Δύο θάνατοι

 Συνέβησαν την ίδια ημέρα και κατά κάποιον τρόπο συνδέθηκαν. Ο πρώτος, του Μίκη Θεοδωράκη. Έφυγε πλήρης ημερών και πλήρης έργων. Ακούω και βλέπω από χθες αφιερώματα, ντοκυμαντέρ και προσωπικές εξομολογήσεις. Τι ζωή! "Πολυτάραχη" είναι μικρός, λίγος, ο όρος. Και τι έργο! Τι δημιουργία! Σκέφτομαι πως  η μουσική και ο λόγος του έχουν αυτό το βάθος και τη δύναμη γιατί ακριβώς είναι το ξεχείλισμα, η έκφραση των βιωμάτων του. Κι έπειτα σκέφτομαι πως η γενιά μου μεγάλωσε και γαλουχήθηκε με τέτοια νάματα, τέτοια ποίηση, τέτοια οράματα, τέτοιους ανθρώπους για πρότυπα. Δεν μένω στην κομματική του ταυτότητα, την οποία και ο ίδιος αρκετές φορές ξεπέρασε προτάσσοντας την αγάπη του για την πατρίδα και τείνοντας, μάλλον σφίγγοντας, χέρι συμφιλίωσης. Με συνεπαίρνει ο ενθουσιασμός της μουσικής του, η άριστη επιλογή της ποίησης στην οποία έδωσε φωνή και ζωή και μας την πρόσφερε, ο αγνός και συνεπής αγώνας για τα οράματά του - παρόλο που με αυτά δεν συμφωνώ-, το ζωηρό ενδιαφέρον για τα θέματα της πατρίδας μας μέχρι τα τελευταία του. Δεν αποσύρθηκε ποτέ, παρά μόνο χθες...  

Ο δεύτερος, του νεαρού τράπερ. Μόλις χθες γνώρισα και τον όρο και το πρόσωπο. Χθες με αφορμή τον τραγικό του θάνατο. Κι άκουσα και κάποιους στίχους από τα "τραγούδια" του.(!!!) Δεν κρίνω τον άνθρωπο. Άλλος είναι ο Κριτής μας. Αλλά πονώ γιατί δεν έδωσε αληθινό νόημα στη ζωή του. Πονώ και θλίβομαι όμως και για έναν ακόμη λόγο: Για το επίπεδο της "τέχνης"-μάλλον κακοτεχνίας- με την οποία τρέφεται η γενιά που τώρα μεγαλώνει. Πολλοί έφηβοί μας ποτίζονται με "βρωμόνερα", με στίχους που εξυμνούν το σεξ, το εύκολο χρήμα, το "υπάρχει μόνο το σήμερα", το "κάνω ό,τι μου γουστάρει", το είμαι "γκαζάκιας και κοντράκιας". Ντρέπομαι να γράψω αυτούσιους στίχους. Αναρρωτιέμαι, από τα βρωμόνερα τι δέντρα θα φυτρώσουν και τι καρπούς θα δώσουν; 

Εύχομαι να βρουν κι οι δυο ανάπαυση στην Αγάπη του Θεού! Εμείς οι πολύ πεπερασμένοι έχουμε μια πολύ θολή και περιορισμένη εικόνα των πραγμάτων, των προσώπων, των γεγονότων. Ο Δίκαιος Κριτής γνωρίζει το πλάτος και το βάθος των πάντων, τα μύχια της κάθε καρδιάς. Και ακούει και τον πιο αλάλητο στεναγμό μας. Μπορεί, εύχομαι, η τελευταία μας έστω πνοή να έχει κάτι από τη δύναμη εκείνου του συγκλονιστικού "Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου"! Το εύχομαι και για τους δύο!

1922

Το βλέμμα σου δεν πρόλαβες να στρέψεις στην πόλη τη φλεγόμενη.

Τη γειτονιά σου, που ως χτες ευώδιαζε απ' τους κατηφέδες,
δεν αποχαιρέτησες.

Ο αγώνας σου να φύγεις, να σωθείς... 

να σώσεις και τα δυο μωρά που κρέμονται στις φούστες σου.

Η θάλασσα μπροστά σου σε τρομάζει,
μα μοναχά σ' αυτήν βλέπεις τη λύτρωση.

Ο αέρας δεν σου φτάνει ν΄ αναπνεύσεις. 

Είναι βαρύς απ' τον καπνό και των απελπισμένων τις πικρές ανάσες.

Πεινάς, πονάς, τα σωθικά σου καίγονται κι ούτε το νιώθεις.

Μόνο να φύγεις, να σωθείς ...στο πού; Στο άγνωστο...

Νά 'ξερες ...τι μαρτύριο σε προσμένει...

Είκοσι επτά  Σεπτέμβρηδες η νιότη σου μετράει, 

αρχοντοπούλα μου Σμυρνιά, μ' όλα σου τα καλά!

Σε μια νυχτιά όλα ξεψύχησαν, 

αποκαΐδια που τα πήρε ο άνεμος και του πολέμου η φρίκη... 

Σταυρούλα Κουμενίδου

 

" ...διήλθομεν διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος, καὶ ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν"

 

Αυτός ο στίχος του 65ου Ψαλμού μου έρχεται στο νου αυτές τις ημέρες, τις φοβερές ημέρες της συμφοράς. Μπορεί να μην φαίνεται στον ορίζοντα "αναψυχή". Ακόμα το μόνο που φαίνεται είναι πυκνοί καπνοί, φλόγες κι αποκαΐδια. Αλλά μέσα στον άνθρωπο υπάρχει η δύναμη της επιβίωσης-αναγέννησης. Ιδίως μέσα στον πιστό άνθρωπο που έμαθε να στρέφει το βλέμμα του στον ουρανό υπάρχει τεράστια δύναμη. Άπειρες καταστροφές πέρασε η ανθρωπότητα και συνήλθε και προχώρησε ακόμα πιο μπροστά. "Τι έβρεξε ο ουρανός και δεν το ήπιε η γη!" Λέει μια παροιμία και επιβεβαιώνεται συνεχώς. 

Τώρα πρέπει να γίνουμε όλοι μια αγκαλιά για τους πυρόπληκτους αδελφούς μας. Με χίλιους τρόπους και δρόμους που η αγάπη και το ενδιαφέρον θα ανοίξουν πρέπει να τους στηρίξουμε. Σαν να ήμασταν εμείς. Γιατί πολύ εύκολα μπορεί να είμαστε εμείς την επόμενη φορά.

Τωρα πρέπει να στηρίξουμε την πατρίδα μας, το κράτος μας. Εμείς είμαστε το κράτος. Δεν είναι μια αόριστη, ξένη σε μας δύναμη. Εμείς με όλες τις αδυναμίες μας φτιάχνουμε αυτό το κράτος που επίσης έχει πολλές αδυναμίες. Είναι μεγάλη ανοησία να είμαστε αντίθετοι και να κατηγορούμε πάντα τον κρατικό μηχανισμό. Να προσπαθούμε να τον διορθώσουμε, ναι. Αλλά για να τον διορθώσουμε πρέπει να διορθώσουμε τους εαυτούς μας.

Αυτές τις ημέρες ζήσαμε τις καταστροφικές συνέπειες του μη προλαμβάνειν, στο οποίο είμαστε όλοι συμμέτοχοι. Δάση αφρόντιστα, σπίτια σφιχταγκαλιασμένα με τα πεύκα, σκουπίδια όπου νάναι, ανυπαρξία αντιπυρικών ζωνών, βαριές αμέλειες ή και εγκληματικές ενέργειες κτλ. Για κάποια είναι υπεύθυνοι κεντρικοί κρατικοί φορείς, για κάποια οι δήμοι μας, για κάποια εμείς οι ίδιοι. Όλοι έχουμε συμμετοχή σ' αυτό το εγκληματικό σκηνικό που στήθηκε στην Ελλάδα μας, όχι χτες και προχτές, αλλά εδώ και πολλές δεκαετίες, μετά τον πόλεμο θα έλεγα. Έσκασε στα χέρια της σημερινής κυβέρνησης, αλλά δεν μπορούμε να της το φορτώσουμε όλο, όπως το Μάτι και τη Μάνδρα δεν μπορούμε να τα φορτώσουμε εξολοκλήρου στην προηγούμενη κυβέρνηση. Γι΄αυτό δεν έχει κανένα νόημα τούτη την ώρα η πολιτική αντιπαράθεση. Πυροβολούν αυτούς που όλες αυτές τις ημέρες πολεμούν στο μέτωπο. Ποιοι; Κάποιοι που βρίσκονται στο γραφείο τους με το air condition, ή στο δροσερό καθιστικό τους, φρεσκοπλυμένοι, φρεσκοαλλαγμένοι, και παρακολουθούν τις εξελίξεις στην T.V.. Έλεος! Ζητούν παραιτήσεις! Για να αναλάβει ποιος;

Ας συνέλθουμε! Ο πόνος των πληγέντων απερίγραπτος! Οι ζημιές απερίγραπτες!  Αλλά οι αντιπαραθέσεις δεν ωφελούν. Ας σταματήσουν. 

Ας σηκώσουμε τα μανίκια για δουλειά, όλοι μας. Με πνεύμα συνεργασίας, με διάθεση αλληλοβοήθειας, χωρίς υστεροβουλίες  και  μικρότητες. 

Ας σηκώσουμε και τα μάτια και τις καρδιές μας ψηλά "Όθεν ήξει η βοήθειά μας, η βοήθειά μας παρά Κυρίου του ποιήσαντος τον ουρανόν και την γην!".

"Τρώγε για να ζεις και μη ζεις για να τρως".

 Σήμερα μου σφηνώθηκε αυτή η ρήση στο μυαλό και για να βρω ποιος την είπε έκανα μια ενδιαφέρουσα βολτούλα στο διαδίκτυο, τον εύκολο παντογνώστη. (Θυμήθηκα τώρα και τον Φωτεινό Παντογνώστη! Τι ωραία απασχόληση και παιγνιώδης ευκαιρία μάθησης των παιδικών μας χρόνων!!).

Λοιπόν την είπε ο Κικέρων, ο γνωστός Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός.

Αλλά πριν από αυτόν ο δικός μας ο Σωκράτης είχε πει το παρόμοιο "Οι μεν λοιποί ζώσιν ίνα εσθίωσιν, αυτός δε εσθίω ίνα ζω". ( Οι άλλοι ζουν για να τρώνε, αλλά εγώ τρώω για να ζήσω). Ο Σωκράτης δεν έλεγε απλώς ωραία λόγια -που έμειναν ως ρητά και τα πιπιλίζουμε σήμερα σαν νόστιμες καραμέλες-, αλλά έκανε πράξη και βίωμα τα πιστεύω του. Απόδειξη ο θάνατός του.

Πάντως αν ίσχυε αυτή η αρχή στη ζωή μας θα βλέπαμε πολλά καλά:

Πρώτον θα μπορούσαν να επιβιώσουν όλα τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων στον πλανήτη μας, γιατί η γη έχει να μας θρέψει όλους, αλλά δεν της το επιτρέπει η απληστία, η αχόρταστη λαιμαργία ημών των πλουσίων. (Πλούσιοι: οι κακομαθημένοι Αμερικανοί και Δυτικοευρωπαίοι κυρίως).

Δεύτερον θα κερδίζαμε υγεία και ευεξία, γιατί η πολυφαγία και η εξ αυτής παχυσαρκία είναι αιτία πάμπολλων ασθενειών.

Τρίτον θα κερδίζαμε καλλιγραμμία και θα γλιτώναμε από τις ατέλειωτες δίαιτες και τις προσπάθειες αδυνατίσματος.

Τέταρτον θα μειώναμε αισθητά τις δαπάνες μας.

Πέμπτον θα μικραίναμε το οικολογικό μας αποτύπωμα και θα αφήναμε τον ταλαίπωρο πλανήτη μας να αναπνεύσει. Θα αφήναμε δε και στις επόμενες γενιές χώρο και προοπτική ζωής. (Με τον σημερινό ρυθμό κληροδοτούμε στα παιδιά μας μόνο πείνα και απόγνωση).

Φυσικά από πνευματικής απόψεως η ολιγοφαγία-νηστεία όπως την προτείνει η εκκλησία μας είναι σωτήρια, ισχυρότατο όπλο στον αγώνα του χριστιανού για πνευματική εγρήγορση, νήψη και μετάνοια.

Ίσως να βρείτε εσείς κι άλλα οφέλη.

Προσωπικά θα γράψω αυτό το ρητό με μεγάλα ωραία γράμματα σ' ένα χαρτί και θα το κολλήσω στην πόρτα του ψυγείου μας!

Στην ιντερνετική βολτούλα μου βρήκα πολλά ενδιαφέροντα ρητά σχετικά με το φαγητό και είπα να σας... κεράσω μερικά!

Ρώτησαν τον Κυνικό Φιλόσοφο Διογένη κάθε πότε να τρώει ο άνθρωπος και πήραν την ευφυή απάντηση:  "Ει μεν πλούσιος, όταν θέλη, ει δε πένης, όταν έχη". (Αν είσαι πλούσιος, όποτε θέλεις, κι αν είσαι φτωχός, όποτε έχεις".

Ο Μένανδρος ο ποιητής έγραψε  "Η κοιλία και πολλά χωρεί κωλίγα". Όπως την μάθεις δηλαδή.

 Φιλοσοφημένη αν και σκληρά ρεαλιστική η άποψη του Καναδού περιβαλλοντολόγου David Suzuki "Ίσως όλος ο κόσμος να είναι στην πραγματικότητα ένα τσιμπούσι στο οποίο κάθε ζωντανός οργανισμός είναι προσκεκλημένος. Πρώτα, έρχεσαι σαν καλεσμένος. Αργότερα, προς το τέλος, είσαι μέρος του μενού".

"Θα πρέπει να βρούμε με ποιον θα φάμε και θα πιούμε, πριν βρούμε τι θα φάμε και θα πιούμε".

Μας λέει ο Επίκουρος. 

Ο Μέγας Βασίλειος, ο κάτισχνος και ασθενικός -όχι ο χοντρούλης ο εμπορικός- μας λέει  "Βρωμάτων πολυτέλεια λαιμόν μεν τέρπει, τρέφει δε σκώληκα ακολασίας ακοίμητον". ( Η πολυτέλεια των φαγητών είναι τερπνή για τον λαιμό, αλλά τρέφει και ένα σκουλήκι ακολασίας που δεν κοιμάται). 

Και μερικά χιουμοριστικά αλλά πολύ αληθινά:

Η δίαιτα είναι το μόνο παιχνίδι στο οποίο κερδίζεις όταν χάνεις. Karl Lagerfeld, 1933-2019, Γερμανός σχεδιαστής μόδας

Η δυσπεψία είναι οι τύψεις ενός ένοχου στομαχιού. Alphonse Karr, 1808-1890, Γάλλος συγγραφέας

 Το γλύκισμα: δυο λεπτά στο στόμα, δυο ώρες στο στομάχι και όλη τη ζωή στα μπούτια. Γαλλική παροιμία.

Γαληνόμορφος καρδία και στρουθοκαμηλική υποκρισία

 Αρκετές μέρες μακριά απ' το laptop και το γράψιμο. Αλλά οι μέρες αυτές ήταν πολύ δυνατές και έδωσαν πολλές αφορμές για σκέψεις. Μένω στις παρακάτω:

1.Στην εορτή της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος -η οποία για τους περισσότερους υπάρχει ως ένα τριήμερο μπάνιου και χαλάρωσης χωρίς καμιά αναφορά και σύνδεση με τα γεγονότα τα οποία τιμά η Εκκλησία μας- ακούμε ωραιότατους, βαθυστόχαστους, φωτισμένους ύμνους τους οποίους αν καταλαβαίναμε και κυρίως αν βιώναμε, η ζωή μας θα ήταν πολύ διαφορετική, παραδείσια.  Μεταξύ των άλλων ακούσαμε:

"Ο ατρεκέστατος Λόγος, γαληνόμορφον εκτελεί τήν καρδίαν...".

Δηλαδή, Ο Χριστός, ο ακριβέστατος Λόγος, κάνει την καρδιά του ανθρώπου γαληνόμορφη...

Από τον Χριστό πηγάζει η γαλήνη, δηλαδή η ειρήνη της ψυχής. Αυτή ακριβώς που λείπει από τον σημερινό άνθρωπο, γιατί από τη ζωή του λείπει ο Χριστός. Οι καθημερινές ειδήσεις είναι γεμάτες από φριχτά ή "ελαφρότερα" εγκλήματα. Οι νέοι αναζητούν στα καθεβραδινά κορωνοπάρτυ την πλήρωση της άδειας και ανάστατης ψυχής τους κι εκείνο που βρίσκουν είναι μεγαλύτερο κενό και "ανόητα" ατυχήματα που μπορεί να τους κοστίσουν τη ζωή ή την ακεραιότητά τους. Δυστυχώς  πολλοί ίσως οι περισσότεροι Χριστιανοί στη σημερινή Ελλάδα έχουν ξεχάσει ότι βαπτίσθηκαν και μυρώθηκαν, ότι σφραγίστηκαν με την δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ότι μπορούν να αγιάσουν και να ζήσουν στη σφαίρα της θεϊκής αγάπης και ειρήνης και χαράς και προτιμούν απλά να σέρνονται σε μια υλική επιβίωση, μακριά από την όντως Ζωή. Μας σόκαρε όλους το έγκλημα στα Γλυκά Νερά. Κατάρες κι αναθέματα για τον δράστη. Με σοκάρει πιο πολύ το πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να γίνει θηρίο, ενώ θα μπορούσε να είναι θεός. Κι αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα, αν μείνει ακάλυπτος, εκτεθειμένος στον πειρασμό χωρίς προσευχή, χωρίς μυστήρια, χωρίς Θεία Χάρη. "Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν". Χωρίς τον Χριστό δεν είμαστε ικανοί για τίποτα καλό. Είμαστε επιρρεπείς προς το κακό, προς το πολύ κακό. Όλοι! Κι αυτοί που σήμερα συγκλονιζόμαστε από τα εγκλήματα των άλλων. Θα δούμε, πολύ φοβάμαι, ακόμα χειρότερα...

2.Η χώρα των στρουθοκαμήλων, η Ελλάδα μας. Πριν ένα χρόνο είχαν κυκλοφορήσει κάποιες αφίσες για να θυμίσουν το αυτονόητο, πως δηλαδή το αγέννητο παιδί είναι άνθρωπος σχηματισμένος. Σκοπός της κινήσεως αυτής ήταν ο προβληματισμός όλων σχετικά με το τεράστιο θέμα των αμβλώσεων. Την ίδια μέρα αποκαθηλώθηκαν γιατί πρόσβαλαν το δικαίωμα των γυναικών για αυτοδιάθεση του σώματός τους!!!! Πριν λίγες ημέρες ματαιώθηκε το Συνέδριο για τη γονιμότητα γιατί το διαφημιστικό σποτ ήταν σεξιστικό! Το δημογραφικό πρόβλημα είναι το μέγιστο πρόβλημα της χώρας μας. Κανένας δεν μιλάει γι' αυτό και οποιαδήποτε προσπάθεια στοιχειώδους υπενθύμισης και προβληματισμού για ανάσχεση του κατακρημνισμού των γεννήσεων ακυρώνεται εν τη γενέσει της με κάποιο γελοίο πρόσχημα! Όσο και να χώνουμε το κεφάλι μας το ξερό στην άμμο, αυτό το πρόβλημα θα μας διαλύσει!

Αυτά τα λίγα και σύντομα με πολύ πόνο. Καλό βράδυ!

Κάποτε στις γειτονιές της Τούμπας (και ...όχι μόνο).

Τα παιχνίδια μας

Αχολογούν οι γειτονιές από το παιδομάνι! Αυτό που σήμερα είναι αδιανόητο - να παίζουν τα παιδιά στο δρόμο χωρίς την ανύστακτη επίβλεψη των γονέων- ήταν στα δικά μας παιδικά χρόνια η καθημερινή ευτυχία μας. Η παρέα πάντοτε διαθέσιμη κι όλοι οι τόποι δικοί μας, το ρέμα, οι αλάνες, οι δρόμοι, ο Όρχος, οι αυλές.

Θυμάμαι τα παιχνίδια μας: Κατρακυλούσαμε το τσέρκι που θριαμβευτικά το εξασφαλίζαμε από κανένα διαλυμένο βαρέλι και το φυλάγαμε ως κόρην οφθαλμού, τινάζαμε με δύναμη την τσιλίκα, προσπαθούσαμε να γκρεμίσουμε τα κεραμιδάκια στο τζαμί με τη μπάλα και να τα ξαναστήσουμε ενώ κυνηγιόμασταν, παίρναμε «αμπάριζα» και βγαίναμε, παίζαμε με τις γκαζιές, τα κουϊνάκια και τα σβουράκια, τα πεντόβολα και τα κότσια ώρες ατελείωτες. 

Ο «πετροπόλεμος» ήταν το σκληρό παιχνίδι των αγοριών που μια και δυο κατέληγε σε τραυματισμούς, αίματα και άγριες φωνές και βρισιές. Οι «κλέφτες και οι αστυνόμοι» ήταν επίσης αγαπημένο αγορίστικο παιχνίδι και αναδείκνυε τους έξυπνους και τους κατεργαρέους. Απ’ αυτά τα δυο παιχνίδια φτιάχνονταν οι «συμμορίες». Το ανήκειν σε κάποια συμμορία τόνωνε την αυτοπεποίθησή μας, μας φόρτιζε συναισθηματικά, μας πάθιαζε. Κι έτσι γεννιούνταν και διατηρούνταν αντιπαλότητες και συμπάθειες ιδιαίτερα έντονες.

Φυσικά η μακριά γαϊδούρα, τα μονά-ζυγά, το μπιζ ήταν στις προτιμήσεις των αγοριών. 

Κι αν έπεφτε στα χέρια μας καμιά ρόδα ή κανένα βαρέλι τότε γινόταν χαμός. Τα κατρακυλούσαμε και ξοπίσω τους έβλεπες ολόκληρο λεφούσι να προσπαθεί με ξεφωνητά και σπρωξιές να κερδίσει λίγα λεπτά κυριαρχίας.

Τι ωραία, ανεπανάληπτα χρόνια! Δεν μας ένοιαζε αν το παντελόνι μας ήταν λυωμένο ή αν το σπιτικό μας ήταν φτωχικό! Εμείς ξεδίναμε με κινητικότητα και φωνές και καβγάδες και το βράδυ πέφταμε ξεροί για ύπνο. Τα είχαμε όλα!

Τα κορίτσια προτιμούσαν το διαχρονικό παιχνίδι με τις κούκλες στις αυλές. Οι κούκλες ήταν οι πιο πολλές χειροποίητες. Οι κούκλες του εμπορίου ήταν περιζήτητες και κέρδιζαν το θαυμασμό όλων των μικρών κοριτσιών. Φυσικά καμία σχέση με τις σημερινές Barbie…. Όλα τα κουρελάκια, οι μπομπονιέρες και τα άχρηστα, αλλ΄όμως «περιζήτητα» ψιλοπράγματα του σπιτιού έφτιαχναν το πολύτιμο «νοικοκυριό»... Η φαντασία αχαλίνωτη συμπλήρωνε τα ελλείποντα και ομόρφαινε και πλούταινε τα ταπεινά και φτωχικά. Πάντα υπήρχε ένα μωρό που έπρεπε να φασκιωθεί με τα κουρελάκια, να ταϊστεί, να «βαφτιστεί». Το κουκλοπαιχνίδι τότε ετοίμαζε τα κοριτσάκια να γίνουν μανούλες. Σήμερα τα ετοιμάζει να γίνουν όμορφες ψηλόλιγνες νεαρές γυναίκες με πολλά ρούχα και πλούσια σπίτια με πισίνες. Τεράστια η επελθούσα κοινωνική αλλαγή!!! 

Άλλα αγαπημένα των κοριτσιών ήταν οι συλλογές και το παιχνίδι-πλακωτό με τα σκαλιστά και βέβαια το κουτσό, τα μήλα, το σχοινάκι, το λάστιχο αργότερα.

Τα αγαλματάκια, το κυνηγητό και το κρυφτό ήταν η πιο εύκολη λύση για τις μικτές παρέες μικρών παιδιών.

Τα μικρότερα παιδάκια διασκέδαζαν με το «Γύρω-γύρω όλοι», τη «Μικρή Ελένη», το «Δεν περνάς, κυρά-Μαρία», το «Περνά-περνά η μέλισσα», το «Λύκε-λύκε, είσαι εδώ», την «Τσίγκολελέτα», την τυφλόμυγα, το μαντηλάκι. 

Με  το «Ζητούμε πόλεμο κι εμείς ειρήνη» διαδηλώναμε τα φιλειρηνικά μας αισθήματα, ενώ το «Ένα λεπτό κρεμμύδι» έστηνε το προξενιό και μας έκανε να κοκκινίζουμε όταν φτάναμε στο ζευγάρωμα. Ας θυμηθούμε τι τραγουδούσαμε:

«Ένα λεπτό κρεμμύδι γκέο βαγκέο

ένα λεπτό κρεμμύδι φράνσε φρανσέο

Και τι θα το εκάμετε γκέο βαγκέο...

και τι θα το εκάμετε φράνσε φρανσέο.

Θέλω να το παντρέψω, να το νοικοκυρέψω(2)

Και ποίονε της δίνετε γκέο βαγκεό

και ποίονε της δίνετε φράνσε φρανσέο.

Της δίνουμε ένα ναύτη που όλο μύγες χάφτει (2)

Αυτό είναι χάρισμά σας, στα μούτρα τα δικά σας (2)

Της δίνουμε έναν ποντικό στο λάδι βουτηγμένο (2)

Αυτό είναι χάρισμά σας στα μούτρα τα δικά σας (2)

Της δίνουμε ένα Πρίγκιπα στο άλογο καβάλα (2)

Αυτόνα τον εθέλουμε γκέο βαγκέο

Αυτόνε το εθέλουμε φράνσε φρανσέο».

Μια άλλη πάντα πολύ ενδιαφέρουσα ευκαιρία ψυχαγωγίας ήταν ο Καραγιόζης. «Ο Κα-ρα-γκιό-ζης θα παί-ξει  ώ-ρα ε-φτά-μι-ση (στο τάδε σημείο)» φώναζαν τα πιτσιρίκια στις γειτονιές και μας ξεσήκωναν. Παίρναμε τα σκαμνάκια μας και μαζευόμασταν μπροστά στο στημένο σεντόνι. Μ’ ένα λουξ ή με κεριά γινόταν ο απαραίτητος φωτισμός. Είχαμε και μικροατυχήματα. Καμιά φορά έπεφταν τα κεριά πάνω στο σεντόνι κι έπαιρνε φωτιά... Κι αυτό είχε την πλάκα του! Είχαμε να λέμε!

Είχαμε και τις προβολές των «Επικαίρων» της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών πάνω σ’ έναν τοίχο απέναντι από το παρκάκι του Αγίου Θεράποντα και την «πρωτοφανέρωτη» και συναρπαστική τηλεόραση που στήθηκε έξω από το σχολείο μας και μαζευόμασταν και χαζεύαμε ό,τι πρόβαλε εκείνη η μαυρόασπρη οθόνη!

Οι πιο επιδέξιοι κάναμε διάφορες κατασκευές και κάποιες τις πουλούσαμε. Διπλό το όφελος: ευχάριστη απασχόληση και λίγο οικονομικό κέρδος, καμιά δεκάρα, κανένα πενηνταράκι για να πάρουμε καραμέλες ή μαστίχες. Φτιάχναμε φουρφουράκια με πολύχρωμα χαρτιά. "Έχουμε φουρφουράκια για τα καλά παιδάκια!". Φτιάχναμε μόνοι μας τους χαρταετούς πριν από την Καθαρή Δευτέρα. Φυσικά φτιάχναμε σαΐτες κι αεροπλανάκια με χαρτί!

Είχαμε και του Αη-Γιάννη τις φωτιές! Συναγωνιζόμασταν ποια γειτονιά θα ετοιμάσει την ψηλότερη πυρά!

Είχαμε και τι δεν είχαμε! Είχαμε φαντασία! Είχαμε ομαδικότητα! Είχαμε χαρά! Είχαμε ελευθερία! Είχαμε φίλους! Είχαμε ξεγνοιασιά! Είχαμε ένα σταθερό κοινωνικό πλαίσιο, μια αγκαλιά μέσα στην οποία αισθανόμασταν ασφάλεια! Είχαμε όλα αυτά που λείπουν δυστυχώς σήμερα από τα παιδιά...

Της Αλώσεως...

 27 Μαΐου 1453-Κυριακή των Αγίων Πάντων

Έγειρε ο ήλιος κι έδυσε απ' της Βλαχέρνας πίσω το παλάτι.

Κι έβαψε πορφυρά κι αιμάτινα τα τείχη, τα βασανισμένα κάστρα.

Κι αυτή τη μέρα άντεξαν! Ίσως γενεί το θαύμα!

Τα τείχη των Βλαχερνών

Μες στη μικρή την εκκλησιά, στου παλατιού την πιο αγιασμένη κόγχη,

ο Κωνσταντίνος εγονάτισε μπροστά στην Παναγιά την Οδηγήτρα.

Τούτη την Παναγιά την αγαπά πιο πάνω από τις άλλες.

Μάνα του είναι και κυρά,

φερμένη απ' του Μυστρά τον Άη-Δημήτρη.

"Απόκαμα, Μητέρα μου, μόνος απαραμύθητος...

Τ' αδέλφια μου με ξέχασαν κι οι Χριστιανοί της Δύσης.

Είμαστε λίγοι, ελάχιστοι, ζωσμένοι από θεριά.

Όμως εμήνυσα στον Αμηρά: "Την Πόλη δεν στη δίνω!

Δεν είμαι εγώ αρμόδιος κι ούτε κανένας άλλος,

την Πόλη την ατίμητη στα χέρια σου να δώσει!

Κι αποφασίσαμε μ' αυτήν μαζί όλοι μας να χαθούμε".

Τώρα όμως, μόνοι, Εσύ κι εγώ, πες μου, Μητέρα, πες μου.

Μήπως παραλογίζομαι, μήπως εις μάτην κοπιώ και σπένδομαι;

Μήπως στο αναπόφευκτο, απόκοτο είναι ν' αντιστέκομαι;

Τι  έμεινε για μένα πια; Το θαύμα; η θυσία;

Και κάτι ακόμα, Μάνα μου. Γιατί να 'ρθει το τέλος;"

Μες στο σκοτάδι που έπεφτε γλυκό και σιωπηλό, σαν σάβανο λυτρωτικό,

ο Κωνσταντίνος άναψε κερί να δει της Παναγιάς του τη μορφή.

Την είδε δακρυσμένη. Αναταράχτη ο βασιλιάς.

Δεν τον γελούν τα μάτια του. Της φαντασίας του δεν είναι πλάσμα.

Κι ύστερα ακούστηκε η φωνή:

"Παιδί μου, ο Γολγοθάς ανοίγεται μπροστά σου.

Προχώρα, ανέβα και σταυρώσου.

Δεν θα σηκώσεις μόνο τα δικά σου σφάλματα.

Αιώνων αμαρτίες και λάθη επάνω σου θα πέσουν.

Εσύ είσαι το σφαχτάρι της θυσίας.

Θα 'ρθει το τέλος!

Θα 'ρθει γιατί πολλοί παράτησαν της αρετής το δρόμο,

άρχοντες κι ιερείς κι απλός λαός επεριφρόνησαν το θεϊκό το νόμο.

Εσύ πορεύου στο δρόμο το φριχτό, εσύ το εξιλαστήριο θύμα!"

Ώρα πολλή γονατιστός έκλαιγε ο Κωνσταντίνος.

Δεν έκλαιε για τον θάνατο, δεν έκλαιε για το τέλος.

Μόνο συγγνώμην έκραζε, έλεος ζητούσε και συγχώρεση

απ' τον φιλάνθρωπο Θεό, γι' αυτόν και για την Πόλη του.

Κι ύστερα ανάλαφρος, σαν νάχε κιόλας λυτρωθεί,

γαλήνιος κι ήρεμος, αποφασιστικός, έφυγε για τα κάστρα.

Το τέλος το ήξερε. Και τόχε αποδεχτεί... (Σ.Κ.2005)

Το Παλάτι του Πορφυρογέννητου αναστηλωμένο δίπλα στα τείχη των Βλαχερνών

Μεσοπεντηκοστή, εορτή της του Θεού Σοφίας

Μια πολύ παρεξηγημένη και αγνοημένη εορτή η σημερινή. Η ονομασία της είναι παραπλανητική. Βρισκόμαστε ακριβώς εις το μέσον του Πεντηκοσταρίου, δηλαδή των πενήντα ημερών που μεσολαβούν από την Κυριακή του Πάσχα ως την Κυριακή της Πεντηκοστής. Η ονομασία λοιπόν της εορτής φανερώνει μια χρονική στιγμή, αλλά καλύπτει το πραγματικό νόημα της ημέρας. 

Σήμερα τιμάται η Σοφία του Θεού. Σήμερα ποιούμεν ανάμνησιν του γεγονότος που αναφέρεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον (κεφ.7 στιχ. 14-30). Ο Χριστός βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα κατά την εβραϊκή εορτή της Σκηνοπηγίας και εδίδασκε στον Ναό λέγοντας μεταξύ των άλλων "ἡ ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμή, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με".  Φανέρωσε δηλαδή στους ανθρώπους ότι το κήρυγμά του είναι θεϊκή αποκάλυψη και όχι ανθρώπινη σοφία. Ο Χριστός αποκάλυψε στους ανθρώπους την Σοφία του Θεού. Ή μάλλον ο ίδιος είναι ο Λόγος του Θεού, η αποκεκαλυμμένη Σοφία του Θεού. Ο Χριστός είναι η πηγή της Σοφίας και της Ζωής μας. Σ' Αυτόν θα προστρέξουμε για να αντλήσουμε ύδωρ αφθαρσίας, ύδωρ καθαίρον και ζών όπως λέει ο σημερινός "Οίκος" για να ποτίσουμε την ξεραμένη και χέρσα ψυχή μας

"Τὴν χερσωθεῖσάν μου ψυχήν, πταισμάτων ἀνομίαις, ῥοαῖς τῶν σῶν αἱμάτων κατάρδευσον, καὶ δεῖξον καρποφόρων ἀρεταῖς· σὺ γὰρ ἔφης πᾶσι, τοῦ προσέρχεσθαι πρός σὲ Λόγε Θεοῦ πανάγιε, καὶ ὕδωρ ἀφθαρσίας ἀρύεσθαι, ζῶν τε καὶ καθαῖρον ἁμαρτίας, τῶν ὑμνούντων τὴν ἔνδοξον καὶ θείαν σου Ἔγερσιν παρέχων ἀγαθέ, τὴν ἀπὸ τοῦ ὕψους ἐνεχθεῖσαν ἀληθῶς τοῖς Μαθηταῖς σου, Πνεύματος ἰσχύν, τοῖς σὲ Θεὸν γινώσκουσι· σὺ γὰρ ὑπάρχεις πηγὴ τῆς ζωῆς ἡμῶν".

Σήμερα λοιπόν πανηγύριζε η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, ο ναός της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και όπου αλλού είχαν κτιστεί ναοί της του Θεού Σοφιας, στη Θεσσαλονίκη, στη Σόφια, στον Μυστρά, στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, στην Πάνορμο της Κρήτης στην Τραπεζούντα του Πόντου, στην Αχρίδα, στο Κίεβο, στη Μονεμβασιά, στη Δράμα. Μάλιστα, μια επιγραφή στον ομώνυμο Ναό (της Αγίας Σοφίας) στον Μυστρά, ανέφερε ότι είναι αφιερωμένη «τω παντοποιώ του Θεού Πατρός Λόγω».

Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως

Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως προ της Αλώσεως (αναπαράσταση)

Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης

Αγία Σοφία Τραπεζούντος

Αγία Σοφία Σόφιας 

(η ονομασία της πόλης οφείλεται σ' αυτόν τον ναό)

Αγία Σοφία Δράμας

Αγία Σοφία στο Μυστρά

Αγία Σοφία Μονεμβασιάς

Αγία Σοφία Αχρίδας

Αγία Σοφία Κιέβου

*Ιστορικοί ναοί όλοι, τους οποίους αξίζει με κάποια ευκαιρία να παρουσιάσουμε 

για να τους γνωρίσουμε.

Συνοικία Ουζιέλ, ο χρόνος σταμάτησε έναν αιώνα!

Άπειρες φορές προσπεράσαμε με το αυτοκίνητο. Ίσως να έριξα μια φευγαλέα ματιά και να είπα: "όμορφα σπιτάκια!" Σήμερα βρέθηκα στη γειτονιά τους και περπάτησα στα τρία δρομάκια τους. Χάρμα οφθαλμών αλλά  και όσφρησης και ακοής! Μια γειτονιά από είκοσι οχτώ πανομοιότυπα σπιτάκια του 1925 που απόμεινε στον περασμένο αιώνα, δίπλα σε μια πολύβουη λεωφόρο, στη σκιά πολυκατοικιών. Τα ξύλινα φουρούσια και τα διακοσμητικά γύρω από τα ξύλινα επίσης κουφώματα τα ομορφαίνουν και τα χαρακτηρίζουν. Ουζιέλ ο εργολάβος, Ζακ Μοσέ ο αρχιτέκτονας. Χτίστηκαν για τους υπαλλήλους του Οργανισμού τροχιοδρόμων (τραμ), αλλά τελικά πουλήθηκαν σε ιδιώτες. Από το 1984 ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος, γι αυτό και διασώθηκε από την αντιπαροχή*. Τα περισσότερα σπίτια κατοικούνται. Κάποια είναι πολύ φροντισμένα. Οι αυλές τους ολάνθιστες. Μοσχοβολούν τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα, τα ρηχοσπέρματα, οι φλαμουριές κι οι ακακίες. Κελαηδήματα πουλιών παρηγορούν την ακοή μου.  

Ακριβώς έναν αιώνα σταμάτησε ο χρόνος!!!!!

*Όχι ότι όλα τα διατηρητέα έχουν διασωθεί!

 

Αποχαιρετώντας τον π.Εμμανουήλ

 

"Πόσο δύσκολη είναι αυτή η ώρα του αποχαιρετισμού!

Αποχωριζόμαστε σήμερα σωματικά τον αγαπημένο μας πατέρα Εμμανουήλ, τον πατέρα μας! Πιστεύουμε ακράδαντα στην Ανάσταση του Χριστού και στη δική μας Ανάσταση! Δεν τον αποχαιρετούμε ως νεκρό, αλλά ως ζώντα που όμως δεν θα είναι πια μαζί μας!

Δεν θα είναι μαζί μας το λαμπερό χαμογελαστό του πρόσωπο! Δεν θυμόμαστε νάταν ποτέ συννεφιασμένο! Ήταν σίγουρα έκφραση της «πεπληρωμένης χαράς που υποσχέθηκε ο Κύριός μας, ήν ουδείς αίρει αφ’ ημών». Ήταν η ακτινοβολία της ενοικούσης Θείας Χάριτος!

Δεν θα είναι μαζί μας ο καλοσυνάτος του λόγος, η ζεστή του αγάπη και το φιλάνθρωπο ενδιαφέρον του για καθέναν από μας! Όλοι όσοι τον ζήσαμε έχουμε νιώσει την αγάπη του, το προσωπικό του ενδιαφέρον. Δεν ξέρω πώς χωρούσαμε όλοι στο νου και στην καρδιά του! Δεν ξέρω πώς προλάβαινε να συντρέξει στον καθένα, στη χαρά και στη λύπη του! ‘Ηταν η θέρμη και η ενέργεια της ενοικούσης Θείας Χάριτος!

Δεν θα είναι μαζί μας η ακαταπόνητη λειτουργική διακονία του που σκέπαζε και προστάτευε την ενορία μας, την κωμόπολή μας! Αμέτρητες οι λειτουργίες που έκαμε! Δεν άφηνε μνήμη Αγίου, μάλλον έψαχνε αφορμή για να τελέσει τη Θεία Λειτουργία και όλες τις άλλες ακολουθίες με απόλυτη τήρηση του τυπικού. Και ιερέας και δεύτερος ψάλτης ο ίδιος και δεν του ξέφευγε λέξη! Τι να πρωτομνημονεύσουμε! Το Σαρανταλείτουργο πριν από τα Χριστούγεννα από τις 5.30 το πρωί μεσα στην παγωνιά ή το ανοιξιάτικο Σαρανταλείτουργο στην Αγία Παρασκευή μαζί με τ’ αηδόνια ή το δεκαπενταυγουστιάτικο της Παναγίας μας και τις Παρακλήσεις στον υπαίθριο ναό μας ή τις κατανυκτικές αγρυπνίες ή τις καθημερινές ακολουθίες της Μεγάλης Σαρακοστής, ή πόσα, πόσα ακόμα... Ζούσε για να ιερουργεί κι έπλεκε κι άπλωνε με την προσευχή του ένα πέπλο προστασίας πάνω από την ενορία μας που μας αγκάλιαζε όλους παρόντες και απολειφθέντας δι’ ευλόγους ή και μη αιτίας. Ήταν η ανύστακτη έγνοια του για μετάγγιση της ενοικουσης Θείας Χάριτος!

Δεν θα είναι μαζί μας το φωτισμένο, αγιοπατερικό κήρυγμά του! «Προς τίνα απελευσόμεθα; Συ, Κύριε, ρήματα ζωής αιωνίου έχεις»! Ρήματα ζωής αιωνίου μας μετάγγιζε με κάθε ευκαιρία είτε με τον δικό του ζωντανό λόγο είτε διαβάζοντάς μας κείμενα από πατέρες αξιολογότατα, βαθιά, όχι καλολογίστικα, είτε με διαδικτυακές συνάξεις με εκλεκτούς προσκεκλημένους, είτε με τα Προς καταρτισμόν τηλεμηνύματα! Αέναος, αγιοπνευματικά τροφοδοτούμενος, κατ’ επίγνωσιν ζήλος κατήχησης του ποιμνίου του!

Δεν θα είναι μαζί μας στο Εξομολογητήριο! Έγνοια του διαρκής η εξομολόγηση! Πάντα έβρισκε τον χρόνο κι ας ήταν τόσο φορτωμένο το πρόγραμμά του! Κι ήταν τόσο παρηγορητικός, τόσο φιλάνθρωπος, χωρίς να παρεκκλίνει από τα διατεταγμένα! Θεραπευτής ιατρός, όχι αυστηρός τιμητής. Εδώ θα περιγράψω, συγχωρέστε με, μια σκηνή: ένα μικρό κοριτσάκι, έξι ετών, η εγγονούλα μου, ζήτησε να εξομολογηθεί. Τον είδα από μακριά να γονατίζει μπροστά της, να κατεβαίνει στο ύψος της και να στέκεται εκεί όση ώρα η αθώα ψυχούλα ακουμπούσε στο πετραχήλι του τα παιδικά της ατοπήματα! Ήταν η ταπείνωση και η απλότητα της ενοικούσης Θείας Χάριτος!

Δεν θα είναι μαζί μας ο οδηγός μας που μας έδειχνε σταθερά κι ακούραστα την οδό της μετανοίας και της σωτηρίας μας. Φωτεινό το πέρασμά του, οδοδείχτης η ζωή κι ο λόγος του. Γι’ αυτό και τρέχαμε κοντά του κι έρχονταν κι από άλλες ενορίες. Τα παιδικά βιώματα και η χριστιανική ανατροφή του σε μια ευλαβέστατη κρητική οικογένεια, οι αγιορείτικες ευλογίες που πλούσια δέχθηκε ως νέος -αλλά και μέχρι σήμερα δεχόταν- ο ακάματος πνευματικός αγώνας του , η σώφρων κι ευλογημένη οικογένεια που έστησε με την αγαπημένη του πρεσβυτέρα Βικτορία, του πλούτισαν την ψυχή του. Κι αυτός ο πλούτος ξεχείλιζε, ακτινοβολούσε, σκορπιόταν σε μας τους πένητες, μας έτρεφε, μας χόρταινε, μας στήριζε. Ήταν ο πλούτος της ενοικούσης Θείας Χάριτος!

Δεν θα είναι μαζί μας ο ευγενής και φιλόξενος οικοδεσπότης που ετοίμαζε γιορτές και τράπεζες και κεράσματα και δωράκια και εκδρομές και προσκυνήματα! Αξέχαστο κι ευλογημένο το τελευταίο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους λίγους μήνες πριν το θεριό μας κλείσει όλους μέσα και μας μακελέψει. Ξενίας δεσποτικής και αθάνατου τραπέζης ευχόμαστε ολόψυχα να αξιωθείς, πατέρα μας!

Δεν θα είναι μαζί μας ο παπαΜανώλης γιατί δεν ανήκει πια στον δικό μας χωροχρόνο!

Ήδη τρέχει χαρούμενος, λαμπρός, αναστάσιμος, ψάλλων να πέσει στην αγκαλιά του Χριστού μας! Αγκάλας πατρικάς σπεύσον, διάνοιξε, Κύριε, για τον πιστό σου δούλο!

Κι εμείς εδώ πίσω ορφανοί!

Θλιμμένοι για τον αποχωρισμό, αλλά και χαίροντες! Χαίροντες για την βεβαιότητα της Αναστάσεως! Χαίροντες και δίδοντες ολόψυχα την καλή μαρτυρία για τον ποιμένα μας! Χαίροντες γιατί πιστεύουμε πως θα μας έχει στις αδιάλειπτες πρεσβείες του, θα θυμάται τα ονόματά μας και θα τα μνημονεύει στο ουράνιο θυσιαστήριο!

Καλό Παράδεισο, πατέρα μας! Μακάρι να αξιωθούμε ν’ ανταμώσουμε εκεί, στη Βασιλεία του Θεού! Μη διαλείπεις πρεσβεύων υπέρ ημών!

Συγχώρεσέ μας! Σ’ ευχαριστούμε! Χριστός Ανέστη!!"

Επαΐοντες

 " Οὐκ ἄρα, ὦ βέλτιστε, πάνυ ἡμῖν οὕτω φροντιστέον τί ἐροῦσιν οἱ πολλοὶ ἡμᾶς, ἀλλ᾽ ὅ,τι ὁ ἐπαΐων περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων, ὁ εἷς καὶ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια".

Πάλι ο Σωκράτης και ο "Κρίτων" μας οδηγούν στην ορθή σκέψη. 

Με  την σημερινή ανάρτηση συνεχίζω την χθεσινοβραδινή και οφείλω και μερικές εξηγήσεις. Δεν υποτιμώ ούτε την μανάβισσα, ούτε τον ταξιτζή, ούτε τον εργαζόμενο που δεν εκτελεί σωστά το self test. Καθένας από αυτούς ως άνθρωπος μπορεί να είναι ο καλύτερος και στον τομέα του επίσης, στη δουλειά του, στην τέχνη του, στο γνωστικό του αντικείμενο μπορεί να είναι άριστος. Όταν θέλω να αγοράσω είδη μαναβικής δεν θα ρωτήσω τον γιατρό, ούτε τον μηχανικό που τυχαίνει να γνωρίζω, αλλά την καλή μου την μανάβισσα, την οποία εκτιμώ και συμπαθώ πολύ. Όταν μπω στο ΤΑΧΙ εμπιστεύομαι τον οδηγό του για τις οδηγικές του ικανότητες και για την γνώση των οδών και των διαδρομών και μπορεί να πιάσω την κουβέντα, αλλά δεν θα βαρύνει μέσα μου η γνώμη του για πράγματα για τα οποία δεν μπορεί να είναι επαΐων, όπως το εμβόλιο, εκτός αν είναι ένας ειδικός βιολόγος που ασκεί ως βιοπορισμό το επάγγελμα του ταξιτζή. Αυτόν θα τον σεβαστώ διπλά και τριπλά. Για τα υδραυλικά θα εμπιστευθώ τον υδραυλικό, για τα ηλεκτρολογικά έναν ηλεκτρολόγο κτλ..

Για ιατρικά θέματα δεν μπορώ να εμπιστευθώ έναν υδραυλικό ή την μανάβισσά μου. Και το εμβόλιο και όλη η ιστορία του covid  είναι σοβαρότατο ιατρικό και βιολογικό θέμα. Να το πάω και πιο πέρα. Επειδή το θέμα είναι ιατρικό και βιολογικό δεν θέλω να βλέπω και πεισματικά αρνητική στάση εκ μέρους ιερέων, μοναχών και ζηλωτών πιστών. Ας σταθούν ταπεινά κι ας αναγνωρίσουν την άγνοιά τους. Έχουν πάρει πάρα πολλούς στο λαιμό τους και δυστυχώς συνεχίζουν αμετανόητοι. Μιλάμε για τεράστιο εγωισμό πολύ καλά καμουφλαρισμένο κάτω από δήθεν "ανόθευτη πίστη" και ομολογία.

Το ζητούμενο μέσα στο χάος των πληροφοριών στο οποίο μας έχει ρίξει η ευκολία του διαδικτύου και όλων των ΜΜΕ είναι να ζητούμε την γνώμη του επαΐοντος σε κάθε θέμα. Άκουγα το πρωί έναν σπουδαίο καρδιοχειρουργό του Harvard τον κ.Τόλη. Ερωτήθηκε για ένα θέμα που αφορά τον εμβολιασμό των εγκύων. "Αυτό θα έπρεπε καλύτερα να το απαντήσει ένας γυναικολόγος", απάντησε. Σεβάστηκε τα όρια της γνώσης κάθε ειδικότητας. Αυτό κάνει ο σοφός. Γνωρίζει τι γνωρίζει. Γνωρίζει τι δεν γνωρίζει και σιωπά. Όσο πιο αμαθείς είμαστε, τόσο τα παίρνουμε όλα "σβάρνα". Μιλάμε για όλα με επιμονή, με ισχυρογνωμοσύνη. Για τα θέματα που προέκυψαν σχετικά με τον ιό και την πανδημία λαλήσαμε οι πάντες και καθένας σήκωσε το δικό του μπαϊράκι. 

Ας ακούσουμε τον Σωκράτη: "Δεν μας ενδιαφέρει τι λένε οι πολλοί, αλλά ο ένας που γνωρίζει το θέμα πολύ καλά. Αυτός θα μας οδηγήσει στην αλήθεια γιατί αυτός είναι η αλήθεια". 

*Ο εργαζόμενος που δεν κάνει σωστά το τεστ μπορεί να είναι καλός στη δουλειά του, αλλά για την ευκολία του παραβιάζει κάθε έννοια ευθύνης και ηθικής. Αυτόν δεν θα τον σεβαστώ καθόλου, γιατί πρώτα εκείνος μας περιφρόνησε όλους.

IQ λίγο πάνω από το 0!!!

Τρεις σκηνές-γεγονότα που προκαλούν απογοήτευση:

Πρώτη σκηνή 

Συζήτηση στη Λαϊκή μεταξύ της μανάβισσας και μιας πελάτισσας:

Πελ.: Έκλεισα ραντεβού για την πρώτη δόση του εμβολίου.

Μαν.: Για μένα, γνώμη μου, μην το κάνεις ακόμα. Άσε να φτάσουμε στον Σεπτέμβριο και βλέπουμε. Εγώ δεν το έχω καθόλου στο νου μου.

Πελ.: Έτσι λες, ε;

*Όσο να πεις είναι βαρύνουσα η γνώμη της μανάβισσας!

Δεύτερη σκηνή

Σε τηλεφωνική συζήτηση μεταξύ των άλλων λέγεται και το αμίμητο:

"Εγώ, να σου πω, ακούω τους ταξιτζήδες. Αυτοί όλη τη μερα μιλούν με πολύ κόσμο. Κάτι ξέρουν!!!"

*Όσο να πεις, κάτι παραπάνω ξέρει ο ταξιτζής!

Τρίτη σκηνή-μαρτυρία

"Το self test" δεν το κάνω στη μύτη. Φτύνω λίγο σάλιο και φυσικά βγαίνει αρνητικό! Και το δηλώνω αρνητικό. Έτσι κάνουν όλοι στη δουλειά!"

Έτσι μπράβο! Με τέτοια μυαλά θα πάμε πολύ μπροστά!

Όταν μας ξανακλείσει μέσα ο ιός όμως, μην μιλήσει κανείς! Προσωπική ευθύνη ανύπαρκτη, μόνο απαιτήσεις από το κράτος που πρέπει με μαγικά κόλπα να εξαφανίσει την πανδημία, ενώ εμείς θα σφυρίζουμε αδιάφορα και κυριολεκτικά θα κάνουμε ότι μας φαίνεται βολικό και ταιριαστό στην ανύπαρκτη νοημοσύνη μας!

Οσία Μαρία

Η εξαιρετική εικόνα από τον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Παλαιοκάστρου

Οσία Μαρία

«Σὲ μὲν διεκώλυε, τῆς τῶν σεπτῶν ἐποπτείας, μολυσμῶν τῶν πρότερον, τὸ ἐπισυρόμενον μιαντήριον, ἡ δὲ σὴ αἴσθησις, καὶ τῶν σοὶ θεόφρον, πεπραγμένων, ἡ συνείδησις, τὴν πρὸς τὰ κρείττονα, σοὶ ἐπιστροφὴν ἐνειργάσατο. Εἰκόνι γὰρ προσβλέψασα, τῆς εὐλογημένης θεόπαιδος, πάντων καταγνοῦσα, πταισμάτων σου πανεύφημε τῶν πρίν, ἐν παρρησίᾳ τὸ τίμιον, Ξύλον προσεκύνησας».

Σε εμπόδιζε να πλησιάσεις και να προσκυνήσεις τα σεπτά (τον Τίμιο Σταυρό), το φορτίο των προηγούμενων μολυσμών που κουβαλούσες , αλλά η συναίσθηση αυτών που διέπραξες και η αποφασιστική σου ενσυνείδητη κίνηση προς τα ανώτερα (τα θεϊκά) εργάστηκαν την επιστροφή σου. Έτσι μόλις προσέβλεψες στην εικόνα της ευλογημένης θεόπαιδος, συναισθάνθηκες όλα τα πταίσματά σου, πανεύφημε Μαρία, και με παρρησία πλέον προσκύνησες το Τίμιο Ξύλο. (Παρρησία λόγω της ακλόνητης απόφασής σου να απορρίψεις το θλιβερό παρελθόν σου και της θεομητορικής συμπαραστάσεως). 

Αυτό που μας εμποδίζει να πλησιάσουμε το Θεό και να μπούμε μέσα στη σφαίρα της αγιότητάς Του είναι ο μολυσμός των παθών που κουβαλάμε. Ακόμα κι αν είναι «ελαφρότερα» από της Οσίας Μαρίας ή νομίζουμε πως είναι, είναι ένα ντύμα της ψυχής μας που την κάνει αδιαπέραστη από τη Θεία Χάρη.  Μόνο αν έρθουμε σε αυτογνωσία και συνειδητοποιήσουμε αυτόν τον μολυσμό, άρα αισθανθούμε την αποξένωσή μας από την Θεία Χάρη, θα μπορέσουμε να δούμε καθαρά μέσα μας και μπροστά μας και "αυτοπροαιρέτως" πλέον να αποφασίσουμε την προς τον Θεό κίνησή μας. 

Η αίσθησις των πεπραγμένων και η συνείδησις προς τα κρείττονα": Δύο είναι οι δικές μας υποχρεώσεις, το δικό μας μερίδιο στην προς την θέωση πορεία μας: Να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε και να έχουμε ισχυρή συνειδητοποιημένη απόφαση να προχωρήσουμε προς "τα κρείττονα", δηλαδή προς τον Θεό. Το πρώτο στάδιο της αυτογνωσίας είναι τεράστιο, αλλά δεν είναι αρκετό. Μπορεί να σερνόμαστε και να κλαιγόμαστε και να μεμψιμοιρούμε: «Είμαι χάλια. Είμαι αυτό κι αυτό...», αλλά αν δεν πάρουμε την δεύτερη στάση, δηλαδή την κίνηση την ενσυνείδητη, την αποφασιστική προς τα κρείττονα, δεν κάνουμε τίποτα. Μετά από αυτήν την στροφή προς τα κρείττονα ο δρόμος ανοίγει. Τον ανοίγει η Παναγία, τον ανοίγουν οι Άγιοι, τον ανοίγει η θυσία του Υιού η ήδη τετελεσμένη και αενάως προσφερόμενη. 

Με παρρησία πλέον η ρυπαρή Μαρία προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό. Πώς είναι δυνατόν τη μια στιγμή να είναι αποκλεισμένη και την άλλη να εισέρχεται με παρρησία; Τι είναι αυτό που δίνει στην ακόμη ρυπαρή Μαρία το διαβατήριο εισόδου στον Ναό και στον χώρο της Θείας Χάριτος; Νομίζω πως δύο τινά, αφενός η ακλόνητη ξεκάθαρη απόφασή της που η συνέχεια θα δείξει πόσο αμετακίνητη ήταν, πόσο βαθιά κατέσκαψε και ανέτρεψε και εξαφάνισε το βαρύ παρελθόν της, το τεράστιο φορτίο της, αφετέρου δε η βεβαιότητα που πήγασε μέσα της από την θεομητορική στήριξη. Η Παναγία γέμισε την ψυχή της με την παρηγορία της μεσιτείας της. Ένα βλέμα στην ευλογημένη θεόπαιδα Μαρία ήταν αρκετό για να γλυκάνει την τραυματισμένη ψυχή της, να την γεμίσει θάρρος για τον αγώνα που αποφάσισε, να της δώσει παρρησία να προχωρήσει προς τα «σεπτά». Η μεσιτεία των Αγίων μας και μάλιστα της Παναγίας μας είναι το ισχυρότατο όπλο μας και μπορούμε συνεχώς να το χρησιμοποιούμε.

«Ἐθαυματούργησε Χριστέ, τοῦ Σταυροῦ σου ἡ δύναμις, ὅτι καὶ ἡ πρῴην Πόρνη ἀσκητικὸν ἀγῶνα ἠγωνίσατο· ὅθεν καὶ τὸ ἀσθενὲς ἀπορριψαμένη, γενναίως ἀντέστη κατὰ τοῦ διαβόλου· διὸ καὶ τὸ βραβεῖον τῆς νίκης κομισαμένη, πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.»

Θαυματούργησε, Χριστέ, η δύναμη του Σταυρού Σου, και ακόμη και η πρώην πόρνη ανέλαβε σκληρόν ασκητικό αγώνα. Κι έτσι αφού απέρριψε την ασθενή φύση της αντιστάθηκε γενναία κατά του διαβόλου. Γι’ αυτό αφού κέρδισε το βραβείο της νίκης πρεσβεύει και για τη σωτηρία των δικών μας ψυχών.

Στον αγώνα της Μαρίας προστίθεται ακόμη ένας συμπαραστάτης: η θαυματουργή δύναμη του Τιμίου Σταυρού, δηλαδή ο ίδιος ο σταυρωθείς και αναστάς Κύριος. Αυτό που θα ζήσει η Οσία Μαρία στην έρημο δεν έχει προηγούμενο, δεν εξηγείται με τους φυσικούς νόμους, δεν «υπάρχει» με ανθρώπινα κριτήρια. Είναι απολύτως υπερφυσικό. Μόνο ως θαύμα, ως υπέρβαση των αθρωπίνων πραγμάτων μπορεί να νοηθεί. Μόνο ο Δημιουργός και Σωτήρας του κόσμου μπορεί να επιτελεί τέτοια θαύματα. Αυτός ανέλαβε την Μαρία, Αυτός ήταν δίπλα της στον υπερφυσικό αγώνα της, Αυτός την θέωσε. Αυτός θέλει "πάντας ημάς εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν και σωθήναι".

Μεσολόγγι, 10 Απριλίου 1826

 

-Μάνα...πεινώ...

-Δεν απομείνε τίποτα πλιο...

-Μάνα, ο πατέρας μου πού είναι πια;

-Εκεί στην ντάπια του ξαγρυπνά...

ή ποιος το ξέρει 

μπορεί και νά 'φυγε στον ουρανό...

-Μάνα, μας άφηκε, λέω, κι αυτός ο Θεός! 

 Μόνοι στο έλεος των εχθρών...

-Τι λες, παιδί μου;  Τι ξεστομίζεις;

 Κι αν μες στα δόντια του μάς έσφιξ' ο Χάρος,

πιο δυνατός και πιο γρήγορος είν' ο Θεός.

Κει πάνω, κοντά Του έχει ετοιμάσει

τόπο αβασάνιστο, χλοερό,

γι' αυτούς που λιώσαν από την πείνα,

γι' αυτούς που ο πόνος τους  έχει σβήσει,

για κάθε έρμο και ορφανό.

..............................................

-Μάνα, πού πάμε, μέσα στη νύχτα;

-Πάψε, παιδί μου, μην ακουστείς...

Απόψε η νύχτα θάναι μεγάλη!

Αφήνουμε πίσω το Μεσολόγγι,

αυτή τη γη, τη γλυκιά πατρίδα,

και μες απ' τα στόματα των εχθρών

ή θα περάσουμε σ' αιώνια δόξα

ή θα κερδίσουμε λευτεριά!

Μην ακουστείς πια, παιδί μου,

μόνο ψιθύριζε σιωπηλά:

"Έλέησε, Κύριε, τη δόλια Ελλάδα μας

και κράτα με μες στη δική Σου αγκαλιά!"

....................................................

-Παιδί μου, αγόρι μου, μονάκριβε γιε μου,  

έφυγες, χάθηκες μες στην αντάρα, στον χαλασμό...

Μονάχη απόμεινα να βολοδέρνω

μες στα ρουμάνια και τα λαγκάδια να τριγυρνώ.

Και τ' ακριβό μου το Μεσολόγγι το βλέπω πέρα

καμένο κι έρμο να κλαίει βουβά!

Κείνο κι εγώ στον πόνο δέσαμε,

γινήκαμ΄ ένα κομμάτι πόνου και δόξας,

θρήνου κι αιώνιας αναφοράς!  (Σ.Κ.)

Γρηγόριος ο Ε΄

 

Όλοι κλαύστε^. αποθαμένος 

ο αρχηγός της Εκκλησιάς,

κλαύστε, κλαύστε^. κρεμασμένος

ωσάν νάτανε φονιάς... (Διον. Σολωμού)

Πώς μας θωρείς ακίνητος, πού τρέχει ο λογισμός σου

Τα φτερωτά σου όνειρα, γιατί στο μέτωπό σου

να μη φυτρώνουν, γέροντα, τόσες χρυσές ελπίδες

όσες μας δίδει η όψις σου παρηγοριές κι’ ελπίδες;

Τώρα σε βλέπει γίγαντα, πατέρα, η θάλασσά σου.

Το λείψανό σου το φτωχό, το ποδοπατημένο

τ’ ανάστησε η αγάπη μας, κι’ εδώ μαρμαρωμένο

θα στέκει ολόρθο, ακλόνητο και αιώνια θε να ζήση

νάναι φοβέρα αδιάκοπη σ’ ανατολή και δύση. (Αρ. Βαλαωρίτη)

Ο μαρτυρικός θάνατος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄κλείνει το στόμα όσων επιπόλαια τον κατηγόρησαν πως δεν υποστήριξε την ελληνική επανάσταση. Η ευθύνη του για το ποίμνιό του που κυριολεκτικά ήταν στο στόμα των λύκων τον έκαμε επιφυλακτικό. Τον εαυτό του τον είχε ξεγράψει από την πρώτη στιγμή!

                                  (λεπτομέρεια από πίνακα του Νικηφόρου Λύτρα)

    Σε άρθρο που δημοσίευσε ο αείμνηστος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Περικλής Βιζουκίδης με θέμα «Η Εκκλησία και ο ιερός αγών» αποκαλύπτεται ότι υπέγραφαν μεν ο πατριάρχης και οι συνοδικοί το αφοριστικό έγγραφο, «διότι ευρίσκοντο προ του φοβερού διλήμματος ή να αποδοκιμάσωσι και αφορίσωσι έργον άγιον και ιερόν εις ό και αυτοί ήσαν μεμυημένοι και συνεργάται ή να απολέσωσι όχι εαυτούς, άπαγε, περί αυτών ουδείς λόγος, ως το απέδειξαν ολίγον βραδύτερον, αλλά το ταλαίπωρον έθνος, εναντίον του οποίου θα εστρέφετο, ως ηπείλει, η σουλτανική οργή και λύσσα».  

Στη συνέχεια δε κατά τον καθηγητή Βιζουκίδη, την ίδια νύκτα μετά την υπογραφή του αφορισμού, ο πατριάρχης μαζί με τους δώδεκα συνοδικούς αρχιερείς κατέβηκαν στον πατριαρχικό ναό και σε ειδική μυστική τελετή, εν μέσω λυγμών και δακρύων έλυσαν και ακύρωσαν τον αφορισμό «επευλογούντες νοερώς τα όπλα των υπέρ πίστεως και Πατρίδος αγωνιζομένων αδελφών»!

Ας είναι αιωνία  η μνήμη του!