Νομίζω τον έλεγαν ...Χαμίτ...

Μικρόσωμος, πολύ μελαχροινός, με μάτια κατάμαυρα μα σπινθηροβόλα, ήταν η ελπίδα κι ο καημός της μάνας του, ο αγαπημένος της αδελφής του, το στήριγμα του πατέρα του.
Τα δεκαπέντε χρόνια που έζησε σ' αυτόν τον σκληρό και μάταιο κόσμο μας ήταν γεμάτα στέρηση και πείνα, φόβους κι αγωνία, πολέμους και διώξεις.
Η Ελλάδα ήταν μια ελπίδα, ένα "Πάσχα" προς την ελευθερία. Ήταν... Τώρα είναι ο τόπος του μαρτυρίου του...
Καλή ανάπαυση, Χαμίτ! Τώρα δεν θα σκάζουν βόμβες γύρω σου. Τώρα δεν θα σε κυνηγά καμιά αστυνομία. Τώρα δεν θα πεινά το νεανικό σου κορμί. Τώρα θα σταματήσει η περιφρόνηση κι η εχθρική διάθεση των καθωσπρέπει πολιτών. Τώρα πολλοί φιλάνθρωποι και η ελληνική πολιτεία θα νοιαστούν για την οικογένειά σου. Ίσως έγινες ο σωτήρας τους. Μόνο να μπορέσουν να δουν τα ματάκια της αδελφής σου...
Ας ζητήσουμε όλοι "συγνώμην" από τον "Χαμίτ" και την οικογένειά του, απ' όλους τους "Χαμίτ" που ανηφορίζουν τον πικρό Γολγοθά τους. Γιατί για πολλούς η ζωή δεν έχει ίχνος χαράς, δεν έχει έλεος... Είναι απ' τη στιγμή της γέννησής τους ως τη στερνή τους στιγμή ένας Γολγοθάς... Και μεις, έστω συγκαλυμμένα, έστω ευσχημόνως, συνήθως με την αδιαφορία και την απαξίωσή μας, συγκαταλεγόμαστε στους σταυρωτές τους.

Κυριακή των Βαΐων

Αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας.
Ο Χριστός εισοδεύει στα Ιεροσόλυμα και γίνεται δεκτός με ενθουσιασμό και εκδηλώσεις λατρείας.
Εκείνος όμως γνωρίζει, βλέπει τη συνέχεια. Βλέπει τους κολαφισμούς, τις ύβρεις, τις δυσεβείς βλασφημίες, την φραγγέλωση, το ακάνθινο στεφάνι, τον σταυρό, τους ήλους, τη λόγχη, τον θάνατο. Ακούει το Ωσαννά και είναι σαν να ακούει το 'Άρον-άρον, σταύρωσον Αυτόν". Βλέπει τα κλαδιά των φοινίκων να κινούνται θριαμβευτικά μπροστά Του κι είναι σαν να βλέπει τις κεφαλές και τα υψωμένα χέρια των Εβραίων να κινούνται απειλητικά εναντίον Του ενώ εκείνοι ορύονται "Ουά ο καταλύων τον Ναόν και εν τρισίν ημέραις οικοδομών αυτόν, καταβάτω νυν από του Σταυρού".
Ο Χριστός είναι λυπημένος. Λυπάται όχι γι' αυτά που θα περάσει ο ίδιος -τα οποία θα υποστεί ως άνθρωπος, δεν θα τα περάσει ως Θεός, κάπως "μαγικά"- αλλά για την κατάντια των ανθρώπων, για τη δική μας αθλιότητα. Αυτή Τον θλίβει. Το πλάσμα Του, που μ' όλη Του την αγάπη το δημιούργησε και το φρόντισε, στρέφεται εναντίον Του με λύσσα.
"Λαός μου, τι εποίησά σοι ή τι σοι παρηνόχλησα; Τους λεπρούς σου καθάρισα, τους τυφλούς σου εφώτισα, παράλυτους ανόρθωσα, δαιμονισμένους ελευθέρωσα. Σας έθρεψα με το μάννα, σας δρόσισα με φρέσκο νερό στην έρημο. Κι εσείς αντί του μάννα μου προσφέρετε χολήν, αντί του ύδατος όξος, αντί του αγαπάν με σταυρώ με προσηλώσατε".
Πόσο πικρό είναι το παράπονο του Χριστού μας;
Αλλά ας μην το προσπεράσουμε σαν να το απευθύνει μόνο στους Εβραίους.
Σε μας θα απευθυνόταν με μεγαλύτερο παράπονο: "Λαός μου, τι εποίησά σοι; Σου φανέρωσα τον Λόγο μου, για σένα έχυσα το τίμιο αίμα μου πάνω στο σταυρό, επάτησα τον θάνατο, σε ανέστησα μαζί μου, απέστειλα τον Παράκλητο και σύστησα την Εκκλησία, ανέδειξα χιλιάδες Αγίους, φωτισμένους Πατέρες και Ιεράρχες, ήμουν κοντά σου σ' όλες τις δύσκολες στιγμές σου, σου χάρισα αγαθά υλικά και πνευματικά σ' αυτή τη ζωή, αλλά σου ετοίμασα κι αιώνια ευφροσύνη στη Βασιλεία μου. Κι εσύ, παιδί μου, τι μου ανταπέδωσες; Την περιφρόνηση και την αδιαφορία ως απάντηση στη στοργή μου. Τον άκρατο εγωισμό σου στη δική μου άκρα ταπείνωση. Την λατρεία του Μαμμωνά παραβλέποντας τις δικές μου πλουσιοπάροχες δωρεές. Ουκέτι στέργω λοιπόν. Πορεύου κατά την καρδία σου, ακολούθησε το θεό που προτίμησες αντί για μένα".
Αλλά θα πρόσθετε μ' όλη Του την τρυφεράδα:
"Ωστόσο, εγώ θα είμαι εδώ, στο Γολγοθά, κρεμασμένος στο Σταυρό, με τα χέρια ολάνοιχτα σε μια θερμή αγκαλιά και θα σε περιμένω. Όταν συνέλθεις, έστω την ύστατη στιγμή, έλα κοντά μου. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Να ξαναδώ το πρόσωπό σου και ν΄αναλάβω όλο τον πόνο, την απογοήτευση και την απελπισία σου κι όλα να τα σβήσω και να σου χαρίσω πάλι ελπίδα, χαρά, φωτεινή όψη.
Εδώ θα είμαι, παιδί μου, για σένα!".

Εύχομαι να ζήσουμε τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας με κατάνυξη και ν' ακούσουμε τη γεμάτη αγάπη φωνή του Χριστού μας.
Καλή Ανάσταση!

Τι κι αν πέρασαν εκατό χρόνια;

Πριν έναν αιώνα και… βάλε, ο Γεώργιος Σουρής (1853-1919) έγραφε:
(Από το blog "Εδώ Αθήναι"-οι παρενθέσεις δικές μου)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;
(χίλια να ξοδεύει κι ούτε ευρώ να μη μαζεύει;)
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά’ χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
(με εξεταστικές και κόντρα επιτροπές)
………………………………………..
………………………………………..
Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες
με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη
και κλέφτες με παλάτια,
(κλέφτες φτωχοί κι ελεεινοί
και "κύριοι" με offshore)
ο ένας κλέβει όρνιθες
και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο
για πλούτη και τιμή
. ………………………………………..
…………………………………………
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
(Κι ενώ καταστρεφόμαστε και σβήνουμε απ' τη γη
εκατομμύρια δίνουμε για πορνοDVD).

Παραείναι επίκαιρος ο Γ. Σουρής; Μήπως έτσι είμαστε οι νεοέλληνες; Μήπως αυτή είναι η φτιασιά μας;
Με τόσα που ακούσαμε για το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, καταλαβαίνουμε πού πηγαίνουμε ή απλώς μας κακοφαίνεται γιατί προσπαθούν να μας βάλουν ένα φρένο οι Ευρωπαίοι; Αν μας δώσουν λίγη στήριξη κι ελπίδες, μήπως συνεχίσουμε ακάθεκτοι στο γνωστό μας δρόμο και τρόπο;
Στις 25 Μαρτίου κρίνεται ίσως η επιβίωσή μας. Εμείς "πέρα-βρέχει", θα μοσχοτρώμε τον μπακαλιάρο με τη σκορδαλιά. Όσο για το Πάσχα που πλησιάζει, μη μας ενοχλείτε με Νομισματικό Ταμείο και τέτοιες ανοησίες. Εμείς έχουμε να σουβλίσουμε τον οβελία.

Τι θα πει αγάπη; Τι θα πει πίστη;

Το καλοκαίρι του 2006 ο Πέτρου Μαμώνοφ “κήρυξε” στο Σότσι στη Μαύρη Θάλασσα. Ήταν αμέσως μετά την πρεμιέρα της ταινίας “Ostrov”. Αυτό το κείμενο αποδεικνύει ότι ο τεράστιος αυτός ηθοποιός και μουσικός, καταλαβαίνει πολύ καλά τι είναι πνευματική ζωή και ότι ο ρόλος του στο έργο μόνο τυχαίος δεν ήταν.

- “Πόσο διεστραμμένα είναι όλα σήμερα! Οι κριτικοί συζητούσαν πρόσφατα για την ταινία “Ostrov” του Pavel Lunghin και μιλούσαν για την εκκλησία σαν να είναι κάτι μυθικό, σαν να είναι ο Ilya Murometz (πρόσωπο της παλαιάς ρωσικής παράδοσης σ.σ.)

Πώς να ζήσεις εάν δεν πιστεύεις τίποτα; Τριγυρίζω συγχυσμένος δεξιά και αριστερά.

Ενώ όταν έχεις πίστη, όσο κουρασμένος και να είσαι, θα δώσεις τη θέση σου σε μια γριούλα στο λεωφορείο. Κι αυτό είναι χριστιανισμός. Τρέχεις να πλύνεις τα πιάτα χωρίς να σου το ζητήσουν. Είναι αυτό μια χριστιανική πράξη; Είναι.

Μην επιμένεις συνεχώς ότι έχεις δίκιο. Μη φωνάζεις “Το φαγητό είναι κρύο”. Κάνε υπομονή δύο λεπτά να στο ξαναζεστάνουν. Η καημένη η γυναίκα σου θα το κάνει γρήγορα. Είναι και αυτή κουρασμένη. Ο καθένας με το ρυθμό του και τις έννοιες του. Γιατί όλο επιμένετε, «η γυναίκα είναι υποχρεωμένη…», «ο άντρας πρέπει…» κ.τ.λ.

Αγάπη είναι να πορεύεσαι με κάποιον και να τον υποφέρεις . Να, βλέπεις κάποιον πεσμένο με τα μούτρα στο χιόνι (συνηθισμένο στη Ρωσία σ.σ.).Εμείς γρήγορα θα σκεφτούμε ότι είναι μεθυσμένος. Κι αν έχει πάθει ανακοπή καρδιάς; Τι κι αν είναι μεθυσμένος. Βοήθησέ τον να σηκωθεί, βάλε τον σ’ ένα παραπέτο να μην παγώσει. Αλλά όχι. Εμείς συνεχίζουμε το δρόμο μας. Ξεφεύγουμε από τον ίδιο τον εαυτό μας. Πρέπει να ζούμε όχι λέγοντας: “Δώσε μου”, αλλά “πάρε από εμένα”. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως είναι να δώσεις το πουκάμισο που φοράς. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε ανάποδα.

Όσα είναι ευάρεστα στο Θεό τα απορρίπτουμε.

Το κυριότερο, μη διστάζεις να βοηθήσεις τον αδύνατο. Για μας ισχύει το αντίθετο – “κατάπιε τον”. Ο πλούσιος παίρνει από το φτωχό κι αυτό το λίγο. Κλέβει όσο πιο πολύ γίνεται και μετά κρύβεται πίσω από ψηλούς φράχτες, για να μην του τα πάρουν άλλοι.

Έχουμε μια στρεβλή αντίληψη για τον χριστιανισμό. Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Πόσο αίμα μπορείς να δώσεις στον άλλο; Είναι γραμμένο: “όσα κάνεις για τους αδελφούς μου τους ελαχίστους, σ'Εμένα το κάνεις”.

Να μπορείς να καθίσεις όσο πιο πολύ μπορείς στο προσκέφαλο της μάνας του, που υποφέρει από τα χρόνια και τις αρρώστιες. Να πού και πώς πρέπει να πεθαίνουμε κάθε μέρα!

Όπως τα παιδιά που έστειλαν στην Τσετσενία. Ένας κρετίνος πετάει μια χειροβομβίδα και ένας αντισυνταγματάρχης έπεσε πάνω της. Δε δίστασε και σκοτώθηκε. Έσωσε οχτώ άτομα. Ήταν κομμουνιστής. Αβάπτιστος. Σκέφτηκε όμως χριστιανικά.

Γιατί τι σου χρησιμεύει να πηγαίνεις στην εκκλησία και η καρδιά σου να είναι άδεια; Χωρίς μια χριστιανική πράξη. Μπορείς εσύ να επισκεφτείς όλα τα Άγια Όρη και να προσκυνήσεις όλα τα λείψανα. Τσάμπα. Βλέπεις ένα φτωχό, κακομοίρη και σκέφτεσαι “θα είναι από εκείνους τους απατεώνες που δείχνει η τηλεόραση”. – “Δώσε του 50 καπίκια. Δε θα φτωχύνεις”. Η αληθινή μαφία είναι αυτοί οι πέντε-έξι που χειραγωγούν τα πλήθη από την τηλεόραση….

Δε διακόπτω τους άλλους όταν μιλούν. Οι Άγιοι Πατέρες μας μαθαίνουν να στεκόμαστε μπροστά στους άλλους σαν να είμαστε μπροστά σε μια παλιά εικόνα. Τι σημαίνει να μην κρίνεις; Να μη βγάζεις καταδικαστικές αποφάσεις. Γνώμη είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε. Ο Χριστός προσπάθησε να κάνει κάποιες διευκρινήσεις στους Φαρισαίους, ενώ ο θυμός του ήταν δίκαιος. Έχεις δίκιο όταν θυμώνεις με τον εαυτό σου επειδή π.χ. χτες βράδυ μέθυσες. Να μισείς την αμαρτία σου, τα πάθη σου, αυτά που σε βασανίζουν και δε βρίσκεις γιατρικό. Μόνο αν μισήσεις την αμαρτία βαθιά θα γευτείς το άρωμα της νίκης.Αν και μεγάλος, κάθε μέρα προσπαθώ να μαθαίνω. Να, πηγαίνω συχνά με το λεωφορείο μέχρι την Μόσχα. Δύο ώρες χωρίς στάση. Μπροστά μου κάθονταν δύο νεαροί, μεθυσμένοι. Έβριζαν, μιλούσαν πάρα πολύ άσχημα. Έτρεμα και μόνο στην σκέψη ότι πρέπει να τους υποστώ για δύο ώρες. Μετά όμως σκέφτηκα. Για να δούμε. Ποιοι είναι αυτοί οι νεαροί; Μεγάλωσαν σε χωριό. Τι είδαν εκεί; Τον πατέρα μεθυσμένο, τη μάνα να τους δίνει σφαλιάρες, βρισιές. Η τηλεόραση συνεχώς ανοιχτή. Αυτή είναι η νέα γενιά. Τι να τους ζητήσεις. Εγώ προσωπικά τους έμαθα κάτι; Πέρασα το κατώφλι του σπιτιού τους; Τους διάβασα κάποιο βιβλίο; Βγαίνω από το λαβύρινθο των σκέψεών μου και διαπιστώνω ότι φθάσαμε...

Όλα είναι στα χέρια μας: το πώς ακούμε, το αν τα μάτια μας είναι καθαρά, το εάν τα αυτιά μας είναι κλεισμένα, το εάν η ψυχή μας είναι ξεκλειδωμένη, το αν η συνείδησή μας είναι καθαρή. Με αυτά τα πράγματα πρέπει να ασχοληθούμε. Οι άγιοι μας μαθαίνουν: σώσου και είναι αρκετό για μια ζωή. Τρόπος δράσης; Φτιάξε τον εαυτό σου. Ένα χιλιοστόμετρο. Αλλά αυτό το χιλιοστόμετρο θα φέρει πιο πολύ φως. Εάν μείνουμε όμως μόνο σε διαπιστώσεις…. τίποτα δε θ’ αλλάξει. Μόνο το κακό, από το οποίο έχουμε αρκετό, θα πολλαπλασιαστεί. Να ελαττώσουμε την κακία. Αυτό προσπαθήσαμε και με την ταπεινή ταινία μας το “Ostrov”. Ίσως κάποιοι κριτικοί έχουν δίκιο. Ίσως υπάρχει πολύ “φλυαρία” στις κινήσεις. Προσπάθησα να τις εξηγήσω. Βρισκόμασταν σε μια περίεργη κατάσταση, μια αδυναμία από την οποία προσπαθήσαμε μ’ όλες μας τις δυνάμεις να βγούμε. Όπως τα παιδιά,δεν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε, αλλά να συγκρατήσουμε τι συμβαίνει με τον άνθρωπο που αρχίζει να πιστεύει, και προσπαθεί να γνωρίσει το Θεό, όπως ήταν ο ήρωάς μου…..

Επειδή ξεχνάμε ότι η αμαρτία είναι έλλειψη φωτός. Εμείς της δίνουμε μορφή, την κάνουμε χειροπιαστή...Με τους ερεθισμούς μας. Με την έλλειψη σεβασμού στον άλλο…Τι είναι παράδεισος και τι είναι κόλαση; Οι Πατέρες μας μαθαίνουν ότι παντού υπάρχει ένας ωκεανός θεϊκής αγάπης. Όσους λαθεύουν τους τιμωρεί με το μαστίγιο της αγάπης. Σκεφτείτε – έναν ωκεανό αγάπης, όπου όλος ο κόσμος αγαπιέται. Αυτό μας λείπει σ’ αυτή τη ζωή, η αγάπη. Να λοιπόν η κόλαση, η έλλειψη αγάπης. Και αν το σκοτάδι είναι έλλειψη φωτός, η σκοτεινή ψυχή, όταν βγαίνει στο φως, λειώνει.

(….)

Το μόνο που θέλω είναι να μεταδώσω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία. Είμαι σαν όλους τους άλλους – αδύνατος. Αλλά αισθάνθηκα μια ανάγκη. Αισθάνομαι την Αλήθεια σαν κάτι το επείγον, σαν έναν κόμπο στο λαιμό. Μια από τις ονομασίες του Χριστού είναι ο Ήλιος της Αλήθειας. Προς αυτόν τον ήλιο κατευθύνομαι μ’ όλες μου τις πενιχρές δυνάμεις.

Διαβάζω: «Δε ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ακόμη και τότε που καθόμαστε στο τραπέζι οι σκέψεις μας πετάνε, πότε στα αγγουράκια, πότε στο κβας, πότε στη σούπα. Δοκιμάστε έστω ανά λεπτό την ημέρα, όταν δεν έχετε κάτι να κάνετε, να συγκεντρωθείτε στον εαυτό σας, για να ζήσετε το τώρα. Σ’ εκείνο ακριβώς το λεπτό. Είναι πολύ δύσκολο. Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας θα είναι να αισθανθείτε την παρουσία του Θεού».

Αισθάνομαι ηθοποιός; Εγώ είμαι ο Μαμμόνωφ Πέτρος Νικολάεβιτς. Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ. Δίνω κάθε στιγμή όλες μου τις δυνάμεις. Όταν μετά από πέντε χρόνια θα κοιτάξω πίσω και θα πω: «Πως μπόρεσες να παίξεις τόσο χάλια;» Θα έχω τη συνείδησή μου ήσυχη, επειδή εκείνη τη στιγμή έκανα ότι μπορούσα.

Έτσι ήταν και με την ταινία “Ostrov”. Πέτυχε έτσι; Θα εντυπωσιάσει. Προσπάθησα να βοηθήσω τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Όταν ο Χριστός μπήκε στην Ιερουσαλήμ επί πώλου όνου, τον έραναν με λουλούδια και τον υποδέχθηκαν με επευφημίες. Το ζωάκι πίστευε ότι σ’ αυτό, απευθύνονται όλα αυτά. Έτσι είμαστε και εμείς σαν τον όνο που έφερε το Χριστό. Εγώ έχω πολλά ταλέντα, αλλά τα έχω με την αξία μου; Ένα γενναιόδωρο χέρι τα έσπειρε… Ζω μ’ αυτά. Προσπαθώ να μην τα διαψεύσω, να μην τα προδώσω. Δεν έχω οργασμούς με το “εγώ” μου. Καταλαβαίνω ότι εγώ, ο Πέτρος Μαμμόνωφ δεν έκανα κάτι με την αξία μου. Έχω με τι να περηφανευτώ; Σ’ όσους ο Θεός δίνει, τους το ζητάει. Πρέπει να ζήσουμε όσο πιο καθαρά μπορούμε. Όλα είναι τόσο εύθραυστα, απροστάτευτα…

Αγαπήσεις τον πλησίον σου και σεαυτόν.

Διάβασα κάπου αυτή τη ρήση, που έχει χροιά ανέκδοτου, αλλά και πολλή σοφία.
"Πεθαίνω για τη γυναίκα μου,
αλλά δεν μπορώ να ζήσω δίπλα της πάνω από δέκα λεπτά".
Εκφράζει τη μεγάλη μας αντίφαση, τη διαρκή σύγχυση της ψυχής μας.
Αγαπάμε θεωρητικά, με λόγια.
Αγαπάμε φανταστικές εικόνες των άλλων και του εαυτού μας.
Κι όταν διαλυθεί η ομίχλη της ιδεατής εικόνας,
όταν δούμε τον άλλον δίπλα μας ως ον πραγματικό,
αποστρέφουμε το πρόσωπό μας.
Μας πειράζουν χίλια δυο σ' αυτόν:
Ο τρόπος που κοιτάζει κι ο τρόπος που κλείνει τα μάτια.
Ο τρόπος που μιλάει, αλλά και ο τρόπος που σιωπά.
Ο τρόπος που αναπνέει, που τρώει, που γελά.
Μας ενοχλεί που ασχολείται με κάτι που τον ενδιαφέρει και μας παραμελεί,
αλλά κι αν ασχοληθεί με μας λίγο περισσότερο, νιώθουμε έλεγχο και ασφυξία.
Πολλές φορές ο διπλανός δεν είναι άγγελος. Είναι ζόρικος, δύσκολος, απαιτητικός.
Γίνεται ο βρόχος που μας πνίγει...
Κι εμείς νομίζουμε πως χωρίς τον άλλον η ζωή μας θα ήταν ανάλαφρη, ευτυχισμένη.

Ας δούμε λίγο διαφορετικά όλο το σκηνικό:
Αυτός ο διπλανός, ο ενοχλητικός, είναι ένα ισχυρό φως που αποκαλύπτει την ασχήμια μας.
Είναι ο καθρέφτης που φανερώνει στα ίδια μας τα μάτια το ακατέργαστο είδωλό μας.
Ώστε η δική μας ασχήμια, η ακατέργαστη ψυχή μας μας στεναχωρεί. Όχι ο διπλανός μας.
Άραγε αν απομακρυνθεί το φως κι αν κρύψουμε από τα μάτια μας τον αποκαλυπτικό καθρέφτη, χωρίς ν' αλλάξουμε μέσα μας θετικά, τι θα κερδίσουμε;
Θα συνεχίσουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις, να κουβαλάμε αλώβητο τον εγωισμό μας,
να νομίζουμε πως κάποιοι άλλοι είναι προβληματικοί κι όχι εμείς, να μη διορθωνόμαστε, να οδηγούμαστε σε απώλεια.
Μήπως αγάπη αληθινή είναι να μη στρέψουμε τα νώτα στο φως και τον καθρέφτη την ψυχής μας, δηλαδή τον διπλανό μας, αλλά να αρχίσουμε με την ακούσια βοήθειά του-που μπορεί να είναι άκομψη ή και σκληρή, αλλά πολύτιμη- μια επιμελή εργασία κάθαρσης και εξωραϊσμού της ψυχής μας, ίσως επώδυνη, αλλά πολλαπλά ωφέλιμη;
Και στον εαυτό μας θα δείξουμε έτσι αληθινή, όχι χαριστική αγάπη, αλλά και τον διπλανό μας θα τον αγαπήσουμε ως ευεργέτη.

Μας πρόδωσε ο θεός μας...

Τα τελευταία τριάντα χρόνια επιδοθήκαμε μ' όλη μας την ύπαρξη στη λατρεία του θεού Μαμμωνά. Αποδειχθήκαμε κατ' όνομα Χριστιανοί, στην πράξη φοβεροί υλιστές. Και αυτοί που παρανόμησαν και συγκέντρωσαν πολύ πλούτο, αλλά και όλοι μας -όσο μας επέτρεπαν οι δυνάμεις μας- μετρήσαμε τη ζωή μας και μετρηθήκαμε και οι ίδιοι με τα χρήματα, με τα αγαθά μας, με τα αποκτήματά μας. Ελάχιστοι έζησαν ασκητικά, με την ελπίδα τους στον Ένα ΘΕΟ, τον Πατέρα, που μας είπε "να μη μεριμνούμε" γιατί Εκείνος φροντίζει για μας όπως για τα λουλούδια του αγρού και για τα πετεινά του ουρανού.
Τώρα, ο θεός που φτιάξαμε και υπηρετήσαμε αντί για τον ΘΕΟ, μας γυρίζει την πλάτη. Πήρε από μας όσα ήθελε και μας παραπετάει άδειους, φοβισμένους, ανασφαλείς, βαθιά απογοητευμένους. Έτσι είναι αυτός ο θεός-μου θυμίζει το χρυσό βόδι των Εβραίων. Φεύγει για άλλα βοσκοτόπια, να στεγνώσει κι άλλες ψυχές.
Τουλάχιστον τώρα που τον βλέπουμε να φεύγει, να μας προδίδει, να μας εγκαταλείπει χωρίς ίχνος ευσπλαγχνίας, ας καταλάβουμε την απερισκεψία μας.
Ο Ένας ΘΕΟΣ μας περιμένει πάντα μ' ανοιχτή αγκαλιά στη στροφή του δρόμου, εκεί που μας αποχαιρετούσε τη στιγμή που του γυρνούσαμε την πλάτη μας, κι έχει για μας άπειρα πνευματικά αγαθά που δεν κινδυνεύουν από χρεοκοπίες,spreads, κερδοσκόπους. Ας ψιθυρίσουμε το "'ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός Σου, ποίησόν με ως ένα των μισθίων Σου" κι ας τρέξουμε με λαχτάρα κοντά Του. Όλα τα υπόλοιπα θα τ' αναλάβει Εκείνος...

Προσκυνήματα

Ευλογημένη ημέρα η προχθεσινή -Σάββατο 27 Φεβρουαρίου- για μια ωραία παρέα, γονείς και παιδιά των Εκπαιδευτηρίων μας ("Απόστολος Παύλος").
Βρεθήκαμε στη Σουρωτή, στην Ιερά Μονή Ιωάννου του Θεολόγου, για να προσκυνήσουμε τον Άγιο Αρσένιο και τον πατέρα Παΐσιο τους δυο αγαπητούς Καππαδόκες Αγίους μας που στους έσχατους χρόνους στάλθηκαν από το Θεό ως παρηγοριά, φως κι ελπίδα για χιλιάδες αδελφούς. Εντυπωσιακή η γαλήνη, η ηρεμία και η ομορφιά του χώρου. Η αδελφή Άννα μας διηγήθηκε το ιστορικό της Μονής και κάποια θαύματα του πατρός Παϊσίου.

"ο ταπεινός τάφος του π.Παϊσίου"

"περιποιημένα παρτέρια"

"ο ναός του αγίου Αρσενίου"

Ύστερα "κατηφορίσαμε" προς τη Χαλκιδική. Θέλοντας να συνδυάσουμε την πνευματική ωφέλεια με λίγη αρχαιολογία και ιστορία επισκεφθήκαμε την αρχαία Όλυνθο.

"στη λεωφόρο της αρχαίας Ολύνθου"

Περιδιαβήκαμε στα στενά και στις λεωφόρους της, απολαύσαμε την ευάερη, ευήλια και περίοπτη θέση της. Τα παιδιά μας ενθουσιάστηκαν. Βρήκαν και πολύ ωραίο πλάτανο για αναρρίχηση.

"αναρρίχηση στον πλάτανο"

Την όρεξή μας που άνοιξε ιδιαίτερα με τον ωριαίο "αρχαιολογικό" περίπατο, μας την ικανοποίησαν με το παραπάνω οι μεζέδες της κ. Χαράς στη "Μεσόγειο" στα Ψακούδια.
Το βαρύτατο μαύρο σύννεφο μας προσπέρασε ξυστά. Έβρεξε καταρρακτωδώς δίπλα στην Ορμήλια, αλλά σε μας μόνο λίγες ψιχάλες. Η ιδιαίτερη εύνοια του καιρού μας γεμίζει ευγνωμοσύνη.
Ο εσπερινός στη Μονή Τιμίου Προδρόμου Μεταμόρφωσης σφράγισε κατανυκτικά την υπέροχη εκδρομή μας. Η γλυκύτητα του πλαγίου Α΄, η παρηγοριά των αναστάσιμων του Εσπερινού της Κυριακής εκφρασμένη με φωνές αγγελικές στο εξαιρετικά αγιογραφημένο καθολικό της Μονής μας ανέβασε στον ουρανό.

"μπροστά στο Καθολικό της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου"

Πολύ όμορφη ευκαιρία αδελφικής επικοινωνίας, πνευματικής ωφέλειας και γαλήνης, ενισχυτική για τις μητέρες-ας μας συγχωρήσει ο ένας και μοναδικός πατέρας που συμμετείχε στην εκδρομή- που αγωνίζονται κι αγωνιούν για τα παιδιά τους μέσα σ' έναν κόσμο πολυτάραχο κι αποκαρδιωτικό.
Ευχόμαστε να επαναληφθεί σύντομα.

Επιτόκιο 1000%!!!

Όλοι είμαστε επηρεασμένοι από τον "οικονομικό εφιάλτη" στον οποίο ζει η χώρα μας, όλοι μετράμε τις δυνάμεις μας κι ελπίζουμε ν' αντέξουμε, προσθέτουμε, αφαιρούμε, πολλαπλασιάζουμε με τη λογική μας, με γνώμονα το συμφέρον και τις ανάγκες μας και βέβαια πρώτο μας μέλημα "εμείς".
Τι θα λέγατε, αν βγαίναμε για λίγο από την ανθρώπινη λογική μας κι αν προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε, να ζήσουμε, να ελπίσουμε, να πιστέψουμε στην "θεϊκή υπέρβαση";
Για όσους θέλουν να γευθούν κάτι διαφορετικό παραθέτω δυο παράλληλες ιστορίες.
Η πρώτη αναφέρεται στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στην Εκκλησία που βίωνε ζωντανά κι αληθινά την αγάπη του Χριστού, τότε που όλοι έτρωγαν στα κοινά τραπέζια, στις Αγάπες. Τότε λοιπόν μια κοπέλα Χριστιανή παντρεύτηκε ένα νεαρό ειδωλολάτρη, άνθρωπο πολύ καλής διαθέσεως, ο οποίος της είχε μεγάλη εμπιστοσύνη και αγάπη. Πριν από το γάμο τους του ζήτησε να της επιτρέπει να συμμετέχει στη χριστιανική λατρεία, πράγμα που ο νέος το σεβάστηκε απολύτως. Λίγον καιρό μετά το γάμο τους ο ειδωλολάτρης σύζυγος εξοικονόμησε από την εργασία του δέκα χρυσά νομίσματα. Ως σώφρων οικονόμος θέλησε κάπου να τα επενδύσει με ασφάλεια. Συμβουλεύτηκε και τη σύζυγό του κι εκείνη με απόλυτη πεποίθηση του σύστησε να τα καταθέσει στην τράπεζα των Χριστιανών - εννοούσε βέβαια τις Αγάπες. "Αυτή θα σου τα επιστρέψει δεκαπλάσια". Ο νέος που την υπεραγαπούσε και την εμπιστευόταν πράγματι ακολούθησε τη συμβουλή της, πήγε μαζί της στο ναό και έδωσε όλες του τις οικονομίες στους πτωχούς Χριστιανούς που βρίσκονταν εκεί περιμένοντας το κοινό τραπέζι. "Αυτοί είναι οι τραπεζίτες" του είπε η γυναίκα του με απόλυτη πίστη.
Πέρασε ένας χρόνος. Το ζευγάρι χρειάστηκε χρήματα. "Πήγαινε στο ναό", είπε η γυναίκα στον άντρα της. Εκείνος πήγε. Δεν βρήκε κανέναν. Ταράχτηκε λίγο, αλλά εμπνευσμένος από την πίστη της γυναίκας του δεν θύμωσε, δεν απελπίστηκε. "Θα ξανάρθω" σκέφτηκε και ξεκίνησε για το σπίτι του. Στο δρόμο του βρέθηκε ένα νόμισμα, αρκετά φθηνό. Έσκυψε και το σήκωσε. Περνώντας από την αγορά αγόρασε ένα ψάρι και λίγα φρούτα μ' αυτό το νόμισμα.
Εξιστόρησε στη γυναίκα του τι συνέβη. "Μην ανησυχείς, θα φροντίσει ο Χριστός" τον καθησύχασε εκείνη και πήρε τα ψώνια να τα τακτοποιήσει. Καθώς καθάριζε το ψάρι βρήκε στην κοιλιά του μια μεγάλη ολοστρόγγυλη άσπριδερή πέτρα. Της έκαμε εντύπωση. Την έδωσε στον άντρα της κι εκείνος έτρεξε να την δείξει σ' έναν φίλο του που έφτιαχνε κοσμήματα.
"Σου δίνω σαράντα χρυσες λίρες γι' αυτή την πέτρα. Είναι ένα τεράστιο μαργαριτάρι. Θέλει μόνο καθάρισμα". Ο νεαρός τα έχασε. Τον κοιτούσε σαστισμένος. Ο φίλος του νόμισε πως δεν έμεινε ικανοποιημένος από την προσφορά του και του λέει: "Σου δίνω εκατό χρυσές. Είμαι βέβαιος πως πρόκειται για το μεγαλύτερο μαργαριτάρι του κόσμου".
Με το πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό στα χέρια του ο νέος έτρεξε στη σύζυγό του. "Είναι πράγματι ο ασφαλέστερος κι ο πιο πλουσιοπάροχος τραπεζίτης ο Χριστός στον οποίον πιστεύεις" της λέγει με ενθουσιασμό. "Θέλω κι εγώ να γίνω δικός Του, να τον γνωρίσω όπως εσύ". Λίγο αργότερα αφού κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε Χριστιανός.
Η δεύτερη ιστορία συνέβη στις μέρες μας κάπου στην ΑΘήνα. Κάποιος δικηγόρος γνώρισε έναν διά Χριστόν σαλό, τον Τρελογιάννη - του οποίου η ζωή υπήρξε ένα διηνεκές θαύμα, μια συγκλονιστική φανέρωση του Θεού στην πολύβουη αθηναϊκή καθημερινότητα και σε όλους μας. Επηρεασμένος από τα έργα και την πίστη του Τρελογιάννη ο δικηγόρος με σύμφωνη γνώμη της γυναίκας του προέβη σε μια εξαιρετική ¨επένδυση". Είχε δέκα εκατομμύρια δραχμές στην Τράπεζα. Διέθεσε και τα δέκα σε αγαθοεργούς σκοπούς, σε γηροκομεία, ιδρύματα της Εκκλησίας, στην ιεραποστολή. Η καρδιά του γέμισε χαρά ανεκλάλητη. Ζούσε σ' ένα πανηγύρι πανευφρόσυνο. Είχε την αίσθηση ότι όλη του η ζωή φωτίστηκε, ελάφρυνε, ομόρφυνε. Καθημερινό του μέλημα έγινε η μελέτη του Λόγου του Θεού και η φιλανθρωπία με όποια μορφή μπορούσε να την ασκήσει. Πέρασε καιρός. Ούτε ξανασκέφτηκε το χρηματικό ποσό που είχε διαθέσει. Μια μέρα επέστρεψε στο σπίτι του και βρήκε τη γυναίκα του αναστατωμένη. "Με πήρε ο ξάδερφος από το νησί" άρχισε να λέει. "Ρωτάει αν πουλάμε το κτήμα με τις ελιές". "Σιγά το κτήμα" λέει ο δικηγόρος."Τι αξία έχει; Άμα το θέλει ας του το χαρίσουμε". "Δεν το θέλει ο ξάδερφος. Το θέλει μια μεγάλη ξενοδοχειακή επιχείρηση και μας προσφέρει εκατό εκατομμύρια δραχμές"... Το κτήμα πουλήθηκε εκατόν πέντε εκατομμύρια τα οποία βέβαια κατατέθηκαν στην ίδια "τράπεζα".


Πόσο είναι το επιτόκιο του Θεού; Αν δεν κάνω λάθος, σύμφωνα με τα παραπάνω 1000%.
Μήπως είναι καιρός ν' αλλάξουμε κι εμείς "τράπεζα";

Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!

"Κάποτε ζούσε ένας βασιλιάς που αγαπούσε πάρα πολύ το κυνήγι. Όλες τις ελεύθερες ώρες του - και ήταν πολλές, γιατί ήταν βασιλιάς σ' ένα πολύ μικρό κρατίδιο - τις περνούσε κυνηγώντας, παρέα μ' έναν πολύ αγαπημένο φίλο του. Ο φίλος ήταν πολύ αγαπητός γιατί δεν θύμωνε ποτέ. Πάντα αντιμετώπιζε με ψυχραιμία και αισιοδοξία και τις πιο δύσκολες καταστάσεις και ηρεμούσε αφάνταστα τον βασιλιά, όταν του έλεγε με γλυκύτητα και υπομονή "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!". Ο φίλος δεν σκόπευε ο ίδιος τα θηράματα, μόνο ετοίμαζε το όπλο του βασιλιά.
Ένα φθινοπωρινό πρωινό ξεκίνησαν πάλι για το κυνήγι. Ο βασιλιάς έπαιρνε το όπλο που του το γέμιζε ο φίλος του και σκόπευε τα ζωάκια, τα πουλάκια, ό,τι τέλος πάντων περνούσε αμέριμνα μπροστά του. Κάποια στιγμή το όπλο του εκπυρσοκρότησε στα χέρια του και του έκοψε τον αντίχειρα. Ο βασιλιάς σφάδαζε από τον πόνο. Ο φίλος με την ίδια γλυκύτητα όπως πάντα, του είπε: "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!". Αυτή τη φορά ο βασιλιάς όχι μόνο δεν ηρέμησε, αλλά εξοργίστηκε κι έρριξε τον "φίλο" στη φυλακή, να περάσει εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Ε! πια, αυτό ήταν κοροϊδία!
Πέρασε λίγος καιρός. Το χέρι του βασιλιά έγειανε, αλλά βέβαια έλειπε ένα δάχτυλο. Ξαναθυμήθηκε το αγαπημένο του χόμπυ. Αποφάσισε να πάει πάλι για κυνήγι. Μάλιστα αυτή τη φορά θα πήγαινε για δύσκολο κυνήγι στη ζούγκλα. Στην αρχή όλα πήγαιναν πολύ καλά. Ο βασιλιάς βρήκε το παλιό του κέφι. Δυστυχώς όμως έπεσε σε ενέδρα ιθαγενών ανθρωποφάγων. Τον έπιασαν και άρχισαν την τελετουργία. Πρώτα έπρεπε, σύμφωνα με τις δεισιδαιμονίες τους, να ελέγξουν αν ήταν απολύτως αρτιμελής. Έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο από τις τρίχες της κεφαλής του μέχρι τα ακροδάχτυλά του. Όταν αντίκρισαν την κολοβωμένη άκρα χείρα, εγκατέλειψαν έντρομοι το θύμα τους κι έφυγαν μακριά φωνάζοντας τις προσευχές τους στα πνεύματα στα οποία παρά λίγο θα πρόσφερναν ως θυσία το βασιλιά. Όταν ο βασιλιάς συνήλθε από την απόλυτη τρομάρα του και κατάλαβε τι είχε συμβεί, θυμήθηκε το ρητό του φίλου του "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!". Πράγματι είχε δίκιο. Χάρη στον κομμένο του αντίχειρα γλίτωσε τη ζωή του.
Καταφέρνει να βγει από τη ζούγκλα, επιστρέφει στο κρατίδιό του και τρέχει κατ' ευθείαν στη φυλακή. Πέφτει στα γόνατα και ζητά συγνώμην από τον φίλο του που τόσο άσπλαχνα τον είχε ρίξει εκεί μέσα. Μα εκείνος χαμογελαστός, ατάραχος, γλυκός του λέει: "Όλα έγιναν πολύ καλά, κύριε! Αν δεν ήμουν στη φυλακή, θα με είχαν φάει οι ιθαγενείς. Σίγουρα θα ήμασταν μαζί στο κυνήγι, μαζί και στην παγίδα. Και βέβαια εσύ θα γλίτωνες χάρη στο κομμένο δάχτυλο, εγώ όμως ... "Όλα είναι πολύ καλά, κύριε!".

*Αφιερώνεται με πολλή αγάπη και απόλυτη κατανόηση της δυσκολίας του σε κάποιον φίλο που λόγω ατυχήματος βρίσκεται καθηλωμένος στο κρεβάτι, αλλά και σε όλους όσοι υποφέρουμε μικρά ή μεγάλα βάσανα.

Κυριακή της συγχώρησης

Ο χθεσινός εσπερινός και ο σημερινός όρθρος ήταν αφιερωμένοι στη θλιβερή ανάμνηση της εξώσεως από τον Παράδεισο. Ο αποψινός πρώτος κατανυκτικός εσπερινός ονομάζεται "της συγχωρήσεως". Απόψε άρχισε το ταξίδι μας για την επιστροφή στον χαμένο Παράδεισο. Θα τον κερδίσουμε με τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, αλλά για να μπούμε μέσα πρέπει να "συγχωρεθούμε" δηλαδή να "συγχωρέσουμε" από τη στενή του πύλη. Δεν θα μπει ο καθένας μόνος του καμαρωτός, κορδωμένος για την τάχα τελειότητά του ή για την τάχα ταπεινότητά του. Θα μπούμε μαζί αγαπημένοι, όλοι όσοι ποθούμε την επιστροφή στον παράδεισο της πνευματικής τρυφής. Πώς θα συγχωρέσουμε όλοι; Αν μικρύνουμε πολύ-πολύ το εγώ μας, τόσο που να απορροφηθεί από το εμείς. Εύκολο; Δύσκολο; Αυτό είναι το δικό μας μερίδιο για τη σωτηρία μας. Όλα τα άλλα είναι δώρα του Χριστού.
Καλή Σαρακοστή!

Μικρά φωτάκια

Τώρα που το αναλογίζομαι σκέφτομαι πως είναι άξιο μνείας και καταγραφής. Το έργο τους ίσως φαίνεται μικρό, λιγοστό κι όχι αξιόλογο. Μα είναι ένα φωτάκι, μια ελπίδα, λίγο στέρεο έδαφος μέσα στη γενική κατολίσθηση. Θέλω να αναφερθώ στις ενοριακές προσπάθειες, στο κατηχητικό και πολιτιστικό τους έργο.
Ας πούμε στην Ενορία του Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου όπου ανήκω συμβαίνουν ένα σωρό όμορφα "πράγματα". Μπορεί κάποιος να βρει τμήμα παραδοσιακού τραγουδιού, βυζαντικής μουσικής, παραδοσιακών οργάνων, ζωγραφικής, αγιογραφίας, δημοτικών χορών, εκμάθησης υπολογιστών, φροντιστηριακά μαθήματα Γλώσσας και Μαθηματικών για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου και βέβαια κατηχητικές συνάξεις για όλες τις ηλικίες και Σχολή γονέων. Δεκάδες παιδιά και ενήλικοι βρίσκουν καταφύγιο, στέκι, δημιουργική κι ευχάριστη απασχόληση και ωφέλεια ψυχής, σε μια πολύβουη ασφαλή κυψέλη, στο ενοριακό κέντρο.
Αν μπορούσαμε να δούμε συνολικά παρόμοιες προσπάθειες, αν αθροίζαμε το επιτελούμενο έργο, πιστεύω πως θα ενθαρρυνόμασταν αρκετά. Πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται, πολλοί άνθρωποι προσφέρουν ανιδιοτελώς, πολλοί ζουν προσεκτικά, πολλοί αγαπούν, πολλοί κρατούν τις παραδόσεις και μεταδίδουν από γενιά σε γενιά πολιτισμό, πολλοί είναι ευαγγελιστές-κατηχητές.
Ας πάρουμε τα μάτια μας από την ασχήμια που σίγουρα περίσσεψε γύρω μας, αλλά που δεν μας ωφελεί συνεχώς να την σχολιάζουμε και να την αναμεταδίδουμε. Ας στρέψουμε τα μάτια και το ενδιαφέρον μας σε ό,τι φωτεινό και όμορφο υπάρχει κοντά μας ευχαριστούντες πάντοτε τον Θεό αλλά και τους ανθρώπους που κοπιάζουν ξεπερνώντας με καλό λογισμό τα λάθη και τις παραλείψεις που σίγουρα θα υπάρχουν.

Πόνος βαθύς ή Στου θερισμού την ώρα

Ευχαριστώ θα πει η γη στο αλέτρι που τα σπλάχνα της ξεσκίζει.
Αν ήταν σάρκινη, ποτάμια αίμα ολούθε θα κυλούσαν!
Μ' αυτή με φρόνημα γενναίο χαίρεται, τι προσδοκά τον σπόρο.
Το σπόρο που στη θέρμη της πολύπτυχης αγκάλης της
θα μπει να ζεσταθεί, να βρει καταφυγή κι ήσυχο αραξοβόλι,
και θα τολμήσει να φανερώσει τη ζωή που κρύβει μέσα του...
Η οργωμένη γη πονά, μα χαίρεται.
Δίπλα της μια λωρίδα ανέγγιχτη, απόνετη, ερμητικά κλειστή,
κοιτάει με φρίκη τ΄όργωμα, μα ...ευτυχώς αυτή διασώζεται.
Στου θερισμού την ώρα, την ώρα του απολογισμού,
ο πόνος γέννησε καρπόν πολύν, τόννους από χρυσό σιτάρι.
Μα η λωρίδα η ανέγγιχτη μόνο φτωχό και άχρηστο χορτάρι. (Σ.Κ.)

Τους τρεις μεγίστους φωστήρας...

"Τα του φωτός δοχεία, τας φεγγοβόλους αστραπάς, Βασίλειον νυν τον Μέγαν, Γρηγόριον Θεολόγον, Χρυσόστομον Ιωάννην, ανευφημήσωμεν πάντες".

Ίσως επειδή είμαι εκπαιδευτικός, ίσως επειδή λίγο, ελάχιστα μελέτησα κάποια από τα έργα τους και την πολυτάραχη και πλουσιότατη σε έργο πνευματικό ζωή τους, ίσως επειδή ταξίδεψα στα μέρη του Γρηγορίου και του Βασιλείου, στην Καππαδοκία, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη, ... τρέφω βαθύτατο θαυμασμό και μεγάλη συμπάθεια για τους Τρεις Ιεράρχες.
Είναι ασύλληπτο το έργο τους. Υπήρξαν φωστήρες, αστέρια που μας μετέδωσαν το φως και τη λαμπρότητα του νοητού Ήλιου, εθεολόγησαν, διατύπωσαν δόγματα με σαφήνεια όρων μοναδική, συνταίριασαν την εξαιρετική μόρφωση του νου με την αγιότητα της καρδιάς τους και την συνέπεια των έργων τους.
Ό,τι και να πούμε είναι πιο λίγο από το ελάχιστο. Θα ήθελα όμως να γράψω μια φράση από τον καθένα, έτσι για να πάρουμε κι εμείς λίγη "ευωδία" πνευματική.

"Μη τα πάντα τη ηδονή, δος τι και τη ψυχή". (Μέγας Βασίλειος)

"...ίνα γένησθε ως φωστήρες τω κόσμω, ζωτική τοις άλλοις ανθρώποις δύναμις" (Γρηγόριος ο Θεολόγος)

"Μακάριος ός ήρεν ζυγόν (Χριστού) εκ νεότητος αυτού". (Ιωάννης Χρυσόστομος)

Ακολουθεί κι άλλη γενιά...

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά...
Μην τη στραγγίξεις για να πιεις μονάχα εσύ.
Σκέψου πόσοι έζησαν πριν από σένα,
έφαγαν, ήπιαν, ντύθηκαν, χάρηκαν, γέρασαν,
κοιμήθηκαν στο αφράτο χώμα, το ζεστό,
προσμένοντας αθανασία...
Μα τον σεβάστηκαν της γης τον θησαυρό,
τον κληροδότησαν σε σένα και σε μένα.

Εσύ στα εγγόνια, στα πικρά παιδιά σου, τι θ' αφήσεις;

Πάτα στη γη ανάλαφρα, διακριτικά...
Ακολουθεί κι η επόμενη γενιά...

Το γνωρίζαμε;

Στη μακρινή βασανισμένη Αϊτή, στην οποία στρέψαμε όλοι το ενδιαφέρον και τη συμπόνοια μας τις δυο τελευταίες εβδομάδες -πριν από τις οποίες πολλοί δεν γνώριζαμε ίσως με βεβαιότητα πού ακριβώς βρίσκεται - οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ", που μπορούμε έμπρακτα σήμερα να το εκφράσουμε.
"Είναι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε δια του προέδρου της Boyer την Ελληνική Επανάσταση στις 15 Ιανουαρίου 1822. Απέστειλε έγγραφο στην ελληνική επιτροπή του Παρισιού απαντώντας στην αίτηση των Κοραή, Πίκκολου και Βογορίδη στο οποίο ανάγγελλε την αναγνώριση της ελληνικής Προσωρινής Διοίκησης και ευχόταν την επιτυχία της Επανάστασης. Παρά τη φτώχεια της απέστειλε στον Κοραή είκοσι πέντε τόνους καφέ για να εκποιηθούν και με τα χρήματα να αγορασθούν όπλα για τον δικό μας αγώνα.
Επίσης εκατό εθελοντές, μαύροι στρατιώτες ξεκίνησαν από την Αϊτή για την Ελλάδα, για να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων. Δεν έφθασαν όμως ποτέ. Πιθανόν να σφαγιάσθηκαν από τους Γάλλους αποικιοκράτες". (Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της νεότερης Ελλάδας, Αθήνα, Εκδόσεις Τολίδης, σελ.94)

Αϊτή

Στον άπειρο ανθρώπινο πόνο ήρθε να προστεθεί κι άλλος, πολύς, αμέτρητος κι ασήκωτος κι αξεπέραστος: αυτή η καταστροφή στην Αϊτή.
Ποιους να λυπηθεί κανείς περισσότερο, τους σκοτωμένους ή τους επιζήσαντες;
Κάθε βήμα κι ένας τόπος μαρτυρίου.
Καθώς αυτές τις ημέρες αντικρίζουμε καθημερινά μέσα από τα ρεπορτάζ τις πανάθλιες συνθήκες στις οποίες καλούνται να ζήσουν και να αγωνιστούν οι Αϊτινοί, δυο σκέψεις με διακατέχουν:
Οι άνθρωποι είμαστε εξαιρετικά αδύναμοι κι εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης. Βέβαια ένας φτωχός λαός είναι ακόμα πιο ευάλωτος κι αδύναμος, αλλά και συνολικά ως άνθρωποι, παρά την πρόοδο και τα επιτεύγματά μας παραμένουμε αδύναμοι κι ανυπεράσπιστοι. Αν το επιτρέψει ο Θεός, χανόμαστε...
Κι ακόμη ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα αυτονόητο και να πάψουμε να γκρινιάζουμε για τα πάντα.
Το ότι θα κοιμηθούμε απόψε στο κρεβάτι μας κι όχι πάνω στο χώμα, το ότι τα παιδιά μας δεν είναι γυμνά, άσιτα και άποτα ή και με διαλυμένα άκρα ή κάτω από τα ερείπια, το ότι θα πιούμε νερό καθαρό, το ότι η γειτονιά μας δεν είναι σωρός ερειπίων, ότι η ατμόσφαιρα δεν μυρίζει ανθρώπινη σάρκα καμένη ή σε αποσύνθεση, ας τα δούμε σαν δωρεές, σαν ευεργεσίες.
Γιατί εκείνοι κι όχι εμείς; Ειδικά εμείς που έχουμε εγκατασταθεί πάνω σε ρήγμα, που περιμένουμε σεισμούς, δεν θα μπορούσε νά 'μαστε στη θέση των δύστυχων Αϊτινών;
Ας εκτιμήσουμε εκ βαθέων τα αγαθά που έχουμε, ας τα χαρούμε με ευγνωμοσύνη κι ας πάψουμε να ζητούμε συνεχώς τα περισσότερα.
Στο κάτω-κάτω ποιος ξέρει αύριο τι μας περιμένει;

Η ελευθερία ως αντίδοτο του θανάτου

Η ιστορία που ακολουθεί είναι αληθινή και παρατίθεται ελαφρά διασκευασμένη.
"Η Μαρία έφτασε πια τα σαράντα επτά. Πέτυχε αρκετά στο επάγγελμά της, αλλά δεν κατάφερε να βρει σύζυγο. Όχι γιατί η ίδια ήταν δύσκολη ή είχε κάποιο ελάττωμα που την έκανε απωθητική. Το αντίθετο! Ήταν πολύ καλοδιάθετη και πολύ ευχάριστη και πολύ συμπαθητική. Αρκετοί νέοι την είχαν πλησιάσει με σκοπό τη σοβαρή γνωριμία και το γάμο. Κάποιους από αυτούς τους είχε και η ίδια συμπαθήσει και θέλησε να προχωρήσει τη γνωριμία τους. Όλες οι προσπάθειες και οι αποφάσεις της σκάλωναν ...στους γονείς της. Όταν τους παρουσίαζε τον ενδιαφερόμενο, έβρισκαν οπωσδήποτε κάποιο λόγο να τον απορρίψουν. Ο ένας δεν ήταν της ίδιας κοινωνικής τάξης, ο άλλος δεν ήταν πολύ συμπαθητικός, ο τρίτος ήταν υποδεέστερος στη μόρφωση, ο τέταρτος δεν είχε μαλλιά κι ο πέμπτος είχε πολύ μεγάλη μυωπία. Η Μαρία ήταν αυτό που λέμε "καλό παιδί". Δεν ήθελε να παρακούσει τους γονείς της. Ήθελε να έχει την απόλυτη συγκατάθεσή τους. Κι αυτή δεν κατάφερε ποτέ να την κερδίσει για κανέναν υποψήφιο γαμπρό.
Τώρα έχει πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Δεν βλέπει στη ζωή της κανένα καλό, μόνο τη μοναξιά και την αποτυχία της. Ωστόσο συνεχίζει να ζει με τους ηλικιωμένους πια γονείς της, που τώρα δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τη μελαγχολία της. Μέρα με τη μέρα βαραίνει. Εγκατέλειψε τη δουλειά της. Την απασχολεί μια σκέψη: Να βάλει τέρμα στη ζωή της. Μάλιστα έχει μηχανευτεί κι έναν τρόπο. Θα πέσει με το μικρό ΙΧ της πάνω σε μια νταλίκα, ώστε να είναι αυτή το θύμα κι όχι κάποιος άλλος αναίτιος οδηγός.
Πριν τολμήσει την απονενοημένη της πράξη εκμυστηρεύεται την απόφασή της σε μια φίλη της κι εκείνη έντρομη την παίρνει μαζί της και την οδηγεί σε κάποιον φωτισμένο πνευματικό.
Ο ιερέας ακούει την ιστορία της Μαρίας και την απόφασή της. Παρόλο που ταράζεται, ζητά τη θεϊκή φώτιση. Μετά από ολιγόλεπτη σιωπή και προσευχή της λέει:
"Σε παρακαλώ, Μαρία, μια που βρέθηκα μπροστά σου αυτή την κρίσιμη ώρα της ζωής σου, υποσχέσου μου ότι θα κάνεις ό,τι σου πω. (Η κοπέλα του δίνει το λόγο της). Ανάβαλε το σχέδιό σου. Βγάλ' το για λίγο τουλάχιστον από το μυαλό σου. Και κάνε το εξής: Σε ό,τι σου λένε οι γονείς σου θα κάνεις το αντίθετο. Μην αισθανθείς καμιά ενοχή, ακόμη κι αν ο πατέρας ή η μητέρα σου στεναχωρηθούν με την ανυπακοή σου. Δείξου ακόμη και σκληρή. Μέχρι να καταλάβουν οι γονείς σου ότι δεν μπορούν να διαφεντεύουν τη ζωή σου".
Η Μαρία απορημένη με την προτροπή του πατρός πήρε την ευχή του κι επέστρεψε στο σπίτι της αποφασισμένη να κάνει ό,τι της είπε. Στο κάτω-κάτω της φάνηκε πιο εύκολο από το να καρφωθεί στη νταλίκα. Ακόμα και στις απλούστερες εντολές ή προτροπές των γονιών της αντιδρούσε αρνητικά. Στην αρχή τους είδε να παραξενεύονται, μετά να θυμώνουν και να πικραίνονται κι ύστερα να παραιτούνται από το θανάσιμο σφιχταγκάλιασμα της ζωής της. Πέρασαν τρεις εβδομάδες. Η Μαρία καταευχαριστήθηκε τη νέα της συμπεριφορά. Άρχισε να βλέπει ότι μπορούσε να πάρει μόνη της αποφάσεις. Άρχισε να κινητοποιεί τη βούληση, την κρίση, την προνοητικότητα ακόμη και το θυμό της. Άρχισε να χτυπά μέσα της ξανά ζωντανά η καρδιά της. Αισθάνθηκε πως ξεκολλάει από ένα βούρκο, πως ξεφεύγει από ένα βρόγχο, πως ζει, πως θέλει να ζήσει, πως μπορεί να βάλει η ίδια κάποιον στόχο για τη δική της ζωή.
Έτρεξε μόνη της να βρει τον πατέρα ... . Έβαλε μετάνοια και του φίλησε με ενθουσιασμό τα χέρια.
"Δεν με νοιάζει που δεν παντρεύτηκα, λέει. Δεν ήταν αυτό το πρόβλημά μου. Είδα καθαρά πως ήθελα να πεθάνω γιατί δεν είχα δικό μου πρόσωπο. Είχα αποποιηθεί την ελευθερία μου. Είχα αναθέσει τη ζωή μου στους γονείς μου. Είχα προ πολλού αυτοκτονήσει. Τώρα νομίζω πως αναστήθηκα..."
Η Μαρία ζει ευλογημένη, υπερδραστήρια, χαριτωμένη και σε άριστη σχέση με τους γονείς της.

Κυριακή πρωί στον Άγιο Διονύσιο του Ολύμπου

Καθολικό Αγίου Διονυσίου

Στο ιστορικό μοναστήρι στις παρυφές του Ολύμπου βρεθήκαμε με αδελφικούς φίλους σήμερα το πρωί.
Μετά τη Θεία Λειτουργία όλοι οι εκκλησιασθέντες μαζευτήκαμε στο αρχονταρίκι. Μας μίλησε ο πατήρ Μάξιμος με αφορμή την ευαγγελική περικοπή. Μια περικοπή που την ακούω κάθε χρόνο την Κυριακή μετά τα Φώτα, αλλά, επειδή είμαι "σε σκότος και σκιά" μου φαινόταν αδιάφορη και ανούσια.
Δυο-τρεις σκέψεις του πατρός Μαξίμου θα καταγράψω, ελπίζω αποδίδοντας σωστά όσα ελέχθησαν.
"Η Γαλιλαία των εθνών: Η Γαλιλαία ήταν στα χρόνια του Χριστού πέρασμα και σταυροδρόμι. Μετά από κάθε πέρασμα επιδρομέων και κατακτητών ξέμεναν εκεί κάποιοι στρατιώτες ή ακόλουθοι των στρατευμάτων, γι' αυτό και υπήρχαν στην περιοχή αρκετοί ξένοι, Πέρσες, Ρωμαίοι, Έλληνες. Οι Γαλιλαίοι ήταν κάπως άξεστοι σε σχέση με τους Ιουδαίους, αλλά λιγότερο σκληροπυρηνικοί και πιο ανοιχτοί σε επιρροές. Ο Χριστός επιλέγει τη Γαλιλαία για ν' αρχίσει το κήρυγμά Του, ακριβώς γιά την πολυπολιτισμικότητά της. Διαλέγει ένδεκα μαθητές Γαλιλαίους. Είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, "ακαλούπωτοι". Και η ιστορική συνέχεια το αποδεικνύει. Έγιναν κήρυκες του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη και τους λαούς. Οι Ιουδαίοι, κι αν ακόμη Τον δέχονταν και Τον πίστευαν, θα Τον κρατούσαν για τον εαυτό τους. Ήταν τέτοια η καλλιέργειά τους και η θρησκευτικότητά τους ώστε θεωρούσαν ότι μόνο σ' αυτούς ανήκει η αποκάλυψη του θεού.
Αυτοί που κατοικούνε στο σκοτάδι είδαν φως δυνατό. Και για όσους μένουν στη χώρα που τη σκιάζει ο θάνατος ανέτειλε ένα φως για χάρη τους.
Το δυνατό φως είναι βέβαια ο Χριστός. Είναι άλλης φύσεως αυτό το φως. Είναι άυλο, άκτιστο, ζωηφόρο. Το σκοτάδι και η σκιά του θανάτου επίσης δεν είναι εξωτερικές, απτές καταστάσεις. Βρίσκονται μέσα μας. Είναι ο νους κι η φαντασία μας που, αν δεν φωτισθούν από το Φως του Χριστού, από το Χριστό που είναι το Φως, είναι ερρεβώδεις και κείνται επί τα πονηρά. Αυτά τα θεϊκά χαρίσματα, αν μείνουν μακριά από το Δημιουργό και Δωρεοδότη μας, όχι μόνο είναι ανενεργά, αλλά μας οδηγούν στην καταστροφή, μας κρατούν στη σκιά του θανάτου. Όταν αρχίζει ο Χριστός τη διδασκαλία Του, αφήνει να φανερωθεί το φως Του. Το Φως ήλθε, ανέτειλε, αλλά για να το αντικρύσουμε πρέπει ν' ανοίξουμε τα μάτια μας. Αυτό είναι το δικό μας μερίδιο ευθύνης, η δική μας απόφαση, η δική μας ελεύθερη πράξη.
Μερίδιο ευθύνης στη σημερινή χριστιανική πραγματικότητα έχουν και όσοι εκ της θέσεώς τους μέσα στην Εκκλησία ενώ έπρεπε να μεταλαμπαδεύουν το Φως του Χριστού, μπαίνουν μπροστά Του και μας το κρύβουν, μας ρίχνουν τη σκιά τους.
Όμως, πέρα από τα πρόσωπα που την διακονούν, η Εκκλησία είναι το λιβάδι του Χριστού, ο Παράδεισος του Θεού πάνω στη γη. Εμείς, τα προβατάκια του Χριστού, μπαίνουμε στο λιβάδι της Εκκλησίας για να βρούμε χλωρή τροφή, νεράκι καθαρό και την προστασία ενός στοργικού Ποιμένα που είναι ο ιδρυτής της, ο Χριστός.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άνθρωπος που να προτιμά το σκοτάδι από το φως. Ποιος θα είναι αυτός που, ενώ κρατάει ένα κεράκι κι αγωνίζεται σκουντουφλώντας να προχωρήσει με το αδύναμο φως του, και ξαφνικά ανατέλλει μπρος του ένας ολόλαμπρος ήλιος, δεν αγάλλεται, δεν ξετρελλαίνεται από τη χαρά του;
Κι ας μη μιλάμε για τη δύσκολη εποχή μας. Υπήρξαν για την Εκκλησία δυσχερέστατες εποχές μέσα σε σκότος ειδωλολατρικό, στην απόλυτη επικράτεια του σατανά και της λατρείας του. Αλλά το Φως έλαμπε και διέλυε τα σκοτάδια..."
Αυτά και άλλα πολλά υπέροχα ακούσαμε από τον πατέρα Μάξιμο κι ύστερα ανηφορίσαμε για λίγο στον όμορφο γερο-Όλυμπο για ν' απολαύσουμε την καταπληκτική θέα της πιερικής γης, ευχαριστούντες Θεώ για τα πλούσια δώρα Του.

Η πιερική γη

Συμβαίνουν και εις ...Bristol

Άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή το παρακάτω απίστευτο γεγονός. Θα το παρουσιάσω για να μειώσω λίγο την απαισιοδοξία που μας έχει καταλάβει, επειδή νομίζουμε ότι είμαστε διεθνώς οι πρώτοι στις απάτες, αλλά και στην ανοργανωσιά των δημόσιων ή δημοτικών φορέων. Και για να κλείσω λίγο το στόμα κάποιων αγγλοτραφών που τα βρίσκουν όλα τέλεια στο Ηνωμένο Βασίλειο... και μας ελέγχουν σκληρά.
"Έξω από το Bristol Zoo υπάρχει ένα μεγάλο parking. Επί 35 χρόνια το parking αυτό ήλεγχε ένας ευγενέστατος "υπάλληλος" ο οποίος εισέπραττε 1 λίρα για κάθε ΙΧ και 5 λίρες για κάθε λεωφορείο που στάθμευε εκεί. Πριν από λίγους μήνες αυτός ο "υπάλληλος" εξαφανίστηκε. Οι υπεύθυνοι του Ζωολογικού Κήπου θεώρησαν καλό να βρουν αντικαταστάτη. Αλλά στις δικές τους καταστάσεις δεν υπήρχε η θέση του ελεγκτού του parking. Απευθύνθηκαν λοιπόν στο Δήμο του Bristol γιατί τον θεώρησαν αρμόδιο. Αλλά και στο Δήμο δεν βρέθηκε πουθενά εγκεκριμμένη ή προβλεπόμενη τέτοια θέση. Μετά από επιστάμενη έρευνα πολλών εβδομάδων οι αρμόδιοι κατάλαβαν ότι ο ευγενέστατος "υπάλληλος" ήταν αυτοδιορισμένος, υπολόγισαν δε τις εισπράξεις του σε περίπου 600 ευρώ (σε ευρώ, για να συλλάβουμε το ποσό) την ημέρα, καθαρά, χωρίς κρατήσεις ή φορολογία".
Μετά την τριακονταπενταετία βγήκε στη σύνταξη...
Κάντε τους πολλαπλασιασμούς για να υπολογίσετε τα κέρδη, αλλά και την εξυπνάδα του ανθρώπου και οπωσδήποτε το ...βρεττανικό "φλέγμα".
Και ...μην μπείτε στον πειρασμό να βρείτε ένα ωραίο μέρος και να στήσετε ένα κουβούκλιο που να γράφει "PARKING, 3 ευρώ για τα ΙΧ και 10 για τα λεωφορεία"!

Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός

Θεόν ουδείς εώρακεν πώποτε...
Όπου Θεός δε βούλεται, νικάται φύσεως τάξις...

Πρόκειται για τον τίτλο του τελευταίου βιβλίου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας π.Νικολάου.
Όταν τελείωσα την ανάγνωσή του, αισθάνθηκα άπειρη γλυκύτητα να γεμίζει την ψυχή μου και την ελπίδα για μια ολοφώτεινη ζωή μες στην αγάπη του Θεού να γίνεται βεβαιότητα και βίωμα. Του Θεού που μας επισκέπτεται με μια οδυνηρότατη ασθένεια, με μια ακρότατη θλίψη, με μια δοκιμασία που ξεπερνά κάθε αντοχή. Ειλικρινά, τη στιγμή που έκλεισα αυτό το βιβλίο, ψιθύρισα "Κύριε, θέλω να είμαι ανάμεσα σ' αυτούς που θα διαλέξεις να τους φανερωθείς εν ετέρα, "δεινή" μορφή". Είναι βαρύς ο λόγος. Είναι άπειρη όμως η θεϊκή θαλπωρή που τυλίγει τον πιστό άνθρωπο την ώρα που όλα τα ανθρώπινα στηρίγματα καταρρέουν.
Είναι μια αληθινή αποκάλυψη οι μαρτυρίες, τα γεγονότα, η στάση και η βίωση του πόνου από τα πρόσωπα που αναφέρονται στο βιβλίο. Και επίσης είναι συγκλονιστικός ο τρόπος του π.Νικολάου. Δεν κάνει κήρυγμα, δεν ψευτοπαρηγορεί. Οδυνάται. Ρωτά κι αυτός "Γιατί, Θεέ μου;". Πιάνει σιωπηλά το χέρι της χαροκαμένης μάνας και κλαίει μαζί της. Αγκαλιάζει τα παραμορφωμένα καρκινοπαθή παιδιά και στραγγίζει μέσα του την αγωνία τους. Κι όμως περνά ένα υπέροχο μήνυμα Αναστάσεως και Ζωής.
Συγχρόνως φέρνοντας μπροστά μας με ενάργεια συγκλονιστικά βιώματα συνανθρώπων και αδελφών μας μαλάζει τις συνήθως αδιάφορες και σκληρές καρδιές μας. Τις κεντά απ' όλες τις μεριές μέχρι να στάξουν δάκρυ γι' αυτούς που τόσο υποφέρουν. Τις κάνει να λυγίσουν, να γονατίσουν και να προσευχηθούν για τους πονεμένους όλου του κόσμου.
Προτείνω αυτό το βιβλίο να διαβαστεί από όλους - ιδιαίτερα τους γονείς που τρέμουμε και λιώνουμε πάνω στα παιδιά μας - "εν αιθρία", δηλαδή πριν έρθει η δοκιμασία. Θα μας βοηθήσει να "υφάνουμε το αλεξίπτωτο" και να το έχουμε έτοιμο, διαθέσιμο στην επικίνδυνη πτήση της ζωής μας.