Επιτόκιο 1000%!!!

Όλοι είμαστε επηρεασμένοι από τον "οικονομικό εφιάλτη" στον οποίο ζει η χώρα μας, όλοι μετράμε τις δυνάμεις μας κι ελπίζουμε ν' αντέξουμε, προσθέτουμε, αφαιρούμε, πολλαπλασιάζουμε με τη λογική μας, με γνώμονα το συμφέρον και τις ανάγκες μας και βέβαια πρώτο μας μέλημα "εμείς".
Τι θα λέγατε, αν βγαίναμε για λίγο από την ανθρώπινη λογική μας κι αν προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε, να ζήσουμε, να ελπίσουμε, να πιστέψουμε στην "θεϊκή υπέρβαση";
Για όσους θέλουν να γευθούν κάτι διαφορετικό παραθέτω δυο παράλληλες ιστορίες.
Η πρώτη αναφέρεται στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στην Εκκλησία που βίωνε ζωντανά κι αληθινά την αγάπη του Χριστού, τότε που όλοι έτρωγαν στα κοινά τραπέζια, στις Αγάπες. Τότε λοιπόν μια κοπέλα Χριστιανή παντρεύτηκε ένα νεαρό ειδωλολάτρη, άνθρωπο πολύ καλής διαθέσεως, ο οποίος της είχε μεγάλη εμπιστοσύνη και αγάπη. Πριν από το γάμο τους του ζήτησε να της επιτρέπει να συμμετέχει στη χριστιανική λατρεία, πράγμα που ο νέος το σεβάστηκε απολύτως. Λίγον καιρό μετά το γάμο τους ο ειδωλολάτρης σύζυγος εξοικονόμησε από την εργασία του δέκα χρυσά νομίσματα. Ως σώφρων οικονόμος θέλησε κάπου να τα επενδύσει με ασφάλεια. Συμβουλεύτηκε και τη σύζυγό του κι εκείνη με απόλυτη πεποίθηση του σύστησε να τα καταθέσει στην τράπεζα των Χριστιανών - εννοούσε βέβαια τις Αγάπες. "Αυτή θα σου τα επιστρέψει δεκαπλάσια". Ο νέος που την υπεραγαπούσε και την εμπιστευόταν πράγματι ακολούθησε τη συμβουλή της, πήγε μαζί της στο ναό και έδωσε όλες του τις οικονομίες στους πτωχούς Χριστιανούς που βρίσκονταν εκεί περιμένοντας το κοινό τραπέζι. "Αυτοί είναι οι τραπεζίτες" του είπε η γυναίκα του με απόλυτη πίστη.
Πέρασε ένας χρόνος. Το ζευγάρι χρειάστηκε χρήματα. "Πήγαινε στο ναό", είπε η γυναίκα στον άντρα της. Εκείνος πήγε. Δεν βρήκε κανέναν. Ταράχτηκε λίγο, αλλά εμπνευσμένος από την πίστη της γυναίκας του δεν θύμωσε, δεν απελπίστηκε. "Θα ξανάρθω" σκέφτηκε και ξεκίνησε για το σπίτι του. Στο δρόμο του βρέθηκε ένα νόμισμα, αρκετά φθηνό. Έσκυψε και το σήκωσε. Περνώντας από την αγορά αγόρασε ένα ψάρι και λίγα φρούτα μ' αυτό το νόμισμα.
Εξιστόρησε στη γυναίκα του τι συνέβη. "Μην ανησυχείς, θα φροντίσει ο Χριστός" τον καθησύχασε εκείνη και πήρε τα ψώνια να τα τακτοποιήσει. Καθώς καθάριζε το ψάρι βρήκε στην κοιλιά του μια μεγάλη ολοστρόγγυλη άσπριδερή πέτρα. Της έκαμε εντύπωση. Την έδωσε στον άντρα της κι εκείνος έτρεξε να την δείξει σ' έναν φίλο του που έφτιαχνε κοσμήματα.
"Σου δίνω σαράντα χρυσες λίρες γι' αυτή την πέτρα. Είναι ένα τεράστιο μαργαριτάρι. Θέλει μόνο καθάρισμα". Ο νεαρός τα έχασε. Τον κοιτούσε σαστισμένος. Ο φίλος του νόμισε πως δεν έμεινε ικανοποιημένος από την προσφορά του και του λέει: "Σου δίνω εκατό χρυσές. Είμαι βέβαιος πως πρόκειται για το μεγαλύτερο μαργαριτάρι του κόσμου".
Με το πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό στα χέρια του ο νέος έτρεξε στη σύζυγό του. "Είναι πράγματι ο ασφαλέστερος κι ο πιο πλουσιοπάροχος τραπεζίτης ο Χριστός στον οποίον πιστεύεις" της λέγει με ενθουσιασμό. "Θέλω κι εγώ να γίνω δικός Του, να τον γνωρίσω όπως εσύ". Λίγο αργότερα αφού κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε Χριστιανός.
Η δεύτερη ιστορία συνέβη στις μέρες μας κάπου στην ΑΘήνα. Κάποιος δικηγόρος γνώρισε έναν διά Χριστόν σαλό, τον Τρελογιάννη - του οποίου η ζωή υπήρξε ένα διηνεκές θαύμα, μια συγκλονιστική φανέρωση του Θεού στην πολύβουη αθηναϊκή καθημερινότητα και σε όλους μας. Επηρεασμένος από τα έργα και την πίστη του Τρελογιάννη ο δικηγόρος με σύμφωνη γνώμη της γυναίκας του προέβη σε μια εξαιρετική ¨επένδυση". Είχε δέκα εκατομμύρια δραχμές στην Τράπεζα. Διέθεσε και τα δέκα σε αγαθοεργούς σκοπούς, σε γηροκομεία, ιδρύματα της Εκκλησίας, στην ιεραποστολή. Η καρδιά του γέμισε χαρά ανεκλάλητη. Ζούσε σ' ένα πανηγύρι πανευφρόσυνο. Είχε την αίσθηση ότι όλη του η ζωή φωτίστηκε, ελάφρυνε, ομόρφυνε. Καθημερινό του μέλημα έγινε η μελέτη του Λόγου του Θεού και η φιλανθρωπία με όποια μορφή μπορούσε να την ασκήσει. Πέρασε καιρός. Ούτε ξανασκέφτηκε το χρηματικό ποσό που είχε διαθέσει. Μια μέρα επέστρεψε στο σπίτι του και βρήκε τη γυναίκα του αναστατωμένη. "Με πήρε ο ξάδερφος από το νησί" άρχισε να λέει. "Ρωτάει αν πουλάμε το κτήμα με τις ελιές". "Σιγά το κτήμα" λέει ο δικηγόρος."Τι αξία έχει; Άμα το θέλει ας του το χαρίσουμε". "Δεν το θέλει ο ξάδερφος. Το θέλει μια μεγάλη ξενοδοχειακή επιχείρηση και μας προσφέρει εκατό εκατομμύρια δραχμές"... Το κτήμα πουλήθηκε εκατόν πέντε εκατομμύρια τα οποία βέβαια κατατέθηκαν στην ίδια "τράπεζα".


Πόσο είναι το επιτόκιο του Θεού; Αν δεν κάνω λάθος, σύμφωνα με τα παραπάνω 1000%.
Μήπως είναι καιρός ν' αλλάξουμε κι εμείς "τράπεζα";

Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!

"Κάποτε ζούσε ένας βασιλιάς που αγαπούσε πάρα πολύ το κυνήγι. Όλες τις ελεύθερες ώρες του - και ήταν πολλές, γιατί ήταν βασιλιάς σ' ένα πολύ μικρό κρατίδιο - τις περνούσε κυνηγώντας, παρέα μ' έναν πολύ αγαπημένο φίλο του. Ο φίλος ήταν πολύ αγαπητός γιατί δεν θύμωνε ποτέ. Πάντα αντιμετώπιζε με ψυχραιμία και αισιοδοξία και τις πιο δύσκολες καταστάσεις και ηρεμούσε αφάνταστα τον βασιλιά, όταν του έλεγε με γλυκύτητα και υπομονή "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!". Ο φίλος δεν σκόπευε ο ίδιος τα θηράματα, μόνο ετοίμαζε το όπλο του βασιλιά.
Ένα φθινοπωρινό πρωινό ξεκίνησαν πάλι για το κυνήγι. Ο βασιλιάς έπαιρνε το όπλο που του το γέμιζε ο φίλος του και σκόπευε τα ζωάκια, τα πουλάκια, ό,τι τέλος πάντων περνούσε αμέριμνα μπροστά του. Κάποια στιγμή το όπλο του εκπυρσοκρότησε στα χέρια του και του έκοψε τον αντίχειρα. Ο βασιλιάς σφάδαζε από τον πόνο. Ο φίλος με την ίδια γλυκύτητα όπως πάντα, του είπε: "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!". Αυτή τη φορά ο βασιλιάς όχι μόνο δεν ηρέμησε, αλλά εξοργίστηκε κι έρριξε τον "φίλο" στη φυλακή, να περάσει εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Ε! πια, αυτό ήταν κοροϊδία!
Πέρασε λίγος καιρός. Το χέρι του βασιλιά έγειανε, αλλά βέβαια έλειπε ένα δάχτυλο. Ξαναθυμήθηκε το αγαπημένο του χόμπυ. Αποφάσισε να πάει πάλι για κυνήγι. Μάλιστα αυτή τη φορά θα πήγαινε για δύσκολο κυνήγι στη ζούγκλα. Στην αρχή όλα πήγαιναν πολύ καλά. Ο βασιλιάς βρήκε το παλιό του κέφι. Δυστυχώς όμως έπεσε σε ενέδρα ιθαγενών ανθρωποφάγων. Τον έπιασαν και άρχισαν την τελετουργία. Πρώτα έπρεπε, σύμφωνα με τις δεισιδαιμονίες τους, να ελέγξουν αν ήταν απολύτως αρτιμελής. Έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο από τις τρίχες της κεφαλής του μέχρι τα ακροδάχτυλά του. Όταν αντίκρισαν την κολοβωμένη άκρα χείρα, εγκατέλειψαν έντρομοι το θύμα τους κι έφυγαν μακριά φωνάζοντας τις προσευχές τους στα πνεύματα στα οποία παρά λίγο θα πρόσφερναν ως θυσία το βασιλιά. Όταν ο βασιλιάς συνήλθε από την απόλυτη τρομάρα του και κατάλαβε τι είχε συμβεί, θυμήθηκε το ρητό του φίλου του "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!". Πράγματι είχε δίκιο. Χάρη στον κομμένο του αντίχειρα γλίτωσε τη ζωή του.
Καταφέρνει να βγει από τη ζούγκλα, επιστρέφει στο κρατίδιό του και τρέχει κατ' ευθείαν στη φυλακή. Πέφτει στα γόνατα και ζητά συγνώμην από τον φίλο του που τόσο άσπλαχνα τον είχε ρίξει εκεί μέσα. Μα εκείνος χαμογελαστός, ατάραχος, γλυκός του λέει: "Όλα έγιναν πολύ καλά, κύριε! Αν δεν ήμουν στη φυλακή, θα με είχαν φάει οι ιθαγενείς. Σίγουρα θα ήμασταν μαζί στο κυνήγι, μαζί και στην παγίδα. Και βέβαια εσύ θα γλίτωνες χάρη στο κομμένο δάχτυλο, εγώ όμως ... "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!".

*Αφιερώνεται με πολλή αγάπη και απόλυτη κατανόηση της δυσκολίας του σε κάποιον φίλο που λόγω ατυχήματος βρίσκεται καθηλωμένος στο κρεβάτι, αλλά και σε όλους όσοι υποφέρουμε μικρά ή μεγάλα βάσανα.

Κυριακή της συγχώρησης

Ο χθεσινός εσπερινός και ο σημερινός όρθρος ήταν αφιερωμένοι στη θλιβερή ανάμνηση της εξώσεως από τον Παράδεισο. Ο αποψινός πρώτος κατανυκτικός εσπερινός ονομάζεται "της συγχωρήσεως". Απόψε άρχισε το ταξίδι μας για την επιστροφή στον χαμένο Παράδεισο. Θα τον κερδίσουμε με τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, αλλά για να μπούμε μέσα πρέπει να "συγχωρεθούμε" δηλαδή να "συγχωρέσουμε" από τη στενή του πύλη. Δεν θα μπει ο καθένας μόνος του καμαρωτός, κορδωμένος για την τάχα τελειότητά του ή για την τάχα ταπεινότητά του. Θα μπούμε μαζί αγαπημένοι, όλοι όσοι ποθούμε την επιστροφή στον παράδεισο της πνευματικής τρυφής. Πώς θα συγχωρέσουμε όλοι; Αν μικρύνουμε πολύ-πολύ το εγώ μας, τόσο που να απορροφηθεί από το εμείς. Εύκολο; Δύσκολο; Αυτό είναι το δικό μας μερίδιο για τη σωτηρία μας. Όλα τα άλλα είναι δώρα του Χριστού.
Καλή Σαρακοστή!

Μικρά φωτάκια

Τώρα που το αναλογίζομαι σκέφτομαι πως είναι άξιο μνείας και καταγραφής. Το έργο τους ίσως φαίνεται μικρό, λιγοστό κι όχι αξιόλογο. Μα είναι ένα φωτάκι, μια ελπίδα, λίγο στέρεο έδαφος μέσα στη γενική κατολίσθηση. Θέλω να αναφερθώ στις ενοριακές προσπάθειες, στο κατηχητικό και πολιτιστικό τους έργο.
Ας πούμε στην Ενορία του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου όπου ανήκω συμβαίνουν ένα σωρό όμορφα "πράγματα". Μπορεί κάποιος να βρει τμήμα παραδοσιακού τραγουδιού, βυζαντικής μουσικής, παραδοσιακών οργάνων, ζωγραφικής, αγιογραφίας, δημοτικών χορών, εκμάθησης υπολογιστών, φροντιστηριακά μαθήματα Γλώσσας και Μαθηματικών για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου και βέβαια κατηχητικές συνάξεις για όλες τις ηλικίες και Σχολή γονέων. Δεκάδες παιδιά και ενήλικοι βρίσκουν καταφύγιο, στέκι, δημιουργική κι ευχάριστη απασχόληση και ωφέλεια ψυχής, σε μια πολύβουη ασφαλή κυψέλη, στο ενοριακό κέντρο.
Αν μπορούσαμε να δούμε συνολικά παρόμοιες προσπάθειες, αν αθροίζαμε το επιτελούμενο έργο, πιστεύω πως θα ενθαρρυνόμασταν αρκετά. Πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται, πολλοί άνθρωποι προσφέρουν ανιδιοτελώς, πολλοί ζουν προσεκτικά, πολλοί αγαπούν, πολλοί κρατούν τις παραδόσεις και μεταδίδουν από γενιά σε γενιά πολιτισμό, πολλοί είναι ευαγγελιστές-κατηχητές.
Ας πάρουμε τα μάτια μας από την ασχήμια που σίγουρα περίσσεψε γύρω μας, αλλά που δεν μας ωφελεί συνεχώς να την σχολιάζουμε και να την αναμεταδίδουμε. Ας στρέψουμε τα μάτια και το ενδιαφέρον μας σε ό,τι φωτεινό και όμορφο υπάρχει κοντά μας ευχαριστούντες πάντοτε τον Θεό αλλά και τους ανθρώπους που κοπιάζουν ξεπερνώντας με καλό λογισμό τα λάθη και τις παραλείψεις που σίγουρα θα υπάρχουν.

Πόνος βαθύς ή Στου θερισμού την ώρα

Ευχαριστώ θα πει η γη στο αλέτρι που τα σπλάχνα της ξεσκίζει.
Αν ήταν σάρκινη, ποτάμια αίμα ολούθε θα κυλούσαν!
Μ' αυτή με φρόνημα γενναίο χαίρεται, τι προσδοκά τον σπόρο.
Το σπόρο που στη θέρμη της πολύπτυχης αγκάλης της
θα μπει να ζεσταθεί, να βρει καταφυγή κι ήσυχο αραξοβόλι,
και θα τολμήσει να φανερώσει τη ζωή που κρύβει μέσα του...
Η οργωμένη γη πονά, μα χαίρεται.
Δίπλα της μια λωρίδα ανέγγιχτη, απόνετη, ερμητικά κλειστή,
κοιτάει με φρίκη τ΄όργωμα, μα ...ευτυχώς αυτή διασώζεται.
Στου θερισμού την ώρα, την ώρα του απολογισμού,
ο πόνος γέννησε καρπόν πολύν, τόννους από χρυσό σιτάρι.
Μα η λωρίδα η ανέγγιχτη μόνο φτωχό και άχρηστο χορτάρι. (Σ.Κ.)

Τους τρεις μεγίστους φωστήρας...

"Τα του φωτός δοχεία, τας φεγγοβόλους αστραπάς, Βασίλειον νυν τον Μέγαν, Γρηγόριον Θεολόγον, Χρυσόστομον Ιωάννην, ανευφημήσωμεν πάντες".

Ίσως επειδή είμαι εκπαιδευτικός, ίσως επειδή λίγο, ελάχιστα μελέτησα κάποια από τα έργα τους και την πολυτάραχη και πλουσιότατη σε έργο πνευματικό ζωή τους, ίσως επειδή ταξίδεψα στα μέρη του Γρηγορίου και του Βασιλείου, στην Καππαδοκία, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη, ... τρέφω βαθύτατο θαυμασμό και μεγάλη συμπάθεια για τους Τρεις Ιεράρχες.
Είναι ασύλληπτο το έργο τους. Υπήρξαν φωστήρες, αστέρια που μας μετέδωσαν το φως και τη λαμπρότητα του νοητού Ήλιου, εθεολόγησαν, διατύπωσαν δόγματα με σαφήνεια όρων μοναδική, συνταίριασαν την εξαιρετική μόρφωση του νου με την αγιότητα της καρδιάς τους και την συνέπεια των έργων τους.
Ό,τι και να πούμε είναι πιο λίγο από το ελάχιστο. Θα ήθελα όμως να γράψω μια φράση από τον καθένα, έτσι για να πάρουμε κι εμείς λίγη "ευωδία" πνευματική.

"Μη τα πάντα τη ηδονή, δος τι και τη ψυχή". (Μέγας Βασίλειος)

"...ίνα γένησθε ως φωστήρες τω κόσμω, ζωτική τοις άλλοις ανθρώποις δύναμις" (Γρηγόριος ο Θεολόγος)

"Μακάριος ός ήρεν ζυγόν (Χριστού) εκ νεότητος αυτού". (Ιωάννης Χρυσόστομος)

Ακολουθεί κι άλλη γενιά...

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά...
Μην τη στραγγίξεις για να πιεις μονάχα εσύ.
Σκέψου πόσοι έζησαν πριν από σένα,
έφαγαν, ήπιαν, ντύθηκαν, χάρηκαν, γέρασαν,
κοιμήθηκαν στο αφράτο χώμα, το ζεστό,
προσμένοντας αθανασία...
Μα τον σεβάστηκαν της γης τον θησαυρό,
τον κληροδότησαν σε σένα και σε μένα.

Εσύ στα εγγόνια, στα πικρά παιδιά σου, τι θ' αφήσεις;

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά...
Ακολουθεί κι η επόμενη γενιά...

Το γνωρίζαμε;

Στη μακρινή βασανισμένη Αϊτή, στην οποία στρέψαμε όλοι το ενδιαφέρον και τη συμπόνοια μας τις δυο τελευταίες εβδομάδες -πριν από τις οποίες πολλοί δεν γνώριζαμε ίσως με βεβαιότητα πού ακριβώς βρίσκεται - οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ", που μπορούμε έμπρακτα σήμερα να το εκφράσουμε.
"Είναι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε δια του προέδρου της Boyer την Ελληνική Επανάσταση στις 15 Ιανουαρίου 1822. Απέστειλε έγγραφο στην ελληνική επιτροπή του Παρισιού απαντώντας στην αίτηση των Κοραή, Πίκκολου και Βογορίδη στο οποίο ανάγγελλε την αναγνώριση της ελληνικής Προσωρινής Διοίκησης και ευχόταν την επιτυχία της Επανάστασης. Παρά τη φτώχεια της απέστειλε στον Κοραή είκοσι πέντε τόνους καφέ για να εκποιηθούν και με τα χρήματα να αγορασθούν όπλα για τον δικό μας αγώνα.
Επίσης εκατό εθελοντές, μαύροι στρατιώτες ξεκίνησαν από την Αϊτή για την Ελλάδα, για να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων. Δεν έφθασαν όμως ποτέ. Πιθανόν να σφαγιάσθηκαν από τους Γάλλους αποικιοκράτες". (Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της νεότερης Ελλάδας, Αθήνα, Εκδόσεις Τολίδης, σελ.94)

Αϊτή

Στον άπειρο ανθρώπινο πόνο ήρθε να προστεθεί κι άλλος, πολύς, αμέτρητος κι ασήκωτος κι αξεπέραστος: αυτή η καταστροφή στην Αϊτή.
Ποιους να λυπηθεί κανείς περισσότερο, τους σκοτωμένους ή τους επιζήσαντες;
Κάθε βήμα κι ένας τόπος μαρτυρίου.
Καθώς αυτές τις ημέρες αντικρίζουμε καθημερινά μέσα από τα ρεπορτάζ τις πανάθλιες συνθήκες στις οποίες καλούνται να ζήσουν και να αγωνιστούν οι Αϊτινοί, δυο σκέψεις με διακατέχουν:
Οι άνθρωποι είμαστε εξαιρετικά αδύναμοι κι εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης. Βέβαια ένας φτωχός λαός είναι ακόμα πιο ευάλωτος κι αδύναμος, αλλά και συνολικά ως άνθρωποι, παρά την πρόοδο και τα επιτεύγματά μας παραμένουμε αδύναμοι κι ανυπεράσπιστοι. Αν το επιτρέψει ο Θεός, χανόμαστε...
Κι ακόμη ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα αυτονόητο και να πάψουμε να γκρινιάζουμε για τα πάντα.
Το ότι θα κοιμηθούμε απόψε στο κρεβάτι μας κι όχι πάνω στο χώμα, το ότι τα παιδιά μας δεν είναι γυμνά, άσιτα και άποτα ή και με διαλυμένα άκρα ή κάτω από τα ερείπια, το ότι θα πιούμε νερό καθαρό, το ότι η γειτονιά μας δεν είναι σωρός ερειπίων, ότι η ατμόσφαιρα δεν μυρίζει ανθρώπινη σάρκα καμένη ή σε αποσύνθεση, ας τα δούμε σαν δωρεές, σαν ευεργεσίες.
Γιατί εκείνοι κι όχι εμείς; Ειδικά εμείς που έχουμε εγκατασταθεί πάνω σε ρήγμα, που περιμένουμε σεισμούς, δεν θα μπορούσε νά 'μαστε στη θέση των δύστυχων Αϊτινών;
Ας εκτιμήσουμε εκ βαθέων τα αγαθά που έχουμε, ας τα χαρούμε με ευγνωμοσύνη κι ας πάψουμε να ζητούμε συνεχώς τα περισσότερα.
Στο κάτω-κάτω ποιος ξέρει αύριο τι μας περιμένει;

Η ελευθερία ως αντίδοτο του θανάτου

Η ιστορία που ακολουθεί είναι αληθινή και παρατίθεται ελαφρά διασκευασμένη.
"Η Μαρία έφτασε πια τα σαράντα επτά. Πέτυχε αρκετά στο επάγγελμά της, αλλά δεν κατάφερε να βρει σύζυγο. Όχι γιατί η ίδια ήταν δύσκολη ή είχε κάποιο ελάττωμα που την έκανε απωθητική. Το αντίθετο! Ήταν πολύ καλοδιάθετη και πολύ ευχάριστη και πολύ συμπαθητική. Αρκετοί νέοι την είχαν πλησιάσει με σκοπό τη σοβαρή γνωριμία και το γάμο. Κάποιους από αυτούς τους είχε και η ίδια συμπαθήσει και θέλησε να προχωρήσει τη γνωριμία τους. Όλες οι προσπάθειες και οι αποφάσεις της σκάλωναν ...στους γονείς της. Όταν τους παρουσίαζε τον ενδιαφερόμενο, έβρισκαν οπωσδήποτε κάποιο λόγο να τον απορρίψουν. Ο ένας δεν ήταν της ίδιας κοινωνικής τάξης, ο άλλος δεν ήταν πολύ συμπαθητικός, ο τρίτος ήταν υποδεέστερος στη μόρφωση, ο τέταρτος δεν είχε μαλλιά κι ο πέμπτος είχε πολύ μεγάλη μυωπία. Η Μαρία ήταν αυτό που λέμε "καλό παιδί". Δεν ήθελε να παρακούσει τους γονείς της. Ήθελε να έχει την απόλυτη συγκατάθεσή τους. Κι αυτή δεν κατάφερε ποτέ να την κερδίσει για κανέναν υποψήφιο γαμπρό.
Τώρα έχει πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Δεν βλέπει στη ζωή της κανένα καλό, μόνο τη μοναξιά και την αποτυχία της. Ωστόσο συνεχίζει να ζει με τους ηλικιωμένους πια γονείς της, που τώρα δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τη μελαγχολία της. Μέρα με τη μέρα βαραίνει. Εγκατέλειψε τη δουλειά της. Την απασχολεί μια σκέψη: Να βάλει τέρμα στη ζωή της. Μάλιστα έχει μηχανευτεί κι έναν τρόπο. Θα πέσει με το μικρό ΙΧ της πάνω σε μια νταλίκα, ώστε να είναι αυτή το θύμα κι όχι κάποιος άλλος αναίτιος οδηγός.
Πριν τολμήσει την απονενοημένη της πράξη εκμυστηρεύεται την απόφασή της σε μια φίλη της κι εκείνη έντρομη την παίρνει μαζί της και την οδηγεί σε κάποιον φωτισμένο πνευματικό.
Ο ιερέας ακούει την ιστορία της Μαρίας και την απόφασή της. Παρόλο που ταράζεται, ζητά τη θεϊκή φώτιση. Μετά από ολιγόλεπτη σιωπή και προσευχή της λέει:
"Σε παρακαλώ, Μαρία, μια που βρέθηκα μπροστά σου αυτή την κρίσιμη ώρα της ζωής σου, υποσχέσου μου ότι θα κάνεις ό,τι σου πω. (Η κοπέλα του δίνει το λόγο της). Ανάβαλε το σχέδιό σου. Βγάλ' το για λίγο τουλάχιστον από το μυαλό σου. Και κάνε το εξής: Σε ό,τι σου λένε οι γονείς σου θα κάνεις το αντίθετο. Μην αισθανθείς καμιά ενοχή, ακόμη κι αν ο πατέρας ή η μητέρα σου στεναχωρηθούν με την ανυπακοή σου. Δείξου ακόμη και σκληρή. Μέχρι να καταλάβουν οι γονείς σου ότι δεν μπορούν να διαφεντεύουν τη ζωή σου".
Η Μαρία απορημένη με την προτροπή του πατρός πήρε την ευχή του κι επέστρεψε στο σπίτι της αποφασισμένη να κάνει ό,τι της είπε. Στο κάτω-κάτω της φάνηκε πιο εύκολο από το να καρφωθεί στη νταλίκα. Ακόμα και στις απλούστερες εντολές ή προτροπές των γονιών της αντιδρούσε αρνητικά. Στην αρχή τους είδε να παραξενεύονται, μετά να θυμώνουν και να πικραίνονται κι ύστερα να παραιτούνται από το θανάσιμο σφιχταγκάλιασμα της ζωής της. Πέρασαν τρεις εβδομάδες. Η Μαρία καταευχαριστήθηκε τη νέα της συμπεριφορά. Άρχισε να βλέπει ότι μπορούσε να πάρει μόνη της αποφάσεις. Άρχισε να κινητοποιεί τη βούληση, την κρίση, την προνοητικότητα ακόμη και το θυμό της. Άρχισε να χτυπά μέσα της ξανά ζωντανά η καρδιά της. Αισθάνθηκε πως ξεκολλάει από ένα βούρκο, πως ξεφεύγει από ένα βρόγχο, πως ζει, πως θέλει να ζήσει, πως μπορεί να βάλει η ίδια κάποιον στόχο για τη δική της ζωή.
Έτρεξε μόνη της να βρει τον πατέρα ... . Έβαλε μετάνοια και του φίλησε με ενθουσιασμό τα χέρια.
"Δεν με νοιάζει που δεν παντρεύτηκα, λέει. Δεν ήταν αυτό το πρόβλημά μου. Είδα καθαρά πως ήθελα να πεθάνω γιατί δεν είχα δικό μου πρόσωπο. Είχα αποποιηθεί την ελευθερία μου. Είχα αναθέσει τη ζωή μου στους γονείς μου. Είχα προ πολλού αυτοκτονήσει. Τώρα νομίζω πως αναστήθηκα..."
Η Μαρία ζει ευλογημένη, υπερδραστήρια, χαριτωμένη και σε άριστη σχέση με τους γονείς της.

Κυριακή πρωί στον Άγιο Διονύσιο του Ολύμπου

Καθολικό Αγίου Διονυσίου

Στο ιστορικό μοναστήρι στις παρυφές του Ολύμπου βρεθήκαμε με αδελφικούς φίλους σήμερα το πρωί.
Μετά τη Θεία Λειτουργία όλοι οι εκκλησιασθέντες μαζευτήκαμε στο αρχονταρίκι. Μας μίλησε ο πατήρ Μάξιμος με αφορμή την ευαγγελική περικοπή. Μια περικοπή που την ακούω κάθε χρόνο την Κυριακή μετά τα Φώτα, αλλά, επειδή είμαι "σε σκότος και σκιά" μου φαινόταν αδιάφορη και ανούσια.
Δυο-τρεις σκέψεις του πατρός Μαξίμου θα καταγράψω, ελπίζω αποδίδοντας σωστά όσα ελέχθησαν.
"Η Γαλιλαία των εθνών: Η Γαλιλαία ήταν στα χρόνια του Χριστού πέρασμα και σταυροδρόμι. Μετά από κάθε πέρασμα επιδρομέων και κατακτητών ξέμεναν εκεί κάποιοι στρατιώτες ή ακόλουθοι των στρατευμάτων, γι' αυτό και υπήρχαν στην περιοχή αρκετοί ξένοι, Πέρσες, Ρωμαίοι, Έλληνες. Οι Γαλιλαίοι ήταν κάπως άξεστοι σε σχέση με τους Ιουδαίους, αλλά λιγότερο σκληροπυρηνικοί και πιο ανοιχτοί σε επιρροές. Ο Χριστός επιλέγει τη Γαλιλαία για ν' αρχίσει το κήρυγμά Του, ακριβώς γιά την πολυπολιτισμικότητά της. Διαλέγει ένδεκα μαθητές Γαλιλαίους. Είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, "ακαλούπωτοι". Και η ιστορική συνέχεια το αποδεικνύει. Έγιναν κήρυκες του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη και τους λαούς. Οι Ιουδαίοι, κι αν ακόμη Τον δέχονταν και Τον πίστευαν, θα Τον κρατούσαν για τον εαυτό τους. Ήταν τέτοια η καλλιέργειά τους και η θρησκευτικότητά τους ώστε θεωρούσαν ότι μόνο σ' αυτούς ανήκει η αποκάλυψη του θεού.
Αυτοί που κατοικούνε στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος ανέτειλε ένα φως για χάρη τους.
Το δυνατό φως είναι βέβαια ο Χριστός. Είναι άλλης φύσεως αυτό το φως. Είναι άυλο, άκτιστο, ζωηφόρο. Το σκοτάδι και η σκιά του θανάτου επίσης δεν είναι εξωτερικές, απτές καταστάσεις. Βρίσκονται μέσα μας. Είναι ο νους κι η φαντασία μας που, αν δεν φωτισθούν από το Φως του Χριστού, από το Χριστό που είναι το Φως, είναι ερρεβώδεις και κείνται επί τα πονηρά. Αυτά τα θεϊκά χαρίσματα, αν μείνουν μακριά από το Δημιουργό και Δωρεοδότη μας, όχι μόνο είναι ανενεργά, αλλά μας οδηγούν στην καταστροφή, μας κρατούν στη σκιά του θανάτου. Όταν αρχίζει ο Χριστός τη διδασκαλία Του, αφήνει να φανερωθεί το φως Του. Το Φως ήλθε, ανέτειλε, αλλά για να το αντικρύσουμε πρέπει ν' ανοίξουμε τα μάτια μας. Αυτό είναι το δικό μας μερίδιο ευθύνης, η δική μας απόφαση, η δική μας ελεύθερη πράξη.
Μερίδιο ευθύνης στη σημερινή χριστιανική πραγματικότητα έχουν και όσοι εκ της θέσεώς τους μέσα στην Εκκλησία ενώ έπρεπε να μεταλαμπαδεύουν το Φως του Χριστού, μπαίνουν μπροστά Του και μας το κρύβουν, μας ρίχνουν τη σκιά τους.
Όμως, πέρα από τα πρόσωπα που την διακονούν, η Εκκλησία είναι το λιβάδι του Χριστού, ο Παράδεισος του Θεού πάνω στη γη. Εμείς, τα προβατάκια του Χριστού, μπαίνουμε στο λιβάδι της Εκκλησίας για να βρούμε χλωρή τροφή, νεράκι καθαρό και την προστασία ενός στοργικού Ποιμένα που είναι ο ιδρυτής της, ο Χριστός.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άνθρωπος που να προτιμά το σκοτάδι από το φως. Ποιος θα είναι αυτός που, ενώ κρατάει ένα κεράκι κι αγωνίζεται σκουντουφλώντας να προχωρήσει με το αδύναμο φως του, και ξαφνικά ανατέλλει μπρος του ένας ολόλαμπρος ήλιος, δεν αγάλλεται, δεν ξετρελλαίνεται από τη χαρά του;
Κι ας μη μιλάμε για τη δύσκολη εποχή μας. Υπήρξαν για την Εκκλησία δυσχερέστατες εποχές μέσα σε σκότος ειδωλολατρικό, στην απόλυτη επικράτεια του σατανά και της λατρείας του. Αλλά το Φως έλαμπε και διέλυε τα σκοτάδια..."
Αυτά και άλλα πολλά υπέροχα ακούσαμε από τον πατέρα Μάξιμο κι ύστερα ανηφορίσαμε για λίγο στον όμορφο γερο-Όλυμπο για ν' απολαύσουμε την καταπληκτική θέα της πιερικής γης, ευχαριστούντες Θεώ για τα πλούσια δώρα Του.

Η πιερική γη

Συμβαίνουν και εις ...Bristol

Άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή το παρακάτω απίστευτο γεγονός. Θα το παρουσιάσω για να μειώσω λίγο την απαισιοδοξία που μας έχει καταλάβει, επειδή νομίζουμε ότι είμαστε διεθνώς οι πρώτοι στις απάτες, αλλά και στην ανοργανωσιά των δημόσιων ή δημοτικών φορέων. Και για να κλείσω λίγο το στόμα κάποιων αγγλοτραφών που τα βρίσκουν όλα τέλεια στο Ηνωμένο Βασίλειο... και μας ελέγχουν σκληρά.
"Έξω από το Bristol Zoo υπάρχει ένα μεγάλο parking. Επί 35 χρόνια το parking αυτό ήλεγχε ένας ευγενέστατος "υπάλληλος" ο οποίος εισέπραττε 1 λίρα για κάθε ΙΧ και 5 λίρες για κάθε λεωφορείο που στάθμευε εκεί. Πριν από λίγους μήνες αυτός ο "υπάλληλος" εξαφανίστηκε. Οι υπεύθυνοι του Ζωολογικού Κήπου θεώρησαν καλό να βρουν αντικαταστάτη. Αλλά στις δικές τους καταστάσεις δεν υπήρχε η θέση του ελεγκτού του parking. Απευθύνθηκαν λοιπόν στο Δήμο του Bristol γιατί τον θεώρησαν αρμόδιο. Αλλά και στο Δήμο δεν βρέθηκε πουθενά εγκεκριμμένη ή προβλεπόμενη τέτοια θέση. Μετά από επιστάμενη έρευνα πολλών εβδομάδων οι αρμόδιοι κατάλαβαν ότι ο ευγενέστατος "υπάλληλος" ήταν αυτοδιορισμένος, υπολόγισαν δε τις εισπράξεις του σε περίπου 600 ευρώ (σε ευρώ, για να συλλάβουμε το ποσό) την ημέρα, καθαρά, χωρίς κρατήσεις ή φορολογία".
Μετά την τριακονταπενταετία βγήκε στη σύνταξη...
Κάντε τους πολλαπλασιασμούς για να υπολογίσετε τα κέρδη, αλλά και την εξυπνάδα του ανθρώπου και οπωσδήποτε το ...βρεττανικό "φλέγμα".
Και ...μην μπείτε στον πειρασμό να βρείτε ένα ωραίο μέρος και να στήσετε ένα κουβούκλιο που να γράφει "PARKING, 3 ευρώ για τα ΙΧ και 10 για τα λεωφορεία"!

Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός

Θεόν ουδείς εώρακεν πώποτε...
Όπου Θεός δε βούλεται, νικάται φύσεως τάξις...

Πρόκειται για τον τίτλο του τελευταίου βιβλίου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας π.Νικολάου.
Όταν τελείωσα την ανάγνωσή του, αισθάνθηκα άπειρη γλυκύτητα να γεμίζει την ψυχή μου και την ελπίδα για μια ολοφώτεινη ζωή μες στην αγάπη του Θεού να γίνεται βεβαιότητα και βίωμα. Του Θεού που μας επισκέπτεται με μια οδυνηρότατη ασθένεια, με μια ακρότατη θλίψη, με μια δοκιμασία που ξεπερνά κάθε αντοχή. Ειλικρινά, τη στιγμή που έκλεισα αυτό το βιβλίο, ψιθύρισα "Κύριε, θέλω να είμαι ανάμεσα σ' αυτούς που θα διαλέξεις να τους φανερωθείς εν ετέρα, "δεινή" μορφή". Είναι βαρύς ο λόγος. Είναι άπειρη όμως η θεϊκή θαλπωρή που τυλίγει τον πιστό άνθρωπο την ώρα που όλα τα ανθρώπινα στηρίγματα καταρρέουν.
Είναι μια αληθινή αποκάλυψη οι μαρτυρίες, τα γεγονότα, η στάση και η βίωση του πόνου από τα πρόσωπα που αναφέρονται στο βιβλίο. Και επίσης είναι συγκλονιστικός ο τρόπος του π.Νικολάου. Δεν κάνει κήρυγμα, δεν ψευτοπαρηγορεί. Οδυνάται. Ρωτά κι αυτός "Γιατί, Θεέ μου;". Πιάνει σιωπηλά το χέρι της χαροκαμένης μάνας και κλαίει μαζί της. Αγκαλιάζει τα παραμορφωμένα καρκινοπαθή παιδιά και στραγγίζει μέσα του την αγωνία τους. Κι όμως περνά ένα υπέροχο μήνυμα Αναστάσεως και Ζωής.
Συγχρόνως φέρνοντας μπροστά μας με ενάργεια συγκλονιστικά βιώματα συνανθρώπων και αδελφών μας μαλάζει τις συνήθως αδιάφορες και σκληρές καρδιές μας. Τις κεντά απ' όλες τις μεριές μέχρι να στάξουν δάκρυ γι' αυτούς που τόσο υποφέρουν. Τις κάνει να λυγίσουν, να γονατίσουν και να προσευχηθούν για τους πονεμένους όλου του κόσμου.
Προτείνω αυτό το βιβλίο να διαβαστεί από όλους - ιδιαίτερα τους γονείς που τρέμουμε και λιώνουμε πάνω στα παιδιά μας - "εν αιθρία", δηλαδή πριν έρθει η δοκιμασία. Θα μας βοηθήσει να "υφάνουμε το αλεξίπτωτο" και να το έχουμε έτοιμο, διαθέσιμο στην επικίνδυνη πτήση της ζωής μας.

2010: Χρονιά αγάπης, χρονιά αυταπάρνησης!

Πάμπολλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες, λαϊκοί ή κληρικοί, πλούσιοι και φτωχοί, αριστοκράτες ή άσημοι πληβείοι, μορφωμένοι, αγράμματοι, ασθενείς, ρωμαλέοι, κάθε εθνικότητας και καταγωγής. Ανάμεσά τους ξεχωριστός στ' αλήθεια και μοναδικός ο Μέγας Βασίλειος. Ξεχωριστός στην καταγωγή, τον πλούτο, τη μόρφωση, αλλά και μοναδικός στην αυταπάρνηση, τη θυσιαστική προσφορά, το πνευματικό έργο, τη συγγραφική παραγωγή. Πανεπιστήμων, αλλά και έμπρακτα φιλάνθρωπος. Ο βίος, ο λόγος και το έργο του είναι πλούτος αδαπάνητος κι αστείρευτος, αληθινός θησαυρός για όλους μας.
Στη Βασιλειάδα, τη Νέα Πόλη, την πόλη των πονεμένων, ασθενών, πτωχών, εγκαταλειμμένων γερόντων και ορφανών, που ο ίδιος ίδρυσε και επόπτευε είχε το προσωπικό του διακόνημα: Να καθαρίζει τις πληγές των λεπρών. Κι αφού ολοκλήρωνε το έργο του έσκυβε και φιλούσε τα κολοβωμένα μέλη.
Αυτός που έκαμε πράξη την τέλεια αγάπη μας λέγει: "Μπορεί να έχει τέλεια αγάπη μόνο αυτός που απαρνήθηκε τον παλιό εαυτό του".
Σήμερα, ημέρα της μνήμης του Αγίου Βασιλείου, ανταλλάσσουμε πρωτοχρονιάτικες ευχές που εμπεριέχουν προσδοκίες και λαχτάρες κι ελπίδες. Ας ευχηθούμε λοιπόν, με την ισχνή μας φωνή, αυτή η χρονιά να γίνει για όποιον το αποφασίσει και το θελήσει αληθινά, αρχή αυταπάρνησης κι αρχή αληθινής, τέλειας αγάπης.

Ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι

Όταν ο Ιωσήφ με τη Μαρία έφτασαν στη Βηθλεέμ, δεν υπήρχε τόπος σε κάποιο κατάλυμα. Ήταν όλα γεμάτα, κατειλημμένα. Όλες οι πόρτες κλειστές. Έτσι φιλοξενήθηκαν στο στάβλο όπου και γεννήθηκε ο υιός της Παρθένου, ο Υιός του θεού.
Πόσο σκληρό ακούγεται! "Ουκ ην τόπος!". Είναι δυνατόν να μην υπάρχει τόπος για μια επίτοκη γυναίκα και για ένα μωρό; Όταν ακούμε αυτή τη φράση αισθανόμαστε πόνο και θλίψη γιατί δεν βρέθηκε τόπος για την Παναγία και το Χριστό. Κι όμως η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται δίπλα μας και μέσα μας και σ΄όλα τα μήκη και πλάτη της γης.
Δεν υπάρχει τόπος στη γη για όλους. Πολλά εκατομμύρια άνθρωποι γεννιούνται μεγαλώνουν και πεθαίνουν κυριολεκτικά στο πουθενά, ούτε καν κάτω από ένα δέντρο. Κάποιοι έχουν καταλάβει όλα τα καταλύματα, στρέμματα επί στρεμμάτων, αγροκτήματα, βίλες, διπλά και τριπλά εξοχικά...
Δεν υπάρχει τόπος στα τεράστια σπίτια μας - παρόλο που συχνά είναι άδεια από ανθρώπους - τα άφιλα και παγωμένα. Τα έχουμε κατασκευάσει με τεράστιες δαπάνες, σύμφωνα με την πιο σύγχρονη τεχνική και τεχνολογία, τα έχουμε διακοσμήσει με ακριβό γούστο και πολυτέλεια, τα διατηρούμε καθαρά και άψογα περιποιημένα, τα στολίζουμε επίκαιρα κι επίσης τα έχουμε ασφαλίσει με όλα τα συστήματα, σιδεριές, κάμερες, συναγερμούς, κτλ. Αλλά όχι μόνο δεν χωράει κανείς ξένος αναγκεμένος, συχνά δεν χωράμε ούτε εμείς οι ιδιοκτήτες μέσα σ' αυτά. Φεύγουμε μακριά τους μήπως και βρούμε κάπου αλλού χαρά και ζεστασιά, ιδίως τέτοιες μέρες γιορτινές.
Δεν υπάρχει τόπος ούτε στην καρδιά μας. Δεν υπάρχει τόπος για τον βασανισμένο συνάνθρωπό μας. Δεν υπάρχει συχνά τόπος ούτε για τον δικό μας άνθρωπο, τον άντρα μας, τη γυναίκα μας, το παιδί μας. Δεν χωράει δίπλα μας κανείς. Είναι τόσο χοντρό, αμετακίνητο κι αιχμηρό το "εγώ" μας που δεν αφήνει τόπο για κανέναν άλλον. Υπάρχει μόνο η δική μας κοσμοθεωρία, μόνο οι δικές μας αξίες και τα πρέπει, μόνο ο δικός μας τρόπος σκέψης, μόνο τα δικά μας επιχειρήματα, μόνο τα δικά μας μέτρα, μόνο οι δικές μας επιθυμίες, μόνο το δικό μας βόλεμα.
Λυπάμαι, δεν υπάρχει τόπος για σένα, γι' αυτόν, για κείνον, για κανέναν, ούτε και για Σένα, Θεέ μου. Όπως τότε στη Βηθλεέμ... Δεν άλλαξε τίποτα. Αντίθετα, σκλήρυναν ακόμη περισσότερο τα πράγματα.
Όμως, ο Χριστός, η Ζωή, το Φως ήρθε! Εκείνος βρήκε τον τόπο. Εκείνος έφτιαξε τον τόπο. Εκείνος μεταμόρφωσε το σπήλαιο σε φωτεινό παλάτιο. Και κάποιοι λίγοι εκλεκτοί τον αναζήτησαν και τον τίμησαν σ' αυτόν τον "άτοπο" τόπο.
Κι όπως τότε, ήρθε ξανά φέτος τα Χριστούγεννα και ξαναέρχεται σε κάθε Θεία Λειτουργία και βρίσκει τόπο σε κάποιες λίγες εκλεκτές ψυχές που ξέχασαν τον εγωισμό τους, που έλιωσαν σε κάποιο καμίνι πόνου και καθαρίστηκαν κι αγνίστηκαν και ζουν πια σε άλλο τόπο και χρόνο, σε άπειρο κι ολάνοιχτο χώρο και χρόνο.
Μακάρι ν' αξιωθούμε έστω για μια φορά τέτοια Χριστούγεννα...

Συγκατάβαση

Πόσο μου αρέσει αυτή η λέξη! Θέλω να την ακούω, να τη λέω, να την ψάλλω, να τη ζω.
Συγκατάβαση: Κάποιος που βρίσκεται πολύ ψηλά κατεβαίνει σε κάτι πολύ χαμηλό και ταπεινό και ευτελές με συμπάθεια. Θέλει να βρεθεί μαζί μ' αυτό το ευτελές, να ενωθεί μαζί του, να γίνει ένα, να συνευρεθεί, να το αγκαλιάσει, να το προσλάβει.
Χριστούγεννα! Η γιορτή της συγκατάβασης του Θεού προς το πλάσμα Του!
"Συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε".
Ο Θεός συγκαταβαίνει και γίνεται σύμμορφος της δικής μας ταπεινότητας για να μας κάνει συμμόρφους της δικής Του μεγαλειότητας.
Διαλέγει την πιο ευτελή και αναξιοπρεπή ανθρώπινη κατάσταση. Τι είναι ταπεινότερο σπηλαίου και τι ευτελέστερο φάτνης; Πόσοι άνθρωποι γεννήθηκαν σε στάβλο και ζεστάθηκαν στο παχνί;
Κατεβαίνει τόσο χαμηλά για να μην μείνει κανείς έξω από την αγάπη Του. Μπαίνει πιο χαμηλά απ' όλους μας και μας αίρει όλους προς τη δική Του δόξα.
Και τι ζητά από μας;
Όταν ο Άγιος Ιουστίνος βρέθηκε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο και Του ζήτησε να του φανερώσει τι θέλει από αυτόν σε αντάλλαγμα της δικής Του ενανθρωπήσεως. Κι άκουσε τη φωνή του Χριστού: "Τις αμαρτίες σου θέλω, Ιουστίνε!".
Μας προσφέρει τη θεϊκή δόξα και ζητά σε αντάλλαγμα τα σφάλματα, τα πάθη, τις αστοχίες μας, όλη τη μαυρίλα και το κατακάθι της ψυχής μας.
Θα μείνουμε στην παγωμένη μας αδιαφορία ή επιτέλους συγκινημένοι και ευγνώμονες θα βυθιστούμε στην άπειρη αγάπη του Νεογέννητου, αλλά Προαιώνιου και Άπειρου Θεού μας;

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα

Έρχονται Χριστούγεννα! Γλυκιά προσμονή μας κατακλύζει μικρούς και μεγάλους.
Τι προσδοκούμε; Πώς προετοιμαζόμαστε;
Τα παρακάτω ακούστηκαν από στόματα παιδικά σε σχολική γιορτή.
Νομίζω πως αξίζει να μας προβληματίσουν.
Ίσως μας βοηθήσουν να βρούμε το Χριστό μέσα στην εμπορική και κοσμική παραπλάνηση αυτών των ημερών.

"-Αν ζούσα όταν γεννήθηκες, Χριστέ,
θα σου 'δινα το σπίτι μου κι ό,τι πολύτιμο έχω.
-Δώσε, παιδί μου, κάτι στον φτωχό
κι αυτό θα είν' το δώρο σου για μένα".

"Θέλω να υπομείνω, όπως Εσύ,
την περιφρόνηση, το στάβλο και τη φάτνη...
Θέλω να υπομείνω, όπως Εσύ,
τη φτώχεια, τη γυμνότητα, την ύβρη...
Θέλω να υπομείνω, όπως Εσύ,
για νά 'βρω θέση δίπλα Σου, Χριστέ μου".

Άραγε πόσο πλησιάζει η ζωή μας τον τρόπο του Χριστού;

Στη μνήμη του Αλέξη

Αναρρωτιέμαι, ο μόνος τρόπος να τιμηθεί ο Αλέξης είναι οι πορείες που καταλήγουν σε οδομαχίες και βανδαλισμούς; Και ας πούμε ότι για τα νεαρά παιδιά αυτό είναι κατανοητό, αν και όχι δικαιολογημένο. Θέτω το ερώτημα στους εκπαιδευτικούς. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος;
Είμαι μάνα και θα έσχιζε την καρδιά μου ρομφαία, αν ένα παιδί μου δεκαπεντάχρονο μου το σκότωνε ο οποιοσδήποτε. Θα ήθελα όμως στη μνήμη του να γίνει κάτι θετικό, για παράδειγμα ένα έργο, ένα σχολείο, ένα ίδρυμα που να δίνει υποτροφίες σε μαθητές, ένα συσσίτιο για άπορους νέους, ένα κέντρο απεξάρτησης, ένας διαγωνισμός με χρηματικό βραβείο, αγώνες αθλητικοί με το όνομά του.
Προτείνω στους συναδέλφους της δημοτικής και της μέσης εκπαίδευσης στο μέλλον αντί για πορείες να προσφέρουν το αντίτιμο τριων ωρών εργασίας (το αντίστοιχο μιας τρίωρης στάσης) σε έναν κοινό λογαριασμό στη μνήμη του Αλέξη και μ' αυτά τα χρήματα να γίνει κάτι όμορφο που πραγματικά να τιμά τη μνήμη του κι αυτό ας γίνει ένα αξιομίμητο παράδειγμα και για τα νεαρά παιδιά που αναζητούν τα πρότυπά τους στους αναρχικούς και τους βανδάλους.

Πρέσπες, το βορειοδυτικό τριεθνές

Μαγευτική άποψη της Μεγάλης Πρέσπας

και της Μικρής με το διαχωριστικό φυσικό φράγμα

Παναγία η Ελεούσα

Η σπηλιά της Παναγίας

Το λιμανάκι στους "Ψαράδες" στη Μεγάλη Πρέσπα

Σούρουπο στον Άγιο Αχίλλειο του 11ου αιώνα

Άγιος Γερμανός, ένα στολίδι στο ομώνυμο,

τελευταίο δίπλα στα σύνορα χωριό μας

Ο τρούλος του Αγίου Γερμανού, ένα κομψοτέχνημα

Ο μεγάλος ψαράς!!!

Με εξαιρετική γαλήνη πληρώνει την ψυχή σου μια ολιγόωρη επίσκεψη και παραμονή στη γειτονιά των Πρεσπών. Σου μιλά γλυκά η απόλυτη ησυχία που την ταράζει ελάχιστα το πέταγμα μιας αγριόπαπιας ή ενός πελεκάνου, το τοπίο που είναι πανέμορφο, τα γήινα χρώματα αυτής της εποχής.
Ζεις για λίγο στο ρυθμό που ζουν και οι ελάχιστοι ακρίτες μας. Λίγοι βαρκάρηδες που θα σε πάνε μια βόλτα στη Μεγάλη Πρέσπα να δεις τις βραχογραφίες και να προσκυνήσεις στην Παναγία την Ελεούσα. Οι ψαράδες που θα βγάλουν τον επιούσιό τους αλιεύοντας γριβάδια και τσιρόνια. Οι αγρότες που αγωνίζονται να επιβιώσουν με την καλλιέργεια των εξαιρετικών φασολιών της περιοχής. Κάποιοι ξενοδόχοι που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια δουλεύουν με αρκετή πληρότητα των μικρών τους μονάδων. Και λίγοι νέοι που ενημερώνουν τους τουρίστες για τον υδροβιότοπο που προστατεύεται από τη συνθήκη Ramsar, για τα πουλιά που μεταναστεύουν, για τις καλλιέργειες και τα ζώα τόυ οικοσυστήματος, για τους εξαιρετικούς ναούς του Αγίου Αχιλλείου και του Αγίου Γερμανού.
Πληγώνεσαι ωστόσο από την εγκατάλειψη των πολλών και της πολιτείας και από τα πάρα πολλά προβλήματα που μάταια περιμένουν λύση ή έστω ενδιαφέρον. Κι αγναντεύεις στις απέναντι ακτές της Αλβανίας και των Σκοπίων και βλέπεις μεγάλα πολυπληθή χωριά κι άθελά σου κάνεις τη σύγκριση κι ανατριχιάζεις.
Ακούς και τις ιστορίες των παλιών για τον εμφύλιο, για τη σπηλιά του Ζαχαριάδη, για το νοσοκομείο των ανταρτών, για το παιδομάζωμα, για τις βαθιές πληγές που μόνο πολύ πρόσφατα κάπως έχουν αρχίσει να επουλώνονται αφού βασάνισαν σκληρά μια ολόκληρη γενιά. Και λες, "Δεν υπάρχει πουθενά ολόκληρο δίκιο. Να μπει μια τελεία κι ένα τέλος και να ξεχαστούν όλα και να μην ξανάρθουν τέτοιες συμφορές".
"Όσο έρχεστε εσείς, θα μένουμε κι εμείς εδώ πάνω" μας είπε αποχαιρετώντας μας ο βαρκάρης που μας έκανε μια βόλτα στη λίμνη.
Ναι, έχουμε χρέος να δίνουμε πού και πού το παρόν και την υλική μας υποστήριξη σ' αυτούς που ακόμη ζουν στα σύνορά μας. Αλλιώς δεν έχουμε δικαίωμα να μιλάμε δήθεν συμπονετικά γι' αυτούς και επικριτικά για την πολιτεία που τους εγκατέλειψε.

Διά ταύτα ή παρά ταύτα; Και ...μετά ταύτα;

Συνήθως στις ανθρώπινες σχέσεις επιζητούμε - μερικές φορές εμφανώς, με αγώνα και αγωνία, και κάποιες άλλες πολύ διακριτικά, αλλά επίμονα - την ισονομία, την ισοπολιτεία, το ισοστάσιο, το 50-50, την αμοιβαιότητα.
Δίνω, αλλά πρέπει και να πάρω. Αυτό είναι το δίκαιο, αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι το λογικό, αυτό είναι το "διά ταύτα".
Κι όμως το μοναδικό, το ξεχωριστό, το υπέροχο κρύβεται στην υπέρβαση της λογικής και του δικαίου, στην ανατροπή του καθωσπρέπει,του συμφέροντος και του κατεστημένου. Βρίσκεται στο "παρά ταύτα".
Αδικούμαι, παρά ταύτα αγαπώ.
Λυπούμαι, παρά ταύτα ζω με εσωτερική χαρά.
Κατακλύζομαι από δυσχέρειες, παρά ταύτα ελπίζω και πιστεύω.
Ζω στο περιθώριο, παρά ταύτα δεν παραπονιέμαι.
Λοιδορούμαι, παρά ταύτα συγχωρώ και ευλογώ.
Βρίσκομαι έγκλειστος στη φυλακή, παρά ταύτα είμαι ελεύθερος.
Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά, παρά ταύτα είμαι πλήρης και πλούσιος.
Για τον κόσμο που δεν στοχάζεται, αυτό είναι κάτι σαν ηλιθιότητα, πτωχεία πνεύματος.
Κι όμως στο "παρά ταύτα" είναι η νοστιμιά, ο ηρωισμός,η ελπίδα. Μ' αυτό βαθαίνει η ψυχή, κινείται σε άλλα επίπεδα,πάνω από μικρότητες,μιζέρια και στενοκαρδία, αναπνέει καθαρό αέρα. Το "παρά ταύτα" είναι φάρμακο ψυχών και σωμάτων και εισιτήριο για την αιωνιότητα.
Το "διά ταύτα" είναι ανθρώπινο, το "παρά ταύτα" είναι θεϊκό.
Είναι ο τρόπος του Χριστού.
Μπορούσε να γεννηθεί στο πλουσιότερο παλάτι, παρά ταύτα γεννήθηκε στο βρώμικο στάβλο και ανακλίθηκε στη φάτνη των ζώων.
Είναι ο Δημιουργός του κόσμου, παρά ταύτα δέχθηκε τον ατιμωτικότερο θάνατο.
Μπορεί να επιβάλει το θέλημά Του που άλλωστε είναι άγιο και τέλειο, παρά ταύτα σταματά μπροστά στην ελευθερία μας.
Είμαστε ελεεινοί και τρισάθλιοι, παρά ταύτα μας τιμά ως μοναδικές προσωπικότητες, ως δικές Του εικόνες.
Άραγε ο καθένας μας ποια από τις δύο προθέσεις επιλέγει ως τρόπο ζωής;
Και κάτι ακόμη: Αφού επιλέξουμε γι' αυτή τη ζωή το "διά ταύτα" ή το "παρά ταύτα", τι θα μας περιμένει "μετά ταύτα";