Ερανισμός

Πέμπτη του Μεγάλου Κανόνος
Στην ενορία μας γίνεται αποβραδίς αγρυπνία.
Συμμετέχω με τα λειτουργικά βιβλία στα χέρια και θαυμάζω τον πλούτο τον αμύθητο
στα νοήματα και τους εκφραστικούς τρόπους των τροπαρίων και των αναγνωσμάτων.
Καταγράφω ελάχιστα από τα πολλά που με εντυπωσίασαν:

"Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε πτώματος κακοφροσύνη"
Πριν να 'ρθει η συντριβή προηγήθηκε η ύβρις (αρχαία ελληνική λέξη που σημαίνει ότι ο άνθρωπος ξεπερνά τα μέτρα του με την αλαζονία και την πλεονεξία του και προκαλεί τον θυμό των θεών),
πριν να 'ρθει ο θάνατος προηγήθηκε ο κακός νους, η αμυαλοσύνη μαζί με την κακία.

"Κρείσσων ψωμός μεθ' ηδονής εν ειρήνη
ή οίκος πλήρης πολλών αγαθών και αδίκων θυμάτων μετά μάχης"
Κάλλιο να τρως ξερό ψωμί και να το ευχαριστιέσαι ζώντας ειρηνικά,
παρά να είναι το σπίτι σου γεμάτο αγαθά που τα απέκτησες άδικα
και πεδίο μάχης από καβγάδες και αντιπαλότητες.

"Στέφανος γερόντων τέκνα τέκνων, καύχημα δε τέκνων πατέρες αυτών"
Στεφάνι δόξας για τους γέροντες είναι τα εγγόνια τους
και καύχημα για τα παιδιά οι γονείς τους.


"Δήμιος γέγονα τη ψυχή μου, της σαρκός μου πρόνοιαν ποιησάμενος,
δαίμοσι παίγνιον κατεστάθην, ηδοναίς δουλεύων και ατοπήμασι..."
Εγώ ο ίδιος έγινα ο δήμιος της ψυχής μου,
γιατί όλη μου τη φροντίδα την έστρεψα στη σάρκα μου.
έγινα παιχνιδάκι στα χέρια των δαιμόνων,
γιατί ζω για να υπηρετώ τις ηδονές και τις ανοησίες μου.


"Κρατήρα η Εκκλησία εκτήσατο την πλευράν σου την ζωηφόρον,
εξ ής ο διπλούς ημίν ανέβλυσε κρουνός της αφέσεως και γνώσεως..."
Η Εκκλησία απέκτησε κρατήρα
(μεγάλο αγγείο στο οποίο αναμιγνυόταν ο οίνος με το νερό και γινόταν κρασί)
κι αυτός είναι η ζωηφόρος Σου πλευρά,
από την οποία αναβλύζει διπλός κρουνός
που μας χαρίζει άφεση και γνώση.

*Ολοζώντανες εκφραστικές εικόνες, μεταφορές, παρομοιώσεις,
σωτήρια μηνύματα που καλό θα είναι από τα αυτιά, τα μάτια και τον νου
να περάσουν κάποτε και στην καρδιά μας και να μας συγκλονίσουν.

Κατάθλιψη; Όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

             Συχνότατη ψυχική διαταραχή η κατάθλιψη τείνει να γίνει "η μάστιγα της εποχής μας" στις χώρες της Δύσης. Υπάρχει άραγε τρόπος να την προλάβουμε; 

Πώς θα κάνουμε τη χαρά βίωμά μας;

                       

            Η χαρά υπάρχει εν δυνάμει μέσα μας ως καρπός του Αγίου Πνεύματος από τη στιγμή που λάβαμε το μυστήριο του Χρίσματος ("ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια"), αλλά περιμένει από εμάς, με συνειδητό αγώνα ενδυνάμωση και καλλιέργεια. 

            Η χαρά τουΧριστιανού δεν επηρεάζεται από εξωτερικές αντιξοότητες, δοκιμασίες, συμφορές. Έχει εγκατασταθεί στην ψυχή του αληθινά πιστού που παρέδωσε την μέριμνα της ζωής του στο Χριστό, τον οποίον ευχαριστεί εν παντί και πάντων ένεκεν. (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Απόστολος Παύλος, μάρτυρες της πίστεως, πολλοί σύγχρονοι πιστοί, πολύτεκνοι κτλ.). 

            Στο μέτρο της πίστεως και της αφοσίωσης και της εγκατάλειψης στα χέρια του Θεού που ο καθένας βιώνει , βιώνει και την ανάλογη χαρά.

            Δεν μας τρελαίνουν τόσο οι δύσκολες καταστάσεις -αυτές μπορεί να μας κάνουν πιο δυνατούς -, όσο οι λογισμοί που μας παρουσιάζουν ως πιθανά όλα τα δυσάρεστα πράγματα. Όλοι έχουμε πέσει θύματα επίθεσης των λογισμών ιδίως σε ώρες που είμαστε άγρυπνοι, απογοητευμένοι από κάτι, κουρασμένοι ψυχικά.

             Πόλεμος κατά των λογισμών σημαίνει να γεμίσουμε το νου και την καρδιά μας με την προσευχή, την ανάμνηση του Θεού και της αγάπης Του τόσο, ώστε να μη χωράει καμιά άλλη σκέψη. Ή να οχυρώσουμε τα τείχη της ψυχής μας τόσο καλά ώστε να είναι απόρθητα. Τα όπλα του πιστού είναι αυτά που μας συνιστά ο Απόστολος Παύλος, η πίστη, η προσευχή, η ελεημοσύνη, η νηστεία.

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος μάθει να λέει μυστικά κι αδιάκοπα την ευχή «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος εκτός από τον εαυτό του και τα δικά του ενδιαφέρεται με αγάπη και ασχολείται με διάθεση αγαθή – όχι για να ανακατώσει και να κουτσομπολέψει -  με τις ανάγκες των άλλων.

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος συμμετέχει ζωντανά, με επίγνωση στη λατρευτική ζωή της εκκλησίας και ιδιαίτερα στα μυστήρια τα οποία προσφέρουν στην ψυχή τροφή αληθινή, θεϊκή, σωτήρια.

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος πολύ ταπεινά έχει συμφιλιωθεί με τις ανθρώπινες αδυναμίες τις δικές του –όχι με τα πάθη του, γι’ αυτά αγωνίζεται, αλλά όχι με απόγνωση – αλλά και των άλλων. Αυτός που συγχωρεί πρόθυμα. Η μνησικακία είναι απίστευτο βάρος ψυχής και αφορμή στεναχώριας και θλίψης. Η συγχώρηση που παρέχουμε με αγάπη και ευκολία στους αδελφούς μας είναι η μεγαλύτερη ευεργεσία προς τον εαυτό μας.

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος καλλιεργεί μέσα του σαν βίωμα την αίσθηση ότι είναι ένα μικρό αλλά καίριο κομματάκι ενός τεράστιου συνόλου που είναι η ανθρωπότητα. Δεν είναι μόνος. Δεν είναι άτομο. Είναι ένα πρόσωπο, για το οποίο μάλιστα ο Χριστός μας πέθανε πάνω στο Σταυρό. Μια πολύ ωραία εικόνα: Ο καθένας μας είναι ένα φύλλο πάνω σ’ ένα τεράστιο δέντρο. Όλοι οι συνάνθρωποί μας είναι φύλλα πάνω σ’ αυτό το τεράστιο δέντρο που είναι η ανθρωπότητα. Είμαστε καθένας ξεχωριστός, αλλά όλοι μαζί φτιάχνουμε αυτό το υπέροχο δέντρο με το παχύ φύλλωμα. Δεν είμαι μόνος. Δεν είμαι κεχωρισμένος. Η αίσθηση ότι ανήκω κάπου οργανικά μου δίνει δύναμη κι αξία.

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος πιστεύει ακράδαντα στην ανάσταση και στην αιώνια ζωή. Ο μεγαλύτερος φόβος, αυτός που κάνει τους ανθρώπους να παραλύουν, είναι ο φόβος του θανάτου και φυσικά και των ασθενειών και των τραυματισμών που μπορεί να μην ιαθούν και να οδηγήσουν στον θάνατο. Αν όμως υπάρχει βέβαιη πίστη στην ανάσταση και την αθανασία, ο φόβος αυτός καταργείται ή έστω σμικρύνεται. Άρα μένει στην ψυχή μας τόπος για τη χαρά.

             Δεν θα πάθει κατάθλιψη όποιος δεν είναι υπερήφανος, όποιος δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, όποιος βλέπει τη ζωή ρεαλιστικά, χωρίς πολλές απαιτήσεις και αλαζονεία. Όποιος δεν θεωρεί τον εαυτό του κέντρο του κόσμου και τους άλλους υποχρεωμένους να υποχωρούν μπροστά του ή να τον υπηρετούν. Είναι πολύτιμη επένδυση για τα παιδιά μας να μάθουν να αυτοεξυπηρετούνται, να κάνουν εργασίες «ταπεινές», να συναναστρέφονται με παιδιά φτωχά και όχι καλομαθημένα πλουσιόπαιδα, να σκληραγωγούνται, να στερούνται εκούσια ή ακούσια, να αυτοπειθαρχούνται.

              Δεν είναι τυχαίο το ότι η κατάθλιψη καλπάζει στην εποχή μας που χαρακτηρίζεται από τον απόλυτο υλισμό, την υπερβολική εμπιστοσύνη στον τεχνολογικό πολιτισμό και τον απόλυτο αποπροσανατολισμό. Έχει εξορισθεί ο Θεός και η πίστη από τη ζωή μας. Ο άνθρωπος δεν έχει πού να στηριχθεί και δεν ξέρει και προς τα πού να βαδίσει. Η αίσθηση του χάους και της σχετικότητας είναι διάχυτη. Έχει εγκατασταθεί στις ψυχές των περισσότερων ανθρώπων κι αυτή ακριβώς είναι η βάση, το εύφορο έδαφος για την κατάθλιψη.

             Και κάτι ακόμα πολύ-πολύ πρακτικό: Βοηθάει στην καλή διάθεση του ανθρώπου πολύ η χειρωνακτική εργασία και μάλιστα η δημιουργική. Γι’ αυτό είναι πολύτιμη γνώση και σωτήρια επένδυση για το μέλλον των παιδιών μας  να μάθουν να κάνουν πράγματα με τα χέρια. Κατασκευές, μαστορέματα, κηπουρική, κέντημα, πλέξιμο, μαγείρεμα, ζωγραφική, ράψιμο, άλλες χειροτεχνίες. Είναι πολλαπλό το όφελος. Απασχόληση του νου, άρα συμμάζεμα από στενάχωρες σκέψεις, χαρά της δημιουργίας – που δίνει στον άνθρωπο την αίσθηση της αξιοσύνης και της ωφελιμότητας - ικανοποίηση καλλιτεχνικών αναζητήσεων, επίλυση πρακτικών προβλημάτων κτλ.

*Από τα Σεμινάρια Γονέων του Σχολείου μας (Εκπαιδευτήρια "Ο Απόστολος Παύλος")

Των Ελλήνων οι Άνοιξες...

Στ΄ ουρανού το γαλάζιο στερέωμα

μ' ανοιξιάτικα μύρα και χρώματα

και πουλιών θαρρετά φτερουγίσματα

της πικρής μας πατρίδας η άνοιξη,

όρθρος του Ευαγγελισμού, φανερώθη.

 

Από αιώνες κρυμμένη και άφαντη

μ' αλυσίδες βαριές φορτωμένη

πόνο κι αίμα και δάκρυ θρεμμένη

λαχταρούσε τη μέρα, την ώρα,

στο Φως, στην Ελλάδα, και πάλι να βγει.

Στη μεγάλη της πίστης μας μέρα

που ο Αρχάγγελος φέρνει στη Μαρία το "Χαίρε"

κι όλη η γη λυτρωμένη ανασαίνει 

απ' του Άδη το πνιχτό σφιχταγκάλιασμα

κι αναμένει τον των όλων Δεσπότην...

 

Με το "Χαίρε", θαρρείς, του Αγγέλου

και το "Ναι" της Παρθένου Μαρίας, τα δεσμά 

της δικής μας κρυμμένης παρθένου συντρίβονται

κι οι βαριές της οι άλυσες σπώνται

και ορμά δυνατή και πανώρια 

στης Ελλάδας τις στράτες, τα βουνά, τις χαράδρες, 

τα νησιά, τα πελάγη, τις θάλασσες,

ηλιαχτίδα ολόφωτη, ανοιξιάτικη αύρα,

μα και σπαθί και μπουρλότο και ντουφέκι

και πείνα και φτώχια και κλάμα μαζί. 

 

Των Ελλήνων οι Άνοιξες τρεις: 

της πανέμορφης φύσης μας...

της γλυκιάς μας πατρίδας...

της ορθόδοξης πίστης μας! 

Σταυρούλα Κουμενίδου

 

Το παράπονο

Κυριακές Μεγάλης Τεσσαρακοστής!
Τελείται η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
Η ευχή της Αγίας Αναφοράς αυτής της Λειτουργίας είναι, πιστεύω, ό,τι υψηλότερο και συγχρόνως ό,τι βαθύτερο έχει εκφραστεί από ανθρώπινο νου, με τη φώτιση βέβαια του Αγίου Πνεύματος. Είναι η κορύφωση της ορθόδοξης λατρείας.
Κι ενώ θα έπρεπε να αναγινώσκεται εις επήκοον πάντων των πιστών ώστε να συμμετέχουν και να κατανύσσονται και να κατανοούν, όσον ένεστι, την αγάπη του Θεού που σχεδιάζει τη σωτηρία μας και προσφέρει τον Μονογενή Υιό Του ίνα συμμόρφους ημάς ποιήσει της εικόνος Αυτού,
αναγινώσκεται από τους περισσότερους ιερείς μυστικά -και δυστυχώς και βιαστικά και κομματιασμένα και κακοποιημένα για να προλάβουν- και οι πιστοί ακούν μόνο το παρατεταμμένο ααα και ιιι των ψαλτών που σέρνουν το "Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ..." και το "Επί σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη..." ως εκεί που δεν αντέχεται άλλο, για να προλάβει ο ιερέας να διαβάσει μόνος του, ν΄ακούσει μόνος αυτός κι ο εαυτός του την υπέροχη αυτή ευχή.
Σε κάθε Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου θυμώνω γιατί εν ονόματι μιας στραβής παράδοσης αποκλείεται ο λαός του Θεού από τη λατρεία. Ακούει μόνο ξεκάρφωτα παραγγέλματα που δεν συνδέονται μεταξύ τους και τα μουσικά τσαλίμια των ψαλτάδων.
Αναρωτιέμαι, μόνο για τους ιερείς έγραψε ο Μέγας Βασίλειος τη Θεία Λειτουργία;
Δεν θέλω καινοτόμες αλλαγές στη λατρεία μας, την οποία από μικρή ηλικία γνώρισα κι αγάπησα,  αλλά δεν αντέχω αυτή την κακοποίηση και τον αποκλεισμό.
Μαλιστα αν οι πιστοί ακούμε και γνωρίζουμε τις ευχές αυτές, μαθαίνουμε Δογματική,μαθαίνουμε τι πιστεύουμε και δεν πέφτουμε εύκολα θύματα προσηλυτισμού των αιρετικών και αλλοδόξων.
Παραθέτω ένα ελάχιστο δείγμα του μεγαλείου των ευχών του Μεγάλου Βασιλείου και πιστεύω πως θα με δικαιώσετε.
"Ότε δε ήλθε το πλήρωμα των καιρών, ελάλησας ημίν εν αυτώ τω Υιώ σου, δι' ού και τους αιώνας εποίησας. Ός ών απαύγασμα της δόξης σου και χαρακτήρ της υποστάσεώς σου, φέρων τε τα πάντα τω ρήματι της δυνάμεως αυτού, ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα σοί τω Θεώ και πατρί, αλλά Θεός ών προαιώνιος, επί της γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη και εκ παρθένου αγίας σαρκωθείς,εκένωσεν εαυτόν, μορφήν δούλου λαβών, σύμμορφος γενόμενος τω σώματι της ταπεινώσεως ημών, ίνα ημάς συμμόρφους ποιήση της εικόνος της δόξης αυτού....
...ηυδόκησεν ο μονογενής σου Υιός, ο ών εν τοις κόλποις σού του Θεού και Πατρός, γενόμενος εκ γυναικός, της Αγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, γενόμενος υπό νόμον, κατακρίναι την αμαρτίαν εν τη σαρκί αυτού, ίνα οι εν τω Αδάμ αποθνήσκοντες ζωοποιηθώσιν εν αυτώ τω Χριστώ σου".
Και λίγο παρακάτω όλα και όλοι μπαίνουν μέσα στη στοργική αγκαλιά και έγνοια και πρόνοια του Θεού που τον παρακαλούμε: "Μνήσθητι, Κύριε, του περιεστώτος λαού...τα ταμεία αυτών έμπλησον παντός αγαθού, τας συζυγίας αυτών εν ειρήνη και ομονοία διατήρησον, τα νήπια έκθρεψον, την νεότητα παιδαγώγησον, το γήραςπερικράτησον, τους ολιγοψύχους παραμύθησαι, τους εσκορπισμένους επισυνάγαγε, τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη Εκκλησία...χηρών πρόστηθι, ορφανών υπεράσπισον, αιχμαλώτους ρύσαι, νοσούντας ίασαι. Των εν βήμασι και μετάλλοις και εξορίαις και πικραίς δουλείαις όντων μνημόνευσον ο Θεός..."
Εύχομαι να φωτίσει ο Θεός τους ιερείς μας...

Σεμίραμις

         Ο μύθος -η ιστορία; -  λέει πως η Σεμίραμις παραπλάνησε με "νάζια και καμώματα" τον άντρα της, βασιλιά των Ασσυρίων, Νίνο, να παραιτηθεί για μια μέρα μόνο του αξιώματός του και να της παραδώσει την εξουσία του βασιλείου του. Η πρώτη πράξη εξουσίας της βασίλισσας ήταν να σκοτώσει τον άντρα της  ώστε να διατηρήσει για πάντα το θρόνο.
         Μύθος που μας παρουσιάζει με τέλειο τρόπο τη μαεστρία του πονηρού. Μας παραπλανά με τρόπο σαγηνευτικό να του χαρίσουμε ένα ελάχιστο κομμάτι της ζωής μας, της ψυχής μας, του χρόνου μας, του σώματός μας, του κόπου μας, της προσοχής μας, του ενδιαφέροντός μας. Μόλις του κάνουμε το χατίρι βρίσκει τον τρόπο να θρονιαστεί για πάντα. Υποκλέπτει τη συγκατάθεσή μας και γίνεται κυρίαρχος εξολοθρευτής.
          Άγρυπνοι λοιπόν, ας περιφρουρούμε την καθαρότητα της ψυχής και του σώματός μας, ακλόνητα σταθεροί, προσηλωμένοι στο στόχο μας, που είναι η αγιότητα, η Βασιλεία του Θεού.
        

Λέγε τι σιγής κρείττον ή σιγήν έχε...

Μέρες περισυλλογής και σιωπής.
Δεν υπάρχει λόγος να μιλούμε ή να γράφουμε, αν δεν έχουμε κάτι πολύ σημαντικό να πούμε.
Αλλά επειδή πέρασαν πολλές ημέρες από την τελευταία ανάρτηση και μπορεί να ξεχαστούμε εντελώς, έτσι, για να μη ....χαθούμε... μεταφέρω δυο-τρεις σκέψεις του Γέροντος Σωφρονίου από το βιβλίο του* που τις τελευταίες ημέρες με έχει συνεπάρει:

"Δυο μοναχοί διακονούσαν στο νοσοκομείο της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος, όταν ήμουν άρρωστος. Μια μέρα ο ένας από τους δύο είπε: "Ο αντικαταστάτης του ηγουμένου μας παρακάλεσε να κάνουμε αυτό κι αυτό ..., αλλά δεν έχει νόημα. Είναι εντελώς άσκοπο να γίνουν αυτά τα πράγματα". Ο άλλος μοναχός του απάντησε: " Ω, αδελφέ μου, αρκεί να μην ακολουθήσουμε το δικό μας θέλημα!"
Μόνο αν εφαρμόζουμε την υπακοή με επίγνωση, θα γίνουμε ικανοί να εννοήσουμε το θέλημα του Θεού...".

"Η ζωή στον κόσμο είναι οικοδομημένη πάνω στη βία. Η ζωή του κράτους οργανώνεται "με το πιστόλι". Υπάρχει η αστυνομία, ο στρατός κτλ. Εδώ όμως -στο μοναστήρι, στην κατά Χριστόν ζωή -  η θεωρία μας είναι εντελώς αντίθετη με την έννοια ότι κάθε πράξη που επιβάλλεται με τη βία δεν μας οδηγεί στη σωτηρία, δεν ανήκει στην αιώνια σφαίρα. Όλα είναι εκούσια... ".

"Θέλω να σας υπενθυμίσω ότι όλη η ανθρωπότητα είναι σαν ένα δέντρο που προέρχεται από μια ρίζα, από την οποία μεγαλώνει και αναπτύσσεται. Καθένας μας είναι ένα κλαδάκι ή ένα φυλλαράκι πάνω σ' αυτό το δέντρο. Δεν μορούμε να χωριστούμε από αυτό. Μ' αυτή την εικόνα που ως βίωμα είναι μέσα μας εντυπωμένη και ζωντανή προσευχόμαστε για όλο τον κόσμο, για όλη την ανθρωπότητα...".

Σας εύχομαι καλό αγώνα, καλή Σαρακοστή!

* "Οικοδομώντας το ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας"

Μεφιτισμός

Από το αποκαλυπτικό βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου "Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας":
"Κάθε φορά που είστε στο κελί σας ή οπουδήποτε και σκέπτεστε με έναν τρόπο υποτιμητικό για τους αδελφούς ή τις αδελφές σας, καταστρέφετε τη ζωή και οι αδελφοί και οι αδελφές που κατηγορείτε το αισθάνονται και πληγώνονται. Ακόμη και μεταξύ αυτών που δεν προσεύχονται υπάρχει μια ψυχολογική ευαισθησία και αισθάνονται τα ψυχικά κύματα, την ψυχική ενέργεια που εκπέμπουν οι άλλοι. Κανείς δεν αμτιλαμβάνεται τίποτε, δεν ακούει λόγια, δεν βλέπει χειρονομίες. Ό,τι γίνεται, γίνεται μυστικά, η ζωή όμως καταστρέφεται.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Υπάρχει ένα ζώο, η μεφίτις, ο ασβός, το οποίο για να εξασφαλίσει την ησυχία του εκπέμπει κάποιες φορές ένα υγρό που έχει μια ανυπόφορη δυσωδία, ακόμη και για τα μεγάλα ζώα. Το ίδιο το ζώο αντέχει την οσμή με ευχαρίστηση. Μεταξύ των ανθρώπων συμβαίνει επίσης μερικοί να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σαν αυτή που δημιουργεί η μεφίτις, με αποτέλεσμα να δημιουργούν γύρω τους ανυπόφορη ατμόσφαιρα, έτσι που να μην μπορεί κανείς ούτε να αναπνέει. Αυτοί οι ίδιοι είναι ευχαριστημένοι στη σκέψη της υπεροχής τους.
Να είστε όλοι και όλες συνετοί και προσεχτικοί σ'αυτό που λέω: να μη σκέπτεστε άσχημα για τους άλλους!
............................
Γνώρισα μια Ρωσίδα στο Παρίσι. Ο σύζυγός της ήταν σπουδαίος μηχανικός και εργαζόταν στο Βιετνάμ. Μου είπε ότι οι Βιετναμέζοι είναι πολύ ευαίσθητοι ψυχικά και πολύ δυνατοί. Αν κάποιος δεν τους αρέσει, αρχίζουν να μπλοκάρουν αυτό το πρόσωπο με κάθε είδους "επιθέσεις", ψυχολογικές απορρίψεις. Εξωτερικά δεν παρατηρεί κανείς τίποτε, αλλά το πρόσωπο έπειτα από έναν χρόνο - ή δύο αν έχει μεγάλη αντοχή - πεθαίνει. κανείς δεν λέει τίποτε, δεν υπάρχουν λόγια ούτε χειρονομίες, παρά μόνο μια άρνηση του άλλου............................".

βίος coop

      Έγιναν χθες το απόγευμα τα εγκαίνια του μη κερδοσκοπικού συνεταιριστικού 

παντοπωλείου Βίος Coop  (Κων. Καραμανλή 42, περιοχή Ευκλείδη-Θεσσαλονίκη) σε ατμόσφαιρα εγκάρδια και ενθουσιώδη και με τις ευχές όλων μας να πάνε οι δουλειές πολύ-πολύ καλά.

     Πρόκειται για μια πολύ αξιέπαινη πρωτοβουλία νέων κυρίως ανθρώπων που απευθύνθηκε και απευθύνεται προς όλους τους Θεσσαλονικείς.

     Στόχος τους να πάρουμε την τροφή μας στα χέρια μας με προϊόντα

     ποιοτικά και ασφαλή σε χαμηλές τιμές για τον καταναλωτή και δίκαιες για τον παραγωγό,

τοπικά-ελληνικά όταν αυτό είναι εφικτό από την εγχώρια προσφορά-παραγωγή

χωρίς μεσάζοντες και κυρίως από συνεταιρισμούς και ομάδες παραγωγών

     ώστε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας χωρίς τη μεσολάβηση κερδοσκόπων μεσαζόντων, 

να γίνουμε κοινωνικά αλληλέγγυοι και να αναπτύξουμε κοινωνική ευθύνη.

     Το στήσιμο του καταστήματος και η λειτουργία του βασίζεται εν πολλοίς σε εθελοντική

  εργασία και προπαντός στο ζήλο και την πίστη των παιδιών σ'αυτό που ξεκίνησαν. 

Για μια ακόμη φορά ευχόμαστε "Καλή επιτυχία!" η οποία βέβαια θα εξαρτηθεί και από την ανταπόκριση όλων μας στην πρόσκλησή τους.

Τα ψυγεία με τα τυροκομικά και τα αλλαντικά και πλατιά χαμόγελα...

Φρεσκότατα λαχανικά και ολοπρόθυμη εργασία

Αχτύπητο δίδυμο, παιδιά με κέφι και ευγένεια!

Στο ταμείο "βράχος" ο Αριστείδης

Τα περέκ από τον Συνεταιρισμό Γυναικών Αγίου Αντωνίου έκλεψαν την παράσταση.

Ρεβυθόψωμο νοστιμότατο και όσπρια από τα Γρεβενά, εξαιρετικά!!!

*Πολλά ακόμη ενδιαφέροντα είχε η χθεσινή βραδιά, αλλά δεν τα πρόλαβα γιατί έφτασα λίγο αργά...

Οι δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι

    Στην κατανυκτική χθεσινή αγρυπνία άκουγα το Συναξάρι του Αγίου Μελετίου, ενός Αγίου που μας είναι σχεδόν άγνωστος:

 

 

         Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας.
Πρώτα εκλέχθηκε επίσκοπος Σεβαστείας. Πολύ σύντομα όμως παραιτήθηκε, όταν εκδήλωσαν εναντίον του σφοδρή αντίδραση οι υποστηρικτές του προηγούμενου επισκόπου.
        Αργότερα προτείνεται για την αρχιεπισκοπή της Αντιοχείας σε μια εποχή που η Εκκλησία σπαρασσόταν από τις αιρέσεις.
        Δεν μπορούμε να συλλάβουμε πόση ταραχή είχαν προκαλέσει οι αιρέσεις. Με πόσο πάθος οι αντιμαχόμενες πλευρές πολεμούσαν, πόσες μηχανορραφίες, συκοφαντικές εκστρατείες, αλληλοκαθαιρέσεις επισκόπων συνέβησαν, εμπλοκές αυτοκρατόρων που υποστήριζαν τη μια ή την άλλη παράταξη και δυστυχώς πόσος σκανδαλισμός του ποιμνίου!
     Στην εκλογή του ως αρχιεπισκόπου Αντιοχείας τον υποστήριξαν οι Αρειανοί πιστεύοντας πως είναι δικός τους, αλλά και οι Ορθόδοξοι οι οποίοι έβλεπαν σ΄αυτόν έναν καθαρό και φωτισμένο, δηλαδή χαριτωμένο άνθρωπο, εξαιρετικά πράο, υπομονετικό και αγαθό. Μόνο ο Μέγας Αθανάσιος αντιτάχθηκε στην εκλογή του γιατί τον θεωρούσε αιρετικό. Αποδείχθηκε ωστόσο στύλος ορθοδοξίας.     
     Η αρχιεπισκοπική του θητεία ήταν θυελλώδης. Οι Αρειανοί κυριολεκτικά με λύσσα τον πολέμησαν, όταν κατάλαβαν, ότι δεν είναι δικός τους και τρεις φορές τον εξόρισαν. Ο λαός τον λάτρευε.
     Ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: Ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε τον Άγιο έξω από την Αντιόχεια με άμαξα προς την εξορία. Τα πλήθη των ορθοδόξων πληροφορήθηκαν την αναχώρηση του προσφιλούς των επισκόπου και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του. Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, έβαλε το σώμα του ασπίδα στον διώκτη του.
    Όντας εξόριστος στα Γήτασα της Αρμενίας που συνόρευαν με την Καππαδοκία ήρθε σε επικοινωνία με τον Μέγα Βασίλειο ο οποίος τον ενίσχυσε στην ορθή πίστη και στην υπομονή.
    Διαρκής του έγνοια και προσευχή η προσήλωση των Χριστιανών της Αντιοχείας στο Σύμβολο της Νικαίας. 
    Ορίστηκε προεδρεύων της Β΄Οικουμενικής Συνόδου κατά τη διάρκεια της οποίας άφησε τα βάσανα αυτού του κόσμου κι ανεχώρησε για την ουρανοπολιτεία. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τον διαδέχθηκε στην προεδρία της Συνόδου.

    Μ΄εντυπωσιάζει στον Άγιο Μελέτιο, η απόλυτη "εγκατάλειψή του" στο θέλημα του Θεού. Δεν προσκολλάται στο θρόνο. Οικειοθελώς παραιτείται, αποδέχεται τις εξορίες, ταπεινώνεται, συγχωρεί, ακολουθεί τα "ίχνη" του Σωτήρα του.

    Με τρομάζει η εποχή που ζει. Είναι ο "Χρυσός αιώνας"της Εκκλησίας. Έτσι τον έχουμε γνωρίσει στα εγχειρίδια της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Τον κοσμούν οι μορφές των Πατέρων. Τον αμαυρώνουν ωστόσο αιρετικοί και επίορκοι επίσκοποι που φθάνουν σε εγκληματικές ακρότητες.

    Πάντα υπάρχει στον κόσμο σε μεγάλη έκταση και με εντυπωσιακό θόρυβο η κακία και η εμπάθεια. Το κακό φαίνεται πως βασιλεύει. Ωστόσο σε κάθε εποχή διακρίνονται οι ελεκτοί του Θεού, τα αγιασμένα σκεύη της εκλογής Του. Είναι φώτα που τρυπούν τη σκοτεινιά του κόσμου. Είναι η δροσιά κι η παρηγοριά μες στην κάψα της αμαρτίας. Και μένουν εις τον αιώνα. Και μνημονεύονται αδιάκοπα από την στρατευόμενη Εκκλησία και χαίρουν στη Θριαμβεύουσα και περιμένουν και μας, να περάσουμε το δικό μας "μαρτύριο" και να τους συναντήσουμε.

Λόγος

Ένας λόγος με πίκρανε...
Σαν μαχαίρι σκληρός,
σαν λεπίδα με κάρφωσε,
πίκρα στάλαξε από την καρδιά μου.

Ένας λόγος με γλύκανε...
Απ' του φίλου τα χείλη
ή κι από ξένου το στόμα
βάλσαμο ράντισε την καρδιά μου.

Ένας λόγος, ο Λόγος,
μ' ανάστησε...
Χόρευε τώρα, γλέντα, ζήσε,
καρδιά μου.

Ο λόγος, η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ανθρώπων και άλλων πλασμάτων,
μπορεί να είναι φονικότερος από οποιοδήποτε όπλο
και γλυκύτερος από το απολαυστικότερο γλύκισμα.
Εκ του περισσεύματος της καρδίας εκφέρεται.
Εκ σαπράς καρδίας σαπρός θα εξέλθει,
εκ δε καθαράς καρδίας καθαρός και ωφέλιμος.
"Εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ανήρ,
δυνατός χαλιναγωγῆσαι καί ὅλον τό σῶμα",
μας γράφει ο Απόστολος Ιάκωβος.

Διά δε του Λόγου, τα πάντα εγένετο
και εν Αυτώ όλοι, όσοι θα πιστέψουμε σ' Αυτόν,
θα ξαναγεννηθούμε, θ΄αναστηθούμε,
θα κερδίσουμε την αιωνιότητα.
Τι άλλο προσδοκούμε για να βάλουμε στη ζωή μας
την αμετάθετη ελπίδα και την βαθιά, ανεπηρέαστη χαρά!

Το Τραγούδι της Μάνας

Το Τραγούδι της Μάνας 

Δεν μπόρεσα να μην το "κλέψω" από το Χαμομηλάκι!

Είναι πανέμορφο!

Χρόνια Πολλά Μανούλες!!

Αφιερωμένο στις Μανούλες, 

όπου γης, όποιας φυλής, 

όποιας πατρίδας, όποιας εποχής.

Ζωντανό προσκεφάλι η καρδιά μου

να βρίσκουν τα παιδιά αναπαμό.

Η λαχτάρα, παραστάτης της ζωής μου,  
μόνιμη ευπρόσδεκτη σύνοικος

και στο στόμα μου πάντα ευχές-προσευχές.

—Φεύγεις παιδί μου;

Στο Καλό…

Με Καλό…

Καλό δρόμο και η πορεία σου Ευθεία…

—Ήρθες παιδί μου;

Καρδιάς καλωσόρισμα

και το βλέμμα αστείρευτων λόγων πηγή.

Σαν τη δική μου αγάπη, καμιά!

Σαν της μάνας τη χαρά και τον πόνο κανένας!

Αγαπάει πριν να δει.

Πάνω απ´ τη νάκα, πάνω απ’ το λίκνο,

πλάθει πορεία ουρανόδρομη ονείρων!

.

«Κοιτάξτε το! Δεν είναι πανέμορφο;

Είν’ το παιδί μου!

Έκανε λάθη; Έσφαλλε;

Κανείς να μην πει ότι τόθελε.

Να μην το μαλώσει κανένας,

γιατί είν’ το παιδί μου

Πρόκοψε; Καμαρώστε το! Είναι παιδί μου!»

Απ’ το δικό του το στόμα μια λέξη μονάχα μου είν’ αρκετή:

Μάνα!

Τέσσερα γράμματα όλος μου ο κόσμος

—Μάνα…

—Τι είναι καμάρι μου; Τι έχεις παιδί μου;

Τι σου συμβαίνει ψυχή μου;

Καλά, μη μου πεις.

Ξέρω!

Σε πλήγωσαν; Πλήγωσες;

Σε πρόδωσαν; Πρόδωσες;

Σ’ αδίκησαν; Κάποιον αδίκησες;

Εγώ είμαι εδώ.

Η αγκαλιά μου λιμάνι γαλήνιο κι απάνεμο,

έλα να ξαποστάσεις.

Το δικό μου το χάδι ελευθερίας αίσθηση.

Η ανάσα μου άρωμα ανοιξιάτικης αύρας
.
Αν μπορούσα, δίχτυ αγάπης πυκνό,

αδιαπέραστο κι άφθαρτο θα 'πλεκα

και μπροστά στα παιδιά μου θα το 'στηνα,

προστασία –όσο ζω κι αφού φύγω-

απ’ του κακού τους ανέμους,

απ’ το φθόνο του κόσμου κι απ´ τ´ άδικο.

Στημόνι, οι Ελπίδες,

Υφάδι, της Αγάπης τα Όνειρα

και οι σκέψεις, σαϊτιές επιδέξιες.

Θεέ μου,

μέσα στο στέρνο μου

της ουράνιας φλόγας τη ζέστα πιθώνοντας,

μ´ έκαμες Μάνα της Καρδιάς και όχι του ενστίχτου.

Δεν γεννώ, έτσι απλά·

δια βίου τα μωρά μου ανατρέφω.

Με το είναι μου όλο –όσο ζω κι αφού φύγω-

τους καρπούς της καρδιάς μου φροντίζω.

Δέλτα Βήτα

απόσπασμα από το έργο Προμηθεύς Πυρφόρος

Τους τρεις μεγίστους φωστήρας

     Νεότερη ως μαθήτρια κι αργότερα για χρόνια πολλά ως δασκάλα, πάντα τιμούσα κι αγαπούσα αυτή την εορτή. Την εορτή των προστατών Αγίων μας, των Τριών Ιεραρχών.
     Είναι πολύ κρίμα που κάποιοι  την προσπερνούν αδιάφορα ή τη θεωρούν απλά σαν μια ακόμη σχολική αργία χωρίς να αναλογίζονται ποια πρόσωπα φέρνει αυτή η γιορτή στο προσκήνιο της μνήμης της Εκκλησίας μας. Τι "γίγαντες" ήσαν οι Τρεις στον νου, στην άσκηση, στη θεία φώτιση, στο έργο το κοινωνικό, το συγγραφικό, το φιλανθρωπικό, το λειτουργικό.
     Αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος, μέγιστοι φωστήρες, τα του φωτός δοχεία, αι φεγγοβόλοι αστραπαί, πηγαί βλύζουσαι νάματα, ουρανομύσται, κήρυκες ορθοδοξίας, ιεροφάντορες ονομάζονται από τον υμνωδό, ο οποίος μένει εκστατικός μπροστά στη μεγαλοσύνη τους.
     Όποιος θέλει να γευτεί θησαυρό σοφίας μπορεί να ανατρέξει στους λόγους τους, οι οποίοι παραμένουν επίκαιροι και συναρπαστικοί. Με την ευκολία πρόσβασης που μας χαρίζει το διαδίκτυο απλά αδικούμε τους εαυτούς μας, αν δεν "εκμεταλλευόμαστε" τον πλούτο που άφησαν ως παρακαταθήκη αιώνια στην Εκκλησία.
     Κάνω έναν απειροελάχιστο ερανισμό από λόγους των Τριών Πατέρων σχετικούς με τη φιλανθρωπία:

"Εἶναι τοῦ πεινασμένου τὸ ψωμὶ ποὺ σὺ κατακρατείς. Τοῦ γυμνοῦ τὸ ροῦχο ποὺ φυλάγεις στὶς ἀποθῆκες σου. Τοῦ ξυπόλυτου τὸ ὑπόδημα, ποὺ τὸ ἔχεις καὶ σαπίζει. Αὐτοῦ ποὺ ἔχει ἀνάγκη εἶναι τὰ χρήματα, ποὺ ἔχεις στὴ γῆ κρυμμένα. Ὥστε τόσους ἀδικεῖς, ὅσους μποροῦσες νὰ ευεργετήσεις και δεν το έκαμες" (Μεγάλου Βασιλείου εις το "καθελώ μου τας αποθήκας")

     "Μη νομίζεις ότι, με το ν' αποκτήσεις πολλά, απο­κτάς και αληθινή ηδονή. Ηδονή και ευχαρίστηση και ηρεμία έχεις με το να μη θέλεις να πλουτίζεις. Αν κυ­νηγάς τον πλούτο, ποτέ δεν θα πάψεις να βασανίζε­σαι. Γιατί η επιθυμία του πλούτου είναι έρωτας ανικανοποίητος. Όσο μακρύτερο δρόμο διανύσεις, τό­σο περισσότερο απομακρύνεσαι από τον τελικό σκοπό σου. Όσο περισσότερα χρήματα επιθυμείς, τόσο με­γαλύτερη γίνεται η αγωνία σου.
      Ο Θεός σ' έκανε πλούσιο για να βοηθάς όσους έχουν ανάγκη, για να βρεις τη συγχώρηση των αμαρ­τημάτων σου με τη φιλανθρωπία. Δεν σου έδωσε χρή­ματα για να τα φυλάς και να καταστραφείς, αλλά για να τα μοιράζεις και να σωθείς. Γι' αυτό το λόγο έκα­νε και τον πλούτο αβέβαιο, πρόσκαιρο, ασταθή, για να ελαττώσει τη μανία σου για χρήματα. Αν, λοιπόν, τώ­ρα, που η διατήρηση του πλούτου είναι αβέβαιη, αλλά και γεμάτη κινδύνους, επιβουλές και φόβους, τόσο λυσσασμένα τον λαχταράς, πόσα και πόσα εγκλήματα δεν θα έκανες αδίσταχτα, αν είχες τη βεβαιότητα ότι θα τον διατηρούσες!"  (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου)

            "Γιατί, στ’ αλήθεια, τίποτε από τ’ ανθρώπινα δεν είναι βέβαιο, τίποτε δεν είναι σταθερό. Η ζωή μας γυρίζει σε κύκλο, έναν κύκλο που φέρνει πολλές μεταβολές, συχνά μέσα σε μια μέρα, κάποτε και μέσα σε μιαν ώρα. Πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται κανείς τον άνεμο, που κινείται ακατάπαυστα, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται τη γραμμή, που αφήνει πάνω στα νερά ένα ποντοπόρο πλοίο, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται τ’ απατηλά όνειρα μιας νύχτας, που η απόλαυσή τους κρατάει τόσο λίγο, πιο σίγουρο είναι να εμπιστεύεται όσα χαράζουν τα παιδιά πάνω στην άμμο, όταν παίζουν, παρά την ανθρώπινη ευτυχία.
             Είναι, λοιπόν, συνετοί εκείνοι, που, μην έχοντας εμπιστοσύνη στα τωρινά, φροντίζουν να εξασφαλιστούν για το μέλλον. Επειδή η ανθρώπινη ευημερία είναι άστατη και μεταβλητή, αγαπούν την καλοσύνη που δεν χάνεται, για να κερδίσουν  τη συμπάθεια του Θεού. Όντας φιλάνθρωποι απαιτούν από το Θεό σαν οφειλόμενη τη φιλανθρωπία, την οποία έδειξαν πρώτα εκείνοι στους φτωχούς, ενεργώντας έξυπνα". (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου περί Φιλοπτωχείας)
  
      Πρώτοι οι αριστεροί θα έπρεπε να τιμούν τους Τρεις Ιεράρχες γιατί προέταξαν με θάρρος στήθη μπροστά στο πλούσιο κατεστημένο της εποχής τους. Δεν άφηναν σε ησυχία τους κατέχοντας μέχρι ν'ανοίξουν τις αποθήκες και τα μπαούλα τους και να μοιράσουν τ'αγαθά τους στους κακοπαθούντες.     
       Αλλά  το κυριότερο ...οι ίδιοι έδωκαν παράδειγμα έσχατης πτωχείας και αυταπάρνησης. Ο Μέγας Βασίλειος μοίρασε στους πτωχούς πολύ μεγάλη πατρική περιουσία για να μείνει με τα τριμμένα ράσα του και τα βιβλία του. Ο Άγιος Ιωάννης υπερασπιζόμενος το ποίμνιό του και την πίστη του έναντι της αυτοκράτειρας εξορίστηκε και πέθανε εξόριστος στα βάθη της Μικρασίας. Ο Άγιος Γρηγόριος προτιμά την ακτημοσύνη και την ασκητική ζωή στις σπηλιές του Περιστρέμματος και στον Πόντο.
        Έγιναν πολύ μεγάλοι  γιατί δεν κράτησαν τίποτα για τον εαυτό τους παρά μόνο την πίστη και την αφοσίωσή τους στο Θεό. Εκείνος τους εμεγάλυνε. Εμείς ας τους τιμήσουμε για να έχουμε τις ευχές και την ευλογία τους.