Οσία Μαρία

Η εξαιρετική εικόνα από τον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου

Οσία Μαρία

«Σὲ μὲν διεκώλυε, τῆς τῶν σεπτῶν ἐποπτείας, μολυσμῶν τῶν πρότερον, τὸ ἐπισυρόμενον μιαντήριον, ἡ δὲ σὴ αἴσθησις, καὶ τῶν σοὶ θεόφρον, πεπραγμένων, ἡ συνείδησις, τὴν πρὸς τὰ κρείττονα, σοὶ ἐπιστροφὴν ἐνειργάσατο. Εἰκόνι γὰρ προσβλέψασα, τῆς εὐλογημένης θεόπαιδος, πάντων καταγνοῦσα, πταισμάτων σου πανεύφημε τῶν πρίν, ἐν παρρησίᾳ τὸ τίμιον, Ξύλον προσεκύνησας».

Σε εμπόδιζε να πλησιάσεις και να προσκυνήσεις τα σεπτά (τον Τίμιο Σταυρό), το φορτίο των προηγούμενων μολυσμών που κουβαλούσες , αλλά η συναίσθηση αυτών που διέπραξες και η αποφασιστική σου ενσυνείδητη κίνηση προς τα ανώτερα (τα θεϊκά) εργάστηκαν την επιστροφή σου. Έτσι μόλις προσέβλεψες στην εικόνα της ευλογημένης θεόπαιδος, συναισθάνθηκες όλα τα πταίσματά σου, πανεύφημε Μαρία, και με παρρησία πλέον προσκύνησες το Τίμιο Ξύλο. (Παρρησία λόγω της ακλόνητης απόφασής σου να απορρίψεις το θλιβερό παρελθόν σου και της θεομητορικής συμπαραστάσεως). 

Αυτό που μας εμποδίζει να πλησιάσουμε το Θεό και να μπούμε μέσα στη σφαίρα της αγιότητάς Του είναι ο μολυσμός των παθών που κουβαλάμε. Ακόμα κι αν είναι «ελαφρότερα» από της Οσίας Μαρίας ή νομίζουμε πως είναι, είναι ένα ντύμα της ψυχής μας που την κάνει αδιαπέραστη από τη Θεία Χάρη.  Μόνο αν έρθουμε σε αυτογνωσία και συνειδητοποιήσουμε αυτόν τον μολυσμό, άρα αισθανθούμε την αποξένωσή μας από την Θεία Χάρη, θα μπορέσουμε να δούμε καθαρά μέσα μας και μπροστά μας και "αυτοπροαιρέτως" πλέον να αποφασίσουμε την προς τον Θεό κίνησή μας. 

Η αίσθησις των πεπραγμένων και η συνείδησις προς τα κρείττονα": Δύο είναι οι δικές μας υποχρεώσεις, το δικό μας μερίδιο στην προς την θέωση πορεία μας: Να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε και να έχουμε ισχυρή συνειδητοποιημένη απόφαση να προχωρήσουμε προς "τα κρείττονα", δηλαδή προς τον Θεό. Το πρώτο στάδιο της αυτογνωσίας είναι τεράστιο, αλλά δεν είναι αρκετό. Μπορεί να σερνόμαστε και να κλαιγόμαστε και να μεμψιμοιρούμε: «Είμαι χάλια. Είμαι αυτό κι αυτό...», αλλά αν δεν πάρουμε την δεύτερη στάση, δηλαδή την κίνηση την ενσυνείδητη, την αποφασιστική προς τα κρείττονα, δεν κάνουμε τίποτα. Μετά από αυτήν την στροφή προς τα κρείττονα ο δρόμος ανοίγει. Τον ανοίγει η Παναγία, τον ανοίγουν οι Άγιοι, τον ανοίγει η θυσία του Υιού η ήδη τετελεσμένη και αενάως προσφερόμενη. 

Με παρρησία πλέον η ρυπαρή Μαρία προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό. Πώς είναι δυνατόν τη μια στιγμή να είναι αποκλεισμένη και την άλλη να εισέρχεται με παρρησία; Τι είναι αυτό που δίνει στην ακόμη ρυπαρή Μαρία το διαβατήριο εισόδου στον Ναό και στον χώρο της Θείας Χάριτος; Νομίζω πως δύο τινά, αφενός η ακλόνητη ξεκάθαρη απόφασή της που η συνέχεια θα δείξει πόσο αμετακίνητη ήταν, πόσο βαθιά κατέσκαψε και ανέτρεψε και εξαφάνισε το βαρύ παρελθόν της, το τεράστιο φορτίο της, αφετέρου δε η βεβαιότητα που πήγασε μέσα της από την θεομητορική στήριξη. Η Παναγία γέμισε την ψυχή της με την παρηγορία της μεσιτείας της. Ένα βλέμα στην ευλογημένη θεόπαιδα Μαρία ήταν αρκετό για να γλυκάνει την τραυματισμένη ψυχή της, να την γεμίσει θάρρος για τον αγώνα που αποφάσισε, να της δώσει παρρησία να προχωρήσει προς τα «σεπτά». Η μεσιτεία των Αγίων μας και μάλιστα της Παναγίας μας είναι το ισχυρότατο όπλο μας και μπορούμε συνεχώς να το χρησιμοποιούμε.

«Ἐθαυματούργησε Χριστέ, τοῦ Σταυροῦ σου ἡ δύναμις, ὅτι καὶ ἡ πρῴην Πόρνη ἀσκητικὸν ἀγῶνα ἠγωνίσατο· ὅθεν καὶ τὸ ἀσθενὲς ἀπορριψαμένη, γενναίως ἀντέστη κατὰ τοῦ διαβόλου· διὸ καὶ τὸ βραβεῖον τῆς νίκης κομισαμένη, πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.»

Θαυματούργησε, Χριστέ, η δύναμη του Σταυρού Σου, και ακόμη και η πρώην πόρνη ανέλαβε σκληρόν ασκητικό αγώνα. Κι έτσι αφού απέρριψε την ασθενή φύση της αντιστάθηκε γενναία κατά του διαβόλου. Γι’ αυτό αφού κέρδισε το βραβείο της νίκης πρεσβεύει και για τη σωτηρία των δικών μας ψυχών.

Στον αγώνα της Μαρίας προστίθεται ακόμη ένας συμπαραστάτης: η θαυματουργή δύναμη του Τιμίου Σταυρού, δηλαδή ο ίδιος ο σταυρωθείς και αναστάς Κύριος. Αυτό που θα ζήσει η Οσία Μαρία στην έρημο δεν έχει προηγούμενο, δεν εξηγείται με τους φυσικούς νόμους, δεν «υπάρχει» με ανθρώπινα κριτήρια. Είναι απολύτως υπερφυσικό. Μόνο ως θαύμα, ως υπέρβαση των αθρωπίνων πραγμάτων μπορεί να νοηθεί. Μόνο ο Δημιουργός και Σωτήρας του κόσμου μπορεί να επιτελεί τέτοια θαύματα. Αυτός ανέλαβε την Μαρία, Αυτός ήταν δίπλα της στον υπερφυσικό αγώνα της, Αυτός την θέωσε. Αυτός θέλει "πάντας ημάς εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν και σωθήναι".

Μεσολόγγι, 10 Απριλίου 1826

 

-Μάνα...πεινώ...

-Δεν απομείνε τίποτα πλιο...

-Μάνα, ο πατέρας μου πού είναι πια;

-Εκεί στην ντάπια του ξαγρυπνά...

ή ποιος το ξέρει 

μπορεί και νά 'φυγε στον ουρανό...

-Μάνα, μας άφηκε, λέω, κι αυτός ο Θεός! 

 Μόνοι στο έλεος των εχθρών...

-Τι λες, παιδί μου;  Τι ξεστομίζεις;

 Κι αν μες στα δόντια του μάς έσφιξ' ο Χάρος,

πιο δυνατός και πιο γρήγορος είν' ο Θεός.

Κει πάνω, κοντά Του έχει ετοιμάσει

τόπο αβασάνιστο, χλοερό,

γι' αυτούς που λιώσαν από την πείνα,

γι' αυτούς που ο πόνος τους  έχει σβήσει,

για κάθε έρμο και ορφανό.

..............................................

-Μάνα, πού πάμε, μέσα στη νύχτα;

-Πάψε, παιδί μου, μην ακουστείς...

Απόψε η νύχτα θάναι μεγάλη!

Αφήνουμε πίσω το Μεσολόγγι,

αυτή τη γη, τη γλυκιά πατρίδα,

και μες απ' τα στόματα των εχθρών

ή θα περάσουμε σ' αιώνια δόξα

ή θα κερδίσουμε λευτεριά!

Μην ακουστείς πια, παιδί μου,

μόνο ψιθύριζε σιωπηλά:

"Έλέησε, Κύριε, τη δόλια Ελλάδα μας

και κράτα με μες στη δική Σου αγκαλιά!"

....................................................

-Παιδί μου, αγόρι μου, μονάκριβε γιε μου,  

έφυγες, χάθηκες μες στην αντάρα, στον χαλασμό...

Μονάχη απόμεινα να βολοδέρνω

μες στα ρουμάνια και τα λαγκάδια να τριγυρνώ.

Και τ' ακριβό μου το Μεσολόγγι το βλέπω πέρα

καμένο κι έρμο να κλαίει βουβά!

Κείνο κι εγώ στον πόνο δέσαμε,

γινήκαμ΄ ένα κομμάτι πόνου και δόξας,

θρήνου κι αιώνιας αναφοράς!  (Σ.Κ.)

Γρηγόριος ο Ε΄

 

Όλοι κλαύστε^. αποθαμένος 

ο αρχηγός της Εκκλησιάς,

κλαύστε, κλαύστε^. κρεμασμένος

ωσάν νάτανε φονιάς... (Διον. Σολωμού)

Πώς μας θωρείς ακίνητος, πού τρέχει ο λογισμός σου

Τα φτερωτά σου όνειρα, γιατί στο μέτωπό σου

να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσες χρυσές ελπίδες

όσες μας δίδει η όψις σου παρηγοριές κι’ ελπίδες;

Τώρα σε βλέπει γίγαντα, πατέρα, η θάλασσά σου.

Το λείψανό σου το φτωχό, το ποδοπατημένο

τ’ ανάστησε η αγάπη μας, κι’ εδώ μαρμαρωμένο

θα στέκει ολόρθο, ακλόνητο και αιώνια θε να ζήση

νάναι φοβέρα αδιάκοπη σ’ ανατολή και δύση. (Αρ. Βαλαωρίτη)

Ο μαρτυρικός θάνατος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄κλείνει το στόμα όσων επιπόλαια τον κατηγόρησαν πως δεν υποστήριξε την ελληνική επανάσταση. Η ευθύνη του για το ποίμνιό του που κυριολεκτικά ήταν στο στόμα των λύκων τον έκαμε επιφυλακτικό. Τον εαυτό του τον είχε ξεγράψει από την πρώτη στιγμή!

                                  (λεπτομέρεια από πίνακα του Νικηφόρου Λύτρα)

    Σε άρθρο που δημοσίευσε ο αείμνηστος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Περικλής Βιζουκίδης με θέμα «Η Εκκλησία και ο ιερός αγών» αποκαλύπτεται ότι υπέγραφαν μεν ο πατριάρχης και οι συνοδικοί το αφοριστικό έγγραφο, «διότι ευρίσκοντο προ του φοβερού διλήμματος ή να αποδοκιμάσωσι και αφορίσωσι έργον άγιον και ιερόν εις ό και αυτοί ήσαν μεμυημένοι και συνεργάται ή να απολέσωσι όχι εαυτούς, άπαγε, περί αυτών ουδείς λόγος, ως το απέδειξαν ολίγον βραδύτερον, αλλά το ταλαίπωρον έθνος, εναντίον του οποίου θα εστρέφετο, ως ηπείλει, η σουλτανική οργή και λύσσα».  

Στη συνέχεια δε κατά τον καθηγητή Βιζουκίδη, την ίδια νύκτα μετά την υπογραφή του αφορισμού, ο πατριάρχης μαζί με τους δώδεκα συνοδικούς αρχιερείς κατέβηκαν στον πατριαρχικό ναό και σε ειδική μυστική τελετή, εν μέσω λυγμών και δακρύων έλυσαν και ακύρωσαν τον αφορισμό «επευλογούντες νοερώς τα όπλα των υπέρ πίστεως και Πατρίδος αγωνιζομένων αδελφών»!

Ας είναι αιωνία  η μνήμη του!

Ζαχαρίας

 Έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων ο μικρός Ζαχαρίας! Συγκλονιστήκαμε από την περιπέτειά του! Πραγματικά απίστευτο και καθηλωτικό όλο το συμβάν! Πού μπορεί να τρυπώσει ενα μικρό παιδί! Από τη στιγμή που ένα μικρό αρχίζει να περπατάει είναι ένα κινούμενο ερωτηματικό. Πού θα βρεθεί; Με ποιον κίνδυνο θα σφιχταγκαλιαστεί! Δεκατέσσερα μάτια πρέπει να έχει όποιος φυλάει μικρό παιδί, πόδια ταχύτατα, μυαλό που να σκέφτεται συνεχώς και να προλαβαίνει τα ενδεχόμενα ατυχήματα και ακατάπαυστη προσευχή και προσοχή. Ως δασκάλα, μητέρα και γιαγιά πάμπολλες φορές συνειδητοποίησα από τι κινδύνους σώθηκαν μικρά παιδιά που είχα στην επίβλεψή μου και σταυροκοπήθηκα με δέος κι ευγνωμοσύνη! Σίγουρα είμαστε ανεπαρκείς! Σίγουρα υπάρχει άγγελος φύλακας, γιατί εμείς μόνοι μας δεν "φτάνουμε"!...

Θέλω όμως να σχολιάσω κυρίως το γεγονός της νεκρανάστασης για λίγες ώρες του μικρού παιδιού! Το παιδάκι ήταν αβάπτιστο. Αν έφευγε χωρίς να συνέλθει θα ήταν μεγάλο κρίμα. Ο αβάπτιστος άνθρωπος δεν έχει εγκεντριστεί στο δέντρο που λέγεται Χριστός και Εκκλησία. Δεν έχει προοπτική σωτηρίας κατά τη χριστιανική διδασκαλία. Γι' αυτό και λυπούμαστε απέραντα για τα εκτιτρωσκόμενα έμβρυα. Δεν θανατώνονται απλώς ως προς το σώμα. Φεύγουν αβάπτιστα, άρα πνευματικά νεκρά. (Ίσως ο Θεός να έχει άλλο σχέδιο σωτηρίας γι' αυτά, αλλά εμείς, οι τιποτένιοι άνθρωποι, αυτό γνωρίζουμε). Ξαναέρχομαι στον μικρό Ζαχαρία. Του χαρίζεται ζωή -έστω υποτυπώδης- για λίγο, χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών που τους αξίζουν συγχαρητήρια για την επιμονή. Η προοπτική βιολογικής επιβίωσης είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά γίνεται αεροβάπτισμα κι αυτό είναι το μείζον!!!! Δίχως το Βάπτισμα ο άνθρωπος είναι απλά ένα βιολογικό ον δέσμιο της φθοράς και του θανάτου. Με το Βάπτισμα ο άνθρωπος μετέχει της αθάνατης φύσης του Κυρίου μας, γίνεται μια επώνυμη προσωπικότητα, ένα μέλος της Εκκλησίας των Αγίων, κερδίζει αιωνιότητα. Η βιολογική ζωή μας ακόμη κι αν είναι αιωνόβια έχει ημερομηνία λήξης και μάλιστα συνήθως είναι συλλογή προβλημάτων, αγώνων, αγωνίας, ασθενειών, στεναχώριας και πόνου διανθισμένη και με κάποια ευχάριστα γεγονότα. Το μόνο σίγουρο είναι το τέλος. Για τον μικρό Ζαχαρία το τέλος ήρθε νωρίς και με πολύ δυσάρεστο τρόπο. Του δόθηκε όμως αυτή η ελάχιστη παράταση για να κερδίσει με βεβαιότητα την αιωνιότητα και μάλιστα "εύκολα", χωρίς να εμπλακεί στις δυσκολίες αυτής της ζωής! 

Πολύς ο πόνος για τους γονείς και τους παππούδες του μικρού! Η εικόνα του, να ασφυκτιά μέσα στο νερό, που πάντοτε θα την φέρνουν στο νου τους θα είναι ένα φοβερό μαρτύριο! Θα ήταν όμως αβάσταχτος ο πόνος και τεράστια η ευθύνη τους, αν το παιδάκι έφευγε και αβάπτιστο! Εύχομαι ολόψυχα να δώσει ο Θεός παρηγοριά και λήθη! Μόνο Εκείνος μπορεί να γράψει ζωντανά μέσα τους και μέσα σε όλους μας το"ίνα μη λυπείσθε καθώς και οι λοιποί οι μή έχοντες ελπίδα". Ο πόνος του παιδιού δεν ξέρω αν μπορεί ποτέ να φύγει. Όταν όμως συνταιριάζεται με την ελπίδα της Ανάστασης και της Αιωνιότητας, μαλακώνει και γλυκαίνει και γίνεται ένα πολύτιμο εφόδιο της ψυχής μας. Ένα στοιχείο που βοηθάει όσο τίποτε άλλο στην πνευματική καλλιέργεια και πορεία  μας. 

Ο Θεός ας έχει αναπαυμένο τον νεοφώτιστο δούλο Του Ζαχαρία!

Όλοι ας Τον δοξάσουμε για το ανεκτίμητο δώρο Του στον μικρούλη!

*Η Βάπτιση είναι Μυστήριο. Δυστυχώς την έχουμε καταντήσει ένα κοσμικό γεγονός! Δεν ξέρω πόσοι συνειδητοποιούμε την σημασία της στη ζωή του παιδιού μας και την αναγκαιότητα να γίνεται όσο το δυνατόν νωρίτερα στη ζωή του. 

Σωκράτης και ελληνική πραγματικότητα

 Μου έρχεται στο νου αυτές τις ημέρες ο Σωκράτης και θα σας εξηγήσω γιατί. 

Λίγο-πολύ γνωστή η ιστορία του. Καταδικάστηκε για ασέβεια εναντίον των θεών και διαφθορά των νέων. Η μήνυση εναντίον του ήταν προϊόν λαϊκισμού και φθόνου. Η δίκη του στην Ηλιαία ήταν μια παρωδία και η καταδικαστική απόφαση ένα χυδαίο ατόπημα. Ενώ περίμενε την εκτέλεση της ποινής του που ήταν η θανάτωση με το κώνειο, οι μαθητές του  του προτείνουν να αποδράσει, του εξασφαλίζουν τόπο διαμονής κτλ. Ωστόσο ο Σωκράτης παρόλο που έχει επίγνωση της αδικίας που έχει υποστεί, διακηρύσσει πως εφόσον επωφελήθηκε από την αθηναϊκή πολιτεία και τους νόμους της για εβδομήντα χρόνια-όσα ήταν τα χρόνια της ζωής του- θα ήταν πολύ συμφεροντολόγος, αν τώρα που έδρασαν εις βάρος του, θα τους παραβίαζε. Δέχεται αδιαμαρτύρητα την θανατική του ποινή για να μην προσβάλει τους Νόμους της Πολιτείας του, τους οποίους μάλιστα προσωποποιεί και τους φαντάζεται σε διάλογο μαζί του, σ' εκείνο το εξαιρετικό έργο του Πλάτωνα τον "Κρίτωνα". Σ΄αυτό το βιβλίο διαβάζουμε εκείνα τα υπέροχα λόγια:  "...από τη μητέρα και από τον πατέρα κι απ᾽ όλους τους άλλους προγόνους το πιο πολύτιμο, το πιο σεβαστό, το πιο ιερό, το ανώτερο αγαθό είναι η Πατρίδα,  σύμφωνα με την κρίση των θεών και των γνωστικών ανθρώπων. Δεν έχεις ακόμη καταλάβει πως έχουμε χρέος να σεβόμαστε και να υποτασσόμαστε και να καλοπιάνουμε, όταν οργίζεται, περισσότερο την Πατρίδα παρά τον πατέρα, και αν τυχόν δεν βρίσκουμε σωστές τις εντολές της ή να προσπαθούμε να την πείθουμε ή να εκτελούμε όσα προστάζει; Ξεχνάς ακόμη πως πρέπει να υποφέρουμε χωρίς διαμαρτυρίες αν μας υποχρεώνει να πάθουμε κάτι, είτε προστάζει να μας δέρνουν, είτε να μας ρίχνουν δεμένους στη φυλακή, είτε να μας στέλνουν στον πόλεμο για να πληγωθούμε ή και να σκοτωθούμε; Δεν έχεις λοιπόν καταλάβει ότι οφείλουμε όλα αυτά να τα κάνουμε, και το δίκαιο έτσι είναι, και όχι να αποφεύγουμε τη στράτευση ούτε να οπισθοχωρούμε από δειλία την ώρα της μάχης ούτε να λιποτακτούμε, αλλά και στον πόλεμο και στο δικαστήριο και παντού έχουμε χρέος να εκτελούμε όσα προστάζει η Πολιτεία και η Πατρίδα, ή, αν έχουμε άλλη γνώμη, να την πείθουμε ποιό είναι πραγματικά το δίκαιο;" 

Και ήπιε το κώνειο! Και έμεινε αθάνατος στην ιστορία!!!!

Αυτός ήταν ο Σωκράτης!

Εμείς σήμερα: Ψήφισε η εκλεγμένη με δημοκρατικές διαδικασίες Βουλή των Ελλήνων ακολουθώντας την προβλεπόμενη διαδικασία έναν νόμο για τα Πανεπιστημία (για την εφαρμογή επιτέλους και στην Ελλάδα όλων των αυτονόητων συνθηκών που ισχύουν σε όλο τον κόσμο). Την άλλη κιόλας μέρα η Αντιπολίτευση δηλώνει ότι θα καταργήσει αυτόν το νόμο στην πράξη, δηλαδή με πορείες, καταλήψεις και συγκρούσεις! και δεν το δηλώνει απλώς, αλλά το πραγματοποιεί!

Αυτός είναι ο σεβασμός μας στη Δημοκρατία! Αυτή είναι η σημερινή ελληνική πραγματικότητα!

* Κι επειδή η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι απαράμιλλη και για να θυμηθούμε τα μαθητικά μας χρόνια:

"Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον  καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι δεῖ καὶ μᾶλλον ὑπείκειν καὶ θωπεύειν πατρίδα χαλεπαίνουσαν ἢ πατέρα, καὶ ἢ πείθειν ἢ ποιεῖν ἃ ἂν κελεύῃ, καὶ πάσχειν ἐάν τι προστάττῃ παθεῖν ἡσυχίαν ἄγοντα, ἐάντε τύπτεσθαι ἐάντε δεῖσθαι, ἐάντε εἰς πόλεμον ἄγῃ τρωθησόμενον ἢ ἀποθανούμενον, ποιητέον ταῦτα, καὶ τὸ δίκαιον οὕτως ἔχει, καὶ οὐχὶ ὑπεικτέον οὐδὲ ἀναχωρητέον οὐδὲ λειπτέον τὴν τάξιν, ἀλλὰ καὶ ἐν πολέμῳ καὶ ἐν δικαστηρίῳ καὶ πανταχοῦ ποιητέον ἃ ἂν κελεύῃ ἡ πόλις καὶ ἡ πατρίς, ἢ πείθειν αὐτὴν ᾗ τὸ δίκαιον πέφυκε· βιάζεσθαι δὲ οὐχ ὅσιον οὔτε μητέρα οὔτε πατέρα, πολὺ δὲ τούτων ἔτι ἧττον τὴν πατρίδα;» (Πλάτωνος Κρίτων)

Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι...

 Σε μια μέρα, τη σημερινή, Κυριακή της Τυρινής, εκτυλίσσεται όλο το δράμα αλλά και η απολυτρωτική πορεία του ανθρώπου.    

      Το πρωί θυμόμαστε την έξωση του Αδάμ από τον παράδεισο. Τον βλέπουμε καθισμένο απέναντι από τον κλειστό πλέον Παράδεισο, να θρηνεί συνειδητοποιώντας την αποστέρηση της δόξας, τη γύμνωση, τη φτώχεια, την καταδίκη του. Εγκαταλείπει την τρυφή και εξορίζεται σε μιαν άγρια και αφιλόξενη γη. Το φοβερότερο όλων..., στερείται τη θέα του Προσώπου του Κυρίου και Θεού και Πλάστη του! 

      Ωστόσο υπάρχει και μια μικρή ελπίδα, μια σχισμή φωτός: Ζητά το έλεος του οικτίρμονος και ελεήμονος Θεού!

     "Ἐκάθισεν Ἀδάμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, 

καὶ τὴν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. 

Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα καὶ κλαπέντα, 

καὶ δόξης μακρυνθέντα! 

οἴμοι, τὸν ἁπλότητι γυμνόν, νῦν δὲ ἠπορημένον!

Ἀλλ' ὦ Παράδεισε, οὐκέτι σου τῆς τρυφῆς ἀπολαύσω, 

 οὐκέτι ὄψομαι τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου καὶ Πλάστην· 

εἰς γῆν γάρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ προσελήφθην. 

Ἐλεῆμον Οἰκτίρμον, βοῶ σοι· Ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα". 

     Το απόγευμα στον πρώτο Κατανυκτικό Εσπερινό που ονομάζεται και Εσπερινός της Συγχώρησης, αυτή η αμυδρή ελπίδα γίνεται ένας δρόμος σίγουρος και ανοιχτός και φωτεινός. Ανοίγει μπροστά μας η ευκαιρία της χάριτος, η δωρεά της Ανάστασης. Μέσα από την μετάνοια, της οποίας ο καιρός επέστη, θα αφήσουμε μακριά τα έργα του σκότους, θα ντυθούμε τα όπλα του φωτός κι αφού διαπλεύσουμε το πέλαγος της νηστείας, δηλαδή του πνευματικού αγώνα, θα φτάσουμε στην απέναντι φωτεινή ακτή, όπου μας περιμένει ο Αναστημένος Κύριος και Σωτήρας των ψυχών μας.

     "Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, 

ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν· 

ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος· ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας, 

ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους, 

καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, 

ὅπως διαπλεύσαντες τὸ τῆς Νηστείας μέγα πέλαγος, 

εἰς τὴν τριήμερον Ἀνάστασιν καταντήσωμεν, 

τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 

τοῦ σώζοντος τὰς ψυχὰς ἡμῶν". 

     Όλα τα δεινά που επεσώρευσε στον Αδάμ και σ' όλο το ανθρώπινο γένος η παρακοή τελειώνουν με την μετάνοια.  Ο κόσμος γύρω μας θα συνεχίσει να είναι θλιβερός, αλλά η ψυχή που θα ενωθεί με τον Χριστό με την γέφυρα της μετάνοιας θα λούζεται από το φως του Χριστού, θα ζει την Ανάστασή Του, θα γεύεται πάλι τη δόξα του Παραδείσου.

     Έχουμε  ζωντανές αποδείξεις γι' αυτό τα εκατομμύρια των Αγίων μας.

     Μόνο να είμαστε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον Κύριό μας. Μόνο να να μας βλέπει και να μας ακούει... μόνο να προσβλέπουμε προς Αυτόν και να Τον υπακούμε, γιατί μακριά Του υπάρχει θλίψη:

    "Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, 

ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν". 

     Καλή Σαρακοστή!

Αντρείες γυναίκες, γυναίκες του '21

 Και βλέπω πέρα τα παιδιά και τες αντρογυναίκες

                        Γύρου στη φλόγα π' άναψαν, και θλιβερά τη θρέψαν

                            Μ' αγαπημένα πράματα και με σεμνά κρεβάτια,

                           Ακίνητες, αστέναχτες, δίχως να ρίξουν δάκρυ·

Ημέρα της γυναίκας σήμερα!Θα ακουστούν πολλά, κυρίως για την ισότητα των γυναικών, ίσως για τη σεξουαλική κακοποίηση που τόσο μας απασχόλησε πρόσφατα, για τα προβλήματα της σύγχρονης γυναίκας στην εύρεση εργασίας, στη μητρότητα και πολλά άλλα που πολύ εύλογα μας απασχολούν και ζητούν λύσεις και γενναίες αποφάσεις.

Είναι όμως ιδιαίτερη και σημαδιακή η φετινή χρονιά. Γιορτάζουμε τα 200 χρόνια της Εθνεγερσίας μας κι αυτή η επέτειος μας φέρνει στο νου εικόνες ενός κόσμου ξεπερασμένου ίσως, που όμως έχει πάρα πολλά να μας διδάξει.

Κάνω έναν συνδυασμό αυτών των δύο επετείων. Φέρνω μπροστά μου εκείνες τις γυναίκες του ’21.

Αναλογίζομαι πρώτ’ απ’ όλα την αντρειοσύνη εκείνων των γυναικών. Ανδρείες γυναίκες!, λίγο οξύμωρος ο λόγος. Ανδρείες ψυχές σε σώματα γυναικεία. Εκείνες οι γυναίκες μέσα σε συνθήκες άτακτου πολέμου με πολλές δηώσεις, λεηλασίες, πυρπολήσεις, αιχμαλωσίες, καταστροφές κάθε είδους, χωρίς τους άντρες τους που ήταν στα κλέφτικα λημέρια και στα πεδία των συγκρούσεων, είχαν στις πλάτες τους όλον τον αγώνα της επιβίωσης των ίδιων και των παιδιών τους και των ηλικιωμένων που είχαν στη φροντίδα τους. Οι ταλαιπώριες και τα βάσανά τους, το καθημερινό καρτέρι του θανάτου, η απόλυτη έλλειψη συμπαράστασης από ένα μη κράτος, ήταν το σκηνικό της ζωής τους. Κι απ’ αυτό το σκηνικό βγήκαν υπέροχες μορφές με μια εσωτερική πρωτόγνωρη ελευθερία και λεβεντιά, ένα φρόνημα αρχοντικό κι απροσκύνητο που ανέδειξε τις γυναίκες του Ζαλόγγου και της Αραπίτσας, τη Μόσχω την Τζαβέλλα, τη Δέσπω Μπότσαρη, τη Λένιω Μπότση, τη «ναύαρχο» Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και την «αντιστράτηγο Μαντώ Μαυρογένους», την ακατάβλητη Δόμνα Βιζβίζη και τις χιλιάδες ανώνυμες γυναίκες. Στην σκληράδα εκείνων των χρόνων οι γυναίκες μας , οι Ελληνίδες μας, στάθηκαν ατσαλένιοι πύργοι. Κι αν άντεχαν οι άντρες στα πεδία των μαχών και των συγκρούσεων, κι αν λημέριαζαν σε απάτητα βουνά και κρησφύγετα, ήταν γιατί είχαν ακουμπήσει τα  «μετόπισθεν» στα στιβαρά μπράτσα των γυναικών τους, στις ατρόμητες καρδιές των γυναικών τους!

Αυτή η αντρειοσύνη όμως πατούσε πάνω σε προαπαιτούμενα θεμέλια. Είχε ριζώσει πάνω στο αξιακό σύστημα εκείνων των γενεών που σήμερα μας φαίνεται ξένο κι ακατανόητο.

Η αγάπη στην πατρίδα πάνω απ΄όλες τις αγάπες. Λένε ότι στο Σούλι, αν κιότευε ένας άντρας, η γυναίκα του τον εγκατέλιπε ή τον προέτρεπε να κάνει ένα ανδραγάθημα με κίνδυνο της ζωής του για να ξεπλύνει την ντροπή. Σπαρτιάτικο φρόνημα! «Ή ταν ή επί τας»!

Πρώτα η ψυχή, πρώτα το είναι και ύστερα το φαίνεσθαι. Για όλους τους ανθρώπους και για τις γυναίκες φυσικά ίσχυε αυτή η ιεράρχηση. Παρά την εξαιρετική καλαισθησία και αξιοσύνη των Ελληνίδων που έμεινε αποτυπωμένη στις υπέροχες παραδοσιακές στολές, στα υφαντά και σε όλα τα εργόχειρα της εποχής, δεν ήταν αυτή, η εξωτερική ομορφιά, αυτοσκοπός  και κύριο ζητούμενο. Η νέα γυναίκα τρεφόταν και στη συνέχεια ανέτρεφε κι αυτή τα παιδιά της με εσωτερικές, πνευματικές αξίες, τον σεβασμό για τους μεγαλύτερους, με την καθαρότητα και τιμιότητα, με την διάθεση προσφοράς και θυσίας μέσα στην οικογένεια, με φρόνημα γενναίο αλλά όχι αλαζονικό και υπεροπτικό, με φιλότιμο, με αγάπη στην παράδοση.

Και κάτι ακόμη που το λέω τελευταίο αλλά είναι πρώτο! Μες στην καρδιά τους φώλιαζε η πίστη στον Θεό κι η επλίδα πως ό,τι και να γίνει, όσα δεινά κι αν τις βρουν, κοντά τους είναι η Παναγιά, στην αγκαλιά της τις κρατάει. Πρώτο μέλημα της αξημέρωτης έγερσής τους, το άναμμα του καντηλιού. Ο εκκλησιασμός της Κυριακής και οι γιορτές της εκκλησίας μας, τα παρηγορητικά πανδοχεία στον δύσβατο δρόμο της τραχιάς ζωής τους. Πίσω από τις κάθε λογής δυσκολίες το φιλάνθρωπο σχέδιο του Θεού.

Δεν τα φαντάζομαι όλα ωραία και ιδανικά για εκείνες τις γυναίκες. Χαίρομαι πολύ που η σημερινή γυναίκα στη χώρα μας  έχει ευκαιρίες μόρφωσης και εργασίας, έχει λόγο ισότιμο και δικαιώματα, που ζει σε μια κοινωνία ανοιχτή και φιλοπρόοδη. Θα ήθελα όμως να εμπλουτιστεί με όσα θαύμασα στις γυναίκες του ’21. Μάλλον να σκύψει λίγο στις ρίζες της και στη διαδρομή της και να ξαναθυμηθεί και να ξαναποτιστεί από νάματα κι αξίες που κράτησαν ζωντανή τη φυλή μας χιλιετίες.

Ημέρα της γυναίκας σήμερα! Ας μην μείνουμε στης ξενόφερτης «γιορτής» τις παροτρύνσεις και τα συνθήματα. Ας της δώσουμε νόημα βαθύτερο, ουσιαστικότερο. Ας γίνει αφορμή προβληματισμού για μας τις σύγχρονες Ελληνίδες και αναθεώρησης του αξιακού μας συστήματος.

 

 

Λόγια του χιονιά

 

Χθες και προχθές χιόνισε πολύ στην Αττική. Χιόνισε πάρα πολύ για τα δεδομένα μιας πόλης που είναι  η "χαϊδεμένη" ενός φιλάνθρωπου ουρανού! Χιόνισε πάρα πολύ για τα δεδομένα ενός κράτους που δεν έχει στήσει τις υποδομές του σωστά, που έχει μάθει να μη σέβεται τους νόμους, που επί δεκαετίες δεν ακολουθεί την απλή λογική της πρόληψης, αλλά τρέχει αλαφιασμένο να συμμαζέψει τα οδυνηρά επακόλουθα της μακρόχρονης ανοργανωσιάς και απρονοησίας του. 

Με αφορμή τον χιονιά και όσα "πανέμορφα" πλάνα παρακολουθήσαμε στις τηλεοράσεις  γράφω δυο τρεις επίκαιρες σκέψεις:

1. Μερικές φορές τα καιρικά φαινόμενα μας ξεπερνούν. Καμιά πολιτική προστασία δεν μπορεί να αποτρέψει τις φονικές ενίοτε συνέπειές τους. Πάντα ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι εκτεθειμένος και ανυπεράσπιστος στη μανία της φύσης. Φυσικά παλιότερα ακόμη περισσότερο. Γι' αυτό και είχαν δαιμονοποιηθεί και θεοποιηθεί οι φυσικές δυνάμεις. Στην εποχή μας έχουμε θεοποιήσει τις δυνατότητες του ανθρώπου. Θεωρούμε ότι σε όλα τα δύσκολα μπορούμε να ανταποκριθούμε με επιτυχία, αλλά ...βρε, παιδί μου, φταίνε κάποιοι που είναι αμελείς -πάντα βέβαια κάποιοι άλλοι, όχι εμείς!  Όμως υπάρχουν περιπτώσεις που ο ουρανός μας νικάει!!! Ναι, δεν είμαστε παντοδύναμοι! Όταν ξεσπάει η μανία της φύσης ζούμε καταστροφές, θανάτους, τραυματισμούς,  οικονομικές ζημίες και βέβαια ξεβολευόμαστε! Επειδή εκτός από την παντοδυναμία μας έχουμε πιστέψει και στο βόλεμά μας, θεωρούμε φοβερό όταν χρειαστεί να μείνουμε χωρίς ρεύμα -δεν το λέω για εύκολο, το ξέρω πόσο δύσκολο είναι , τη στιγμή που τα πάντα σ' ένα σύγχρονο σπίτι εξαρτώνται από το ρεύμα- όταν πρέπει να πάρουμε το φτυάρι  και να καθαρίσουμε το πεζοδρόμιό μας, όταν θα αποκλειστούμε στα σπίτια μας, όταν πρέπει να αναβάλουμε προγραμματισμένες εργασίες, υποχρεώσεις κτλ. Τι να κάνουμε όμως; Υπάρχουν οι έκτακτοι λόγοι, τα έκτακτα φαινόμενα, οι έκτακτες ανάγκες. Ο ρυθμός της ζωής μας κάποιες φορές ανατρέπεται. 

2. Παρά τις δυσχέρειες -λόγω αφενός των καιρικών συνθηκών και αφετέρου της κληροδοτημένης απρονοησίας- ο σημερινός κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε με αποφασιστικότητα και ετοιμότητα. Όταν τη Δευτέρα το πρωί είδα στις ειδήσεις ότι έκλεισε η Εθνική οδός λόγω της χιονόστρωσης, είπα ΜΠΡΑΒΟ! μιλώντας μόνη μου και ενθυμούμενη εικόνες παλαιότερων περιστατικών πολύωρου αποκλεισμού χιλιάδων αυτοκινήτων -πέρασα κι εγώ παρόμοιο αποκλεισμό τον Ιανουάριο του 2017. Φυσικά από κάθε μέτρο απαγόρευσης κάποιοι θίγονται, αλλά "δυοίν κακοίν προκειμένοιν το μη χείρον βέλτιστον". Αυτά τα ρητά μαθαίναμε κάποτε! Όταν άκουσα συλλήβδην την αντιπολίτευση να κατηγορεί την κυβέρνηση γι' αυτό το μέτρο που προδίδει σωφροσύνη και φροντίδα για τους πολίτες και αξιέπαινη προνοητικότητα, ειλικρινά τα έχασα.  Μάλλον αυτοί που βγάζουν τις ανακοινώσεις των κομμάτων δεν ξέρουν ότι δεν αρκεί να περάσει το εκχιονιστικό, να καθαρίσει και να ρίξει αλάτι, αλλά πρέπει και όλοι οι οδηγοί να έχουν εμπειρία οδήγησης  στον πάγο και το χιόνι, να ξέρουν να βάζουν αλυσίδες και να τις έχουν μαζί τους, να φορούν όλα τα αυτοκίνητα σωστά ελαστικά, πώς αν ένα αυτοκίνητο κολλήσει, θα κολλήσουν από πίσω του κι όλα τα υπόλοιπα, πως αν το χιόνι είναι πυκνό, θέλει συχνότατη διέλευση των εκχιονιστικών και πάλι δεν επαρκούν κτλ. κτλ.. Αντί να πούμε μπράβο στον υπουργό που πήρε αυτή την απόφαση έγκαιρα και απέτρεψε ταλαιπωρία και ατυχήματα, έχουμε να κατηγορούμε! Φυσικά, αν είχε συμβεί το αντίθετο πάλι θα βρισκόταν η κυβέρνηση κατηγορούμενη. Αυτή η τακτική με ξεπερνάει όσο κι αν είναι συνήθης πρακτική στην μικροπολιτική σκηνή!! Με τη λογική της αντιπολίτευσης η  κυβέρνηση πρέπει να αποκτήσει ικανότητες θαυματοποιού και ταχυδακτυλουργού! Ας πούμε έπρεπε να απλώσει ένα πέπλο προστασίας πάνω από όλη την Ελλάδα για να μη μας αγγίξει η κακοκαιρία!

3. Στη διάρκεια των ακραίων φαινομένων και μετά ταύτα κάποιοι επωμίζονται ένα τεράστιο, γιγάντιο έργο. Κάποιοι ξενυχτούν, κάποιοι παίρνουν αποφάσεις που κρίνουν ζωές, κάποιοι επωμίζονται τεράστιες ευθύνες, κάποιοι υπερβαίνουν ωράρια και αντοχές. Στέκομαι με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη μπροστά στους εναερίτες του ΔΕΔΔΗΕ που επί τρία εικοσιτετράωρα παλεύουν να αποκαταστήσουν τις χιλιάδες βλάβες μέσα στο χιόνι και στην παγωνιά με κίνδυνο ζωής και σωματικής ακεραιότητας, σε όλους τους κρατικούς και δημοτικούς υπαλλήλους που αγωνίζονται να κρατήσουν ανοιχτούς τους δρόμους, στο στρατό, στην ΕΜΑΚ, στους πυροσβέστες, στην πολιτική προστασία σε όλους όσοι είναι μέσα στη μάχη. Σας ευχαριστούμε όλους!

Εύχομαι το επόμενο φαινόμενο, προφανώς από Ν... να είναι ηπιότερο!! (Σκέφτομαι ονόματα από Ν! Μου έρχεται το Νέρων και τρομοκρατούμαι!!!)

 

Αντιφάσεις και υποκρισίες

1."Απογοητευτικά τα στοιχεία του ΟΗΕ για την Ελλάδα: Ο πληθυσμός της το 2020 μειώθηκε κατά 50.401 άτομα σε ποσοστό 0,48%, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας ανέβηκε στα 45,6 έτη. Μια πόλη σαν τη Λαμία εξαφανίστηκε. ..Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ η Ελλάδα καταγράφει μείωση πληθυσμού για 10η συνεχή χρονιά. Συνολικά από το 2010 μέχρι και το 2020 ο πληθυσμός έχει μειωθεί κατά περίπου μισό εκατομμύριο 464.583 (άτομα). Η τελευταία χρονιά που ο πληθυσμός  της Ελλάδας είχε καταγράψει αύξηση - έστω και μικρή - ήταν το 2010 όταν είχαμε αύξηση 5.682 άτομα καθώς εκείνη τη χρονιά καταγράφηκαν 114.766 γεννήσεις και 109.084 θάνατοι".

Το δημογραφικό το αμεσότερο πρόβλημα της χώρας μας, μια θηλειά στο λαιμό μας, που κανείς δεν προσπαθεί να την χαλαρώσει. Κανείς δεν μιλάει για την ταμπακιέρα.

Επιτροπές, μέτρα, αγωνία για τον λοιμό που απειλεί τις ζωές μας (αναγκαία, δεν λέω). Αλλά για την μεγάλη παράμετρο της εθνικής καταστροφής απόλυτη σιγή (ιχθύος). Τα κανάλια που ψάχνουν θέματα για να τα ξεσκονίζουν από όλες τις πλευρές...τσιμουδιά!!! Οι εκτρώσεις στα ύψη, οι γεννήσεις στα βάθη!  Η χώρα των γερόντων! Η χώρα χωρίς μέλλον! "Από το 1955 υπάρχει σταδιακή αύξηση της ηλικίας και εάν συνεχιστεί αυτή η τάση μετά από 50 χρόνια ο μέσος όρος θα αγγίζει ή θα ξεπερνάει τα 80 έτη με ό,τι αυτό συνεπάγεται στατιστικά αλλά και πραγματικά για τον πληθυσμό, τη δυναμική του αλλά και την επιβίωση του". Ακούει κανείς;;;;!!!!!

2.Μάρτυρες γινόμαστε τις τελευταίες ημέρες καταγγελιών για επώνυμους που έχουν προβεί σε σεξουαλική -ή και άλλου είδους-  κακοποίηση υφισταμένων τους ή γενικότερα ανθρώπων που βρίσκονταν σε ασθενέστερη θέση. Συμφωνώ με την αποκάλυψη των αηδιαστικών και εκβιαστικών συμπεριφορών. Από την άλλη όμως μεριά όλη η κουλτούρα μας έχει γίνει, με την τεράστια συμβολή των μέσων επικουνωνίας και του διαδικτύου, κουλτούρα του σεξ και της αθλιότητας. Κανένας φραγμός, όλα αποδεκτά στις οθόνες! Γιατί τότε μας προκαλεί εντύπωση η θλιβερή πραγματικότητα; Όταν ταΐζουμε τον αχόρταγο ανήθικο "λύκο" που έχουμε μέσα μας με κάθε είδους διαστροφικές εικόνες, αυτός ο λύκος θα θεριέψει και δεν θα συγκρατείται με τίποτα. Έχουμε κι άλλον λύκο* μέσα μας, τον καλό καγαθό. Θυμόμαστε να του ρίξουμε λίγη τροφή, με ένα ωφέλιμο ανάγνωσμα, με μια οικοδομητική ομιλία ή συζήτηση, με πνευματικό αγώνα; Ο άνθρωπος είναι "ζώον θεούμενον". Μπορεί να μείνει ένα κτήνος! Μπορεί να γίνει θεός! Η εποχή μας τον προτιμάει κτήνος! Αλλά θρηνεί υποκριτικά για τις συνέπειες...

*Ινδιάνικη ιστορία: -Έχουμε, παιδί μου, δυο λύκους μέσα μας, έναν καλό κι έναν κακό. Αυτοί οι δυο παλεύουν ασταμάτητα. -Και ποιος θα νικήσει, παππού μου; -Αυτός που τον ταΐζουμε περισσότερο, παιδί μου!  "Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω..."

**Το δημογραφικό είναι τεράστιο θέμα και δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις μας που το αντιμετωπίζουν ως μη ον και μάλλον πολεμούν την τεκνογονία. Αφορά τον καθένα μας.  Πρέπει να γίνει αγωνιώδες ερώτημα μέσα μας: Τι αφήνουμε πίσω μας; Τι πατρίδα; Οι Σπαρτιάτισσες παρέδιδαν την ασπίδα στα παιδιά τους αποχαιρετώντας τους με χαρά στον θάνατο.  Έκαναν παιδιά για να πεθάνουν για την πατρίδα! Η πατρίδα πάνω απ' όλα. Εμείς καλούμαστε να κάνουμε παιδιά για να ζήσουν στην πατρίδα μας, για να ζήσει η πατρίδα μας! Τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ κι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους πολύτεκνους νεόυς γονείς!

 

Τους τρεις μεγίστους φωστήρας...

 

     Νεότερη ως μαθήτρια κι αργότερα για χρόνια πολλά ως δασκάλα, πάντα τιμούσα κι αγαπούσα αυτή την εορτή. Την εορτή των προστατών Αγίων μας, των Τριών Ιεραρχών.
     Είναι πολύ κρίμα που κάποιοι  την προσπερνούν αδιάφορα ή τη θεωρούν απλά σαν μια ακόμη σχολική αργία χωρίς να αναλογίζονται ποια πρόσωπα φέρνει αυτή η γιορτή στο προσκήνιο της μνήμης της Εκκλησίας μας. Τι "γίγαντες" ήσαν οι Τρεις στον νου, στην άσκηση, στη θεία φώτιση, στο έργο το κοινωνικό, το συγγραφικό, το φιλανθρωπικό, το λειτουργικό.
     Αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος, μέγιστοι φωστήρες, τα του φωτός δοχεία, αι φεγγοβόλοι αστραπαί, πηγαί βλύζουσαι νάματα, ουρανομύσται, κήρυκες ορθοδοξίας, ιεροφάντορες ονομάζονται από τον υμνωδό, ο οποίος μένει εκστατικός μπροστά στη μεγαλοσύνη τους.
     Όποιος θέλει να γευτεί θησαυρό σοφίας μπορεί να ανατρέξει στους λόγους τους, οι οποίοι παραμένουν επίκαιροι και συναρπαστικοί. Με την ευκολία πρόσβασης που μας χαρίζει το διαδίκτυο απλά αδικούμε τους εαυτούς μας, αν δεν "εκμεταλλευόμαστε" τον πλούτο που άφησαν ως παρακαταθήκη αιώνια στην Εκκλησία.
     Κάνω έναν απειροελάχιστο ερανισμό από λόγους των Τριών Πατέρων σχετικούς με τη φιλανθρωπία:

"Εἶναι τοῦ πεινασμένου τὸ ψωμὶ ποὺ σὺ κατακρατείς. Τοῦ γυμνοῦ τὸ ροῦχο ποὺ φυλάγεις στὶς ἀποθῆκες σου. Τοῦ ξυπόλυτου τὸ ὑπόδημα, ποὺ τὸ ἔχεις καὶ σαπίζει. Αὐτοῦ ποὺ ἔχει ἀνάγκη εἶναι τὰ χρήματα, ποὺ ἔχεις στὴ γῆ κρυμμένα. Ὥστε τόσους ἀδικεῖς, ὅσους μποροῦσες νὰ ευεργετήσεις και δεν το έκαμες" (Μεγάλου Βασιλείου εις το "καθελώ μου τας αποθήκας")

     "Μη νομίζεις ότι, με το ν' αποκτήσεις πολλά, απο­κτάς και αληθινή ηδονή. Ηδονή και ευχαρίστηση και ηρεμία έχεις με το να μη θέλεις να πλουτίζεις. Αν κυ­νηγάς τον πλούτο, ποτέ δεν θα πάψεις να βασανίζε­σαι. Γιατί η επιθυμία του πλούτου είναι έρωτας ανικανοποίητος. Όσο μακρύτερο δρόμο διανύσεις, τό­σο περισσότερο απομακρύνεσαι από τον τελικό σκοπό σου. Όσο περισσότερα χρήματα επιθυμείς, τόσο με­γαλύτερη γίνεται η αγωνία σου.
      Ο Θεός σ' έκανε πλούσιο για να βοηθάς όσους έχουν ανάγκη, για να βρεις τη συγχώρηση των αμαρ­τημάτων σου με τη φιλανθρωπία. Δεν σου έδωσε χρή­ματα για να τα φυλάς και να καταστραφείς, αλλά για να τα μοιράζεις και να σωθείς. Γι' αυτό το λόγο έκα­νε και τον πλούτο αβέβαιο, πρόσκαιρο, ασταθή, για να ελαττώσει τη μανία σου για χρήματα. Αν, λοιπόν, τώ­ρα, που η διατήρηση του πλούτου είναι αβέβαιη, αλλά και γεμάτη κινδύνους, επιβουλές και φόβους, τόσο λυσσασμένα τον λαχταράς, πόσα και πόσα εγκλήματα δεν θα έκανες αδίσταχτα, αν είχες τη βεβαιότητα ότι θα τον διατηρούσες!"  (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου)

            "Γιατί, στ’ αλήθεια, τίποτε από τ’ ανθρώπινα δεν είναι βέβαιο, τίποτε δεν είναι σταθερό. Η ζωή μας γυρίζει σε κύκλο, έναν κύκλο που φέρνει πολλές μεταβολές, συχνά μέσα σε μια μέρα, κάποτε και μέσα σε μιαν ώρα. Πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται κανείς τον άνεμο, που κινείται ακατάπαυστα, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται τη γραμμή, που αφήνει πάνω στα νερά ένα ποντοπόρο πλοίο, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται τ’ απατηλά όνειρα μιας νύχτας, που η απόλαυσή τους κρατάει τόσο λίγο, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται όσα χαράζουν τα παιδιά πάνω στην άμμο, όταν παίζουν, παρά την ανθρώπινη ευτυχία.
             Είναι, λοιπόν, συνετοί εκείνοι, που, μην έχοντας εμπιστοσύνη στα τωρινά, φροντίζουν να εξασφαλιστούν για το μέλλον. Επειδή η ανθρώπινη ευημερία είναι άστατη και μεταβλητή, αγαπούν την καλοσύνη που δεν χάνεται, για να κερδίσουν  τη συμπάθεια του Θεού. Όντας φιλάνθρωποι απαιτούν από το Θεό σαν οφειλόμενη τη φιλανθρωπία, την οποία έδειξαν πρώτα εκείνοι στους φτωχούς, ενεργώντας έξυπνα". (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου περί Φιλοπτωχείας)
  
      Πρώτοι οι αριστεροί θα έπρεπε να τιμούν τους Τρεις Ιεράρχες γιατί προέταξαν με θάρρος στήθη μπροστά στο πλούσιο κατεστημένο της εποχής τους. Δεν άφηναν σε ησυχία τους κατέχοντας μέχρι ν'ανοίξουν τις αποθήκες και τα μπαούλα τους και να μοιράσουν τ'αγαθά τους στους κακοπαθούντες.     
       Αλλά  το κυριότερο ...οι ίδιοι έδωκαν παράδειγμα έσχατης πτωχείας και αυταπάρνησης. Ο Μέγας Βασίλειος μοίρασε στους πτωχούς πολύ μεγάλη πατρική περιουσία για να μείνει με τα τριμμένα ράσα του και τα βιβλία του. Ο Άγιος Ιωάννης υπερασπιζόμενος το ποίμνιό του και την πίστη του έναντι της αυτοκράτειρας εξορίστηκε και πέθανε εξόριστος στα βάθη της Μικρασίας. Ο Άγιος Γρηγόριος προτιμά την ακτημοσύνη και την ασκητική ζωή στις σπηλιές του Περιστρέμματος και στον Πόντο.
        Έγιναν πολύ μεγάλοι  γιατί δεν κράτησαν τίποτα για τον εαυτό τους παρά μόνο την πίστη και την αφοσίωσή τους στο Θεό. Εκείνος τους εμεγάλυνε. Εμείς ας τους τιμήσουμε για να έχουμε τις ευχές και την ευλογία τους.

Λέπρα

 Σήμερα ακούσαμε στο Ευαγγέλιο την περικοπή που εξιστορεί την θεραπεία των δέκα λεπρών από τον Κύριό μας. Το κύριο δίδαγμα βέβαια είναι το χρέος της ευγνωμοσύνης μας στον ευεργέτη μας Κύριο. 

Ωστόσο μας δίνονται κι άλλες αφορμές σκέψης. 

Η λέπρα θεωρούνταν βαρύτατη λοιμώδης νόσος  -μέχρι το 1957, αν δεν απατώμαι που ανακαλύφθηκε το εναντίον της φάρμακο. Ο φόβος της μετάδοσής της ώθησε όλους τους λαούς σε σκληρά μέτρα κατά των πασχόντων. Έχουμε μια εικόνα των μέτρων από την εβραϊκή ιστορία την οποία μας διασώζει η Παλαιά Διαθήκη. Στο Δευτερονόμιο και στο Λευϊτικό, δηλαδή στον Μωσαϊκό Νόμο -τον από Θεού δοσμένο- ορίζεται ο εκτοπισμός των επιβεβαιωμένων από τους ιερείς κρουσμάτων σε τόπο μακριά από κατοικημένες περιοχές, η υποχρέωσή τους να μην πλησιάζουν άλλους ανθρώπους, να έχουν δε κρεμασμένα κουδουνάκια ώστε αν κάποιος κατά τύχην τους πλησιάσει να ειδοποιηθεί από το κουδούνισμα και να απομακρυνθεί και επίσης να φορούν κάτι που θα κλείνει στόμα και μύτη (πώς το λέμε αυτό σήμερα;).

Απόσταση και μάσκα! Αυτή ήταν ανέκαθεν η αντιμετώπιση των λοιμωδών νοσημάτων. Εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνα με τόσο φορτίο γνώσης και ενημέρωσης και εμπειρίας χιλιετιών αυτά τα δύο απλά πραγματάκια δεν μπορούμε να τα αποδεχθούμε και να τα εφαρμόσουμε; Πρέπει να στήσουμε συνωμοσιολογικά και ευσεβιστικά σενάρια;

Ο Χριστός θεραπεύει τους λεπρούς. Εκείνος μπορεί. Εκείνος μπορεί τα πάντα. Εκείνος τον ουρανόν και την γην εθεμελίωσε. Μπορεί και να τα ξεθεμελιώσει. Μπορεί να ξεθεμελιώσει και ιούς και βακτήρια και μικρόβια και όγκους κι εμάς ολόκληρους. Δεν αμφιβάλλουμε γι' αυτό. Όπως δεν αμφιβάλλουμε ότι ο Κύριος έχει δώσει στον άνθρωπο νου και λογική. Χάρη στο δώρο του Θεού ο άνθρωπος έχει κάνει μέσα στον χρόνο τεράστια πρόοδο κι έχει βελτιώσει πολύ τις συνθήκες της ζωής του. Μεταξύ των άλλων επιτευγμάτων -πάντα με την φώτιση και την "άδεια" του Θεού- έχει κάνει τεράστια πρόοδο και στην ιατρική επιστήμη. 

Και ρωτώ: Σήμερα αν σε κάποιον από μας παρουσιαζόταν λέπρα, δεν θα πηγαίναμε στον γιατρό να μας δώσει το κατάλληλο φάρμακο; Θα αγνοούσαμε την επιστήμη και θα λέγαμε μόνο  "Κύριε, ελέησόν με"! Θα λέγαμε και το Κύριε ελέησον, αλλά θα παίρναμε και το φάρμακο. Το ίδιο θα κάνουμε σε όλες τις περιπτώσεις ασθενείας αν υπάρχει σήμερα θεραπεία. Πάντα ευγνώμονες βαθύτατα στον Κύριο πρώτα και ύστερα και στους θεράποντες ιατρούς μας και σ' αυτούς που ανακάλυψαν φάρμακα, εμβόλια κτλ και στους νοσηλευτές που μας περιποιούνται και στο κράτος που διαθέτει νοσοκομεία, ασφαλιστική κάλυψη κτλ. και για τα μέτρα που παίρνει για την δημόσια υγεία. (Ξέρω εδώ μερικοί θα γελάσουν, αλλά εγώ επιμένω. Αν δεν υπήρχε η κρατική ασφάλιση και περίθαλψη με όλες της τις ελλείψεις, θα ήμασταν όλοι για κλάματα). 

Και τώρα στην περίπτωση του κορωνοϊού έτσι βλέπω όλο το σκηνικό. Κι ευχαριστώ τον Θεό για όλα! Για να μην είμαι υπόλογη κι εγώ σ'  εκείνο το θεϊκό παράπονο "Οι δε εννέα πού;"

Ίσως θεωρηθώ αφελής. Προτιμώ να αποδειχθώ αφελής απ' το να είμαι αγνώμων.

Από τέτοιες σκληρές ασθένειες μας έχει σώσει η πρόοδος της επιστήμης. 

Αν αρνούμαστε την επιστήμη, αρνούμαστε τις δωρεές του Θεού.

Χριστούγεννα

 Μη δεν μπορούσε σαν Θεός να γεννηθεί σ' ένα πανέμορφο παλάτι,

τα Χερουβείμ να Τον υπηρετούν,

ανάστατη γι' Αυτόν να τρέμει όλη η πλάση;

Μη δεν μπορούσε σα Θεός τη φοβερή Του δύναμη στα σύμπαντα να δείξει,

κι ο άνθρωπος, το πλάσμα Του,

σιωπηλός κι εκστατικός να πέσει να Τον προσκυνήσει;

Μη δεν μπορούσε σα Θεός τις εξουσίες του κόσμου αυτού να αφανίσει,

άρχοντες, βασιλιάδες, στρατηγούς

μ' ένα Του νεύμα διαπαντός να καταργήσει;

Στ' αλήθεια -ποιος θα τό ΄λεγε- στ' αλήθεια δεν μπορούσε!

Η αγάπη Του , η άπειρη, η ακατάληπτη,

η αγάπη Τον εμπόδιζε, η αγάπη Τον κρατούσε, η αγάπη Τον ταπείνωσε!

Για μας τους άσημους θνητούς, τα χωματένια σκεύη,

για μας τους επιλήσμονες αχάριστους, τους κούφιους αλαζόνες,

σάρκα εντύθη χοϊκή, ως βρέφος εσπαργανωμένο στην αγκαλιά της Παναγιάς μας ώφθη!

Αγάπη ανώτερη απ' τη δύναμη που τον Θεό ταπείνωσες,

έλα και βρες μας, φώλιασε στην άφιλη ψυχή μας.

Αλλοίωσε την ύπαρξη, κατάργησε τα πάθη

και μην αφήνεις ίχνος, σπιθαμή του εγωισμού,

να κυβερνά, να διαφεντεύει τη ζωή μας! (Σ.Κ.)

Τὴν ἀπαρχὴν τῶν Ἐθνῶν, ὁ οὐρανός σοι προσεκόμισε,

 τῷ κειμένῳ νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι᾿ ἀστέρος τοὺς Μάγους καλέσας·

οὕς καὶ κατέπληττεν, οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ᾿ ἐσχάτη πτωχεία· 

τί γὰρ εὐτελέστερον σπηλαίου; 

τί δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; 

ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. 

Κύριε δόξα σοι.

Ἥλιε Υἱέ, πῶς σε κρύψω τοῖς σπαργάνοις; 

πῶς σε γαλουχῶ, πάσης φύσεως τροφέα; 

πῶς σε χερσὶ κατέχω, τὸν κρατοῦντα τὰ σύμπαντα; 

πῶς σοι ἀδεῶς ἐνατενίζω, ᾧ οὐ τολμᾷ ἐνατενίζειν τὰ πολυόμματα; 

ἡ Ἀπειρόγαμος Χριστόν κρατοῦσα ἐφθέγγετο.

Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία...

Τεράστιο το μυστήριο!

Κι εμείς το έχουμε ευτελίσει σε φωτάκια, δεντράκια και ρεβεγιόν....

Ελπίδα

 

Βρέχει ο ουρανός μου δάκρυα

κι ανθίζουν σπάνια λουλούδια!

Στον αργαλειό του πόνου υφαίνονται 

τα πιο μελωδικά τραγούδια!

Στης σκοτεινιάς την παγωνιά

 ζεσταίνεται η ελπίδα,

πως θά 'ρθει μιαν Ανατολή,

μια θεϊκή λιαχτίδα! (Σ.Κ.)

(*Ο Μιχάλης Βακάρος είναι εξαίρετος διαδικτυακός φίλος και καταπληκτικός φωτογράφος κυρίως των Ιωαννίνων και της περιοχής. Μπορείτε να περιηγηθείτε στο site του  http://photoioannina.blogspot.com/)

Άγιος Πέτρος Αλάσκας

 Τη αυτή ημέρα, μνήμη του Αγίου ενδόξου νεομάρτυρος Πέτρου του Αλεούτου, του εν Αλάσκα

Βίος

Για τον Άγιο Πέτρο έχουμε την παρακάτω αναφορά στο βιβλίο «Ο Άγιος Γερμανός της Αλάσκας» από την σειρά «Φιλοκαλία των Ρώσων Νηπτικών» σε μετάφραση - επιμέλεια Πέτρου Μπότση.

«…Μιαν άλλη φορά, συνεχίζει ο Γιανόφσκυ, του ’λεγα (του αγίου Γερμανού) πως οι Ισπανοί αιχμαλώτισαν στην Καλιφόρνια 14 Αλεούτους.

Οι Ιησουίτες τους πίεζαν ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών, εκείνοι όμως δε δέχονταν με τίποτα. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν.

Οι Ιησουίτες αντέτειναν: «Όχι, είστε αιρετικοί και σχισματικοί. Αν δεν υποκύψετε, θα σας βασανίσουμε μέχρι θανάτου».

Τελικά τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο. Το βράδυ ήρθαν στη φυλακή οι Ιησουίτες με λάμπες και αναμμένα κεριά και άρχισαν πάλι να τους πιέζουν για ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών.

«Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν οι Αλεούτοι, «δεν αλλάζουμε την πίστη μας».

Οι Ιησουίτες άρχισαν να βασανίζουν τον έναν, μπροστά στα μάτια των άλλων. Έσπαζαν μια άρθρωση των ποδιών του, μετά μια άλλη και στη συνέχεια τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη. Μετά κομμάτιασαν τα πόδια και τα χέρια του. Το αίμα έτρεχε, ο μάρτυρας όμως υπόμενε κι επαναλάμβανε σταθερά την απάντηση:

«Είμαι χριστιανός». Τελικά, από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, πέθανε.

Την άλλη μέρα οι Ιησουίτες απείλησαν πως θα βασανίσουν το φίλο του με τον ίδιο τρόπο. Την ίδια νύχτα όμως έλαβαν εντολή από το Μόντερεϊ να μεταφέρουν όλους τους αιχμαλώτους Αλεούτους εκεί. Έτσι, την άλλη μέρα, όλοι εκτός από κείνον που θανατώθηκε, έφυγαν. Αυτό μου το διηγήθηκε ο φίλος εκείνου που μαρτύρησε. […].

Όταν τελείωσα την περιγραφή, ο π. Γερμανός με ρώτησε:

–Ποιο ήταν το όνομα του Αλεούτου;

–Πέτρος, απάντησα, αλλά δε θυμάμαι το επώνυμό του.

Ο Γέροντας σηκώθηκε όρθιος, στάθηκε μπροστά στην εικόνα, έκανε μ’ ευλάβεια το σταυρό του και είπε:

–Άγιε νεομάρτυρα Πέτρο, πρέσβευε υπέρ ημών».

Η πλατιά αγκαλιά

 

Η πλατιά αγκαλιά φυλλορροεί

με το πρώτο κέντημα του χειμώνα...

Δρόσισε τα καυτά απομεσήμερα του καλοκαιριού,

σκίασε τη γραφική ρεματιά,

ομόρφυνε το κάτασπρο ξωκλήσι μας,

φιλόξενα δέχτηκε στα πόδια της γέρους και νέους,

έγινε φωλιά για τα πουλιά,

σκεπή του ανοιχτού ναού μας...

Τελευταία της προσφορά

τα φύλλα τα ξερά...

Θα βρουν κι αυτά τον προορισμό τους!(Σ.Κ.)

Οι ευλαβείς εγωισμοί σκοτώνουν!

 «…Πιστέψαμε ότι είμαστε υπεράνθρωποι, κρύψαμε την προσβολή μας από τον ιό και οδηγηθήκαμε στον τάφο, αντί να ομολογήσουμε το λάθος μας και να σαλπίσουμε το ορθό. Δεν είναι ταπεινωτικό να παραδεχθείς ότι ως άνθρωπος κι εσύ πάσχεις. Αλαζονικό είναι να το κρύψεις, μόνο και μόνο για να μη διαψευστεί δημόσια ο εγωισμός σου. Όταν επικρέμεται θάνατος, τότε, καλά ειπώθηκε, "μαγκιές" δεν επιτρέπονται. Οι ευλαβείς εγωισμοί… σκοτώνουν!», επιτέλους βροντοφώναξε ο Άνθιμος Αλεξανδρουπόλεως!

Συγκλονιστικός ο λόγος. Κυριολεκτικά τσακίζει κόκαλα!

Πολλοί ιερωμένοι και μοναχοί ανέλαβαν ως μη όφειλαν να βάλουν στην άκρη τους λοιμωξιολόγους και να κηρύξουν με αλαζονία, (ναι!) και φανατισμό ότι ακόμη και η σκόνη του ναού είναι αγιασμένη, ότι η μάσκα στο ναό καταργεί τη χάρη του Βαπτίσματος, ότι τα χέρια των ιερέων με τα οποία προετοιμάζονται και μεταδίδονται τα Τίμια Δώρα δεν μπορεί να μεταδίδουν ιό, ότι τα εικονίσματα δεν μπορεί να είναι εστίες μόλυνσης κτλ. Πολλοί πιστοί παρασύρθηκαν. Πολλοί ναοί έγιναν δυστυχώς εστίες υπερμετάδοσης λόγω του συνωστισμού -όχι λόγω της Θείας Κοινωνίας, θέλω να είμαι ξεκάθαρη.  Πολλοί ιερείς, αρχιερείς, ιεροψάλτες, μοναχοί και μοναχές ασθενούν και μάλιστα βαρύτατα. Κάποιοι αναχώρησαν κιόλας για την Άνω Ιερουσαλήμ. Και δυστυχώς, το πιο λυπηρό, επήλθε βαθύτατη διχόνοια μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας με αφορμή τα μέτρα προστασίας, ειδικά τη μάσκα στο ναό.

Ας συνέλθουμε!  Μόνο μετάνοια βαθιά μας χρειάζεται! Πολύ ταπεινά να δεχθούμε ως θεϊκό μήνυμα τις επιπτώσεις του ιού στην λειτουργική μας ζωή. Ο Θεός επέτρεψε να κλείσουν οι εκκλησιές μας. Για να δούμε μέσα μας. Για να ξεβολευτούμε. Για να καταλάβουμε πόσο ρηχή είναι η πίστη μας. Γιατί χωρίς πόνο και δάκρυ, δεν υπάρχει πνευματικό κέρδος. Γιατί και για πολλούς εκκλησιαστικούς ταγούς και λειτουργούς όλα έγιναν τύπος και λόγια και εντυπωσιασμός. Και γιατί όλοι είμαστε θνητοί και φθαρτοί άνθρωποι. Όλοι υποκείμεθα στους νόμους της φθοράς και στις ασθένειες είτε εντός του ναού βρισκόμαστε, είτε εντός του super market. 

Για πολλούς ίσως είναι ήδη αργά. Για τους υπόλοιπους ας γίνει αυτή η δοκιμασία αφορμή ταπείνωσης και προσευχής, έμπονης προσευχής. Αλλά όσοι επέμεναν στα ψευτοευλαβιστικά τους κηρύγματα οφείλουν μια δημόσια συγνώμην, γιατί πήραν πολλούς στο λαιμό τους. Ούτε φαντάζονται πόσους έστειλαν στο νοσοκομείο ή και στον άλλον κόσμο.

Έλληνες αεί παίδες!

Τα μέτρα παραβιάζουν την ελευθερία μας!!!!

Οι μάσκες στο ναό προσβάλλουν το Άγιο Πνεύμα!!!!

Διώκουν την Ορθόδοξη Εκκλησία!!!

Υπερβολές! Εγώ δεν ξέρω κανέναν ασθενή με covid!!

Συνωμοσία για να μας τσιπάρουν με τα εμβόλια!!!

Όλα για το χρήμα!!!

Η Νέα Τάξη μας δολοφονεί!!!

Και τι δεν διαβάσαμε και τι δεν ακούσαμε όλους αυτούς τους μήνες! Στο πρώτο κύμα τα πήγαμε καλά, δεν θρηνήσαμε πολλούς νεκρούς, δεν τρομάξαμε, δεν πεισθήκαμε! Το καλοκαιράκι μάς έστρωσε κάπως τη διάθεση. Ξεχαστήκαμε. Θαρρείς όλα τέλειωσαν. Ο εφιάλτης απομακρύνθηκε. Ας μας έλεγαν οι ειδικοί πως θα 'ρθει το δεύτερο κύμα χωρίς αμφιβολία. Ας μας συνιστούσαν μάσκες, αποστάσεις, πλύσιμο χεριών. Ας είχαν πάρει μέτρα για τον συνωστισμό, για την εγγύτητα των τραπεζιών στην εστίαση και στα μπαρ, τον αριθμό των εκκλησιαζομένων, των θεατών στις συναυλίες και όσα άλλα μας έλεγαν. Πέρα βρέχει!!! Νεαροί και μεγαλύτεροι, όπως λέμε, τον χαβά μας! Φυσικά όλοι απευχόμασταν ένα νέο lockdown. Θα ήταν καταστροφικό για την οικονομία. Η πίτα ολόκληρη κι ο σκύλος χορτάτος! Οικονομία σε πλήρη ανάπτυξη. Τα μέτρα ξεχασμένα, μάλλον διαγεγραμμένα. Δεν θα ξεχάσω την "κυρία" που ποδοπατούσε τις μάσκες και γύρω της ζητωκραύγαζαν οι ανεγκέφαλοι. Ούτε τα άπειρα ρεπορτάζ από τους οικονομικά κατεστραμμένους επιχειρηματίες γιατί τους πήγε πολύ πίσω το πρώτο κλείσιμο. Φυσικά και λυπάμαι βαθύτατα για όσους επλήγησαν οικονομικά. Μέσα σ'αυτούς είναι και παιδιά μου. Αλλά από τη μια υπήρχε η γενική απαίτηση-ανάγκη να δουλέψει η οικονομία, από την άλλη δεν δίναμε καμιά σημασία στα μέτρα για να μην ξαναχρειαστεί να κλείσει η οικονομία. Αυτό το οξύμωρο ζήσαμε!

Τώρα μας έπιασε σύγκρυο. Τώρα απαιτούμε μερικές χιλιάδες ΜΕΘ. Απαιτούμε άπειρους γιατρούς και νοσηλευτές. Απαιτούμε ατελείωτα κρεβάτια. Απαιτούμε από τον υπουργό να μας διαβεβαιώσει πως το σύστημα ό,τι και να γίνει θα αντέξει! 

Έλληνες αεί παίδες!!! Και μάλιστα κακομαθημένοι!

Απαιτούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να υφιστάμεθα τις συνέπειες των πράξεών μας. Ανώριμοι πάντα. Μάθαμε να έχουμε δίπλα μας μια μαμά να μας αγκαλιάζει και να μας γλιτώνει από την τιμωρία του μπαμπά, του δασκάλου, του προϊσταμένου, του δικαστή. Τώρα πρέπει μια μαμά να μας γλιτώσει από τον covid χωρίς εμείς να αλλάξουμε στο ελάχιστο τη συμπεριφορά μας. Τώρα μαλώνουμε αν πήραμε εγκαίρως τα μέτρα, αν υπάρχει προσωπική ευθύνη, αν όλη την ευθύνη την έχουν οι πολιτικοί κτλ.

Αλλά ο covid, αυτός ο δαιμόνιος ιός, δεν κατανοεί την ανωριμότητά μας. Τώρα έχει εξαπλωθεί για τα καλά και αλωνίζει. Τώρα η ελπίδα μας είναι στον Θεό και στους Αγίους. Ας είναι κλειστές για τον κόσμο οι εκκλησίες. Η λειτουργία που γίνεται έστω και χωρίς πιστούς είναι μια ασπίδα προστασίας για όλη την ενορία. Κι εμείς όλοι στο σπίτι μας ας πάρουμε στα χέρια το κομποσχοίνι, ας ψάλουμε παρακλήσεις, ας γονατίσουμε ταπεινά χωρίς δικό μας θέλημα, μόνο με παράδοση στο σχέδιο του Θεού. Κάποιοι θα δοκιμαστούμε σκληρότερα. Ας προετοιμαζόμαστε. Δεν είναι πια καιρός για μουρμούρα και διαμαρτυρίες. Τώρα θα πιούμε το ποτήρι που ετοιμάσαμε.

*Υπάρχει ένα ελαφρυντικό. Δεν γνωρίζουμε τι θα πει λοιμός! Δεν γνωρίζαμε τι θα πει λοιμός. Δεν έχει καμιά γενιά από τις εν ζωή λάβει πείραν του θέματος. Αντίθετα γνωρίζαμε πολύ καλά τι θα πει συνωμοσία και σχέδια της Παγκοσμιοποίησης από τις ταινίες που είδαμε και τα βιβλία που διαβάσαμε. Γι' αυτό ο νους μας πίστεψε τα δεύτερα κι αρνήθηκε τον πρώτο. Από φέτος θα ξέρουμε καλύτερα. Μακάρι να μας βοηθήσει αυτή η γνώση, να μας ωριμάσει.

Όλα είναι δώρα του Θεού

 Αύριο είναι Κυριακή. Ένας πόνος διαπερνά την καρδιά μας. Κυριακή με κλειστούς ναούς για τους πιστούς. Πάλι εκδόθηκε αυτή η απαγορευτική ΚΥΑ που μας προκαλεί θυμό και στενοχώρια.

Αλλά... υπάρχουν μερικά αλλά.

Ζήσαμε, στην Ελλάδα ιδιαίτερα, πολλά χρόνια πνευματικής και λειτουργικής υπεραφθονίας. Χιλιάδες εκκλησιές και μοναστήρια, πνευματικοί πατέρες, άγιοι πατέρες και άγιες μητέρες, εξαιρετικά βιβλία μας πρόσφεραν πνευματική υπερτροφή. Λειτουργίες, αγρυπνίες, παρακλήσεις, ομιλίες ζωντανές και διαδικτυακές, ευκαιρίες για εξομολόγηση, εκδρομές προσκυνηματικές, όμορφες συντροφιές με ωφέλιμες συζητήσεις...Αλήθεια εκτιμήσαμε όλα αυτά τα δώρα; Μήπως τα δεχόμασταν ως  "αυτονόητα" και "δεδομένα" για μας; Μήπως θεωρήσαμε ότι δικαιωματικά μας ανήκαν; Τα αξίζαμε; Τα αξιοποιήσαμε; Μας πλούτισαν; Μας βάθυναν; Μας ύψωσαν; Μήπως απλά τα είχαμε εντάξει στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο της ζωής μας, και τώρα πρέπει να ξεβολευτούμε;

Ο Χριστός μας προσφερόταν σε κάθε Θεία Λειτουργία, ίσως και κάθε μέρα. Εμείς δικαιωματικά Τον λαμβάναμε; Και τώρα που προς ώρας μάς στερούν αυτή την δυνατότητα, φωνάζουμε και αντιδρούμε σαν να μας στερούν ένα δικαίωμα;  Ο Χριστός, Αυτός προσφέρεται. Αυτοπροσφέρεται. Ο Χριστός αν θέλει αναστέλλει την προσφορά Του. Εκείνος κανονίζει. Φαίνεται πως παίρνει απόφαση ο Πρωθυπουργός ή ο Υπουργός Πολιτικής Προστασίας. Όχι! Εκείνοι χωρίς να το θέλουν, χωρίς να το καταλαβαίνουν, εκτελούν τη θεϊκή βούληση. Ο Θεός είναι ο δωρεοδότης. Και κάποια στιγμή για το καλό μας -δεν εννοώ εδώ το σωματικό καλό, την υγεία του σώματός μας- κάνει μια παύση. Για κάποιες εβδομάδες ή μήνες ή και χρόνια. Όπως έκανε εβδομήντα χρόνια!! στη Σοβιετική Ένωση και στα άλλα κομμουνιστικά κράτη. "Κύριος έδωκεν, Κύριος αφείλετο", λέει ο Ιώβ όταν χάνει τα πάντα, περιουσίες, παιδιά, την υγεία του. "Ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο. Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον απο του νυν και έως του αιώνος". Και λέει και κάτι άλλο: "Ει τα καλά εδεξάμεθα παρά του Θεού των κακών ουχ υποίσωμεν;" (Αν καλοδεχθήκαμε τις ευεργεσίες του Θεού, τα δεινά δεν θα τα υποφέρουμε;").

Η στέρηση αναδεικνύει την αξία του προσφερομένου. Ο πόνος της στέρησης είναι το καλύτερο σχολείο. Και σ' αυτό το σχολείο παραδίδονται εξαιρετικά μαθήματα!...ταπείνωσης, υπακοής, υπομονής, έμπονης προσευχής, συμπάθειας, μετάνοιας. Ας δεχτούμε με χαρά να φοιτήσουμε σ' αυτό. Κι ας ευχαριστήσουμε τον Θεό για όλα τα δώρα Του, όσα μας προσφέρονται και όσα για λίγο ή και για πολύ μας αποστερούνται.