι ενήλικοι περιμένουν επίσης να τους χαριστεί η χαρά -από ποιον; Ο ένας τη περιμένει από τον άλλον. Κι έτσι περνάει η ζωή μας με γκρίνια, με μιζέρια, με απογοήτευση που την φορτώνουμε διαρκώς στους άλλους. Η χαρά κερδίζεται με κόπο, όταν αποφασίσουμε να μη μας ορίσουν τα προβλήματα, να μη μας καταβάλουν οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες, αλλά να αγωνιστούμε για να τις υπερβούμε και να κερδίσουμε έτσι σε δεξιότητες, σε υπομονή, σε χαρά. Κάθε δυσκολία που τη διαπερνώ αγαπώντας την και προσπαθώντας να την υπερβώ με κάνει καλύτερο και πιο χαρούμενο άνθρωπο. Αν ανακυκλώνουμε τη γκρίνια, τα παράπονα, τη μιζέρια, την κούρασή μας, δεν θα χαρούμε ποτέ, δεν θα ζήσουμε ποτέ αληθινά. 

Το ευχαριστιακό βίωμα καταργεί τους τοξικούς παράγοντες. Χωρίς αυτό θα δηλητηριασθούμε, θα πεθάνουμε, πριν πεθάνουμε. 

Ο κόπος είναι κάτι αυτονόητο, συνώνυμο με τη ζωή. Για να παραχθεί έργο πρέπει να καταβάλουμε ενέργεια. Αυτό είναι φυσικός νόμος. Αν μετράμε συνεχώς το ποσό της ενέργειας που καταβάλουμε (:την κούρασή μας δηλαδή), δεν θα χαρούμε ποτέ τη χαρά του έργου, του αποτελέσματος, της δημιουργίας.

Εμείς θα βάλουμε στη ζωή μας το πλαίσιο της χαράς. Δεν θα το βάλουν άλλοι για μας. Δεν μας βοηθάει να φορτώνουμε σε άλλους τη μιζέρια μας, ούτε στους πολιτικούς, ούτε στην κακή κοινωνία. Σύγχρονες μελέτες στη βιολογία αποδεικνύουν ότι ακόμη και το DNA που μας καθορίζει γενετικά μπορεί να ανατραπεί, μπλοκαριστεί από τον ίδιο τον οργανισμό μας. Και το ψυχολογικό DNA μπορούμε να το ανατρέψουμε με μια ισχυρή απόφαση, με ένα άλμα, έναν όρκο. Αλλιώς δεν θα ήμασταν ελεύθεροι και αυτεξούσιοι. Αυτό δεν θα το πετύχουμε με αλαζονεία και υπερηφάνεια, αλλά με ταπείνωση. "Έχουμε τα χάλια μας, αλλά δεν είμαστε μόνο τα χάλια μας, ούτε είμαστε μόνοι με τα χάλια μας".

Ας μην ενοχοποιούμε τη χαρά. Η χαρά είναι σαν το φως. Το σκοτάδι δεν είναι αυθύπαρκτο. Είναι η έλλειψη του φωτός. Και η θλίψη είναι η έλλειψη της χαράς. Αν μείνουμε στον εγωισμό μας, θα βουλιάξουμε στην πίκρα μας και δεν θα χαρούμε κανέναν και τίποτα δίπλα μας. Δεν θα ζήσουμε. Η χαρά είναι το ξεπέρασμα του εγωισμού μας. Μπορεί να πενθούμε και να λυπούμαστε για κάποιο θλιβερό συμβάν, πχ το θάνατο ενός δικού μας. Αυτό δεν αίρει τη χαρά μας, δηλαδή την απόφασή μας να μην μείνουμε μόνοι με τον εγωισμό μας.

Όταν κάποιος σε δυσκολεύει και σου προκαλεί πόνο μη φορτώνεις σ' εκείνον την πικρία σου. Εξέτασε τον εαυτό σου. Γιατί σε πονάει; Ποιο στοιχείο δικό σου θίγεται; Αν δουλέψεις τον εαυτό σου σ' αυτό το σημείο, θα έχεις κερδίσει εσωτερική πρόοδο και χαρά.

Μην ανέχεστε μια δύσκολη κατάσταση. Άλλο η ανοχή και άλλο η υπομονή. Ανέχομαι: δεν αγαπώ τη δυσκολία. Με εσωτερική καταπίεση περιμένω και εύχομαι να τελειώσει. Υπομένω: Παλεύω, επεξεργάζομαι, γρηγορώ, κάνω δουλειά μέσα μου, αγαπώ και χαίρομαι. Ο Ιώβ δεν ανέχθηκε. Πάλεψε με τον Θεό, ζήτησε το λόγο, κατέκτησε την πίστη και συνέχισε να δημιουργεί μετά την δοκιμασία πιο ισχυρός από πριν".

Θα συνεχίσω σε μια επόμενη ανάρτηση.

Οι τρεις έλεγχοι των αρχόντων

Κάπου το διάβασα και μου άρεσε πολύ:

"Τριών δει ο άρχων μεμνήσθαι: πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, δεύτερον ότι κατά νόμον άρχει και τρίτον ότι ουκ αεί άρχει".

Τέλειος λόγος των ενδόξων ημών προγόνων. Η πράξη και τότε και τώρα απέχει πολύ. Έστω και ως θεωρητικό κανόνα πάντως καλό είναι να τον έχουν κατά νουν οι άρχοντές μας, γιατί "πράξις εστί θεωρίας επίβασις".

Στιγμές κρίσεως και μισθαποδοσίας

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή μας που -πριν να κριθούμε οριστικά από τον Θεό - κρινόμαστε για τη μέχρι τώρα πορεία μας από τους συνανθρώπους μας και από τον εαυτό μας. Στιγμές που έχουν αξία και διάρκεια αιωνιότητας. Κι αν η κρίση είναι ευνοϊκή, η μισθαποδοσία είναι τόσο αφειδώλευτη και πλούσια που σβήνει όλο τον κόπο, τον πόνο και τη θλίψη που έχει προηγηθεί.
Και ομολογεί κανείς και θαυμάζει: "Μακάριοι οι από του χρέους μη κινήσαντες!".
Πέρασε πολλά χρόνια υπηρετώντας τον ασθενή και αργότερα βαριά ασθενή σύζυγό της. Αγόγγυστα, ολοπρόθυμα, ηρωικά, πάντα με χαμόγελο και ειλικρινές ενδιαφέρον για τα προβλήματα των άλλων που κατά κανόνα ήταν πολύ ελαφρότερα από τα δικά της. Οι δυσκολίες που καθημερινά έπρεπε να ξεπεράσει ήταν απίστευτες. Δεν δείλιασε. Δεν παραιτήθηκε. Δεν διάλεξε εύκολη οδό διαφυγής. Ανθρωπίνως κι αυτό θα ήταν συγχωρητέο. Οι περισσότεροι από μας θα είχαμε λυγίσει ή λακίσει. Στάθηκε παλικαρίσια ως το τέλος αυτής της δοκιμασίας, που βέβαια ήταν η εκδημία του ασθενούς συζύγου.
Αυτή ήταν η στιγμή της  κρίσεως και της μισθαποδοσίας. Στεκόταν δίπλα στον κοιμηθέντα απόλυτα "δικαιωμένη και τιμημένη". Είχε πράξει το "χρέος" της στον απόλυτο βαθμό κι αυτό της το αναγνώρισαν όλοι όσοι πέρασαν να χαιρετήσουν το νεκρό. Μπορούσε όμως και η ίδια να το φωνάξει με σιγουριά: "Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι. Τον δρόμον τετέλεκα!".
Δεν μπορώ να ξέρω τη συνέχεια του βίου. Για όλους μας ο αγώνας τελειώνει όταν εμείς οι ίδιοι κλείσουμε τα μάτια μας. Μπορώ όμως να πω για την μέχρι τώρα βιοτή της αγαπημένης Β. πως ήταν εξαιρετικό παράδειγμα αγαπητικής προσφοράς και συζυγικής αφοσίωσης.
Ένα μέτρο, ένας κανόνας  για όλους μας.
Ο Θεός ας αναπαύσει τον άνθρωπο στον οποίον αφοσιώθηκε!

Πρώτοι Χαιρετισμοί

  

Πρώτοι Χαιρετισμοί!

Μια ανάσα άνοιξης κι ελπίδας!

Σε πείσμα της "μούχλας" και της "παγωνιάς" που μας έζωσαν για μήνες, ανέτειλε το έαρ. Πρώτα το γλυκύ έαρ της πίστης μας. Μα είναι κοντά και το έαρ της φύσης.

Σήμερα μας περίμενε η Παναγιά στην εκκλησία μ' ανοιχτή αγκαλιά. Μας έσφιξε γλυκά στα στήθη της μαζί με τον Υιό της και μας ψιθύρισε στο αυτί: 

"Μη σκιάζεστε! Κάντε κουράγιο! Εγώ θα είμαι δίπλα σας όπως πάντα. 

Όπως ήμουν δίπλα στους Χριστιανούς του Βυζαντίου τότε που οι Άβαροι κι οι Πέρσες κι οι Ρως κι οι Βούλγαροι κι οι Άραβες κι οι Τούρκοι σφυροκοπούσαν την Αυτοκρατορία. Τότε που έκαναν οι Χριστιανοί ολονυκτίες ακάθιστες και συνέθεταν προς τιμήν μου ύμνους, κοντάκια, κανόνες...

Όπως τότε που όλα τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά! Θυμάστε πόσο κοντά ήμασταν τότε! Και πόση δύναμη παίρνατε απ' αυτή την αγαπητική σχέση; Ήμουν σ΄όλα τα σπίτια. Πάντα προστρέχατε στο εικόνισμά μου κι αποθέτατε σε μένα τον πόνο, την απελπισία, τους φόβους σας. Κι εγώ ως Γοργοεπήκοος άκουγα και μετέφερα τις έμπονες προσευχές σας στον Υιό και Θεό μου. Δεν σας πρόδωσα ποτέ! Αλλά κι εσείς μπορεί να μην είχατε λάδι για το φαγητό, αλλά βρίσκατε λάδι για το καντήλι μου. Αξημέρωτα σηκωνόσασταν για να τρέξτε στους ναούς και στα άπειρα ξωκλήσια που αφιερώσατε στη χάρη μου. Με παιδεμούς και βάσανα, αλλά και μια πίστη αξιοθαύμαστη στήσατε μοναστήρια για μένα στις πιο απόκρημνες πλαγιές, σε μέρη απάτητα και τα συντηρήσατε με στερήσεις και κίνδυνο της δικής σας επιβίωσης. Κι όταν ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού σας πάνω στον Επιτάφιό μου ορκιστήκατε και την λαμπρή ημέρα του Ευαγγελισμού μου διαλέξατε για τον ιερό σας όρκο «Ελευθεριά ή θάνατος»...

Ήμουν μαζί σας και στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας. Σας σκέπασα και σας φύλαξα από τα ιταλικά βλήματα κι από τις αφάνταστες κακουχίες. Αλλά κι εσείς με τιμήσατε με αγάπη, αφοσίωση, με ύμνους, με ευγνωμοσύνη...

Ελάτε και σήμερα. Ελάτε κοντά μου χωρίς δυσπιστία, χωρίς δισταγμούς. Δώστε μου τις αγωνίες σας και θα πρεσβεύσω για σας στον Υιό μου. Θα σας χαρίσει τη δική Του ειρήνη την υπερέχουσα πάντα νουν. Στην απελπισία σας θα απαντήσω με ελπίδα. Θα διαλύσω τους φόβους σας. «Ει ο Θεός υπέρ ημών, ουδείς καθ΄ημών». Ο Θεός ήρθε. Είναι εδώ στα χέρια μου. Ο Αχώρητος παντί χωρά στην αγκαλιά μου. Και μου έδωσε το δικαίωμα, το αξίωμα, τη χάρη να μεσολαβώ για σας. Είμαι η πρέσβειρά σας, η σύμμαχός σας, η υπέρμαχος στρατηγός...» 

Αυτά μας ψιθύρισε απόψε η Παναγιά, η Μάνα μας, κι η καρδιά μας ζεστάθηκε, ο νους μας φωτίστηκε και τα χείλη μας έψαλαν με νόημα: 

«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγράφω σοι, Θεοτόκε...»

Δεν είμαστε μόνοι

Όταν κάναμε οι Έλληνες την Επανάσταση το 1821, κάτι εντελώς τρελό κι απίστευτο, κόντρα στη λογική και τις πιθανότητες, όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν αντίθετοι. Θυμάστε την Ιερή Συμμαχία, τον Μέττερνιχ κι όλους τους τότε ισχυρούς και αλαζόνες. Οι θυσίες των Ελλήνων  κι ο παράτολμος ηρωισμός τους απ΄τη μια μεριά κι η σκληρότητα των Τούρκων απ΄την άλλη ξεσήκωσαν τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Το Ζάλογγο κι η Αραπίτσα, η καταστροφή της Χίου και των Ψαρών, η Έξοδος του Μεσολογγίου έγιναν θρύλοι και στοίχειωσαν στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων. Οι λαοί έχουν δύναμη. Αν στις αρχές του 19ου αιώνα που τα πολιτεύματα ήταν απολυταρχικά, μπορούσαν να επηρεάζουν τις ηγεσίες, σήμερα που τα πολιτεύματα είναι (;) δημοκρατικά, οι λαοί μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, αν πιστέψουν σε κάτι, αν εμπνευσθούν από κάτι μεγαλειώδες και ωραίο.
Σήμερα, 18 Φεβρουαρίου 2011, έγινε μια παγκόσμια αρχή.
Συγκεντρώσεις υποστήριξης μπροστά από τις ελληνικές πρεσβείες στην Ευρώπη. "Είμαστε όλοι Έλληνες" έλεγαν τα πανώ και φώναζαν οι διαδηλωτές.
«Χωρίς την Ελλάδα δε θα υπήρχε Ευρώπη. Όλα μας τα συστήματα, οι δομές, η γλώσσα έχουν ελληνικό DNA. Οι Έλληνες είναι οι γίγαντες, στους ώμους των οποίων χτίσαμε την Ευρώπη» γράφει μια Βρεττανίδα blogger.
Δυο Ιταλοί Δήμαρχοι, ο Μάριο Γκάλντι και ο Τζιοβάνι Μπισκατιέλο, (γράφω τα ονόματά τους γιατί θέλω να τα θυμάμαι) ζήτησαν να δοθεί ο μισθός τους στην Ελλάδα.
Συνεχώς υψώνονται φωνές υποστήριξης κι αλληλεγγύης προς τους Έλληνες.
Αυτό είναι ελπιδοφόρο. Αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε αυτό το μεγαλειώδες που θα συναρπάσει τους Φιλέλληνες. Να μη μιζεριάσουμε. Προ παντός να μην αλληλοφαγωθούμε. Με αλληλεγγύη, με ολοφάνερη αλληλοσυμπαράσταση να ξαφνιάσουμε θετικά τον κόσμο όλο.
Ποιος ξέρει; Μπορεί να δούμε "πράματα και θάματα"... Τους υψηλόφρονες και αλαζόνες τους τσακίζει ο Θεός...αλλά από όλους εμάς περιμένει πίστη, ελπίδα, υπομονή κι αγάπη.

Τα ασθενήματα των αδυνάτων και οι δυνατοί

Θα πω μπράβο στον κ.Παπούλια που ζήτησε να σταματήσει η καταβολή της  -τεράστιας- τιμητικής προεδρικής αποζημίωσής του. Ας μην μιζεριάζουμε λέγοντας ότι άργησε ή ότι εκ του ασφαλούς δείχνεται υπεράνω χρημάτων αφού έχει την βουλευτική του σύνταξη. Ας του αναγνωρίσουμε αυτό που έκανε κι ας ευχηθούμε να τον μιμηθούν κι άλλοι υψηλόμισθοι, έστω εν μέρει. (Ο κ. Σαρτζετάκης πόσα παίρνει άραγε; Πόσοι πρώην βουλευτές παίρνουν συντάξεις και για τη βουλευτική τους θητεία και εκ του επαγγέλμτός τους; Πόσα παίρνουν οι υπουργοί και οι εν ενεργεία βουλευτές; Οι ανώτατοι δικαστές; Οι μητροπολίτες;).
Δεν θα είναι ευκαταφρόνητο το ποσό που θα εξοικονομηθεί, αλλά κυρίως θα είναι μια κίνηση καλής θέλησης που θα ηρεμήσει λίγο τις συνειδήσεις των χαμηλοσυνταξιούχων και των πενιχρά αμειβομένων και των ανέργων, οι οποίοι καλούνται να σηκώσουν το βάρος της χρεοκοπίας μας. Δεν είναι δυνατόν να περικόπτονται συντάξεις και μισθοί πείνας τη στιγμή που δεν θίγονται οι αστρονομικοί μισθοί κάποιων εν Ελλάδι. (Ο κ.Προβόπουλος έμαθα σήμερα πως παίρνει 200.000 ευρώ το χρόνο).
Η κίνηση θα γίνει γνωστή και στο εξωτερικό και ίσως αποκαταστήσει κάπως τη ρημαγμένη εικόνα της χώρας μας, ίσως συγκινήσει κάποιους φιλέλληνες, ίσως προκαλέσει συμπάθειες.
Αλλά θα αναφερθώ και σε μια άλλη πρόσφατη εμπειρία μου από τον χώρο των ιδιωτών γιατρών. Μερικοί από αυτούς μάλλον δεν κατάλαβαν ότι γύρω τους ο κόσμος φτωχαίνει και ότι αφενός αυτοί δεν μπορούν να συνεχίζουν να ζητούν τις ίδιες αστρονομικές αμοιβές, αλλά και ότι αφετέρου πρέπει να μάθουν να κόβουν αποδείξεις και να αναλάβουν το φορολογικό φορτίο που τους αναλογεί. Σε μια ώρα ένας χειρουργός -δεν μιλάω για καμιά βαριά εγχείριση, αλλά για κάτι σχετικά απλό που όμως λόγω του επείγοντος δεν μπορούσε να περιμένει τη λίστα του δημόσιου νοσοκομείου - παίρνει όσα βγάζει σε ένα μήνα ένας καλοπληρωμένος σήμερα υπάλληλος ή τρεις φορές τον νέο βασικό μισθό των κακόμοιρων νέων ανθρώπων που τους καταδικάσαμε σε απόλυτη φτώχεια. Αυτός λοιπόν ο καλοπληρωμένος γιατρός δεν δίνει αυθορμήτως, αλλά όταν πιέζεται παζαρεύει την απόδειξη, δίνει για το 1/3 της αμοιβής του κ.τ.λ.. Δεν είναι ντροπή; Αναγνωρίζω τον κόπο των ιατρών, την επένδυση χρόνου και χρημάτων που έχουν κάνει στις σπουδές τους, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την απώλεια της ανθρωπιάς και της ευσυνειδησίας τους. Αν δεν πληρώνουν φόρους οι καλοπληρωμένοι, πού θα βρει αυτό το δύσμοιρο ελληνικό δημόσιο πόρους. Πόσο να στίψεις αυτούς που έχουν ελάχιστα; Και το κοινωνικό κράτος που έχει εξαφανιστεί;
Ας μοιραστούμε τη φτώχεια της πατρίδας μας. Οι ξένοι δεν μας πονούν, μας πατούν στο λαιμό. Ας συμπονέσουμε εμείς, ο ένας τον άλλον. Ας μην προσθέτουμε πόνο και στεναχώρια στους πιο ασθενείς συμπατριώτες μας. Όσοι έχουν περισσότερα, ας σηκώσουν και περισσότερο βάρος.
"Οι δυνατοί ας σηκώσουν, επιτέλους, τα ασθενήματα των αδυνάτων". 

Υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση;

Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο με πολύ χιούμορ από κάποιον άγνωστο εκ Γερμανίας.
Αναλογικά θα μπορούσε να επιγραφεί: "Υπάρχει ζωή μετά θάνατον;"


Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο, γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη.Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: "Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;"

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: "Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μας περιμένει μετά."

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: "Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ή άλλως;"

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: "Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!"

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: "Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα - έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!"

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: "Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ."

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: "Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!"

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: "Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει."

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: "Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά. πού είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;"

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: "Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ' αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!"

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: "Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της - είναι αρκετά προφανές - διότι απλά-δεν-υπάρχει!"

Το μικρό, που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: "Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Ή να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά, ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!"

Tο μεγάλο δίλημμα

Σίγουρα δεν θα ήθελα να είμαι μεταξύ των βουλευτών που αποφάσιζαν χθες βράδυ την τύχη της Ελλάδας. Ή "Ναι" ή χάος. Ή "Ναι" ή κατρακύλισμα στον γκρεμό.
Έξω καιγόταν η Αθήνα για μια ακόμη φορά κι όλοι οι Έλληνες ξενυχτούσαμε μπροστά στις οθόνες ευχόμενοι κατά βάθος να βγει το "Ναι". Τουλάχιστον με το "Ναι" θα ξέραμε τι μας περιμένει, κάτι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μεταξύ θανάτου και στοιχειώδους επιβίωσης. Με το "Όχι" δεν ξέραμε καν τι θα μας ξημέρωνε. Μας έλεγαν για λεηλασίες, για τρομακτικές ελλείψεις, για κοινωνική έκρηξη, για παρατημένα γηρατειά.
Μόνο ένας προφήτης θα μπορούσε να συμβουλέψει χθες τους βουλευτές τι να πουν την ώρα που θα άκουγαν το όνομά τους. Κάποιοι τόλμησαν το "Όχι" κι αυτό τους κόστισε την κομματική ομπρέλα. Άραγε κι αυτό το "Όχι" ήταν το σωστό;
Αυτή τη στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι του τέλους είναι πολύ αργά και για δάκρυα και για πισωγυρίσματα. Ο θάνατος μας χτύπησε την πόρτα το 1984-85, όταν μπήκαμε στην ξέφρενη πορεία των επιδοτήσεων και των πακέτων Ντελόρ και του ξέφρενου δανεισμού και του χρηματιστηρίου και των πελατειακών προσλήψεων στο Δημόσιο. Τότε όμως όλοι γλυκαθήκαμε -πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων- κανείς δεν τολμούσε να πατήσει λίγο φρένο. Καμιά λογική, κανένας αυτοέλεγχος, καμιά αυτοσυγκράτηση. Ασωτεία και μωρία του κράτους, των πολιτικών, των πολιτών.
Τώρα που είναι η ώρα της πληρωμής πονάμε πολύ. Πονάμε για μας και για τα παιδιά μας και για το Έθνος. Στο νου του καθενός έρχονται εικόνες στέρησης και μεγάλης εξαθλίωσης. Κι αν δεν τη ζήσουμε εμείς προσωπικά, θα είναι τόσο κοντά μας, τόσο δίπλα μας που δεν θα μας μείνει γέλιο.
Ίσως να είναι έτσι για πολύ. Ποιος ξέρει; Σαν τον φετινό βαρύ χειμώνα που μας σφιχταγκάλιασε και δεν λέει να φύγει.
Αλλά αργά ή γρήγορα θα 'ρθει η άνοιξη. Ας μην αποκάμουμε. Μέσ' απ' τα δύσκολα γεννιούνται τα μεγαλειώδη. Ο κόσμος άντεξε τόσα και τόσα δεινά και πάλι στήθηκε στα πόδια του. Ας ρωτήσουμε τι πέρασαν οι παππούδες μας στο '40. Είναι το πιο κοντινό παράδειγμα. Η πιο κοντινή εμπειρία στέρησης και φόβου. Κι όμως επέζησαν.
Στα παιδιά μας ας δώσουμε ελπίδα και δύναμη. Να πατήσουν στα πόδια τους, ν' αγωνιστούν με νύχια και με δόντια και ν' αποκτήσουν αξίες και ιδανικά που θα τους κρατήσουν καθαρότερους κι αγνότερους και τιμιότερους απ' ό,τι αποδειχθήκαμε εμείς που απολαύσαμε με τόση αφροσύνη και δουλικότητα τα υλικά αγαθά.
Αισθάνομαι πως μας σκέπασε μια νύχτα βουβή και παγωμένη. Πρέπει να έρθουμε κοντά, όλοι μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον, αγκαλιασμένοι να την περάσουμε. Μόνοι μας θα χαθούμε. Με αδελφική αγάπη θα την περάσουμε. Και, δεν μπορεί, θα ξημερώσει, θα γλυκάνει ο καιρός, θα 'ρθει η Άνοιξη, θ' ανοίξουν κι οι καρδιές μας....

Θέλω...

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας...




Σ΄αγαπώ και τρομάζω!
Δεν ξέρω πώς να σου φερθώ.
Φοβάμαι να μη σε συνθλίψω.
Θέλω μόνο να σε ποτίζω με λίγο νερό δροσερό,
να σε βλέπω ν΄ανεβαίνεις ψηλά, να ομορφαίνεις.
Θέλω να σε στρέφω στο φως
να το δέχεσαι μέσα σου, όπως μπορείς,
να γίνεται λάμψη στην ψυχή και στα μάτια σου.
Θέλω να σε χαίρομαι από απόσταση
όχι μέσα στη σφιχτή αγκαλιά μου.
Θέλω να σου μιλώ κι εσύ να 'χεις αντίλογο,
λόγο και στόχο δικό σου.
Θέλω να σου δείχνω ένα δρόμο,
αλλά εσύ να παλεύεις ν' ανοίξεις
το ολόδικό σου στενό μονοπάτι.
Θέλω να σε βλέπω τα φτερά σου ν' ανοίγεις
και να φεύγεις μακριά.

Σ' αγαπώ και τρομάζω!
Σ' αγαπώ κι αποτραβιέμαι,
μη σου κρύψω τον ήλιο,
μη σου λιγοστέψω τον αέρα που αναπνέεις.

Αν με χρειαστείς, θά 'μαι δίπλα σου.
"Ψιθυριστά" φώναξέ με.