Οψόμεθα...

Σκαλίζοντας το παρελθόν, δηλαδή το blog μου, βρήκα αυτό!!!!!

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Η Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά: αρχή μιας νέας εποχής;

"Όποιος είναι βέβαιος για την πίστη του δεν φοβάται την ελευθερία της πίστης. Όποιος είναι βέβαιος για τις σκέψεις του, για τις ιδέες του δεν φοβάται την ελευθερία της σκέψης, την ελευθερία των ιδεών". (Από ομιλία του Ερντογάν)
Ομολογώ πως ο Ερντογάν με εντυπωσίασε. Η γειτονική μας χώρα έχει έναν αξιόλογο ηγέτη.
Η Θεία Λειτουργία στην Παναγία Σουμελά δεν είναι τυχαίο ή ευκαιριακό γεγονός, παρόλο που εξυπηρετεί και σκοπιμότητες. Πιστεύω ότι σηματοδοτεί μια νέα νοοτροπία, ένα άλλο πολιτιστικό και ιδεολογικό είναι και φαίνεσθαι της Τουρκίας.
"Οψόμεθα" ελπίζοντες...

 

Αυτά πριν δέκα μόλις χρόνια.

Σήμερα βλέπουμε έναν Ερντογάν που δεν σέβεται και δεν υπολογίζει κανένα. Έχει περάσει στο επίπεδο της "ύβρεως". Είναι επικίνδυνος και για μας, αλλά και για τον λαό του και κυρίως για τον εαυτό του. Είναι διαχρονική αρχή, πνευματικός νόμος απαράβατος, η τιμωρία της ύβρεως.

"Οψόμεθα" τι τέξεται η επιούσα...

*Κάτι κορώνες-απαιτήσεις πληκτρολογούντων εκ του ασφαλούς για σκληρότερη στάση της ελληνικής πλευράς δεν έχουν νόημα. Ο υβριστής δεν καταλαβαίνει τίποτα, όταν μάλιστα σιωπούν οι μεγάλοι για λόγους δικών τους συμφερόντων.

Κάθε βράδυ κλαίει η Αγια Σοφιά... Απόψε ακούω κι εγώ το κλάμα της και κλαίω κι εγώ μαζί της...

Μόλις φτάσαμε στην Πόλη των πόλεων, στη Βασιλεύουσα της καρδιάς μας.

Αφήνουμε τα μπαγκάζια μας στο ξενοδοχείο και βγαίνουμε στο δρόμο. Μισοζαλισμένοι από το ταξίδι των δώδεκα περίπου ωρών, αλλά με μια εσωτερική λαχτάρα που κινητοποιεί και ζωντανεύει το είναι μας περπατάμε προς το ιστορικό κέντρο της Πόλης. Σύγχρονα κτίρια δίπλα σε παλιότερα, χιλιόχρονες κολώνες, περίκλειστες αυλές πολλών εκατονταετιών, καταστήματα, υπαίθρια απλωμένα προϊόντα κάθε λογής και άπειρο πλήθος που μαζεύεται σιγά-σιγά στα σπίτια τους η πρώτη εντύπωση. Αφήνουμε πίσω μας την Κλειστή Αγορά και το περίφημο Cemberlitas, τον κίονα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Η πανύψηλη στήλη από πορφυρίτη στήριζε άγαλμα του θεού Απόλλωνα με την μορφή του Κωνσταντίνου. Στη βάση του είχαν αποθησαυριστεί μεταξύ των άλλων ήλοι και τμήμα του Τιμίου Σταυρού. Ο κίονας αυτός αποκαλύφθηκε στις 11 Μαΐου του 330, γενέθλιο ημέρα της Πόλης, της Νέας Ρώμης, που έμελλε να γίνει για 1100 περίπου χρόνια η Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη, η Βασιλεύουσα της καρδιάς μας.

Συνεχίζουμε προς την απόληξη του ιστορικού κέρατος. Σουρούπωσε. Σκοτεινιάζει για τα καλά. Προχωρούμε λίγο ακόμα και.. την αντικρύζουμε!!!! Φωτισμένη!!!

Λύνονται τα γόνατα! Μπροστά της πολλά παγκάκια, τοποθετημένα βέβαια για να θαυμάζουν οι μουσουλμάνοι το Sultan Ahmed το δικό τους μνημειώδες αρχιτεκτόνημα που προσπάθησε να αντιγράψει την Αγια-Σοφιά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Εμείς καθόμαστε ανάποδα Για να βλέπουμε τη δική μας εκκλησιά. Τα εξωτερικά προσκτίσματα έχουν αλλοιώσει την όψη της. Δεν θα έλεγες όμορφο εξωτερικά αυτό το οικοδόμημα. Αλλά για μας είναι ο θησαυρός της πίστης και της ιστορίας μας. Τον ατενίζουμε σιωπηλοί και εκστατικοί. 

Αυτή είναι η ώρα της ΑγιαΣοφιάς. Αύριο όλη μέρα και κάθε μέρα στίφη τουριστών θα την πολιορκούν, θα περιηγηθούν, θα θαυμάσουν, θα ακούσουν ξεναγήσεις, θα φωτογραφηθούν. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι για δικούς τους ιστορικούς λόγους θα συγκινηθούν. Το μνημείο υφίσταται καθημερινά ένα είδος προσβολής, ένα είδος ...λεηλασίας. Τώρα όμως επιτέλους ησυχάζει. Μένει μόνο με την ένδοξη ιστορία του, μια υπόμνηση δυνατή και ασίγαστη ενός απίστευτου μεγαλείου, μιας χιλιόχρονης χριστιανικής αυτοκρατορίας που δυστυχώς έσβησε από δικά της λάθη και ασέβειες. Σ' αυτόν τον παμμέγιστο ναό που γνώρισε μεγαλειώδεις στιγμές ορθόδοξων λατρευτικών τελετών, ενθρονίσεις πατριαρχών, στέψεις αυτοκρατόρων, αλλά και αιρετικά συλλείτουργα και συλλήσεις και αρπαγές και σφαγές αμάχων και μουσουλμανικές προσευχές, είναι γραμμένη ιστορία χιλίων πεντακοσίων περίπου χρόνων. Ατενίζοντας την ΑγιαΣοφία έτσι σιωπηλή φέρνω στο νου μου όλη τη Βυζαντινή ιστορία και κυρίως εκείνο το τελευταίο βράδυ, την τελευταία λειτουργία, την τελευταία Θεία Κοινωνία, τον αποχαιρετισμό του Κωνσταντίνου του ΙΑ΄. Ένδεκα Κωνσταντίνοι βασίλεψαν. Άλλοι τρισένδοξοι κι άλλοι άθλιοι. Ο πρώτος κι ο τελευταίος έμειναν στις καρδιές μας. Τον πρώτο τον θαυμάζουμε, τον τιμούμε, τον έχουμε και είναι Μεγάλος. Αυτός ο τελευταίος είναι φορτωμένος τραγικότητα. Από την ώρα που στέφθηκε αυτοκράτορας ήξερε το τέλος. Το έβλεπε να πλησιάζει. Το έζησε. Όμως αναδέχθηκε αυτό το αιματοβαμμένο στέμμα και το τίμησε με την θυσία του. "Το την Πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν, ούτ' άλλο τινός. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαίρετως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών". Αυτοπροαίρετα σφάγια, οι τελευταίοι υπερασπιστές...κι ύστερα, ύστερα...

Μας πόνεσε πολύ η Άλωση. Πόνεσε πολύ η ίδια η Αγια Σοφιά. Κλαίει από τότε τα βράδια, όταν σωπαίνει, και θυμάται την κυρά-Δέσποινά της. Θυμάται τους Κωνσταντίνους και τους άλλους αυτοκράτορες, θυμάται τα μεγαλεία της με τα τετρακόσια σήμαντρα και τις εξήντα δυο καμπάνες, τους καλλίφωνους ψαλτάδες, τις πατριαρχικές θ. Λειτουργίες. Θυμάται όμως και τον πόνο των φοβερών διχασμών. Μήνες είχε μείνει αλειτούργητη μετά από την ενωτική λειτουργία για να ξανανοίξει εκείνο το τελευταίο βράδυ πριν από την Άλωση να τους αγκαλιάσει όλους για τελευταία φορά ζωντανούς κι ύστερα να τους δεχθεί διωκόμενους να εισέρχονται αλλόφρονες σ' αυτήν ως έσχατο καταφύγιο, αδύναμη όμως να τους σώσει. Κλαίει γιατί θυμάται τους επόμενους αιώνες να είναι αναγκασμένη ν' ακούει τα μακρόσυρτα ψαλσίματα των μουεζίνηδων, να στολιστεί με τα ρητά του Κορανίου, να γεμίσει χαλιά προσευχής, να την θεωρούν αυτήν, το πιο χαρακτηριστικό χριστιανικό μνημείο, οι μουσουλμάνοι καύχημα και σύμβολό τους. 

Θυμάται και πονάει και κλαίει.

Κάθε βράδυ κλαίει η Αγια Σοφιά! 

Κι απόψε ακούω κι εγώ το κλάμα της και κλαίω κι εγώ μαζί της...!

Περί ηθικού πλεονεκτήματος

Πολύς λόγος και πολιτική αντιπαράθεση για το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" της αριστεράς που μάλλον κατακρημνίζεται...
Ωστόσο δεν θέλω να το δω πολιτικά το θέμα. Θέλω να το δω φιλοσοφικά, οντολογικά. Καμιά παράταξη και κανένας άνθρωπος δεν έχει a priori ηθικό πλεονέκτημα. Μάλιστα η λεγόμενη ηθική μας είναι πολύ συχνά ένα "φόρεμα" που αλλάζει εύκολα και προσαρμόζεται στις περιστάσεις και τις δυνατότητες του καθενός. Μια μεγάλη δοκιμασία του ήθους και της εντιμότητας είναι η εξουσία. Γι' αυτό ο σοφός Βίας ο Πριηνεύς είχε διατυπώσει το ρητό. "Αρχή άνδρα δείκνυσι". Η εξουσία φανερώνει το ποιόν του ανθρώπου. Όποιος δεν έχει πρόσβαση στην εξουσία δεν μπορεί και να την καταχρασθεί. Μπορεί εκ του ασφαλούς να παριστάνει τον ηθικό και τον τιμητή. Είναι όμως σε βάθος τίμιος, ηθικός, ενάρετος, έντιμος ή απλά εκ της θέσεώς του ανίσχυρος;
Στην ιστορία έχουμε άπειρα παραδείγματα ανήθικων αρχόντων κάθε αποχρώσεως.
Κι έχουμε και ελάχιστα παραδείγματα κρυστάλλινου ήθους.
Δεν μπορώ εδώ να μη θυμηθώ τον Καποδίστρια, ο οποίος δεν δέχθηκε ούτε οβολόν εκ του δημοσίου χρήματος. (Αλλά δεν τον αντέξαμε... στα τρία χρόνια τον δολοφονήσαμε! Και με την ευκαιρία του εορτασμού των 200χρόνων τον δολοφονούμε ξανά!!!)

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…»

«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

 Ωστόσο υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν ηθικό πλεονέκτημα!!! Φάσκω και αντιφάσκω; Όχι!
Ηθικό πλεονέκτημα έχουν οι άνθρωποι του Θεού. Οι άνθρωποι που έχουν το φόβο του Θεού! Οι Άγιοι! Αυτοί έχουν μόνιμη και διακαή έγνοια και προσπάθεια να εφαρμόζουν το θέλημα του Θεού είτε ελέγχονται από τους νόμους είτε όχι, είτε εξουσιάζουν είτε εξουσιάζονται, είτε τα έργα τους είναι φανερά, είτε είναι απλοί λογισμοί και αφανείς σκέψεις. Οι άνθρωποι του Θεού παίρνουν από τον Θεό χάρη και φωτισμό και αγιότητα. Γίνονται ένα κομμάτι του Θεού, έκφραση, πραγμάτωση  της παναγαθότητάς Του. Δεν μπορούν να είναι ανήθικοι!!!! Γι' αυτό...:

Φοβάμαι τον φτωχό, γιατί η στέρηση τον κάνει παραβάτη...

Φοβάμαι και τον πλούσιο, γιατί αρρώστια φοβερή τον τρώει,η απληστία...

Φοβάμαι τον διάσημο, γιατί στης ύβρεως την παγίδα πέφτει...

Φοβάμαι και τον άσημο, γιατί τη χυδαιότητα πίσω από την ανωνυμία κρύβει...

Φοβάμαι το σοφό, που μοναχά στη γνώση και τη λογική στηρίζει τη ζωή του...

Φοβάμαι τον αγράμματο, γιατί ως ο τυφλός εις βόθυνον πεσείται...

Έναν μονάχα δεν φοβάμαι:

Αυτόν που μέσα στην ψυχή του "έχτισε" το φόβο του Θεού...

Ραθυμία και ραστώνη

(Ρ)αθυμία κατέσχε με και καλοκαιρινή ραστώνη...

Και για να κάνω κάτι άνοιξα το ερμηνευτικό και ετυμολογικό λεξικό.

Ραθυμία: είναι η νωθρότητα, η απροθυμία

και ραστώνη είναι η έλλειψη δραστηριότητας, η τρυφηλότητα, μαλθακότητα, τεμπελιά

Και οι δύο λέξεις παράγονται από το επίθετο 'ράδιος που τα παραθετικά του είναι 'ράων, ΄ράστος .

Ράδιος θα πει εύκολος

Από το ράδιος βγαίνει η ραδιουργία που θα πει ασυλλόγιστη ενέργεια (εύκολα την αποφάσισα και την εκτέλεσα, δεν υπολόγισα τις συνέπειες κτλ)

Βγαίνει επίσης η λέξη 'ραΐζω που σημαίνει αναλαμβάνω δυνάμεις ύστερα από αρρώστια.

Η λέξη ΄ραστώνη παράγεται από τον υπερθετικό βαθμό του επιθέτου, από το ΄ράστος, είναι επομένως πολύ φορτωμένη εννοιολογικά λέξη.

Μάλιστα...! πολύ ξεκάθαρο το νόημα και η ετυμολογία των λέξεων.

Ας δούμε και την ουσία του πράγματος. Ίσως λόγω ηλικίας και κακής κινητικότητας έχω μπει σε ράθυμους ρυθμούς. Κι ο αδύναμος εαυτός με τραβάει προς τα κάτω. Πρέπει να επιστρατεύσω κυρίως πνευματικές δυνάμεις για να μην αφεθώ στους ρυθμούς που επιζητεί το σώμα. 

Κι ο καλός Θεός, ο πάντα προς το συμφέρον μου οικοδομών, μου έφερε μπροστά μου αυτό το κείμενο που το βρήκα εδώ :

– Γέροντα, τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την αθυμία;

– Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά, ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στην ψυχή και στο σώμα. Καλύτερα όμως να λείψουν και τα δύο.
Η ακηδία και η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν πολλές προϋποθέσεις για πνευματική ζωή, που έχουν ευαισθησία, φιλότιμο.

Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό. Ένας ευαίσθητος όμως άνθρωπος, αν στενοχωρηθή, νιώθει μετά ακηδία. Πρέπει να βρη τί τον στενοχώρησε και να το αντιμετωπίση πνευματικά, για να ξαναβρή το κουράγιο και να πάρη μπρος η μηχανή του. Να προσέχη να μην αφήνη αθεράπευτες πληγές , γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του.

Το ψυχικό τσάκισμα, το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό, τον αχρηστεύει. Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτε, γιατί την βλάβη την έχει προκαλέσει ο πειρασμός. Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο, ευαισθησία, τις βλέπω αχρηστευμένες!

– Γέροντα, αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ να κάνω καθόλου πνευματικά (1). Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;

– «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή» (2), δεν λέει; Δεν είναι κούραση σωματική˙ ψυχικό τσάκισμα είναι. Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση. Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

– Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε.

– Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πόσα πνευματικά έκανες;

– Μήπως, Γέροντα, φταίει που έδωσα όλον τον εαυτό μου στις δουλειές;

– Πιο πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό. Κοίταξε να τον σκληραγωγήσης˙ να αγαπήσης την άσκηση. Εγώ, που έχω μισό πνεύμονα, ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δεν μπορώ να σου πω. Μόνο για τα κομποσχοίνια, που κάνω με μικρές μετάνοιες, σου λέω ότι, όταν κουράζεται το ένα χέρι, κάνω τον σταυρό μου με το άλλο.
Αυτά σου τα λέω από αγάπη. Άλλοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που έχεις εσύ, και ξέρεις πώς αγωνίζονται, πώς παλεύουν; Εσύ για λοκατζής κάνεις! Πώς άφησες έτσι τον εαυτό σου; Εγώ θα προσεύχωμαι για σένα, αλλά, για να βοηθηθής, πρέπει κι εσύ να κάνης μια προσπάθεια.
Κατάλαβες; Στα πνευματικά πρέπει να δώσης όλον τον εαυτό σου, και τότε θα αποδώσης και στην διακονία σου.

– Γέροντα, μερικές φορές, όταν είμαι στο κελλί, με πιάνει ακηδία.

– Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι, δεν μελετάς. Όσο μπορείς, να μην αφήνης να περνάη ο χρόνος χωρίς να κάνης τίποτε. Δεν μπορείς να προσευχηθής; Ας μελετήσης κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα. Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευθή την άσχημη κατάστασή σου και να σε εξουθενώση. (του Γέροντος Παϊσίου)

Όλα λοιπόν έχουν πνευματική βάση και ερμηνεία!!!!! Κι ο αγώνας μου σ' αυτό το επίπεδο πρέπει να ενεργοποιείται χειμώνα-καλοκαίρι. Εμπρός λοιπόν, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις!

Ένας ανεκτίμητος θησαυρός

Παρακολουθώ την εξαιρετική εκπομπή της ΕΡΤ2 Φωτεινά Μονοπάτια κάθε Κυριακή στις 10.30 αμέσως μετά τη Θ.Λειτουργία. Δίνω τα θερμά συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες μου στην Ελένη Μπιλιάλη, που είναι η εμπνεύστρια, αλλά και η σεναριογράφος και παρουσιάστρια της εκπομπής. Κάθε Κυριακή ένα ταξίδι διαχρονικό, ιστορικό, οπροσκυνηματικό, μια γνωριμία μ' ένα νέο κάθε φορά κομμάτι του ανεκτίμητου θησαυρού της πίστης και της ιστορίας μας, μια άλλη ιερά μονή.

Σήμερα επισκεφθήκαμε την Ύδρα και την Αίγινα.

Ομολογώ πως για την Ύδρα ήξερα μόνο ότι ήταν πατρίδα και έδρα οικονομική του Λάζαρου Κουντουριώτη που βοήθησε βέβαια πολύ στον Αγώνα, αλλά πολέμησε και λυσσαλέα τον Κολοκοτρώνη. Σήμερα γνώρισα τις ιστορικές μονές της Παναγίας Φανερωμένης και του Προφήτη Ηλία. 

Η Μονή του Προφήτη Ηλία και η Ύδρα στα πόδια της 

Ο μοναχός του Προφήτη Ηλία, διηγούμενος την ιστορία της Μονής, δεν δίστασε να μιλήσει για εκείνη την σκοτεινή σελίδα της Ύδρας. Σ' αυτό το μοναστήρι κρατήθηκε φυλακισμένος ο Γέρος του Μωριά από τους αντιπάλους του, Κουντουριώτη, Μιαούλη  και Μαυροκορδάτο, μέχρι που ήρθε ο Ιμπραήμ Πασάς και σάρωσε την Πελοπόννησο  κι έσβησε την Επανάσταση. Τότε τον ελευθέρωσαν για να σώσει την κατάσταση, αλλά ήταν πολύ αργά. Η Πελοπόννησος είχε αλωθεί κι όλα θα πήγαιναν χαμένα αν οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν χτυπούσαν το στόλο του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο.*

Μέσα στο Μοναστήρι της Παναγίας Φανερωμένης υπάρχει Μουσείο στο οποίο μεταξύ των άλλων κειμηλίων φυλάσσεται ο σταυρός του Μιαούλη, ο σταυρός που ύψωνε στο πλοίο του και προσκυνούσε πριν από κάθε απόκοτη ενέργειά του, ναυμαχία, ανεφοδιασμό, σπάσιμο εμπάργκο.

Ο σταυρός στο πλοίο του Μιαούλη,

Σταυρός, πιστών το στήριγμα

Στην Αίγινα άπειρες εκκλησιές , εκκλησάκια, κελλιά και φυσικά η τεράστια Μονή του Αγίου Νεκταρίου, προσκύνημα όλης της ανά τον κόσμο Ορθοδοξίας.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Η Ελλάδα μας είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Θησαυρός είναι το κουτί, το δοχείο, στο οποίο φυλάσσεται με ασφάλεια κάτι πολύτιμο. Νομίζω δεν είναι δυνατόν να μετρηθούν τα πολύτιμα, τα πανάκριβα "κομμάτια" της πατρίδας μας. Δεν υπάρχει σημείο ελληνικής γης και το πιο απόμερο, σε βουνά, σε γκρεμούς, σε χαράδρες, σε νησιά, σε σπηλιές, που να μην βρεις ένα μοναστήρι ιστορικό ή και νεότερο στο οποίο έχουν αποθησαυρισθεί εκτός από τις προσευχές, την άσκηση και τον αγιασμό των μοναστών και εθνικά γεγονότα καθηλωτικά, και μνημεία της ιστορίας, της παράδοσης, της λαογραφίας, της τέχνης μας. Δεκάδες χιλιάδες οι εκκλησιές, τα εκκλησάκια και τα ξωκλήσια που στεφανώνουν καθε κορφή, που τα βρίσκουμε στους αυλόγυρους των σπιτιών στα νησιά μας, που δίνουν όνομα και γιορτάσι σε γειτονιές στις πόλεις και στα χωριά και στις εξοχές μας. Χώρια τα απομεινάρια της αρχαίας Ελλάδας που ξεπροβάλλουν στα γνωστά κέντρα του αρχαίου πολιτισμού μας αλλά και στα πιο απίθανα μέρη,  θαρρείς στο πουθενά, στη Φιγάλεια για παράδειγμα ή στο Όρραον.

Όλη η Ελλάδα μας ένα Μουσείο ζωντανό, διαδραστικό, σε συνεχή δημιουργία και εξέλιξη!

Ελλάδα δεν είναι μόνο οι φυσικές ομορφιές, που είναι κι αυτές ανεκτίμητες, θείο δώρο!

Πολύ περισσότερο Ελλάδα δεν είναι αυτή η μιζέρια που ζούμε τα τελευταία χρόνια! Ελλάδα δεν είναι ο πνευματικός μας ξεπεσμός, ο ευτελισμός της παιδείας μας που έγινε εκπαίδευση, η αποτίμηση σε χρήμα όλης της ζωής μας, οι πολιτικές αθλιότητες και αναξιότητες. 

Η Ελλάδα είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός!!! Τον γνωρίζουμε; Τον τιμούμε; Τον αγαπούμε;

Καμιά φορά κάτοχοι θησαυρών πεθαίνουν πάμφτωχοι! Ακούμε για ζητιάνους και ρακοσυλλέκτες που όταν πέθαναν, βρέθηκαν ανάμεσα στις βρωμιές και τα ράκη τους μεγάλα χρηματικά ποσά.

Μήπως και στην Ελλάδα αισθανόμαστε και ζούμε ως φτωχοί ενώ κατέχουμε έναν ανεκτίμητο θηασυρό! Μήπως είναι καιρός ν' ανοίξουμε τον θησαυρό μας και να τον απολαύσουμε!!!

*Ο Κολοκοτρώνης μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας ήρθε στην Ύδρα και συμφιλιώθηκε με τον Κουντουριώτη. Αλληλοσυγχωρέθηκαν. Δείγμα κι αυτό ανθρώπων πιστών, με φόβο Θεού και καλλιέργεια ψυχής.

**Ο Μιαούλης ήταν ο ναύαρχος της Επανάστασης με λαμπρές δάφνες νίκης. Έπεσε όμως κι αυτός θύμα εγωισμού και φανατισμού. Το 1831 μετά από μια εξέγερση εναντίον του Καποδίστρια πυρπόλησε την ακριβοπληρωμένη με το δάνειο του Λονδίνου φρεγάτα "Ελλάς", την πρώτη ναυαρχίδα στην ιστορία του πολεμικού μας ναυτικού. Ακολούθησε η δολοφονία του Καποδίστρια.

Η ιστορία μας έχει πολύ ηρωισμό, πολλή εμπάθεια και μια διαρκώς επιπολάζουσα διχόνοια.

Η Παλαιοχώρα, το Άγιον Όρος της Αίγινας, 

κατάσπαρτη από ερειπωμένα εκκλησάκια και ασκηταριά

Ο ναός του Αγίου Νεκταρίου,

ιερό πανορθόδοξο προσκύνημα

ενός Αγίου που υπέμεινε την αδικία και τη συκοφαντία

 ειρηνικά και ανεξίκακα

και δοξάσθηκε από τον Θεό υπερβαλλόντως!

"Νεφύδριόν εστιν και θάττον παρελεύσεται"

T' ουρανού την ομορφάδα 

συνθέτουν τα σύννεφα 

και του ήλιου 

το παιχνιδιάρικο φως.

Στης ζωής μας το ταξίδι

σύννεφα θά 'ρθουν,

θα ξεσπάσουν και μπόρες.

Μα ο ήλιος δεν χάνεται,

και ολόλαμπρος πάλι θα βγει.

Μες στα δύσκολα έλπισε,

στη λιακάδα που θε να ξανάρθει

ολόψυχα πίστεψε,

την ομορφιά του αγώνα σου 

λεπτό προς λεπτό,

και στιγμή τη στιγμή ζήσε! 

Κι ένας άλλος Ήλιος

λαμπερός και θερμός,

αβασίλευτος,

Φως ουράνιο, θεϊκό θα σκορπίσει

και των ματιών και της ψυχής σου τα δάκρυα 

μαλακά, αγαπητικά θα σφογγίσει. (Σ.Κ.)

Σαν σήμερα το τέλος του Τέλου

 

Ανάμεσα στα πολύ γενναία παλικάρια του Μακεδονικού αγώνα ξεχωρίζει ο Καπετάν-Άγρας, ο Εύελπις από τους Γαργαλιάνους της Μεσσηνίας, που άφησε όπως κι ο Παύλος Μελάς το βόλεμα και την καριέρα του και ζήτησε να τοποθετηθεί στον Τίρναβο, δίπλα στα ελληνοτουρκικά σύνορα για να περάσει με την πρώτη ευκαιρία στη σκληρά δοκιμαζόμενη κι απ’ όλους τους γείτονές μας διεκδικούμενη Μακεδονία.  Βάση του αγώνα του έγινε ο Βάλτος, η θρυλική λίμνη των Γιαννιτσών, όπου σιωπηλά αλλά αποφασιστικά παιζόταν η τύχη της Μακεδονίας. Προσωπικός του ορκισμένος αντίπαλος ο αρχικομιτατζής Γιοβάν Ζλατάν.

Η απίστευτα δύσκολη διαβίωση στο Βάλτο με τα κουνούπια και την ελονοσία, με τη φοβερή υγρασία και τη λιγοστή τροφή, με τις ατέλειωτες αγρύπνιες και τις ενέδρες των εχθρών κλόνισαν την υγεία του.

Φεύγει από το Βάλτο, αλλά δεν εγκαταλείπει τον Αγώνα. Τον βρίσκουμε στη Νάουσα με τον γενναίο σύντροφό του τον Αντώνη Μίγκα να αγωνίζεται για την αγαπημένη του Μακεδονία. Αλλά, αν και είναι ικανότατος  στα στρατιωτικά και τον πόλεμο, θα αποδειχτεί πολύ έντιμος κι αγνός κι εύκολο θύμα στη διπλωματία. Βούλγαροι του Βερμίου, υποκινούμενοι από τον Ζλατάν, του προτείνουν κρυφή συνάντηση που θα αποβλέπει στη σύμπραξη και συνεργασία των Ελλήνων με τους Βουλγάρους εναντίον των Τούρκων. Ο Άγρας πέφτει στην παγίδα. Πηγαίνει στη συνάντηση, στην τοποθεσία Ρακόβραχο του Βερμίου, άοπλος με τον φίλο του τον Μίγκα κι άλλα τρία παλικάρια. Οι Βούλγαροι τους συλλαμβάνουν. Αφήνουν ελεύθερα τα τρία παλικάρια και κρατούν τον Καπετάν-Άγρα και τον Αντώνη Μίγκα. Επί τρεις ημέρες τους περιφέρουν στα χωριά της περιοχής, από το Βέρμιο ως το Καϊκακτσαλάν, σαν τρόπαια και λάφυρα νίκης, χτυπώντας, βρίζοντας, εξευτελίζοντάς τους. Στις 7 Ιουνίου του 1907 ακούγεται ότι καταφθάνουν τα παλικάρια του Άγρα για να ελευθερώσουν τον αρχηγό τους. Οι κομιτατζήδες φοβούνται. Για να απαλλαγούν από τους κρατούμενούς τους και να γλιτώσουν οι ίδιοι κρεμούν τους δυο εθνομάρτυρες σε μια καρυδιά του χωριού Τέχοβο κοντά στην Έδεσα, που από τότε ονομάστηκε Καρυδιά. Διατάζουν μάλιστα τους κατοίκους του χωριού να μην πλησιάσουν τα κρεμασμένα κορμιά, να μη διανοηθούν να τα θάψουν. Τα θέλουν κρεμασμένα, τρανές αποδείξεις της θηριωδίας και της ατιμίας τους. Όλοι κλείνονται φοβισμένοι στα σπίτια τους.

Μόνο τρεις γυναίκες, τρεις Μαρίες, τρεις μυροφόρες, επαναλαμβάνουν την ηρωική, τη μεγαλειώδη πράξη της Αντιγόνης της ηρωίδας του Σοφοκλή. Αναλαμβάνουν το φρικιαστικό και ιερό συνάμα έργο του ενταφιασμού των δυο νεκρών ηρώων. Αγνοούν τις οργισμένες φοβέρες των δολοφόνων Βουλγάρων και με κίνδυνο της ζωής τους τη νύχτα καταπιάνονται με το ξεκρέμασμα, τον καθαρισμό, τον νεκροστολισμό και την ταφή τους. Με τη βοήθεια του Καπετάν-Σταφίδα μεταφέρουν τους νεκρούς στο γειτονικό χωριό Βλάδοβο και τους ενταφιάζουν στον περίβολο του ναού του Αγίου Δημητρίου. Δυο μέρες αργότερα τα παλικάρια του Καπετάν-Άγρα παγιδεύουν και εξοντώνουν τον Ζλατάν και τη συμμορία του.

Ο Καπετάν –Άγρας κι ο Αντώνης Μίγκας βρήκαν τραγικό θάνατο, αλλά πέρασαν στην αθανασία των ηρώων και τα ονόματά τους γράφτηκαν ανεξίτηλα στην εθνική μας μνήμη. Ο θάνατός τους έγινε φως για όλους τους Έλληνες. Σε όλους μας πρόσφεραν θησαυρό ανεκτίμητο: την πάγκαλη ελληνική ψυχή τους που την ασφαλίσαμε στης ψυχής μας το μυροδοχείο σαν πολύτιμο κι άσωτο μύρο.

Εσπερινός της εορτής του Αγίου Πνεύματος, ("της γονατιστής"...επί το λαϊκόν)

Εσπερινός της εορτής του Αγίου Πνεύματος, ("της γονατιστής"...επί το λαϊκόν)

Οι ευχές, τις οποίες ακούμε γονατιστοί, είναι συγκλονιστικές, αλλά περνούν επί το πολύ αστόχαστες λόγω της γλώσσας και της κοπώσεως-ιδίως όταν τα γόνατα είναι τραυματισμένα. Ευγνώμων για το "Ανθολόγιον των Ιερών Ακολουθιών του όλου ενιαυτού" το οποίο έχω μπροστά μου, παρακολουθώ και από το κείμενο. Πολλά τα σημεία τα οποία θα ήθελα να συγκρατήσω. Μένω στα εξής:

" ...Ἀλλὰ θαρροῦντες τοῖς οἰκτιρμοῖς σου, κράζομεν· Ἁμαρτίας νεότητος ἡμῶν, καὶ ἀγνοίας μὴ μνησθῇς, καὶ ἐκ τῶν κρυφίων ἡμῶν καθάρισον ἡμᾶς. Μὴ ἀπορρίψῃς ἡμᾶς εἰς καιρὸν γήρως, ἐν τῷ ἐκλείπειν τὴν ἰσχὺν ἡμῶν, μὴ ἐγκαταλίπῃς ἡμᾶς, πρίν ἡμᾶς εἰς τὴν γῆν ἀποστρέψαι, ἀξίωσον πρὸς σὲ ἐπιστρέψαι, καὶ πρόσχες ἡμῖν ἐν εὐμενείᾳ καὶ χάριτι. Ἐπιμέτρησον τὰς ἀνομίας ἡμῶν τοῖς οἰκτιρμοῖς σου, ἀντίθες τὴν ἄβυσσον τῶν οἰκτιρμῶν σου, τῷ πλήθει τῶν πλημμελημάτων ἡμῶν..."

Πώς να μιλήσουμε στον Θεό; Πού να βρούμε το θάρρος; Μπροστά σ' έναν επίγειο άρχοντα δένεται η γλώσσα μας και τρέμουν τα πόδια μας; Πώς να σταθούμε μπροστά στον Θεό και Δημιουργό του παντός και να αρθρώσουμε λόγο;

Στους οικτιρμούς Του βρίσκουμε το θάρρος. Στην απέραντη αγάπη, το έλεος, την άμετρη φιλανθρωπία Του. 

Και τι Του ζητάμε; Να μη θυμηθεί τις αμαρτίες της νιότης και της αγνοίας μας. Η απερισκεψία και το ακαταλόγιστο της νιότης και το άλλοθι της αγνοίας. Ας είναι αυτά τα ελαφρυντικά μας. 

Να μας καθαρίσει από τα κρύφια αμαρτήματά μας, αυτά που δεν τολμάμε ούτε να τα σκεφτούμε, αυτά που τα έχουμε καταχωνιάσει στα βάθη του υποσυνείδητου και δεν τα αγγίζουμε από πόνο ή από ντροπή.

Να μη μας εγκαταλείψη στον καιρό των γηρατειών μας τότε που χάνεται η ισχύς μας η σωματική αλλά και η ψυχική και οι πνευματικές μας δυνάμεις. Αυτό το αίτημα πολύ με συγκινεί γιατί βιώνω αυτόν τον καιρό την κατάπτωση των γηρατειών στην ηλικωμένη μητέρα μας. Πόσο καίριο αίτημα! Το γήρας περικράτησον, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος. Αγκάλιασε τα γηρατειά, Κύριε, και στήριξέ τα!

Μη μας εγκαταλείψεις, Κύριέ μας. Πριν επιστρέψουμε πάλι στη γη από την οποία μας έφτιαξες, αξίωσέ μας να επιστρέψουμε σε Σένα. Πριν μας σκεπάσει η χωμάτινη πατρίδα μας, ας μας δεχθεί η φιλάνθρωπη πατρική αγκαλιά Σου για να βρεθούμε εκεί ασφαλισμένοι, αλλοιωμένοι από την θεότητά Σου, ακριβά εξαγορασμένοι και ελευθερωμένοι από την δουλεία του θανάτου.

Σύγκρινε, Κύριε, τις ανομίες μας με τους οικτιρμούς Σου! Από τη μια η άβυσσος των οικτιρμών Σου, από την άλλη το πλήθος των δικών μας πλημμελημάτων. Η αντιδιαστολή είναι συντριπτική. Όλα τα πλημμελήματά μας είναι τίποτα μπροστά στην άβυσσο των θείων οικτιρμών, αρκεί να τα ρίξουμε σ' αυτήν. Μόνο αυτό ζητάει από μας ο Θεός: να Του χαρίσουμε τις αμαρτίες μας, δηλαδή τη ζωή μας!

Υπέροχες ευχές γραμμένες από φωτισμένους, δηλαδή αγιοπνευματικούς ανθρώπους, που αγκαλιάζουν όλη μας την ύπαρξη και την ασφαλίζουν στα χέρια του Θεού, αν δεν μείνουν μόνο όμορφα λόγια και ακούσματα, αλλά γίνουν το αδιαπραγμάτευτο βίωμά μας.

Ψυχοσάββατο, για τους κεκοιμημένους ή για τους ζωντανούς;

Ψυχοσάββατο σήμερα της Πεντηκοστής. Κάναμε κόλλυβα, δώσαμε για μνημόνευση τα ονόματα των κοιμηθέντων συγγενών και φίλων, παρακαλέσαμε τον Θεό να τους αναπαύσει εν χώρα ζώντων, εν σκηναίς δικαίων και να τους συναριθμήσει μετά αγίων. Ημέρα των προαπελθόντων σήμερα, αλλά και μια εξαιρετική ευκαιρία δικού μας αναστοχασμού και αξιολόγησης της ζωής μας, των αξιών μας, των στόχων μας, των μεριμνών μας.

 Πολύ βοηθητική η ακολουθία της ημέρας. Διαλέγω δυο από τα πολλά στοχαστικά τροπάρια: (Από τους Αίνους)

"Πάντες οἱ τῷ βίῳ προστετηκότες, δεῦτε ἐν τοῖς τάφοις ἐξεστηκότες, ἐγκύψατε, ἴδετε τοῦ κόσμου τὴν ἀπάτην, ποῦ νῦν τοῦ σώματος τὸ κάλλος, καὶ ἡ δόξα τοῦ πλούτου; ποῦ δὲ ἡ ἔπαρσις τοῦ βίου; ὄντως μάταια πάντα· διὸ κράξωμεν πρὸς τὸν Σωτῆρα· Οὓς ἐξελέξω ἐκ τῶν προσκαίρων ἀνάπαυσον, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος".

Όλοι εσείς οι κολλημένοι σ' αυτήν την πρόσκαιρη ζωή,

ελάτε έξω, ελάτε στα μνήματα, σκύψτε και δείτε αυτού του κόσμου την απάτη.

Πού πήγε τώρα η ομορφιά του σώματος και η δόξα που δίνει ο πλούτος;

Πού πήγε η ανόητη έπαρση του βίου; Στ' αλήθεια, μάταια είναι όλα.

Γι' αυτό ας φωνάξουμε στον Σωτήρα μας:

Αυτούς που διάλεξες και απομάκρυνες από τα πρόσκαιρα 

ανάπαυσέ τους, Συ με το απέραντο έλεός Σου.

"Νῦν ἐπὶ τὸν τάφον ὁ ἐπὶ θρόνου, νῦν ὁ ἐν πορφύρᾳ φθορὰν ὑπέδυ· οὐκ ἔτι ἐν θρόνῳ γάρ, ἀλλ' ἐν μνήματι κεῖται, ἴδε, ἐξέλιπε, τὸ βασίλειον κράτος, ἴδε, ὡς ὄναρ, τῶν ἀνθρώπων, παροδεύει ὁ βίος· διὸ κράξωμεν πρὸς τὸν Σωτῆρα· Οὓς ἐξελέξω ἀνάπαυσον, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος".

Τώρα βρίσκεται στον τάφο αυτός που καθόταν στον θρόνο.

Τώρα υφίσταται την φθορά και λιώνει αυτός που φορούσε την πολυτελή πορφύρα.

Δεν κάθεται πια περήφανος στον θρόνο, αλλά κείται άψυχος στο μνήμα.

Δες, χάθηκε η βασιλική δύναμη,

δες, σαν όνειρο περνά και χάνεται ο βίος των ανθρώπων.

Γι' αυτό ας φωνάξουμε στον Σωτήρα μας, μ' όλη μας την δύναμη:

Αυτούς που διάλεξες και πήρες κοντά Σου, ανάπαυσέ τους, Συ με το απέραντο έλεός Σου.*

Λίγο πολύ οι περισσότεροι ξεχνιόμαστε και βουλιάζουμε στην τύρβη αυτού του μάταιου κόσμου. Μας νοιάζουν τα χρήματα, η δόξα, οι ηδονές, η καλοπέραση, η κοινωνική καταξίωση, η επιστημοσύνη. Η έπαρση του βίου, η δόξα του πλούτου, το κάλλος του σώματος, η σταδιοδρομία απορροφούν την έγνοια και τη φροντίδα μας. Κι όμως μια ματιά στον τάφο που είναι η κοινή κατάληξη πάντων  -χωρίς καμιά, μα καμιά εξαίρεση- των ανθρώπων μπορεί να μας επαναφέρει στα συγκαλά μας. Μόνη μας ελπίδα και απαντοχή και απαρασάλευτη σταθερά, ο Σωτήρας μας, ο Χριστός μας, η Ανάστασή μας, η Αιωνιότητά μας, ο αληθινός και αμετακίνητος πλούτος, η ολόφωτη δόξα, η αγέραστη και άλυωτη ομορφιά. Σ' Αυτόν ας καταφύγουμε ζητώντας το απέραντο έλεός Του και για μας και για τους αγαπημένους μας που ήδη πέρασαν στην άλλη ...όχθη!

*Η μετάφραση δεν γίνεται κατά λέξη

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά... 

Μην τη στραγγίξεις για να πιεις μονάχα εσύ. 

Σκέψου πόσοι έζησαν πριν από σένα, 

έφαγαν, ήπιαν, ντύθηκαν, χάρηκαν, γέρασαν,

κοιμήθηκαν στο αφράτο χώμα, το ζεστό, 

προσμένοντας αθανασία... 

Μα τον σεβάστηκαν της γης τον θησαυρό, 

τον κληροδότησαν σε σένα και σε μένα. 

Εσύ στα εγγόνια, στα πικρά παιδιά σου, τι θ' αφήσεις;

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά... 

Ακολουθεί κι η επόμενη γενιά...

Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Α΄Οικουμενική Σύνοδος

Το έψαχνα για να το αναρτήσω την περασμένη Κυριακή που ετιμάτο η μνήμη των 318 θεοφόρων Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου. Το βρήκα σήμερα και το αναρτώ ετεροχρονισμένα.

 Μια από τις σπουδαιότερες ενέργειες του Κωνσταντίνου ήταν η σύγκληση της Α΄Οικουμενικής Συνόδου για την εξέταση του δογματικού ζητήματος που είχε προκύψει από τη διδασκαλία του Αρείου.

Ο ίδιος δεν μπορεί να ανεχθεί ούτε να καταλάβει τις ενδοεκκλησιαστικές έριδες - οι οποίες πολύ συχνά είχαν και προσωπικό εμπαθή χαρακτήρα- για τις οποίες εκφράζει απέχθεια. Δεν είναι δυνατόν να ερίζουν και να έχουν τόση έχθρα οι επίσκοποι, που έπρεπε να έχουν υποδειγματική αγάπη και ταπείνωση. Πίστευε ο Κωνσταντίνος ότι ο Χριστιανισμός ήταν ενωτικός και μ' αυτόν θα ειρήνευε και θα σωζόταν ο κόσμος. Τώρα απογοητεύεται από τις διαμάχες. Θέλει να βάλει ένα τέλος, αλλά χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία τους γιατί έχει επίγνωση ότι είναι άσχετος με τα δογματικά. Θα μπορούσε να νομοθετήσει, αλλά αυτό το θεωρούσε βάναυση παρέμβαση σε μια υπόθεση που δεν ήταν κρατική. Αποφασίζει λοιπόν με τη συμβουλή κάποιων ιεραρχών να καλέσει σε εσωτερικό διάλογο τους θρησκευτικούς λειτουργούς και να συστήσει έτσι το υπέρτατο συλλογικό όργανο της Εκκλησίας, την Οικουμενική Σύνοδο.

Η Εκκλησία πρέπει να ρυθμίζει μόνη της τα του οίκου της συνοδικά, αλλά με την υποστήριξη του κράτους.

Ο αυτοκράτορας αυτοκαταργείται, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να επιτύχει η Σύνοδος. Εκδίδει διάταγμα και με προσωπικές επιστολές το αποστέλλει σε όλους τους επισκόπους όλων των επαρχιών, Ανατολής και Δύσης. Το διάταγμα ήταν περίπου το εξής:

“Νικητής Κωνσταντίνος, Μέγιστος Σεβαστός,

προς τους απανταχού επισκόπους

Τίποτα δεν είναι τιμιότερο για μένα από τη θρησκεία. Αυτό πιστεύω πως είναι φανερό σε όλους... Αρχικά συμφώνησα να γίνει η Σύνοδος στην Άγκυρα της Γαλατίας. Τελικά νομίζω πως είναι καλύτερα να γίνει στη Νίκαια της Βιθυνίας... Θα είμαι κι εγώ πλησίον ως θεατής και συμμέτοχος σε οτιδήποτε συμβεί. Ζητώ από όλους σας, αγαπητοί μου αδελφοί, να συνταχθήτε όλοι το συντομότερο στην πόλη της Νίκαιας. Ο Θεός να σας φυλάττει...”

Μαζί με την επιστολή και το διάταγμα ο Κωνσταντίνος στέλνει αυτοκρατορικά οχήματα σε όλες τις επαρχίες για να διευκολύνει τη μεταφορά των επισκόπων και των ακολουθιών τους. Δεν συμμετείχαν οι περισσότεροι των δυτικών επαρχιών, ούτε ο επίσκοπος Ρώμης. Έτσι η Σύνοδος αποτελέστηκε κυρίως από τους επισκόπους των ελληνικών και εξελληνισμένων περιοχών.

Σιγά-σιγά καταφθάνουν στη Νίκαια οι επίσκοποι. Οι περισσότεροι είναι γηραιοί, πληγωμένοι και βασανισμένοι από τα πρόσφατα μαρτύρια. Έρχονται με ελπίδες για την ειρήνευση της Εκκλησίας, αλλά και με τον πόθο να γνωρίσουν από κοντά αυτόν τον θαυμάσιο αυτοκράτορα που κατέπαυσε τους εναντίον τους διωγμούς. Περίπου 318 πατέρες συγκεντρώθηκαν στη Νίκαια κατά τη μαρτυρία του Μεγάλου Αθανασίου και φιλοξενήθηκαν αβραμιαία από την αυτοκρατορική μέριμνα. Η τυπική έναρξη έγινε στις 14 Ιουνίου του 325.

Ο Κωνσταντίνος πήρε το λόγο και είπε τα εξής:

“Χρωστώ ευγνωμοσύνη, ω φίλοι, στον Βασιλέα των όλων, διότι μου χάρισε την παρούσα στιγμή, ώστε να σας δω όλους μαζί συναθροισμένους σε κοινή ομοφροσύνη. Κανένας βάσκανος εχθρός να μη λυμαίνεται τα αγαθά μας. Τώρα που παραμερίστηκε η θεομαχία των τυράννων, να μη βρει άλλο τρόπο ο φιλοπόνηρος δαίμονας να υποβάλλει βλασφημίες. Γιατί η εμφύλια στάση της Εκκλησίας είναι χειρότερη από κάθε πόλεμο. Οι συγκρούσεις αυτές φαίνονται πιο λυπηρές από τις πολεμικές συγκρούσεις. Όταν κέρδισα τις νίκες με τη βοήθεια του Υψίστου έκρινα ότι πρέπει να ευγνωμονώ συνεχώς το Θεό και να συμμετέχω στη χαρά που είχατε δι' εμού. Μόλις έμαθα για τις έριδές σας δεν θεώρησα το θέμα δευτερεύον. Βιάστηκα να βρω θεραπεία γι' αυτό σας κάλεσα. Χαίρομαι που σας βλέπω εδώ συγκεντρωμένους. Εύχομαι να ενωθείτε ψυχικά σε μια ειρηνική συμφωνία, να λύσετε τον κόμβο της αντιλογίας με την ειρήνη του Θεού. Έτσι και στον Θεό θα αρέσετε και σε μένα τον συνθεράποντά σας θα δώσετε υπερβολική χαρά...”

Μ' αυτά τα λόγια ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να θέσει όλο το θέμα στη βάση της αγάπης του Θεού.

Πριν ακόμα αγγίξουν το επίμαχο θέμα των κακοδοξιών του Αρείου άρχισαν οι επίσκοποι να αλληλοκατηγοριύνται για προσωπικά ζητήματα.  Εκτοξεύονταν βαριές κατηγορίες από κάθε πλευρά. Ο Κωνσταντίνος τα είχε χαμένα. Άκουγε με θλίψη. Πέρασαν ώρες και ημέρες με μικρότητες. Κάποια στιγμή ο αυτοκράτορας πήρε πάλι το λόγο. “Παρακαλώ, άγιοι πατέρες, για να μην εξαντληθούμε στις αλληλοκατηγορίες, γράψτε όλοι τα παράπονά σας και φέρτε μου τα έγγραφα να τα μελετήσω και να δω τι μπορώ να κάνω για όλα τα θέματα που θίγετε”. Σε μια συγκεκριμένη ημέρα οι περισσότεροι επίσκοποι παρέδωσαν στο βασιλέα λιβέλλους, όπου κατηγορούσαν πρόσωπα και πράγματα. Την επόμενη ημέρα πήρε πάλι το λόγο ο Κωνσταντίνος: “Δεν είναι σωστό εγώ όντας ένας απλός άνθρωπος να ακούω ιερείς και επισκόπους να αλληλοκατηγορούνται. Πήρα τους λιβέλλους σας, αλλά δεν τους διάβασα. Εμπρός, λοιπόν ανάψτε εδώ μπροστά μου μια φωτιά”. Πράγματι ανάφθηκε η φωτιά κι ο ίδιος ο αυτοκράτορας πέταξε για να καούν όλα τα λιβελλογραφήματα . “Έτσι διαγράψετε τα σφάλματα των άλλων, πατέρες. Ας μιμηθούμε όλοι τη θεία φιλανθρωπία. Να συγχωρέσουμε ό ένας τον άλλον. Να ασχοληθούμε μονοιασμένοι και ενωμένοι με το σοβαρό θέμα που μας απασχολεί. Επιτρέψτε μου. Αν έβλεπα με τα μάτια μου τον επίσκοπο να μοιχεύεται, θα τον σκέπαζα με τη βασιλική αλουργίδα μου για να μη βλάψει η αμαρτία του ιερωμένου τους πιστούς”.

Κάπως έτσι μπόρεσε να σταθεί και να ολοκληρωθεί η Σύνοδος η οποία χάρη κυρίως στην ευγλωττία και μαχητικότητα του Αθανασίου του Μεγάλου κατέληξε ομόφωνα στη σύνταξη των πρώτων επτά άρθρων του Συμβόλου της Πίστεως, των σχετικών με τον Υιό. Κάθε του λέξη έχει τη βαρύτητα της αλήθειας και της θεϊκής φώτισης. Για κάθε γιώτα του κειμένου δόθηκε μάχη.

Όταν συναποφασίστηκαν τα άρθρα του Συμβόλου ο Κωνσταντίνος πήρε στα χέρια του το κείμενο, σηκώθηκε όρθιος και με τρεμάμενα από τη συγκίνηση χείλη το διάβασε δυνατά, καθαρά, μεγαλόπρεπα. Οι αρχιερείς δάκρυσαν. Ο αυτοκράτορας που θεωρητικά ήταν έξω από τη Θεία Χάρη τους συγκάλεσε, τους ομονόησε και τώρα προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο στον Εσταυρωμένο, την ομολογία της θεότητάς Του, της ενανθρώπησης, της Σταυρώσης, της Ανάστασης. Διπλή η προσφορά του Κωνσταντίνου στην Εκκλησία. Κατέπαυσε τους διωγμούς που είχαν επιβληθεί από την άθεη εξουσία. Κατέπαυσε και τις έριδες που ξεκίνησαν από τη θρησκευτική μισαλλοδοξία.

Ας αναφέρουμε και κάποια δευτερεύοντα, αλλά καίρια θέματα που ρυθμίστηκαν με τη βοήθεια του Κωνσταντίνου στην Α΄Οικουμενική Σύνοδο. Πρέπει να πούμε ότι η Εκκλησία στα πρώτα της βήματα μετά τους διωγμούς δεν ήταν εύκολο να οργανωθεί και να συνταχθεί. Επικρατούσε μεγάλη ακαταστασία. Δεν υπήρχαν τυπικές διατάξεις ώστε να περιφρουρείται η λατρεία. Κάθε περιοχή, για παράδειγμα, γιόρταζε το Πάσχα σε διαφορετική ημερομηνία. Οι επίσκοποι φιλονικούσαν ακόμα και γι' αυτό. Έρχεται λοιπόν ο Κωνσταντίνος έμπειρος στην κοσμική διοίκηση και βοηθά στη συγκρότηση της διοίκησης της Εκκλησίας. Προτείνει στη Σύνοδο την Κυριακή ως επίσημη ημέρα λατρείας για όλη την αυτοκρατορία και την Παρασκευή ως ημέρα νηστείας. Την εβδομάδα των Παθών προτείνει να σταματούν οι εργασίες για να συμμετέχουν οι πιστοί με κατάνυξη και μετάνοια στα Πάθη. Με τη βοήθεια αστρονόμων προτείνει τον κοινό εορτασμό του χριστιανικού Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Όλα αυτά έγιναν δεκτά από τους Πατέρες.

 Επίσης σ' αυτή τη Σύνοδο τέθηκε το θέμα της αγαμίας όλων  των κληρικών. Κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει υπέρ του εγγάμου, παρόλο που οι πιο πολλοί ήσαν έγγαμοι, για να μην θεωρηθούν σαρκολάτρες. Πήρε το λόγο ο Παφνούτιος, άγαμος, κάτισχνος, ηλικιωμένος και είπε τα εξής: “Ο γάμος, Άγιοι Πατέρες είναι από το Θεό ευλογημένος. Η συζυγική σχέση είναι σωφροσύνη. Ας μη φορτώσουμε στους κληρικούς δυσβάσταχτο φορτίο κι ας μην τους οδηγήσουμε στην παρανομία. Όσοι χειροτονούνται μετά το γάμο να μη χωρίζουν από τις πρεσβυτέρες τους. Όσοι βέβαια άγαμοι όντας χειροτονήθηκαν ας μην παντρεύονται μετά τη χειροτονία τους”. Με τα σοφά λόγια του Παφνούτιου συντάχθηκαν όλοι οι επίσκοποι και η ιστορική πορεία του ορθόδοξου κλήρου απέδειξε ότι η απόφαση αυτή ήταν πολύ ορθή.

Μετά την Σύνοδο ο Κωνσταντίνος θέλησε να γνωρίσει από κοντά τον Γέροντα Παφνούτιο, ο οποίος είχε μόνο ένα μάτι. Το άλλο το είχε χάσει σε βασανιστήρια στην εποχή των διωγμών. Μεταξύ τους διημείφθη ο εξής διάλογος:

-Από πού είσαι, πάτερ;

-Είμαι επίσκοπος σε μια πόλη των Άνω Θηβών στην Αίγυπτο.

-Είχα πάει στην Αίγυπτο με τον Διοκλητιανό. Θαύμασα την πόλη του Αλέξανδρου. Λαχταρούσα να ξαναεπισκεφθώ την Αλεξάνδρεια, αλλά η λαχτάρα μου ανακόπηκε από τις εκκλησιαστικές διαμάχες που κυρίως εκεί ξέσπασαν. Δεν θέλω να πάω στην πόλη όπου έσβησε το όνειρο της ενότητας.

Ο Παφνούτιος λυπήθηκε πολύ. Δάκρυα κυλούσαν από το ένα του μάτι. Ο Κωνσταντίνος πάλι τον ρώτησε:

-Πώς έχασες το μάτι σου, τίμιε πάτερ;

Μετά από λίγη σιωπή ο γέροντας απάντησε διστακτικά:

-Το ένα μάτι το πρόσφερα θυσία στο Χριστό και το άλλο μου το άφησε ο Θεός και μου χάρισε και τη ζωή για να απολαύσω τη βασιλεία σου.

Ήταν η σειρά του Κωνσταντίνου να συγκινηθεί και να δακρύσει. Κι ο Παφνούτιος συνέχισε:

-Τι να πω και τι να λαλήσω; Απορώ και εξίσταμαι με όσα οικονόμησε ο Θεός και ζούμε τον τελευταίο καιρό. Πριν από δυο δεκαετίες ήμασταν άθλιοι, πεταγμένοι στις φυλακές, ρακένδυτοι, δυστυχείς, θλιβεροί. Έτσι βρέθηκε κι ο φτωχός Παφνούτιος μπροστά στον άρχοντα Αρριανό. Ο ίδιος ο άρχοντας στον παροξυσμό της οργής του βύθισε το δόρυ του στο μάτι μου. Λιποθύμησα από τον υπερβολικό πόνο κι έπεσα σαν νεκρός. Δεν μου έδωσε σημασία, δεν έκαμε τον κόπο να με αποτελειώσει.

Ο Κωνσταντίνος αγκάλιασε τον γέροντα και τον φίλησε στη θέση του εξορυγμένου του ματιού.

-Ω μάρτυς Παφνούτιε, ω κακουργήματα ανείπωτα της Ρώμης.

-Και τώρα, Βασιλεύ, συνέχισε ο Παφνούτιος, πώς να μη συγκινούμαστε μπροστά στην ημερότητά σου. Μας τιμάς, μας σέβεσαι, ακούς εμάς τους δυστυχείς. Τι θαύμα της Πρόνοιας και της μεγαλοσύνης του Θεού. Εκείνος σε διάλεξε και σε φωτίζει. Μακάρι να σε καθοδηγεί και να σε υπερδοξάσει στη Βασιλεία Του.

-Να εύχεσαι, πάτερ Άγιε.

 

Διασκευή από το βιβλίο “Ο πατήρ της Ρωμιοσύνης” Ολυμπιάδος Ντίτορα

 

Ευχαριστούμε τον Θεό που μας τον έστειλε!

Σήμερα μας αποχαιρέτησε ο καθηγητής κ.Σωτήρης Τσιόδρας μετά την τελευταία ζωντανή ενημέρωση για την εξάπλωση του κορωνοϊού στη χώρα μας και τον εναντίον του ιού αγώνα.

Ό,τι και να γράψουμε για τον καθηγητή μας είναι λίγο. Δαπανήθηκε για όλους μας και εισέπραξε βέβαια και το ανάλογο τίμημα. Αγάπη και ευγνωμοσύνη από πολλούς, αλλά και λοιδωρίες και κατηγορίες και συκοφαντίες και πικρά σχόλια από άλλους, δυστυχώς ουκ ολίγους.

Αυτή είναι η ανθρώπινη πραγματικότητα. Καθένας κρίνει με μέτρο τον εαυτό του. Βλέπει με το φως της ψυχής του. Οι καθαροί άνθρωποι αναγνωρίζουν την καθαρότητα, τα ειλικρινή και ανιδιοτελή κίνητρα, την διάθεση προσφοράς, εκτιμούν τον αγώνα και την αγωνία του άλλου. Οι υποψιασμένοι ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες, ιδιοτέλειες, σκοτεινά σχέδια, κρυφές επιδιώξεις. Οι πονηροί διαστρέφουν την πραγματικότητα, ψάχνουν να βρουν ευαίσθητα σημεία για να πληγώσουν, να συκοφαντήσουν, να αμαυρώσουν. 

Ακόμη και οι "Χριστιανοί" τον κατηγόρησαν πως υποστήριξε το κλείσιμο των εκκλησιών, πως ταυτίστηκε με τους παγκοσμιοποιητές του ΠΟΥ, πως υποστηρίζει το τσιπάρισμα διά του εμβολιασμού και ό,τι άλλο βάλει ο νους.

Όλα τα υπέστη ο κ.Τσιόδρας χωρίς να μπει σε αντιπαράθεση με κανέναν. Με πολλή υπομονή και ταπείνωση εξήγησε, εξήγησε, εξήγησε, ξανά και ξανά και ξανά, μας κατατόπισε, μας βοήθησε να περάσουμε με ψυχραιμία και με ελάχιστα θύματα όλη αυτή τη λαίλαπα που διέλυσε πολύ ισχυρότερες χώρες.

Του χρωστάμε όλοι ένα προσωπικό ευχαριστώ και μια ειλικρινή συγνώμη. 

Χρωστάμε όμως και κυρίως στον Θεό ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μας τον έστειλε!!

Και το όμορφο ποίημα του Ελύτη με το οποίο μας αποχαιρέτησε:

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα

και με τα πιο μικρά.

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.

Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.

Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.

Πολύ…

Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.

Πολύ…

Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.

Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.

Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.

Που μπορώ και κλαίω ακόμα.

Και που τραγουδάω… μερικές φορές…

Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.

Και ευωδιές που με γοητεύουν…» "

Αντί για αφορισμούς!!!

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που κατέχοντας θέση ευθύνης έχουν την αποφασιστικότητα και την ψυχραιμία να παίρνουν αποφάσεις από τις οποίες κρίνονται οι ζωές -επιβίωση και ποιότητα ζωής- εκατομμυρίων ανθρώπων! Τι χάρισμα είναι αυτό! Να είσαι ηγέτης! Αναρρωτιέμαι πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι! Εγώ έχω μια οικογένεια με τα τρέχοντα ή τα έκτακτα προβλήματά της και πολλές φορές ξαγρυπνώ με αγωνία, στεναχώρια, απογοήτευση κτλ. Αυτοί που έχουν να κάνουν με χίλια δυο θέματα ασυγκρίτως πιο επείγοντα και καθοριστικά για εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπους από πού αντλούν δύναμη, φώτιση, ετοιμότητα, ψυχραιμία, θάρρος! Νομίζω πως χρέος όλων μας είναι να προσευχόμαστε για τους ηγέτες μας. Να τους χαρίζει ο Θεός πρωτίστως φώτιση! Χωρίς τη φώτιση του Θεού πώς να πάρουν σωστές αποφάσεις; Ακόμη κι αν υπάρχει η ανθώπινη γνώση και η καλή θέληση και η φιλοπατρία, συνήθως οι δυσκολίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι "βουνά"! Μόνο η πίστη δύναται "και όρη μεθιστάνειν". "Καν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θαλασσαν, γενήσεται", είπε ο Κύριος στους μαθητές Του και το λέει σε όλους τους Χριστιανούς. Και τα εθνικά μας θέματα και τα κοινωνικά και τα οικονομικά και τα επιδημιολογικά είναι όρη που πρέπει να μετακινηθούν. Αν οι ηγέτες μας είχαν πίστη στον Θεό θα είχαν στα χέρια τους το πιο ισχυρό όπλο. Θα είχαν σύμμαχό τους Αυτόν που ορίζει τα σύμπαντα! Μάλλον δεν έχουν. Αλλά, αν εμείς νομίζουμε πως έχουμε, αν έχουμε την εντύπωση πως είμαστε του Χριστού, ας πέσουμε στα γόνατα κι ας προσευχηθούμε γι'αυτούς που μας κυβερνούν αντί να τους αφορίζουμε...!

Κυριακή των Μυροφόρων... λίγο διαφορετική φέτος

Η Κυριακή των Μυροφόρων έχει μια ιδιαίτερη γλύκα!
Ακόμη και το όνομά της μου προκαλεί μια εσωτερική γαλήνη και πληρότητα!
Οι γενναίες μυροφόρες τα ξημερώματα εκείνου του λαμπρού Σαββάτου, κινούμενες από μια υπέρλογη αγάπη - που προσπέρασε και  το καθεστώς τρομοκρατίας εκ μέρους του Συνεδρίου και του φανατισμένου λαού, αλλά κι εκείνη τη λογική φωνή που ρωτούσε "τις αποκυλήσει ημίν τον λίθον;"- έφθασαν με λαχτάρα στον τάφο του Ιησού για να τον βρουν κενό και να γίνουν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως.
Αλλά έχουμε και τους δυο άνδρες μυροφόρους, τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, τους τολμήσαντας εισελθείν εις τον Πιλάτον και ζητήσαι το σώμα του κατάκριτου.
Γυναίκες και άνδρες αφιερωμένοι στο χρέος έναντι των αγαπημένων νεκρών!
Μύρα πρόσφεραν στον Ιησού, μυρωμένη κι αδαπάνητη στους αιώνες η μνήμη τους!

Η μέρα αυτή είναι ξεχωριστή στην καρδιά μας και για έναν ακόμη λόγο. Για τριάντα έξι χρόνια  έχει συνδεθεί με την μνήμη και την τιμή του αγαπημένου μας πατρός Λεωνίδα. Αυτή την ημέρα τελούνταν πάντοτε το μνημόσυνό του. Μόνο φέτος λόγω των αυστηρών περιστάσεων δεν μας συγκέντρωσε στο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Βασιλείου η σεβάσμια μνήμη του.

Ο μακαριστός και αείμνηστος πατήρ Λεωνίδας, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και ιδρυτής των Εκπαιδευτηρίων μας.

Ο τρυφερός "παππούλης" μας που αγαπούσε τα παιδιά, τα πουλιά και τα λουλούδια.
Πλήθος κόσμου τον θυμάται, τον τιμά, τον ευγνωμονεί.
Ας είναι αναπαυμένη η ψυχή του!
Το έργο του τεράστιο, εθνικό, κατηχητικό, ιεραποστολικό, φιλανθρωπικό.
Η κατακλείδα, η σφραγίδα του έργου του είναι τα Εκπαιδευτήρια "Ο Απόστολος Παύλος" που από το 1976 μέχρι σήμερα ακολουθώντας τις δικές του νουθεσίες και υποθήκες, με το δικό του όραμα αγωνίζονται να μορφώσουν το νου αλλά και τις ψυχές των παιδιών που φοιτούν σ' αυτά.
"Ευλόγησέ μας, πατέρα μας! Πρέσβευε για τους μαθητές μας, για όλα τα παιδιά της Ελλάδας, γι' αυτή τη γενιά που θα σηκώσει το βάρος των δικών μας αμαρτημάτων!"
"Ας είναι αιωνία σου η μνήμη!"

Φύλαγέ μας, Κύριε!

Όσα γράφω εύχομαι να διαψευσθούν στην πορεία προς την κανονικότητα.
Μια τραγική μοίρα κυνηγάει των Ελλήνων το γένος και είναι η τρανότερη απόδειξη πως και οι σημερινοί είμαστε απόγονοι εκείνων των σπουδαίων Ελλήνων που έστησαν τις θεμέλιες κολώνες του παγκόσμιου πολιτισμού! Πρώτα η νίκη και ύστερα η έριδα κι ο διχασμός!
Να φέρω παραδείγματα; Όσα πολύ πρόχειρα ανακαλώ στη μνήμη μου από την ιστορία μας.
Νικήσαμε τους Πέρσες και φτιάξαμε εκείνον τον ανεπανάληπτο Χρυσό αιώνα κι ύστερα αλληλοφαγώθηκαν η Αθήνα με την Σπάρτη μέχρι τελικής πτώσεως.
Στον Εθνικό Αγώνα του 1821 τα δυο πρώτα έτη των αξιοθαύμαστων νικών και κατορθωμάτων διαδέχθηκε ένας λυσσαλέος εμφύλιος που έφερε τον Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και το σβήσιμο της Επανάστασης. Αν κάποια στιγμή τα συμφέροντα της Αγγλίας δεν περιελάμβαναν έναν ανεξάρτητο ελληνικό κράτος δεν θα βλέπαμε απελευθέρωση ούτε με το κιάλι.
Μετά τους θριάμβους των Βαλκανικών Πολέμων ήρθε ο διχασμός βενιζελικών και βασιλικών που κορυφώθηκε με το χειρότερο σενάριο, το άδειασμα όλης της Μικρασίας από τους χριστιανικούς-ελληνικούς πληθυσμούς. Δεν υπήρξε μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία μας και όλη μπορεί να την χρεωθεί ο διχασμός μας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ ήμασταν με την πλευρά των νικητών κι ενώ μας είχαν θαυμάσει όλοι οι μεγάλοι, όταν τα άλλα κράτη μάζευαν τα κομμάτια τους και ξανάστηναν τις πόλεις και τις οικονομίες τους εμείς αλληλοφαγωθήκαμε μέχρι τρίτης γενεάς. Ακόμη σήμερα μας κατατρύχει εκείνη η αδελφοκτόνα διαίρεση σε δεξιούς κι αριστερούς.
Για να έρθω στο σήμερα που με τρομάζει: Τα πήγαμε καλά στη μάχη με τον κορονοϊό. Έτσι δείχνουν οι στατιστικές και τα μοντέλα. Δείξαμε ομοψυχία. Δεν ακούστηκαν πολλές γκρίνιες από την αντιπολίτευση. Ο λαός πειθάρχησε υποδειγματικά. Τώρα που ο φόβος καταλαγιάζει όλοι ξύνονται για καβγά. Τα κόμματα αρχίζουν την σκληρή, κάποιο την υβριστική, κριτική. Οι επαγγελματικές ομάδες ερίζουν για τον χρόνο επιστροφής στην κανονικότητα, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί αμφισβητούν την ασφάλεια και την αναγκαιότητα του ανοίγματος των σχολείων, οι συνδικαλιστές παρά την αυστηρή απαγόρευση ετοιμάζονται για τις πορείες της Πρωτομαγιάς, όπως πάντα πολυδιαμελισμένοι. Οι πιστοί είναι θυμωμενοι και με την πολιτεία και με την ιεραρχία κτλ. Αυτό λέγεται πόλεμος όλων εναντίον όλων.
Περιμένω να ακούσω το διάγγελμα του Πρωθυπουργού κι εύχομαι ολόψυχα να βρεθεί στο χέρι του ένα μαγικό ραβδάκι, μια αριστοτεχνική μπαγκέτα που θα διευθύνει των χορό των αντιδράσεων ώστε να μη επαναλάβουμε τα ιστορικά μας προηγούμενα για μια φορά ακόμη! Φύλαγέ μας, Κύριε!

Μέγα Σάββατο

"...τοῦτο γάρ ἐστι τὸ εὐλογημένον Σάββατον· αὕτη ἐστίν ἡ τῆς καταπαύσεως ἡμέρα, ἐν ᾗ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς κατὰ τὸν θάνατον οἰκονομίας, τῇ σαρκὶ σαββατίσας, καὶ εἰς ὃ ἦν, πάλιν ἐπανελθών, διὰ τῆς Ἀναστάσεως, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος".

...τη σαρκί ανεπαύσατο, αλλά επανήλθε διά της Αναστάσεως εις ό ην, δηλαδή στην θεότητα, και μας εδώρησε την αιώνια ζωή...

Χριστός Ανέστη!!!!!!!!!

Δεν χρειάζονται άλλα λόγια...

Μεγάλη Παρασκευή

Δύσκολη ημέρα! Όλες είναι δύσκολες, αλλά η σημερινή στάζει δάκρυ...
Δάκρυα για το Κύριο που εν μνήματι κατετέθη...
Αλλά ο Κύριος δεν θέλει να κλάψουμε για Εκείνον. Θελει να κλάψουμε για εμάς. Δεν θέλει τον  οίκτο μας για το Πάθος Του, θέλει την μετάνοια για τα πάθη μας και την επιστροφή μας κοντά Του.
Η αγωνία Του δεν ήταν για το μαρτύριο που Τον περίμενε και ως Θεός πολύ καλά το εγνώριζε, αλλά για το πώς ο άνθρωπος, το αγαπημένο πλάσμα Του, θα προσλάμβανε αυτό το μαρτύριο για να το κάνει μαρτυρία ζωής και αθανασίας στην δική του χωμάτινη ύπαρξη!
Δάκρυα για τις δύσκολες συγκυρίες, για τους κλειστούς ναούς, για τους μοναχικούς επιτάφιους, για τα σιωπηλά εγκώμια, για τις βουβές καμπάνες. Όλα αυτά μας πονούν, αλλά κι αυτά εξωτερικά σχήματα είναι. Στην καρδιά μας όλα μπορούν ζωντανά κι ανεμπόδιστα να ιερουργούνται!
Δάκρυα για μια ανθρωπότητα που ζει σκιαγμένη από τον φόβο ενός ύπουλου ιού που φαίνεται πως την κρατά παροπλισμένη, φοβισμένη, παραζαλισμένη. Μήπως όμως αυτός είναι ο τρόπος και ο δρόμος της λύτρωσης! Ένα δυνατό φρένο σε μια παράλογη και καταστροφική πορεία!
Μεγάλη Παρασκευή! Ο θάνατος του Αθανάτου χαρίζει την αθανασία στους θνητούς! Πάσχα, το πέρασμα απ' τον θάνατο στη Ζωή, απ' τα ψεύτικα στ' αληθινά, απ' τα ελάχιστα στα αμέτρητα, απ' τον πόνο και τα δάκρυα, στην παραδεισένια χαρά! Ανατροπές και αντιθέσεις..., η υπέροχη πίστη μας!!

Κοντάκιον
Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας, νεκρὸς ὁρᾶται, καὶ σμύρνῃ καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσαι πικρῶς καὶ ἐκβοῶσαι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ, Χριστὸς ἀφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος.

Αυτός που
Ὁ Οἶκος
Ὁ συνέχων τὰ πάντα ἐπὶ σταυροῦ ἀνυψώθη, καὶ θρηνεῖ πᾶσα ἡ Κτίσις, τοῦτον βλέπουσα κρεμάμενον γυμνὸν ἐπὶ τοῦ ξύλου, ὁ ἥλιος τὰς ἀκτῖνας ἀπέκρυψε, καὶ τὸ φέγγος οἱ ἀστέρες ἀπεβάλλοντο, ἡ γῆ δὲ σὺν πολλῷ τῷ φόβῳ συνεκλονεῖτο, ἡ θάλασσα ἔφυγε, καὶ αἱ πέτραι διερρήγνυντο, μνημεῖα δὲ πολλὰ ἠνεῴχθησαν, καὶ σώματα ἡγέρθησαν ἁγίων Ἀνδρῶν. ᾍδης κάτω στενάζει, καὶ Ἰουδαῖοι σκέπτονται συκοφαντῆσαι Χριστοῦ τὴν Ἀνάστασιν, τὰ δὲ Γύναια κράζουσι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ Χριστὸς ἀφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος.

Τῷ ἁγίῳ καὶ μεγάλῳ Σαββάτῳ, τὴν θεόσωμον Ταφήν, καὶ τὴν εἰς ᾍδου Κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομεν δι' ὧν τῆς φθορᾶς τὸ ἡμέτερον γένος ἀνακληθέν, πρὸς αἰωνίαν ζωὴν μεταβέβηκε.
Στίχοι
Μάτην φυλάττεις τὸν τάφον, κουστωδία.
Οὐ γὰρ καθέξει τύμβος αὐτοζωΐαν.

Τῇ ἀνεκφράστῳ σου συγκαταβάσει, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Φοβερὸν καὶ παράδοξον Μυστήριον, σήμερον ἐνεργούμενον καθορᾶται. Ὁ ἀναφὴς κρατεῖται, δεσμεῖται, ὁ λύων τὸν Ἀδὰμ τῆς κατάρας. Ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς, ἀδίκως ἐτάζεται, εἱρκτῇ κατακλείεται, ὁ τὴν ἄβυσσον κλείσας, πιλάτῳ παρίσταται, ᾧ τρόμῳ παρίστανται οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις, ῥαπίζεται χειρὶ τοῦ πλάσματος, ὁ Πλάστης, ξύλῳ κατακρίνεται, ὁ κρίνων ζῶντας καὶ νεκρούς, τάφῳ κατακλείεται, ὁ καθαιρέτης τοῦ ᾍδου. Ὁ πάντα φέρων συμπαθῶς, καὶ πάντας σώσας τῆς ἀρᾶς, ἀνεξίκακε Κύριε δόξα σοι.

Φοβερό και παράδοξο μυστήριο βλέπουμε σήμερα να ξετυλίγεται μπροστά μας. Ο ανέγγιχτος φυλακίζεται, κρατείται δέσμιος  αυτός που έλυσε την κατάρα του Αδάμ. Αυτός που εξετάζει τις καρδιές και τα σπλάχνα των ανθρώπων, άδικα εξετάζεται, κλείνεται σε φριχτή φυλακή αυτός που έκλεισε την άβυσσο, παρουσιάζεται μπροστά στον Πιλάτο, Αυτός στον οποίο μπροστά με τρόμο παρίστανται οι ουράνιες Δυνάμεις, ραπίζεται από το χέρι του πλάσματος ο Πλάστης, καταδικάζεται σε σταυρικό θάνατο, Αυτός που κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, σε τάφο σφραγίζεται, ο νικητής του Άδη. Εσύ που όλα με συμπάθεια τα υπέφερες και μας έσωσες όλους από την κατάρα της αμαρτίας, ανεξίκακε Κύριε, ας είσαι δοξασμένος!


Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον, τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου, σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρὸν γυμνὸν ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν· Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφον περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο, καὶ διερρήγνυτο ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε, δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον· πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω, τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν σου, σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.

"Καθώς ο Ιωσήφ μαζί με τον Νικόδημο κατέβαζε από το ξύλο του Σταυρού Εσένα, που ντύθηκες σαν ρούχο το άκτιστο Φως, και βλέποντάς Σε νεκρό, γυμνό, άταφο, άρχισε θρήνο ευσυμπάθητο και συγκλονισμένος έλεγε: Αλίμονο, γλυκύτατε Ιησού! Πριν από λίγο σε αντίκρισε ο ήλιος κρεμασμένο πάνω στο σταυρό και σκεπάστηκε με ζοφερό σκοτάδι και η γη από το φόβο της εσείσθηκε και του ναού το καταπέτασμα χωρίστηκε στα δύο! Και τώρα Σε αντικρίζω εγώ και συναισθάνομαι ότι για μένα καταδέχτηκες ακόμα και τον θάνατο. Πώς να Σε κηδεύσω, Θεέ μου; Πώς να Σε τυλίξω στο σάβανο; Με ποια χέρια να ακουμπήσω το πανάγιο σώμα Σου; ποια θρηνητικά άσματα να ψάλω στην εξόδιο ακολουθία Σου; Δοξολογώ με μεγαλοπρέπεια τα πάθη Σου και  ψάλλω ύμνους στην ταφή και την ανάστασή Σου και δυνατά φωνάζω: Κύριε, ας είσαι δοξασμένος!"

Η σημερινή προφητεία από τον Ιεζεκιήλ προάγγελος της αναστάσεως των νεκρών:

"...Τάδε λέγει Κύριος Κύριος· Ἰδοὺ ἐγὼ ἀνοίγω τὰ μνήματα ὑμῶν, καὶ ἀνάξω ὑμᾶς ἐκ τῶν μνημάτων ὑμῶν, καὶ εἰσάξω ὑμᾶς εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ γνώσεσθε, ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος, ἐν τῷ ἀνοῖξαί με τοὺς τάφους ὑμῶν, τοῦ ἀναγαγεῖν με ἐκ τῶν τάφων τὸν λαόν μου. Καὶ δώσω πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε, καὶ θήσομαι ὑμᾶς ἐπὶ τὴν γῆν ὑμῶν, καὶ γνώσεσθε, ὅτι ἐγὼ Κύριος, ἐλάλησα, καὶ ποιήσω, λέγει Κύριος Κύριος".
Αυτά λέγει ο Κύριος: Θα ανοίξω τα μνήματά σας, θα σας σηκώσω από τα μνήματα και θα σας βάλω στη γη του Ισραήλ (Επαγγελίας) και θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν θα ανοίξω τους τάφους σας και θα σηκώσω τον λαό μου από τους τάφους. Και θα δώσω το πνεύμα μου σε σας και θα ζήσετε και θα σας βάλω στην γη σας και θα ξέρετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος και ελάλησα και θα κάμω όσα είπα, λέγει ο Κύριος.
Πολλάκις μας βεβαιώνει ο Προφήτης γιατί πολλάκις  τον εβεβαίωσε ο Θεός ότι η ανάσταση των νεκρών θα γίνει!!!